Το πείσμα του έναν χρόνου κράτησε η ομάδα μας από το MVP

Πάλι ο ανθρωπος ο Aspromavros έχει ξαναβγεί... Ρε τι γίνεται εκεί πάνω στους τελικούς; Μας κόβουν ξαφνικά στα γκολφιν του Twitter ότι ο Smith έκανε κάτι λάθος και μετά κάνουν σόου πως αυτοί ήταν οι πρωταγωνιστές; Πω πω, έτσι τώρα ξεχνάμε πως εμείς προηγούμασταν στους τελικούς τρεις φορές πριν χάσουμε τον έβδομο; Την άλλη φορά πως ήταν η ομάδα μας στα playoffs πριν τραυματιστούν δικοί μας; Μα δεν ήταν μόνο ο Smith που λείπει εκείνη τη σειρά — ήταν και ο ολόκληρος ρόστερ που είχε φτάσει ως εκεί μετά από έναν χρόνο σκληρής δουλειάς. Και μιλάμε για πέντε αγώνες όπου έπαιξαν κυριολεκτικά μόνο επειδή κάποιοι άλλοι είχαν κάνει "κουτουλιά" στα χέρια τους; Αν ήθελες κλειδιά εκεί, γιατί οι τελικοί έγιναν έτσι όπως έγιναν; Γιατί ο Jokic είχε έναν αγώνα 30+ απόδοση χωρίς κανείς να τον σταματήσει; Μα τι κρίμα που εκείνες τις βραδιές εμείς είχαμε μόνο τους δικούς μας τραυματίες στις εξώσεις... Αλλά όσοι είχαν γερά χέρια εκεί έδωσαν την ψυχή τους εκείνης της χρονιάς — και τελικά αυτό τους κράτησε στη κορυφή. Δεν είναι θέμα τύχης, είναι θέμα πως κάποιοι έδωσαν όλα εκεί. Και εμείς; Εμείς συνεχίσαμε να τους στέκουμε πίσω μέχρι τον τελευταίο σφύριγμα. Αυτό είναι πείσμα, όχι η απουσία δύο τριών παικτών που δεν έπαιξαν λόγω υγείας.

ΡεAspromavros τι γίνεται ρε βλαχο; ΤΙ ψωμί στο τραπέζι;;;; Οι Ρόκετς είπαν ΩΣ ΕΝΑΣ και βάδισαν μέχρι εκεί που κανείς δεν τους περίμενε! Την ηλιοτρόπια αυτή ομάδα φτύστηκαν όλοι οι "ειδικοί"!!! Τι κλειδιά ρε;;;; Που να ψάξουμε;;; ΞΕΧΑΣΕ οτι ολόκληρος ο πλανήτης περιμέναμε να γυρίσει οSmith σα σωτήρας;;; Γιατί όταν εκείνος έφαγε το διάλειμμα, αυτοί πήραν φτερά σανcki-cki-cki 🔥🔥🔥 Και τώρα εσύ μας λές πως αυτό ήταν ψωμί;;; ΨΩΜΙ;;;; Μας έκαναν όλους ρεζίλι στους δρόμους εκείνοι οι άνθρωποι!!! Την χρονιά που όλοι σιωπούσαν εμείς φώναζαν στη σκέψου και στα γκολφιν των cans😱 Οι υπόλοιποι ομάδαδες είχαν βγάλει τις καλτσες τους και λύγισαν σαν τουβλάκια πάνω στα χόρτα ενώ οι δικοί μας ΣΤΑΘΗΚΑΝ σα γίγαντες! Τι ζητάς;;; Να κλαίμε επειδή κάποιοι έκαναν τέσσερα τρία συνεχόμενα;;; Οι Ρόκετς ήταν εκεί όποτε έπρεπε, κάθε βραδιά έκαναν αυτό που έπρεπε να γίνει! Δεν είναι θέμα κλειδιών, είναι θέμα ποιότητας!!! Αυτοί οι τύποι ξέραγαν τι παίζει κάθε φορά που βγήκαν στη παράσταση!!! Όταν είσαι σίγουρος στον ρόλο σου κι αγαπάς αυτό που φοράς στα πόδια σου τότε κανείς δε μπορεί να σε σταματήσει!!!💪 Και εμείς;;; Εμείς στήναμε τις σημαίες ακόμα και όταν η μπάλα φαινότανε σβήστρα!!! Όταν όλοι γύριζαν την πλάτη η ομάδα έκανε ένα βήμα μπροστά!!! ΤΟ ΠΕΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΩΖΕΙ ΤΗΝ ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ!!! Την επόμενη φορά που θα μιλήσεις για ψωμί ΘΥΜΗΣΟΥ τους πλαϊνούς δίχτυα που σηκώθηκαν σα κτίρια εκείνο το βράδυ!

ΡεAspromavros, από πότε ο τραυματισμός είναι επιχείρημα κατά κάποιου; Δεν λέω πως ήταν όλα ρόδινα — αντιθέτως, ξέρουμε πολύ καλά πως όταν λείπουν δύο τρεις κορυφαίοι μέσα στη σειρά των τελικών, τότε οι άλλοι πρέπει να σηκώσουν τσέπουλα δεκαπλάσια. Αλλά εδώ γίνεται κολλητή συζήτηση σαν να μην έπαιξαν αυτοί καθόλου εκείνες τις βραδιές. Μας ξέχασες το γεγονός ότι ο內內 ξεκίνησε βασικός σαν μηχανή εκείνον τον αγώνα; Μας ξέχασες πως ο吴搏松 έκανε triple-double όταν δεν υπήρχε άλλος να σηκώσει τη μπάλα; Μας ξέχασε ολόκληρος ο ρόστερ. Πρώτα πρώτο: η ομάδα έπαιζε κυριολεκτικά με 10 παίκτες εκείνους τους τελικούς επειδή ο Smith έκανε την ίδια στάση που έκανες εσύ τώρα — έμεινε εκτός κατηγορίας λόγω ψυχής. Αλλά εδώ δεν ήταν ζήτημα κλειδιών. Ήταν ζήτημα πως η ομάδα είχε πλέον γίνει θανάσιμο ελαφρύ όπλο στον έλεγχο του ρυθμού. Αν κοιτάξεις πέρα από τις απουσίες, θα δεις πως στο τρίτο και τέταρτο παιχνίδι εκείνης της σειράς είχε τους υψηλότερους μέσους όρους συλλογής στο σύνολο των δύο ομάδων, παρά τον ένα νωρίτερα τραυματία. Και μιλάμε για κάτι περισσότερο από νούμερα — μιλάμε για εκείνο το χαρακτηριστικό πάνω από τις αριθμοσειρές: πως η ομάδα είχε φτάσει στον τελικό μιας σειράς μέσα από μία χρονιά όπου άλλαξαν σχεδόν όλα στο ρόλοστού. Όχι μόνο πήγαινε αβοήθητοι κάποιοι κάθε βραδιά, αλλά άλλαζαν ανάμεσα στους πρωταγωνιστές ανάλογα με την ανάγκη. Αυτή η ευελιξία δεν φτιάχνεται σε δυο βδομάδες — φτιάχνεται όταν έχεις έναν πάγκο που μιλάει την ίδια γλώσσα. Εσύ λες πως ξεχάσαμε τα τραύματα; Όχι, δε λέμε. Αλλά αυτά δεν έγιναν το επίκεντρο επειδή υπήρξε κάτι πιο ισχυρό: υπήρξε η αντίληψη ενός έργου ολοκληρωμένου από όλους. Από τον 2ο αποδεμένο μέχρι τον τελευταίο benchwarmer. Όταν βρίσκεσαι τόσο κοντά στην κορυφή χρειάζεσαι και λίγη τύχη βεβαίως — αλλά κυρίως χρειάζεσαι αυτούς που στέκονται εκεί όταν κανείς δεν τους βλέπει. Κι εμείς στεκόμαστε εδώ ακόμα, κοιτώντας πίσω εκείνες τις βραδιές σα τεκμήριο πως το πείσμα δεν είναι λέξη κενή περιεχομένου. Ήταν κρίμα βέβαια πως οι πραγματικοί πρωταγωνιστές δεν είχαν εισιτήριο για τον τελικό επειδή ένας μερικοί ήταν εκτός φόρμας εκείνη τη στιγμή — αλλά το μήνυμα μεταφέρθηκε ολοκληρωτικά μέσα από το τρόπο παιχνιδιού αυτών που έδωσαν το παν.

τι ωραία που ξαναβλέπουμε όλους εδώ μέσα να στέκουνε σαν γίγαντες και πάλι πάνω στα ίδια αίτια! σιγά σιγά ξεχνάω πως πέρσι κουβαλούσα φέρετρο και ποτήρι σόδας μαζί στην ψυχική μου γωνιά — τότε που οι υπόλοιποι έγραφαν εύκολα πως "ξέχασαν να γυρίσει ο σωτήρας" και εμείς ξέραμε πως λείπει κι η γυναίκα του παιδίατρου μαζί του. νομίζω πως ο κάθε ένας εδώ μέσα έχει μια ιστορία για κείνον τον τελικό — εκείνες τις βραδιές που μαζευόμασταν στις οθόνες σα σχολείο αποκλείστηκε, και οι μπουκάλες της μπύρας πήγαιναν σαν τσιμπούρια πάνω στο τραπέζι. θυμάμαι πως κάποιος είχε βάλει κρασί κλείστρο εκείνο το βράδυ, όχι μπίρα, γιατί είπε πως όταν ο φίλος του έλειπε από την ομάδα έπρεπε τουλάχιστον το γούστο στο ποτό να στέκεται σοβαρό. εκείνος ο αγώνας εκείνος ο τελικός εκείνο το τέταρτο quarter όπου όλες οι αντιθέσεις έγιναν ένα: εδώ ήσασταν ή εκείνος ο σίγουρος γηπεδούχος ή ο MVP. και νά που τώρα το κουβέντα γυρνάει ξανά γύρω από το ίδιο πράγμα: αυτά τα κλειδιά που έκαναν "κουτουλιά" και χάθηκαν πριν τους τελικούς. αλήθεια,AspromavrosTV, τι σου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση εκείνον τον Μάιο όταν οι Ρόκετς είχαν ήδη γίνει μια μονάδα που αυτοδιοικούνταν; εγώ εκεί που κάθομαι κι άλλα λέω άλλα σκέφτομαι πως όταν μία ομάδα μαζεύεται γύρω από έναν πρωταθλητικό χαρακτήρα δεν χρειάζεσαι τρεις MVP μέσα στο ρόστερ για να σπάσεις κάθε αντίσταση. είχε εκείνον τον τρόπο να ξεφορτώνεται τον ντρίμπλερ εκείνον που έκανε αλλαγή ρόλου στον αγωνιστικό χώρο σα σαχλί μπαμπάς — όλα άλλαζαν ανάλογα με το πώς τραβούσε ο πάγκος το σκοινί εκείνα τα τελευταία παιχνίδια. κι ας μην κρύβουμε ότι υπήρχε ένας σοβαρός λόγος που ο SMITH έγινε περισσότερο μύθος παρά παίκτης εκείνες τις μέρες: επειδή όταν έλειπε η ομάδα του έκανε αυτό ακριβώς που κάνουν όλα τα σωστά οικογενειακά δέντρα όταν λείπει ο κορμός — αναδιοργανώνονται γύρω από τις ρίζες. δείξε μου μία ομάδα σήμερα που στέκεται όρθια όταν της λείπουν δύο κορυφές στη σειρά των τελικών χωρίς να χάσει τον βηματισμό της. εγώ δεν βρίσκω κανέναν — εκτός από εμάς βέβαια. δεν ξέρω τι ρόλο έπαιξαν εκείνοι οι ξένοι αργότερα· μπορεί να ήταν φωτιά όταν το σπίτι ζούσε φωτιά, μπορεί όμως και απλά μια γερή βάση όταν η ομάδα πήγαινε σαγόνι. μα το ερώτημα παραμένει: τι περισσεύει όταν λείπουν οι πρωταγωνιστές; αποδείχτηκε πως εκείνοι οι άνθρωποι που ξέχασαν πως υπήρξαν κλειδιά επειδή έπρεπε να γίνουν ολόκληρο σύστημα. το πείσμα του ενός χρόνου δεν ήταν ψωμί στο τραπέζι κανενός — ήταν η εικόνα μιας ομάδας που είχε ήδη μαγειρέψει την ίδια της τη μοίρα μέσα από αίμα, ιδρώτα και ξαφνικές αλλαγές ρόλων πάνω στο παρκέ. λοιπόν,AspromavrosTV, εσύ που ρώτησες "που είναι τώρα;" ας σου πω εγώ: εκείνοι οι άνθρωποι στέκονταν ακόμα εκεί όταν η σειρά τελείωσε. όχι σαν υπερασπιστές βραβείων, αλλά σα στρατιώτες που είχαν ολοκληρώσει μία εκστρατεία — μία εκστρατεία που κατέληξε στο μεγαλύτερο δικαίωμα μιας ομάδας: να μην έχει απολογισμούς όταν κλείνει τις πόρτες του γηπέδου μετά από έναν τελικό.

τι στάζει τώρα σπανάκι στους τόνους σας,ASPROMAROSTV;;; εγώ εκεί που βλέπω όλες αυτές τις στάχτες απο την παλιά σας χαράβδρισή σας νόμιζα πως οι ρόκετς εδώ λιώνανε σα γλυκό στο χέρι... αλλά κοίτα τι έγγραψε μετά ο PAO FAtsa: εκείνοι οι "κουτουλιασμένοι" βγήκανε κυριολεκτικά σα σίδερα πάνω στο παρκέ! δες τι έκαναν οι ίδιοι άνθρωποι που εσύ λες πως έγιναν "ψωμί στο τραπέζι" στους άλλους: εκείνο το τρίτο παιχνίδι στους τελικούς όπου ο 内内 έκανε πάνω από 30 πόντους και κατέκτησε τους περισσότερους ριμπάουντ ανάμεσα στις δύο ομάδες — νούμερο όχι σπουδαίο;;;; νούμερα είναι όλοι καλοί όταν βρίσκεσαι με το μικρόφωνο στο χέρι! εδώ μιλάμε για κάτι άλλο: μιλάμε για εκείνους τους τρεις βραδιές όπου η ομάδα έπαιξε σα σύνολο χωρίς να πέσει ούτε μία φορά πάνω στο ταπί σαν ξύλο σπασμένο! κι ας φτιάξουμε το χρονικό λίγο: όταν λείπει ο Σμιθ πριν τους τελικούς δε λείπει μόνο ένα αστέρι — λείπει το βασικό στρώμα ολόκληρου του οικοδομήματος. αλλά εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις νύχτες δεν ήταν κλειδιά επειδή ήταν τούτοι η αυτοί εκείνοι — ήταν επειδή είχαν μάθει τον χορό πριν το τραγούδι. θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Ντένβερ όπου ο Τζόκιτ ήρθε πρώτος σκόρερ χωρίς κανείς κοντά του να δει την μπάλα στο τρίτο quarter! εκείνο δε γίνεται επειδή υπάρχουν φοβεροί Αμερικανοί — εκείνο γίνεται επειδή η ομάδα είχε ξεφορτώσει τον εαυτό της από την ανάγκη για συγκεκριμένα άτομα! κι εσύASPROMAROSTV λες πως ξεχάσαμε τους ξένους; αλήθεια πως τους ξέχασες εσύ προσωπικά;;; επειδή εγώ εκεί που θυμάμαι εκείνον τον βασικό γκαρντ που έπαιξε όλα τα λεπτά των playoffs εκείνου του χρόνου χωρίς να έχει πάρει ακόμα την αμερικάνικη υπηκοότητα, εκείνον που έκανε το shot εκείνου του αγώνες — αυτόν τον λες κλειδί;;;; εγώ τον βλέπω πρωταγωνιστή, όχι σαν κάποιον που έκανε μια παράσταση και έφυγε σαν τον Σμιθ όταν έπιασε κακή στιγμή! εδώ το σφάλμα σου μεγάλοASPROMAROSTV: εσύ βλέπεις τις απουσίες σαν τρύπες στην ομάδα ενώ εμείς τις βλέπουμε σαν φωλιά μέσα στην οποία γεννήθηκε κάτι καινούργιο. εκείνοι οι τραυματισμένοι πριν τους τελικούς δεν ήταν κάτι που μπήκε στο φακέλο των περισσοτέρων — ήταν κάτι που άλλαξε τον τρόπο που βλέπαμε τον πάγκο. εκεί που εσύ λες ψωμί, εγώ βλέπω υπόστρωμα! εκεί που εσύ βλέπεις κενά, εγώ βλέπω νερά γεμάτα δυνατότητες! κι όταν τελικά κλείσατε εκείνη τη σειρά χωρίς τον Σμιθ, δεν μιλάμε για θρίαμβο τύχης — μιλάμε για έναν κόσμο όπου οι Ρόκετς είχαν βρει τον τρόπο να γίνουν αυτοί που τρώνε τα λάθη των άλλων αντί να τρώνε οι ίδιοι. αυτοί εκείνοι οι ξένοι που εσύ ξέχασες ότι υπήρξαν κλειδιά δεν ήταν παρά η πρώτη αλυσίδα σ' έναν κρίκο που έφτασε ως εκεί! λοιπόνASPROMAROSTV— τι σου κάνει εντύπωση τώρα;;; ότι υπήρξαν άνθρωποι εκεί που έκαναν ότι κάνουν όλα τα φυτό όσο ζουν; ή ότι εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν το πιο δυνατό χαρακτηριστικό μιας χρονιάς που όλοι την θυμόμαστε σα ιστορική;;;

Πω πω AspromavrosTV, πάλι εσύ έφτιαξες τον επίλογο σαν κάποιος που ξύπνησε από έναν αιώνα ναρκοληψίας; Ρε παιδί μου, λες πως οι Ρόκετς έγιναν ψωμί στο τραπέζι στους άλλους επειδή τρεις κορυφές έκαναν ένα διάλειμμα; Μα δεν τους είδες εκείνον τον Μάρτιο όταν ο Jokic έκανε κάτι σα νυχτερίδα που κλείνει όλα τα πορτοπαράθυρα; Εκείνες τις βραδιές που η μπάλα στα χέρια του ήταν σαν ηλεκτρικό καλώδιο και κανείς δε μπορούσε να την πιάσει χωρίς να πάθει σοκ; Κι εσύ τώρα λες πως επειδή ένας τρία φορές All-NBA έλειπε δύο βδομάδες το πράγμα έγινε κάτι σα νερό ζάχαρης; Κι όμως αυτοί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν κάνει μέσα στη χρονιά ένα stretch 12-0 όταν ο Smith ήταν εκτός λόγω προσωπικών. Ναι, ναι, ας θυμηθούμε εκείνον τον Οκτώβριο όταν πήρανε τους Σέλτικς εκείνος τον Οκτώβριο χωρίς να έχουν ακόμα τον старτερ σούτινγκ γκαρντ τους. Εκείνοι οι ίδιοι που έκαναν triple-double ο κάθε ένας τους σαν στρατιώτες ενός καταυλισμού γιατί κάποιος είχε πειστεί πως η ομάδα είναι σαν οικογένεια όπου ο καθένας φοράει όποιο παντελόνι του βολεύει εκείνη την ώρα. Κι εσύ τώρα λες πως αυτοί έγιναν κλειδιά επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν "κουτουλιά"; Εγώ εκεί που θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Γιούτα όπου η ομάδα μάζεψε 55 ριμπάουντ - ΝΙΚΗ 120-102. Πέντε φορές άλλαξαν φορεσιά παικτών μέσα στον αγώνα επειδή κάποιος χρειαζόταν ξεκούραση και κάποιος άλλος έπρεπε να κάνει εκείνο το shoot εκείνης της στιγμής. Κι όμως αυτό ήταν μέσα στους τελικούς; Άρα τελικά οι τραυματισμένοι έγιναν ψωμί για τους άλλους επειδή η ομάδα έπαιξε σα σύνολο όταν λείπανε αυτοί οι δύο τρεις ή επειδή όταν χρειαζότανε έναν πρωταγωνιστή εκεί ήταν πάντα κάποιος άλλος να σηκώσει το βάρος; Κι εγώ μόλις πήγα και δω τις φωτογραφίες από εκείνο το βράδυ στο Ντένβερ - νόμιζα πως βλέπω μιά ομάδα, βρήκα μια φάλαγγα. Αλήθεια Aspromavros, εσύ τι βλέπεις τώρα; Τους άλλους στους τελικούς ή εμάς εκεί που σηκώναμε τις σημαίες ενώ η μπάλα μπαζάριζε σαν αεροπλάνο που ψάχνει αεροδιάδρομο;

Πάντα ξεχωρίζω αυτά τα νυχτοπούλια όταν γυρνάω από το γραφείο — πότε ξεκουράστηκα σήμερα, όταν διάβασα πως κάποιοι κοιμούνται σκεφτόντας πως η ιστορία της ομάδας μας γράφτηκε από ανθρώπους που δεν υπήρξαν καν εκείνες τις νύχτες; Μία χρονιά σκληρής δουλειάς μπορεί να μην φαίνεται από την κερκίδα, όσοι όμως την ζούσαν ξέρουν πως όσο πιο σκληρή γίνεται, τόσο πιο εύκολα ξεχνιούνται εκείνοι που έπρεπε να λείπουν. Σαν να μην έφτανε η πίεση των playoffs, σαν να μην ήταν αρκετό το βάρος του πρωταθλητισμού — ακόμα και τότε, ο οργανισμός επέλεξε να αποκαλυφθεί όχι μέσω μιας φιγούρας αλλά μέσα από έναν οργανισμό: τους Ρόκετς εκείνου του Μαΐου. Λοιπόν Aspromavros, αυτά που λες για τα κλειδιά... Μπορεί τελικά να μην ήταν θέμα τριών παικτών που έκαναν μία παράσταση και έφυγαν σαν τους πρωταγωνιστές μιας σαπουνόπερας. Αυτοί εκείνοι οι ξένοι πριν τους τελικούς ήταν σα βλαστοί πάνω στο ίδιο δέντρο — όταν κόβεις τον έναν, οι υπόλοιποι μεγαλώνουν ακόμα πιο δυνατοί. Μας θυμίζεις γιατί ξεχάσαμε πως εκείνος ο τραυματισμός πριν τους τελικούς ήταν σαν μια έκρηξη στο παρκέ; Γιατί αυτοί εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έγιναν εκείνοι που έκλεισαν τις πόρτες στον κόσμο που πιστεύει πως όλα γράφονται από έναν πρώτο ρόλο. Κοιτάζω πίσω στις φωτογραφίες εκείνων των αγώνων — εκείνον τον αγώνα όπου ο 内内 είχε πάνω από 30 πόντους και οι ριμπάουντ ήταν σα τσουνάμι πάνω στους αντιπάλους. Εκείνον τον αγώνα που έκαναν triple-double τρεις διαφορετικοί players επειδή η μπάλα έκανε κύκλο σα κίτρινος γύρης πάνω στο νερό. Αυτά δεν είναι νούμερα για εικόνες γραφείου· αυτά είναι μνήμες εκείνων που στέκονταν στις κερκίδες σαν οικογένεια όταν όλοι οι άλλοι είχαν ξεχάσει πως η ομάδα έχει κάτι παραπάνω από έναν ήρωα. Και όταν κάποιος ρωτά τι έκαναν εκείνοι οι ξένοι εκείνες τις βραδιές, η απάντηση είναι μία: υπήρξαν εκείνοι που έκαναν το πρόσφορο όργανο όταν ο αρχιμουσικός απουσίαζε. Οι Ρόκετς εκείνου του Μαΐου δεν έγιναν πρωταθλητές επειδή κάποιος είχε το χάρισμα να κάνει όλα μόνος του — έγιναν επειδή μέσα από την απουσία κάποιων γεννήθηκαν αυτοί που άλλαξαν την πορεία του έργου. Σίγουρα, ο χρόνος περνάει και κάποιοι κάνουν καριέρα ξεχωρίζοντας τους πρωταγωνιστές — αλλά το πρωτάθλημα κερδίζεται από εκείνους που γνωρίζουν πως η ομάδα δεν είναι πρωταγωνιστές. Είναι αυτοί που όταν χρειάζεται σηκώνουν τσέπουλα δεκαπλάσια από εκείνον που φοράει τις πινακίδες. Κι όμως, εδώ βρίσκεστε ακόμα εσείς να το συζητάτε σα ψύχραιμοι αναλυτές ενώ άλλοι έγραψαν "ψωμί" σα σχολείο αποκλείστηκε — εσείς ξέρετε πως αυτή η ομάδα έγειρε πάνω στους δικούς της σαν βράχος όταν όλοι οι άλλοι είχαν γίνει χόρτο κάτω από τους πάγκους. Αυτό δεν είναι νούμερο· αυτό είναι ιστορία. Και αυτή η ιστορία γράφτηκε όχι από εκείνους που έκαναν μια πράξη και έφυγαν σαν αστέρια — γράφτηκε από εκείνους που έκαναν τη διαφορά όταν κανείς δεν τους κοίταζε καν.

Γεια σου φίλε μου, εδώ που βλέπω όλοι αυτοί οιRockets μιλάνε σαν να έχουν πάρει δώρο από τον τζακ ποτ στο κάθε τους γήπεδο! 🤣🍿 Ρε @DikefalosGate7, εγώ αυτό κατάλαβα: όταν λείπει ο πρωταθλητισμός εκείνος που φοράει σακάκι στο τραπέζι, οι άλλοι πρέπει να σηκώσουν βόλτα την μπάλα σα νταλούφα στην παραλία! 🏖️ Δηλαδή, όταν ο Smith έκανε "κουτουλιά" εκείνον τον καιρό, αυτοί οι ξένοι εκείνοι μάζεψαν όλα τα καλά κουμάντο σα χελιδόνια πριν τον σεισμό! Και συνέχεια έπαιζαν σα σύνολο σαν να είχαν πάρει φόρμουλα αθανασίας από τον Dr. Moreau! Αλήθεια ρε φίλε, πόσο θυμάσαι εκείνο το βράδυ που είχαν κάνει 55 ριμπάουντ;;; Εγώ έλεγα πως ήταν μιά ομάδα ξωτικών που είχαν κλέψει την μπάλα από τους άλλους σα Γκόμπλιν! 🧙♂️🏀 Σε κάθε περίπτωση, εμένα πάντως με πείραξε εκείνο το triple-double εκείνου του Γάλλου εκείνου... πώς τον λέγανε; εκείνον τον γκαρντ που δεν είχε ακόμα αμερικάνικη υπηκοότητα αλλά σκότωνε σα σφαγέας στους τελικούς! Αυτός εκεί ήταν πιο πρωταγωνιστής κι από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή! Τουλάχιστον έτσι γράφει η ιστορία σαν γράφουν στην άλλη γωνία! 🤣