Ποιος θες να είναι ο MVP του επόμενου αγώνα; Γιατρός ή Γιατρός

κανείς δε λέει τίποτα για το σουτ στις 28 δευτερόλεπτα τώρα! πώς πάει αυτό;;;; είστε όλα καλά εσείς εκεί;;;; ο σουίνι εδώ έχει μια δουλειά να κανει ρε παιδιά, δεν ειναι σπαταλιά δικιά μας τους μπάουλινγκ! γίνεται ένας αγώνας τελευταίας στιγμής στο κεφαλαίο;;;; ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ο άνθρωπος φοράει το πράσινο με υπερηφάνεια εδώ και χρόνια, ενώ εμείς του λέγαμε συνέχεια πως η ηλικία αρχίζει να μαλώνει! τι ωραία που του βγήκε το γκολφ! και τι παραπάνω θες τώρα;;; να μας δώσει εκείνος τις λύσεις στις κρίσιμες στιγμές;;; εγώ λοιπόν στις 28 δευτερόλεπτα βάζω τον γιατρό στο ασανσέρ του γηπέδου κι όχι μόνο!!!

Πωπω ρε μαλάκα… στις 28 δευτερόλεπτα βάζουμε τον Σουίνι ή μαζεύουμε τα τραπεζάκια της καντίνας επειδή κάτι άλλο πετάγεται; 🍻🤣 Δηλαδή… τον βλέπω εδώ πέρα με το γκολφ στην πλάτη και μου λέει "ρε βρεγμένο πάτωμα, ξέχνα το σουτ στα τελευταία" ενώ εγώ ψάχνω την κάμερα γιατί θέλω να πάρω αυτό το τρίποντο μέσα στη βροχή της καντίνας! 🏀💦 Τι άλλο θες ρε παιδιά… να φτιάξουμε ομάδα μηχανικών που θα μας σηκώνουν σαν ξαπλώστρα όταν ο Λεμπρόν βάλει κάποιο βλέμμα; 😂

ΩΧ ΝΑΤΑΡΕ!!! 😂🔥 Αν δεν το πιάσει ο Σουίνι στις 28' εγώ βγάζω λόγο βόλτα στον γκρινιάρη κόσμο και λέω πως δήθεν τον ξέχασα στο σουτ όταν ήταν μικρός!!! 💀 Ρε μαλάκες, ο τύπος έχει γκολφ τώρα!!! ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΤΟ ΘΕΛΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ;;; Την πέρσι αυτήν την ώρα πήγαινε πάντα σπασμένος στις ασκήσεις 😭 Κι εσύ ThanasisPAOK ξέρεις πως όταν τον έπαιρνε η ηλικία εγώ του έκανα hashtag #Sweepy83 γιατί σκουριασμένος φάνταζε!!! Αυτός όμως μας έβγαλε γκολφ αυτήν την εποχή!!! 🤯 Σουίνι 28'' = καρδιά πάνω!! Ξεχνάτε τι έγινε στο Μάϊκροσοφτ;;; Αυτοί του έκαναν τρύπες στους τριπόντους κι εμείς ακόμα βγάζουμε λόγια!!! 😤🔴 Ρε PetrosTrifylli, η ομάδα των μηχανικών είναι μόνο για δαχτυλίδια!!! Μαζέψου κάμερα και πιάσε την εικόνα που ο Σουίνι σηκώνεται πάνω από όλους σαν πρώην μπάτλερ!!! 🏆🍾

ρε παιδιά βγάζω μπαρούτι το σήμερα — γιατί σήμερα στις 28 δευτερόλεπτα του προηγούμενου αγώνα είδα κάτι που δε γράφεται εύκολα στα λόγια… ήταν η στιγμή που ο Λεμπρόν γύρισε το κεφάλι στον πάγκο μετά το σουτ του Σουίνι και έκανε αυτό το τσίμπημα στο χείλος του στόματός του — εκείνο το μικρό, μισόγελιστο… σαν να του έλεγε "μπράβο ρε φίλε, δεν άλλαζα τίποτα" 🤏 και ξέρετε τι έγινε μετά; χωρίς λόγο, χωρίς γκολ, ο Λεμπρόν άρχισε να φωνάζει στον πάγκο "αυτό είναι δικό μας γκολ ακόμα κι αν είναι τρίποντο!" — κι εμείς στην καντίνα πετάξαμε τις μπίρες στον αέρα επειδή αυτό σήμαινε ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑΣ όχι τύχη. τους είπαμε "ρε κονόπιοι, αυτό δεν είναι τρίποντο σε επιθετικό ρινγκ… είναι τρίποντο με βλέμμα"... αυτή είναι η γκολφική εποχή φίλοι μου, όπου πλέον ξέρουμε ότι όταν ο Σουίνι πιάνει τη μπάλα στις 28 δευτερόλεπτα, δε λέμε "πιάσε τον χρονομέτρη"… λέμε "ξεκουρδίστε τις καρέκλες γιατί η ιστορία γράφεται". 🏀💚

γιατί εμένα με ρωτάτε ρε είμαι εδώ πάνω σ'αυτό το χωριό της Ρόδου να βλέπω τον ουρανό και ξαφνικά κάποιοι άρχισαν ν'ανακατεύουν την πρωτοχρονιά με τα τρίποντα του σουίνι;;; 🎉🏀 πάλι εκείνες οι στιγμές σηκώνεται κανείς στο τραπέζι μου εδώ στη γωνία της καντίνας, όπου πριν μισή ώρα μαλώναμε για το γκολφ και τώρα μιλάμε για mvp στις 28 δευτερόλεπτα σα να γράφουμε επίσημο πόρισμα βγαλμένο από στήλη οικονομικών… ρε παιδιά, ζούμε στον ίδιο πλανήτη όπου ο σουίνι φοράει πράσινο εδώ και είκοσι χρόνια κι εμείς του κάνουμε καλλιτεχνικό φθινόπωρο επειδή κάποτε έκανε τρεις διαγώνιες μέσα σε ένα πρώτο ημίχρονο… τώρα ξαφνικά όλους τους πιάνει η αϋπνία επειδή το γκολφ βρίσκεται στις εγκαταστάσεις; πού είναι η χαρά εκείνης της εποχής που χυνόσαστε στην καντίνα μετά από νίκη σαν κουβέρτες και ξεχνιόσασταν τι είναι "στρατηγική"; εκείνες τις βραδιές πιάνανε ο ένας τον άλλον από τους ώμους και λέγατε "σου λέω, αυτό το τρίποντο ήταν αυτόματο, μπήκες εκεί μέσα όπως ο Αλέξης στη κούπα;"… όχι τώρα, τώρα παίζουμε σκάκι ενώ χρειάζονται πυροτεχνήματα! και ξέρω πως κάποιοι θ'αρχίσουν με το "πρέπει να είναι έτοιμος ο επιθετικός σέντερ" ή πως "η άμυνα κάνει το παιχνίδι", αλλά αυτά τα λόγια είναι σαν τις νύχτες του Ιουλίου στην παλιά πόλη — είναι ωραία όταν τα θυμάσαι αργότερα, όχι όταν ζεις μέσα στο δράμα! η ιστορία δεν γράφεται από τους εκλέκτορες με στατιστικά… γράφεται από τον τύπο που βάζει την μπάλα μέσα όταν ο χρόνος διαφεύγει σαν νερό από χέρι στον Πειραιά… όταν ο Λεμπρόν έκανε εκείνο το τσίμπημα εκείνες τις τρεις φορές μετά από σουτ του σουίνι στις τελευταίες στιγμές, δεν έπαιζε μπάσκετ… έκανε artwork. κι εμείς εδώ κάτσαμε όπως κάθε φορά — σηκώνοντας τα ποτήρια σαν βιτρώ παράθυρο, μη μπορώντας να αποφασίσουμε αν είναι ασήμι ή χρυσός χρόνος εκείνες οι στιγμές… λοιπόν παιδιά, εγώ δεν βάζω MVP στον κανέναν άλλον αυτήν τη στιγμή… βάζω το όνομα μου στην λίστα των ανθρώπων που έχουν ακόμα στην ψυχή εκείνες τις φωτογραφίες εκείνων των αγώνων που τελειώνουν σαν τραγούδι στο ραδιόφωνο όταν βρέχει… τέλος πάντων, θα δούμε;