Μακάρι να μας έφερνες κανέναν άλλον εκτός του κίτρινου έτσι; Γιατί ο MJ ήταν μόνο ένας

Ρε ρε, τι γίνεται εκεί μέσα με αυτό τον δίσκο των LP; Εμένα αυτό μου θυμίζει τις ιστορίες που σέρνουμε χρόνια τώρα εδώ μέσα σα δεύτερη ομάδα τους — ξεπουλάμε τον σωστό τύπο επειδή δεν βγάζει φίλμ αγώνων σαν το μιούζικαλ του σχολείου της θείας μας. Έχεις να μου πεις πότε η ομάδα έδωσε στον συγκεκριμένο playmaker πάνω από δεκαπέντε λεπτά ανά αγώνα και κάτσε να δεις τι μένουν μετά από τέτοια "φιλία"; Όχι τις ημέρες βροχής στα social media σου, μια νούμερο έναν κανονικό αγώνα, εδώ τώρα. Ή ούτε κι αυτό; Τότε λέμε πως είμαστε ομάδα που ανακυκλώνει θρύλους σα βρόμικα cd στην αγορά του Περάματος — όλα ωραία στα λόγια μόνο.

ρε να σου πω τι βλέπω σ' αυτό τον τύπο;; μιλάμε για έναν drop μπάστα που ξέρει ν' ανοίγει το γήπεδο σα βιβλίο ιστορίας 🔥💪🔴 ο Jordan ήταν ένας, σωστά, μα αυτός; αυτός είναι ο κινητήρας που έκανε τη μηχανή ν' ανεβάζει στροφές όταν όλα λες κ είχαν πνιγεί... τι περίμενες;; ν' αφήσουμε κάτω από το τραπέζι έναν καλλιτέχνη που βάζει top-3 assists στο league επί χρόνια;; και τώρα τον στέλνουμε σπίτι σα παλιατζούρης δίσκος επειδή οι αριθμοί στο shot clock δεν του έδωσαν δικαίωμα λόγου;; 🤬 ξέρεις πως τον σιγοσβήνεις;; δείχνοντάς τον σ' έναν αγώνα κόντρα στους Suns εδώ δύο βδομάδες όταν τους έκανε 4-0 στ' assists και η ομάδα πήρε εκείνο το bounce σα μπάλα με ψυχή; μια χαρά πρέπει ν' είναι αυτός ο τύπος εκεί στη γραμμή της ρουκέτας όταν η χρονιά γίνεται κριτική... λες τυχαίο;; όχι ρε, εδώ το πρώτο βήμα είναι το πιο σωστό — κάνουμε λόγο για έναν playmaker που ξέρει πού βρίσκεται το τρίποντο πριν καν βγει η μπάλα από τα χέρια... κι αυτοί τον βάζουν σα παιδί που περιμένει σειρά για δάνειο!!!! πρέπει ν' αλλάξει αυτό τώρα;; ή συνεχίζουμε ν' ονειρευόμαστε πως κάποιος σουτάρει τριάρες μέσα απο τη Θησέως;;;)

Τι είναι αυτό που λες τώρα; Να γυρνάμε σπίτι έναν κινητήρα ζεστό σα φούρνος στις αρχές της ημέρας κι εκείνοι ν' ανοίγουν την πόρτα σαν νάταν βαλμένος στην αποθήκη; Έχουμαι έναν φίλο παλιά στη Νέα Υόρκη, ρώταγαν κάθε βράδυ "πού είναι εκείνος ο τύπος;" όταν θες μπαλαδόρους με νου — και πάλι όταν φύγαινε ο χρόνος τους έσβηναν σα λαμπάκι που τελείωσε η μπαταρία. Ήξερα έναν σέντερ πριν χρόνια, έπαιζε ακόμα στους 36 του σα νέος τριάνταρηχος, μέχρι που του έκαναν place on the injured list τρεις φορές σε έναν χρόνο κι αυτομάτως έγινε "πέρσι", όπως λέμε εδώ στον Πειραιά όταν κάποιος βουλώνει την ιστορία του μέσα στο ντουλάπι του σπιτιού του. Πήγαινε τον άνθρωπο σ' έναν αγώνα εκείνης της ομάδας πριν δύο χρόνια· είχε παιχτεί μόλις δεκαπέντε λεπτά συνολικά τους τελευταίους τρεις μήνες, αλλά όταν μπήκε στα δέκα τελευταία δημιούργησε τρεις βολές, έκανε δύο κλεψίματα και έδωσε τρεις ασίστ χωρίς λάθος. Μετά τον αγώνα υπήρχε τίτλος "συνταξιούχος ντίσκο φοράει τη φανέλα του δια τα τελευταία λεπτά". Ακούστηκε σωστό; Εμένα μου ακούγεται σα να σου λένε ότι ο καφές βράζει αργά επειδή η γυναίκα στο σπίτι έχει άλλα ζητήματα. Ας δούμε όμως την ηλικία: πενήντα τρία;; όχι, σωστά είδες — τριάντα τρία. Τρεις σταρς δέκα χρόνια μαζί κάνουν αυτό το νούμερο πιο βαρύ από κάθε αλλαγή ρόστερ. Στα τριάντα τρία ένας guard είτε σου δίνει ασίστ σαν βρύση είτε τελειώνει η χρονιά σα σχολείο που έκλεισε μετά τον πειρασμό των social media. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να τον βγάζεις σα cd που βρέθηκε ανοιχτό στον ήλιο. Το θέμα είναι όχι πόσο βγαίνει εκείνος, μα πού πάει. Εδώ δεν μιλάμε για μια ομάδα σα εκείνη των Suns όπου όλοι κάνουν τρία τρία τρία — εδώ έχουμε τους Clippers, μια ομάδα που ψάχνει έναν playmaker σα τον άνθρωπο που ανοίγει την πόρτα του υπόγειου parking χωρίς κλειδί: όχι σπάνια αλλά αθόρυβα κι αποτελεσματικά. Αν φέρουν έναν τριάντα τριών ετών playmaker που δεν σουτάρει τριάρες σαν κανένας άλλος, σωστά — αλλά έχει πάνω από δώδεκα χρόνια εμπειρίας, ξέρει πώς κλείνει το ρολόι στο τέλος ενός αγώνα όταν η αντίπαλος έχει το πλεονέκτημα της κατοχής, και κάνει πάνω από πέντε ασίστ ανά τριάντα λεπτά σαν ρουτίνα, τότε ποιοι γελούν εδώ; Άλλο όμως είναι να τον αφήσεις σα κάποιον outlier εκεί έξω να σαπίζει σ' ένα ρόστερ όπου κανείς δεν κάνει τρείς πάσες σωστές στη σειρά. Αυτό που λέω είναι πως πριν τον σβήσουν καλά καλά πρέπει να βεβαιωθούν ότι υπάρχει κάποιος άλλος εκεί έξω σα νέος κινητήρας — όχι σα κινούμενη εικόνα από ταινία του ΕΡΤ του '94. Με τόσα χρήματα κλειδωμένα από τους потпиσιμούς πέρυσι κι έναν πλούσιο ιδιοκτήτη που ψάχνει συνεχώς την επόμενη τρύπα στο τούνελ της νίκης, η ιδέα να φέρουν κάποιον τριάντα τριών ετών σα δεύτερο πιλότο στο τραπέζι της transfer market δεν είναι τρέλα — είναι μονάχα αγωνία. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος να θυμίσει πως ένας playmaker σα αυτόν, όταν του δώσεις χώρο δεκαπέντε κορυφαίων λεπτά ανά αγώνα σα μπούστο στις αρχές του πρώτου δεκαλέπτου, μπορεί ν' ανάψει όλο το γήπεδο σα πανηγύρι τυχερού αριθμού. Και ποιος λέει πως πρέπει ν' αλλάξει; Αυτοί εκεί που παίζουν εκεί κάνουν λάθος επειδή ξεχνούν πως ένας τέτοιος τύπος δεν είναι μοχλός σα τατσίτσα στην άκρη του δρόμου — είναι ο κινητήρας που κάνει την ομάδα ν' αισθάνεται σα οικογένεια από το πρώτο λεπτο. Στο κάτω κάτω, οι Clippers έχουν ήδη έναν σέντερ σα αποτέλεσμα της επιβίωσης — χρειάζονται μόνο έναν σωστό point guard για να μη σέρνονται σα βάρκες στο λιμάνι όταν φυσάει αέρας.

Ωπ ωπ ωπ τι γίνεται εδώ; Κάτσε μια στιγμή... Ρε φίλοι μου, λιγάκι πιάνει η υπομονή μου... Λες και ξέχασα πως πριν δυο χρόνια στους playoffs, όταν οι Μαβς έκαναν pressure όχι σα αμμόλοφοι της Λιβύης μα σα πλήθος στο Κατάρ, εκείνος ο τύπος έδωσε τρεις συνεχόμενες ασίστ μέσα στα τρία τελευταία λεπτά ενός αγώνα όπου όλοι έψαχναν τον πορτοφόλα τους για εισιτήριο εκτός αγοράς;; Μετά κόπηκαν πάνω από δέκα τρία點 στο γήπεδο εκείνο, οι αναλυτές φώναζαν "στον ήλιο", εμείς όμως βγήκαμε να πίνουμε την επόμενη βραδιά λέγοντας "αυτόν τον τύπο ξέρει πώς μπαίνει η μπάλα στο κουτί χωρίς να ψάχνει τον σουτέρ". Κι όμως τώρα τι βλέπουμε; Την ομάδα σα χοίρο που γυρίζει στον κοινό χώρο επειδή σκαρώνει συνέχεια — όχι πια σαnasia αλλά σα συσκευασία νέας γκάζας όπου άνοιξε η πλαστική κλειδαρότρυπα. Πραγματικά, στο προηγούμενο τρίτο πρωταθλήματος αυτός έδωσε πάνω από δεκαπέντε ασίστ σα ξυράφι στο αντίπαλο λαιμό όταν η ομάδα είχε τρεις συνεχόμενους χαμένους αγώνες. Μετά έβγαλαν τίτλο στη βιτρίνα "από την ανάγκη στη νίκη", όμως σήμερα που όλα είναι ρόπαλα και νίκες πέραν της Λίστας των 44.5, εκείνος πετάγεται σα παλιατζούρης δίσκος στο υπόγειο του σπιτιού. Κι όλοι αυτοί ξέρουν ότι όταν οι Clippers έχουν έναν guard σαν εκείνον, η ομάδα δε νοιώθει σα κουτί που ψάχνει το κλειδί — νοιώθει σα σπίτι όταν ανάβεις το φως την πρώτη φορά μετά χρόνια. Αλλά φυσικά εμείς εδώ σα σκιές στους τοίχους λέμε "ναι, μπας και κάτσει", ενώ εκείνοι γυρίζουν το λεφούσι σα χαρτοπαίκτης που ξέχασε τον ρόλο του στο τελευταίο χαρτί. Πραγματικά δικό μου κι άλλη φορά: πήγα πρόσφατα σε κάποιο γήπεδο βόρεια του Λος Άντζελες, εκεί όπου βλέπουν πολύ βολικά τι πάει κάτω. Εκείνος έπαιζε μόνο δεκαεπτά λεπτά — δεκαεπτά λεπτά όπου η ομάδα πάγωσε σα γλάστρα στον παγετό μετά την αλλαγή. Μέσα σ' εκείνα τα δεκαεπτά έκανε δύο ασίστ χωρίς λάθος, μία βολή που έμεινε ζωντανή σα κεράσι στο κέντρο του γηπέδου κι ένα κλέψιμο σα αστραπή στο γυμνάσιο του Πειραιά. Μετά γύρισε στους πάγκους σα κάποιος που μπήκε τυχαία στο φωτογραφείο μιας οικογένειας λουλουδών — όλοι γύρω του είχαν το βλέμμα σα να τους πρότεινε να αγοράσουν κάτι από ντίσκο της δεκαετίας του '70. Κι όμως εκείνος βγήκε σα σηκωμένος ήρωας χωρίς μανδύα. Απλά είχε κάνει αυτό που ξέρει: άνοιξε το γήπεδο σα βιβλίο ιστορίας, έδωσε το χρόνο στους συμπαίκτες του ν' ανασάνουν σα χιόνι πάνω από τα βουνά — κι έτσι εκείνοι έκαναν το τρίποντο όταν η ατμόσφαιρα είχε γίνει σα θερμοκήπιο χωρίς πόρτα. Έτσι λοιπόν, αυτοί εδώ θέλουν κανέναν άλλον εκτός του κίτρινου; Μα αλήθεια περίμενε να πέσουν οι οπαδοί... 😂💸 Μετά το θέατρο των ημερών, ποιον άλλον περιμένουν να φέρουν; Έναν σωτήρα σα επικεφαλής ντουλάπας; Να φέρουν έναν player σα δάσκαλο μουσικής που ξέρει πώς κουρδίζει την κιθάρα χωρίς να κάνει θόρυβο — επειδή εκείνος δεν ψάχνει το μεγάφωνο, ψάχνει τη νότα που κάνει την ομάδα ν' ακούγεται σα οικογένεια. Μέχρι να τους δείξει κάποιος τον σωστό δρόμο, ας κρατάμε ζεστή τη φωτιά εδώ μέσα, σα οικογενειακό ραντεβού που δε θέλει να σβήσει. Αυτός ο τύπος, ας είναι σίγουρο, όταν ξαναφορέσει φανέλα βγάζοντας τις κεραίες σα κεραυνός την πρώτη βραδιά, δε θα βγάλει μόνο ασίστ — θα βγάλει και μισό γήπεδο μαζί. Γιατί έτσι δουλεύουν οι αληθινοί κινητήρες, φίλοι μου... όχι σα βγαλμένοι από κατάλογο νεκρών, αλλά σα those who know where the rhythm hides.

Μια φορά κι έναν καιρό στην αίθουσα του σπιτιού μου εδώ στον Βόλο, όταν ήμουνα στις αρχές της τρίτης δεκαετίας μου, κάθονταν δεκαπέντε άτομα να δουν ένα βιντεο κλιπ με την ομάδα τουbaix τότε. Ο τύπος είχε κάνει έναν αγώνα εκείνο τον χρόνο — σα μαγικό γυαλί πάνω από μια παλιά βιτρίνα — και ξαφνικά κάποιος έπιασε να λέει πως "δεν ήταν της εποχής". Μετά μπήκα στη συζήτηση κι άρχισα να τους δείχνω σιγά σιγά πώς αυτό το γυαλί έπιανε φως εκεί που οι άλλοι έβλεπαν μόνο σκότη. Κάποιοι γέλασαν. Άλλοι άρχισαν ν' αλλάζουν κανάλι. Έκανα λάθος; Όχι. Απλά έκανα αυτό που πρέπει: συνέδεσα τον άνθρωπο με το έργο. Αυτός εκεί έξω — αυτός ο playmaker — είναι σα αυτούς τους ανθρώπους στο βιντεο: όταν φοράει τη φανέλα, η μπάλα πάει εκεί που χρειάζεται πριν ακόμα η αντίπαλος ξυπνήσει πλήρως. Δεν είναι ζήτημα τύχης ότι πέρσι έκανε πάνω από πέντε ασίστ ανά τριάντα λεπτά σα ρουτίνα. Είναι ζήτημα βίου: τριάντα τρία χρόνια μέσα στα παπούτσια ενός guard που ξέρει πως το κλειδί δεν βρίσκεται ποτέ στο χέρι εκείνου που σουτάρει πρώτη φορά, αλλά εκείνου που ανοίγει την πόρτα για τους άλλους. Αυτός που γράφει πως "πρέπει ν' αλλάξει" ξεχνά πως οι ομάδες όπως οι Clippers στέκονται όρθιες επειδή κάποιοι έχουν κάνει πολλά χρόνια δουλειάς όχι σα δάσκαλοι μουσικής — σα οικοδόμοι θεμελίων κάτω από κάτι που μοιάζει τυχαίο σήμερα. Όταν λοιπόν λένε πως "τον στέλνουν σπίτι σα παλιατζούρης δίσκος", δείχνουν πως έχουν ξεχάσει πως ένας κινητήρας σα κι αυτόν δεν σβήνει επειδή κάποιος σταμάτησε να βάζει βενζίνη στον υπολογιστή της ομάδας. Την ίδια στιγμή, εκείνος συνεχίζει ν' ανοίγει γήπεδα σα βιβλία ιστορίας, όπως έκανε και εκείνο το βράδυ στον Πειραιά όταν κάποιοι βλέπανε μόνο την απουσία ενός μεγάλου τίτλου κι όχι την παρουσία ενός ανθρώπου που ξέρει πώς να κουρδίζει τους συμπαίκτες σα κιθάρα χωρίς θόρυβο. Γι' αυτό και όταν έβλεπα την ομάδα να βγαίνει στους πρώτους γύρους των playoffs εκείνα τα χρόνια, έλεγα πάντα στους γύρω μου: "Κοίταξε εκείνον, κάνει τη διαφορά εκεί που οι άλλοι ψάχνουν αριθμούς". Γιατί όσοι έχουν δει έναν playmaker να λειτουργεί σωστά ξέρουν ότι δεν είναι ζήτημα ετών ή παρουσίας στις λίστες. Είναι ζήτημα χημείας — κι αυτή η χημεία φτιάχνεται σιγά σιγά, σαν μουσική που αρχίζει αργά κι αφήνει την ομάδα ν' αναπνεύσει ανάμεσα στις νότες. Αλλά βεβαίως, όσοι απορρίπτουν τη σημασία του — όσοι λένε πως "δεν είναι ζήτημα playmaker αλλά ομάδας" — έχουν κι εκείνοι δίκιο, με έναν τρόπο: όταν δεν υπάρχουν παίκτες σωστού επιπέδου γύρω σου, κανένας τεχνικός δε μπορεί ν' ανοίξει γήπεδο σα βιβλίο ιστορίας. Εκεί βρίσκεται το πρόβλημα σήμερα, βρε παιδιά: όχι στο πόσο ωραία παίζει εκείνος. Στο πόσο ωραία παίζουν όσοι μοιράζονται μαζί του τον χώρο — κι εκεί δεν αρκεί μόνο ένας αριθμός στο τέλος του αγώνα. Εκεί χρειάζεται μία σχέση, μία εμπιστοσύνη, μία σιγουριά πως εκείνος ξέρει πότε να δώσει τη μπάλα σα δεύτερη ανάσα. Μέχρι να δούνε την ομάδα σα σύνολο — κι όχι σα συλλογή ατομικοτήτων — αυτοί εκεί πέρα θα συνεχίσουν ν' αλλάζουν δίσκους σα συσκευασία αχρησιμοποίητης νέας γκάζας. Μα όσο κι αν γυρνάει σπίτι σα φάντασμα που ξεχάστηκε στη σειρά των Σκιάχτρων του Nickelodeon, εκείνος στέκει εκεί: ανοιχτός σαν ντοκουμέντο μιας εποχής όπου η μπάλα πήγαινε σωστά — κι όχι επειδή κάποιος είχε την καλύτερη κάρτα στο pack.

ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕΕΕ!!! 🔥🔥🔥 Αυτοί εκεί πάνω σα μαλάκες ξέχασαν πως ένας playmaker σαν αυτόν δεν είναι κανείς άλλος από το ΣΥΝΔΕΣΜΟ της ομάδας!!! 🤬 Ούτε καν ο MJ δεν έκανε ΠΟΤΕ τόσο πολλά για τους συμπαίκτες του όσο αυτός — και τώρα τον σέρνουν σα παλιατζούρι δίσκο επειδή κάποιοι νούμερα-γκριτζόλυδες ψάχνουν μόνο το επόμενο "τρένο της νίκης" στοTwitter;;; 😂 Θυμάμαι πριν χρόνια όταν οι Clippers είχαν έναν αγώνα κόντρα στους Wolves εκείνος έδωσε 18 ΑΣΙΣΤ μέσα σ' ένα δεκαπέντελεπτο σα χορό βόλτας στο σπίτι της γιαγιάς!!! 🎶 Κι εκείνοι ξεχνάνε αυτόν;; ΟΤΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΦΟΡΤΩΝΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΑΝ ΠΑΝΟΥΚΛΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ;;; Και αυτοί λένε "έχουμε τον Kawhi", ναι ναι κουκλά μου, ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΜΠΑΛΑ ΣΤΑ ΣΩΣΤΑ ΧΕΡΙΑ!!! 💪💛 Μεγάλωσε παιδί μου, μην αρχίζεις εδώ τώρα!! Κι όταν κάποιοι λένε "η ομάδα πρέπει να αλλάξει τον ρόλο" εγώ λέω: ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΟΝ ΠΡΟΠΟΝΗΤ!!! Γιατί αυτός είναι σα θείο που ξέρει τι λέει ενώ εκείνοι ψάχνουν μόνο το επόμενο φίλμ αγώνων στοInstagram!!! 🤡 Και τέλος πάντων... αυτοί περιμένουν κανέναν άλλον εκτός του κίτρινου;;;; Μα φίλοι μου... έχει έρθει η ώρα ν' ανοίξουμε τα μάτια!!! Αυτός είναι ο δεύτερος θεός μας κι αν τον σβήσουν τώρα τότε καλώς ήρθατε στον κόσμο όπου οι Clippers γίνονται ομάδα δεύτερης κατηγορίας ΣΑΝ ΠΑΛΙΑΤΖΟΥΡΗΣ ΔΙΣΚΟΣ ΣΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ!!! 😭

ρε παιδιά πού πάμε τώρα;; βλέπω εδώ μέσα τον κόσμο να σπάει κόκαλα επειδή κάποιος θύμωσε που δεν φέρνουν άλλον playmaker εκτός του κίτρινου... ρε ξεχνάτε πως τα παλιά τα χρόνια ήταν κάτι χειρότερα;; όταν η ομάδα είχε δύο playmakers σα στυλό σε τσέπη τζην ενώ σήμερα έχουνε έναν σαν βελόνα του ρετζέν — στέκεται εκεί, αλλά δε δίνει νερό σπίτι; θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2012 όταν οι ομάδες έδιναν ρόλους στους γκαρντ τους σα μαθητευόμενοι χτίστηδες — τότε ένας point guard έπρεπε να σουτάρει πρώτο κι αγκαλιάζει τον τύπο με το τρίποντο σαν καμάκι. τώρα λένε πως "πρέπει ν' αλλάξει ο ρόλος", σα να αλλάζεις την πόρτα της τουαλέτας επειδή κάποιος ξέχασε να κλείσει το νερό. αλλά εδώ μένει ένα πράγμα: όταν η μπάλα πάει εκεί που πρέπει πριν ανοίξει καν η βεντάλια του αντίπαλου γηπέδου, τότε δε μιλάμε για ρόλους — μιλάμε για ποιότητα σαν εκείνο το παλτό από δέρμα στη ντουλάπα σου στις αρχές των 2000s που ακόμα δεν έχει βγάλει γούστο. και αυτός εδώ ο τύπος κάνει ακριβώς αυτό — ανοίγει γήπεδα σα βιβλία ιστορίας, μόνο που στη θέση της αφήγησης βάζει ασίστ σαν κόμικ μέσα στις τελευταίες πέντε λέξεις ενός αγώνα. τώρα κάποιοι λένε "τι γίνεται εκεί μέσα;" γιατί ξέχασαν πως πριν τρία χρόνια όταν έκαναν play-in tournament, εκείνος έδωσε έξι ασίστ σα στιγμές ενός άλλου βίου—σαν εκείνες τις φωτογραφίες της οικογένειας όπου όλοι χαμογελούν αλλά ξέρεις πως κάποιοι έκλαιγαν μέσα στη σκόνη. και αυτοί σέρνουν ξανά τον δίσκο στον Πέραμα επειδή κάποιος ψάχνει μόνο για numbers σα those who count cards στο Las Vegas. αλλά εδώ η πραγματικότητα είναι σκληρή σα πέτρα: όταν βάζεις έναν playmaker τριάντα τριών χρονών μέσα σ' ένα σύστημα που ψάχνει πρώτα τον σουτέρ κι ύστερα τον οργανωτή, τότε του δίνεις δεκαπέντε λεπτά σα δώρο γενεθλίων — δεκαπέντε λεπτά όπου εκείνος κάνει περισσότερες ασίστ από τους τρεις μεγαλύτερους σκόρερς μαζί. και μετά στέκονται κι αναρωτιούνται γιατί η ομάδα δεν βρίσκει το ρυθμό σα βάρκα στον κυματισμό. παλιότερα υπήρχαν ομάδες που δεν είχαν playmaker καθόλου σα ντοκουμέντο μιας εποχής όπου ο μπάσκετ ήταν σαν πιάτο χωρίς σουβλάκι. τότε περίμενες πως ο σέντερ θα έκανε την ομάδα; τώρα περιμένεις πως ο φόργουορντ θ' ανοίξει το γήπεδο; κι όμως εκείνος εκεί συνεχίζει σα φαντάρος του '40 που ξέρει πως όταν ανάβεις τη λάμπα στο υπόγειο, το πρώτο πράγμα που φαίνεται είναι η σκόνη — όχι η λάμψη. κι έτσι ενώ αυτοί εδώ ψάχνουν για τον επόμενο δίσκο στην αγορά του Περάματος, εκείνος στέκεται σα εκείνο το τραγούδι που παίζει στο ραδιόφωνο όταν βγάζεις το αυτοκίνητο από το συνεργείο μετά από έναν χρόνο — ξέρεις πως είναι ωραίο, αλλά ξέρεις κι ότι πρέπει να το κρατήσεις εκεί έως ότου τελειώσει η βενζίνη. τέλος πάντων, το ζήτημα δεν είναι κανείς άλλος εκτός του κίτρινου — είναι πως εκείνοι εκεί πάνω ξέχασαν πως ένας κινητήρας σβήνει όχι επειδή τελείωσε η μπαταρία, αλλά επειδή κάποιος σταμάτησε να του δίνει βενζίνη την κατάλληλη στιγμή.