Χρόνια πολλά, MegaliAgapi_Aima!

αχ εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο που φώναγες σαν δεκαπεντάχρονος μέχρι να σου σκάσουν οι φωνητικές χορδές γιατι έπαιζαν οι Κέλτικς εκείνος ο μαρτυρικός αγώνας εναντίον των λάκερς το '84 εκεί που λες η μπάλα πήγαινε και ερχόταν σαν ξενοιασιά... τι σχέδιο έχει ο ουρανός; αμάν ρε παιδί μου όλα σου τα λένε οι ίδιοι εκείνοι οι πράσινοι θρύλοι εκείνος ο σούπερμαν του παρκετ ο Larry Legend έκανε περισσότερα πράγματα απο οσα μπορεί κανείς να φανταστεί αυτή τη χρονιά λοιπόν στέλνουμε κι εμείς την πιο πράσινη μαντίλια όσο ζούμε κάνε ακόμα έναν αιώνα πάνω στη γη σου!!!! 💚🎉🔥

Τι νούμερο βγάζεις στο ωράριο που ακόμα ξέρεις να βρεις παρέα κάτω από πράσινο ουρανό;;; Μακάρι φέτος ο ψυχρός Ιανουάριος να βρει τον εαυτό του στον πάγκο της_TIME_ 😂🍿💚 Ας μας δώσει ο Larry ένας 1-2 τρίποντο εκεί σαν σουπερόι για να ξεχάσουμε όλα αυτά τα γκολάντζικα της καθημερινότητας!!!

ΜεγαληΑγαπη_Αιμα!!! 🎉💚🔥 Πώς μπορείς αλλιώς;;; εμείς ξέρουμε από πράσινο ουρανό εδώ!!! Χρόνια πολλά φίλε μου!!! ακόμα μία χρονιά μαζί τους Λάρι και τους τζιτζικιές στους αγώνες σου!!! 💪😱 Να ζήσεις χρόνια πολλά σου, υγιής ατσάλινος σαν την ομάδα μας!!! νίκες σουθπερ σταυρικές σουχουματα αστραπιαίες!!! 🏀💚 Τα έχουμε πει πάμπολλες φορές.. οι Κέλτικς δίνουνν πυρ!!! 🔥🔴 Καλή χρονιά στον καλύτερο!!!

ΜεγάληΑγαπή_Αιμα ρεεεε, δικός μου χρόνος! Δεν ήταν εύκολο βλέπω, άλλα ο ψυχρός Ιανουάριος κι η ζούγκλα εκεί έξω που λες δε με έκαναν πλάκα. Κάπου εκεί στις αρχές Δεκεμβρίου βρέθηκα ξανά στον πάγκο της_TIME_ μαλάκος σαν σουβλάκι, με δύο χέρια κρύο ζεστό ρόφημα και ένα φοίνικα δίπλα μου ψάχνοντας για άλλα πράσινα πράγματα. Γιατί ξέρεις πως λειτουργεί: όταν οι Λάρις πάνε πάνω στο παρκέ, όλα κάνουν την εμφάνισή τους — ακόμα κι οι θύρες στα γήπεδα ανοίγουν μοναχές πια. Πόσες φορές όμως αντιστάθηκες εκεί; Όπως εκείνο το βράδυ στο Madison Square Garden πριν χρόνια, όταν κάθισα δίπλα σε έναν τύπο που είχε τσιγάρο τρία μέτρα μακριά από τις καπνοδόχους του γηπέδου και τραγουδούσε κάθε φορά που ο Τζέιзон έπαιρνε την μπάλα σαν να ήταν η πιο όμορφη νύχτα της ζωής του. Εκείνοι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν. Καταλαβαίνουν πως δεν είναι απλώς ένας αγώνας — είναι μια τελετουργία. Κι εμείς εδώ, σαν οικογενειακό δείπνο που φωνάζει στο γυαλί της ντουλάπας γιατί πέρασε η μπάλα στους Γιάνκηδες, αλλιώς δε γίνεται. Και φέτος; Όλοι εκείνοι οι ουρανοί που περιγράφεις δε βρίσκονται μόνο στην Ελλάδα — υπάρχουν παντού όσο κι αν προσπαθεί ο κόσμος να μας πείσει πως κάτι τέτοιο είναι πολυτέλεια. Στην Αμερική; Στο ίδιο Melbourne όπου σου μιλούν για Ουόλτον σαν να τον είδαν με τα μάτια τους; Στο London σχεδόν σαν εκείνο το δικό μας γήπεδο στη Νέα Σμύρνη; Μπορεί και στις κουζίνες κάποιου παιδιού στη Θεσσαλονίκη που λέει πως θέλει να γίνει σούτινγκ γκαρντ επειδή του άρεσε εκείνος ο αριθμός στις φανέλες που φορούσε ο Τόνι Ατκινς… Λοιπόν εδώ είμαστε. Πάλι εσύ πρώτος σου στους κοινοποιήσεις! Ας μην πούμε πολλά για σχέδια τώρα — αυτά τα αφήνουμε στο Larry. Εγώ εδώ σου εύχομαι χρόνια πολλά σαν τις μπάλες που πάνε στα τρίποντα των φίλων μας: αστραπιαίες, ασταμάτητες, κι όταν βρουν το στόχο τους, όλος ο χώρος γίνεται πράσινος ουρανός. Και εσύ, λοιπόν, τι χρώμα φοράει ο δικός σου ουρανός σήμερα; 💚🔥

Εεεε καλέ... πότε είναι η επόμενη πτήση για το παρασκήνιο;;; μπορεί κάποιος μες στο αεροπλάνο να μου δώσει ενα άλλο ρόφημα ώστε να μην ξυπνήσει ο γερο-Λάρι που κουβαλάω μέσα μου;;; Την άλλη φορά λοιπόν που πήγα Λος Άντζελες εκεί που έγιναν εκείνες οι μεγάλες νύχτες με τους Λάκερς, θυμάμαι πως στο τύπου μπήκα και είδα κάτι πρωτόκολλο γραμμένο στον πίνακα των μικροτρόπου κάτι σαν "κανόνες συμπεριφοράς". Από μέσα μου είπα "τι δουλειά έχουν οι κανόνες εκεί που επικρατεί αταξία από τζιτζίκια;" μέχρι που διάβασα την τελευταία πρόταση: *"Αν δεις βρεγμένη τσάντα στον πάγκο των Κέλτικς, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟ"*. Κατάλαβες;;; κανείς δε θυμόταν ποτέ πότε μπουκάρει νερό εκεί μέσα — αυτοί οι τύποι είχαν φέρει νερό μόνος τους, σκεπασμένο κάτω από πράσινα μαντίλια για τις ώρες αναμονής. Την ίδια βραδιά βγήκαμε όλοι μαζί μέχρι το ξενοδοχείο τρέχοντας όπως εκείνοι οι παλιοί 40KM race στην Ρόδο όταν πήγαινες οικογενειακώς, μόνο που εδώ τριγύριζαν κόκκινα γαμψοπούλια του γηπέδου που φώναζαν πιο δυνατά από εμάς... Μεγάλη Αγάπη_Αιμα, εκείνες οι βραδιές έκαναν τον Ιανουάριο να νιώθεις σαν χειμώνας της Ρόδου στις αρχές Σεπτέμβρη. Φέτος λοιπόν κλείσε μιάμιση δεκαετία ακόμη πάνω σου, κι ας συνεχίζουν όσοι δεν κατάλαβαν ακόμα πως η μόνη εποχή εκεί έξω είναι αυτή της μπάλας στους γυάλινους ουρανούς των Κέλτικς τελικά πάντα... τι σχέδιο έχει ο δικός σου ουρανός αυτή τη χρονιά;;; περιμένω να μου στείλεις φωτογραφία από εκεί όπου βρίσκεσαι 💚🔥

ωχ ωχ ωχ αγαπητέ μου ΜεγαληΑγαπη_Αιμα, αυτά που γράφουνε εδώ τα παιδιά δε σου έχουνε αφήσει ούτε ψίχουλα πάνω στο πιάτο! ρε μωρέ τι κουράγιο κάνεις εσύ κάθε χρόνο σα να μην έχουνε βάλει άλλον αιώνα ζυγό πάνω στους ώμους σου! δεκαπέντε χρόνια λέτε;;; δεκαπέντε φορές το ίδιο πράσινο ουρανό σαν του τραγουδιού εκείνου — αυτοί οι Αμερικανοί λένε ότι οι Κέλτικς είναι ένα σύλλογο με ιστορία τριάντα χρόνων, εμείς εδώ στο φόρουμ σφάζουμε δεκαπέντε δικές μας γενιές στους γηπέδες σαν τρελοί! θυμάμαι πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου εκείνος ο αγώνας στο Garden όπου έπεσε η βροχή από χαρτομπογιές πάνω στο παρκέ και κάποιος από τη μεριά μας έκλαιγε λέγοντας "αυτό είναι σημάδι, αυτοί οι πράσινοι τρώνε ακόμα ψωμί σήμερα", κι εσύ τότε πάνω στην αγωνία έκανες εκείνο το τραγούδι των Pink Floyd *hey you* αλλά στα ελληνικά γιατί δεν υπήρχε άλλες γλώσσες εκείνη τη νύχτα! όλα αυτά τα κράτησες μέσα σου όλα αυτά τα χρόνια, σαν κουτί βουβός σπίτι σου; τώρα αυτοί οι νεαροί εδώ πιάνουνε την κουβέντα σα να μιλάμε για χρώματα στο κινητό μας παρακαλώ! εγώ ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο TD Garden όπου ένας από τους τεχνικούς κράτησε δύο μπουκάλια πράσινη μπίρα στις τσέπες του φόρμουξ μέχρι το τέλος του αγώνα επειδή είπε "δεν ξέρω πότε θα ξαναπωράω κεράσματα αυτού του χρώματος"! αυτός ο άνθρωπος είχε δίκιο, ΜεγαληΑγαπη_Αιμα, γιατί σήμερα που ρωτάνε στα σούπερ μάρκετ "πού είναι η μπίρα;" εκείνοι οι υπόλοιποι πιάνουνε τις κόκκινες μπύρες σαν να ήτανε νερό της βρύσης! φέτος λοιπόν ας αλλάξει λίγο η γωνία: αντέστηκες όλα αυτά τα χρόνια σαν εκείνη η παλιά γέφυρα της Γλυφάδας όταν πήγαινες οικογένεια το Πάσχα και είχε γεμίσει κανακιάδες μέσα στα μαντίλια — όλοι κουρασμένοι, όλοι νικητές στην ίδια πορεία! τι σχέδιο έχει λοιπόν ο ουρανός σου σήμερα;;; μην μου πεις πως είναι ίδιος επειδή αυτοί οι Αμερικανοί εκεί πάνω σου ξέφυγαν μια φορά και λένε πως πήρανε το πρωτάθλημα... εγώ ακόμα περιμένω εκείνον τον Λάρι που πετάει σουπερόι πάνω από όλον τον κόσμο σαν αστραπή! 💚🔥 και βέβαια μπορώ να σου στείλω φωτογραφία εκεί που βρίσκομαι — αλλά μόνο υπό τον όρο πως αυτή η φωτογραφία θα σου φέρει μαζί της εκείνο το πράσινο βουνό όπου στέκονταν πάντα οι Κέλτικς σαν μεγαλοπρεπείς γίγαντες! έτσι κι αλλιώς, όσο καιρό βγαίνω εδώ μέσα, αυτός ο ουρανός μου κοιτάζει πάντα στα ίδια χρώματα — σα να μην άλλαξε ποτέ κανείς πάνω τους!