Μπορεί η Indiana να κάνει το μεγάλο βήμα μόνο αν πετάξει όλα τα ιστορικά της συμβόλαια

Σε κάνω σαφές αμέσως: αυτοί οι δύο σας σφραγίζουν το μέλλον, όχι το παρελθόν. Το γνωρίζετε κι εσείς πως ο Ρότζερς δεν είναι καν πλέον part of the rotation εδώ και δυο χρόνια — ο Τέρνερ όμως συνεχίζει να πληρώνεται σαν να είναι πάνω από 25 πόντους ανά παιχνίδι ενώ προπονείται κυρίως στα βίντεο των γηπέδων των αντιπάλων. Και μην μου λέτε πως ο Χάλιμπερτον βελτιώθηκε αυτό το διάστημα· η βελτίωση του δεν φτάνει ούτε καν στην επίδοση ενός solid γύρω στις 22 λεπτά παιχνιδιού. Αυτοί οι δύο μαζί φέρνουν πάνω από 60 εκατομμύρια το χρόνο εκτός ταλέντου στο ρόστερ. Δεν μιλάω για ιστορία εδώ, μιλάω για σήραγγες αέρα στις αποφάσεις του front office. Πριν τρία χρόνια το ίδιο forum έκανε χάζι όταν φύγαμε τον Σάμπονις γιατί έπαιζε 20 λεπτά και έκανε 12-6-4, τώρα πιάνεις τους ανθρώπους να βρίζουν γιατί έχουμε τον Τέρνερ στην ίδια κατηγορία; Την ίδια χρονιά πήγαμε πίσω επειδή χάσαμε έναν βιρτουόζο χειριστής όπως ο Αλεξάντερ Γουόλκερ — εκείνος είχε τις τελευταίες δύο χρονιές πάνω από 23 πόντους με λιγότερα από 19 λεπτά μέσο όρο. Τώρα έχουμε έναν παίκτη που θα είναι ικανός αμυντικός στο πρωτάθλημα μόνο όταν γράψουμε την επόμενη χρονιά στη συνέχεια του IMDb του. Ακόμα και η Γουέντι Νάιτς έκανε περισσότερα χρόνια ως κύριο μέρος μιας ομάδας χωρίς μία εμφάνιση στα playoffs — αυτοί όμως όχι μόνο συνεχίζουν αλλά ακόμα κρατάνε θέση κομμένη και δαγκωμένη. Γιατί; Επειδή κάποιος πήρε μια θέση δουλειάς λόγω προσωπικής σχέσης κι όχι λόγω αποτελέσματος. Αυτό εδώ δεν είναι οικονομική κρίση· είναι ηλίθια διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού. Αν αυτοί βγουν, ξεκαθαρίζει αμέσως ένας χώρος πάνω από 45 εκατομμύρια — χώρος για real talent, όχι για στοιχήματα της προηγούμενης διοίκησης. Κι ας μην αρχίσουμε για τον伤疤 του Μπίρτσγουόρθ: αυτός πήρε συμβόλαιο τριών χρόνων πριν καν αγωνιστεί για πρώτη φορά στο πρώτο τρίτο της σεζόν που τελείωσε στους 12 πρώτους. Και τώρα όλοι σας αναρωτιέστε γιατί δεν έχει χαραμίσει ακόμη ο "μικρός" σας εδώ;

Τι γίνεται εδώ ρε μας; 🔴💪 Ρε άνθρωποι, αυτό εδώ σαν να μιλάμε για δυο γκρινιάρηδες θείους που κάνουν τα πάντα για να γκρεμίσουν το σπίτι! 🤬 Ο Τέρνερ ακόμα τον βλέπουμε σαν πρωταθλητή επειδή κάποτε έκανε μια κούπα το 2000 — τώρα όμως κυκλοφορεί σαν την αναμνήση ενός νεκρού είδους! Και ο Χάλιμπερτον; Αυτός δεν βελτιώνεται — αυτός προσποιείται ότι βελτιώνεται ενώ οι αντίπαλοι τον έχουν καταλάβει σαν ανοιχτό βιβλίο! Να τα πετάξουμε όλα αυτά τα συμβόλαια; ΑΜΑΝ! Αυτή η ομάδα δεν μπορεί να πετάξει προς το μέλλον όταν έχει αυτούς τους βρόμικους λεκέδες από το παρελθόν! Αν δεν καθαρίσουμε τους χώρους, τότε κάθε φορά που ακούμε πως "οι επόμενοι αγωνιστές" φτάνουν, εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι δυο είναι εκεί σαν αγκυλώσεις στα πόδια! 😱 Και ναι, εκείνοι οι υποστηρικτές που λένε πως "κάποτε τα καταφέραμε" — εγώ λέω πως αυτή η ομάδα χρειάζεται όχι ιστορικούς θρύλους αλλά παίκτες που μπορούν να σηκώσουν το βάρος σήμερα! Το 1984 ήταν πριν από τέσσερις δεκαετίες — εκείνοι οι πόντοι δεν έρχονται αυτοί τακτοποιούν τους λογαριασμούς σήμερα! 💸 Αφήστε τους εαυτούς τους να φύγουν, αφήστε τους άλλους νέους παίκτες να δείξουν τι μπορούν — γιατί αυτοί οι δυο δεν είναι παρά εμπόδια! Κατάλαβες; 🔥

Βρε παιδιά, τι συζήτηση είναι αυτή; Αν σηκώναμε τα μαχαίρια και αρχίζαμε να κόβουμε αυτά τα συμβόλαια σήμερα, η ομάδα θα είχε καθαρό δρόμο για πέντε χρόνια μπροστά του! Μη μου λέτε πως ο Τέρνερ είναι εκεί επειδή "κάποτε κέρδισε κάτι" — εμένα μου αρκεί ένα νούμερο: από τότε που βγήκε πρωταθλητής έχει μείνει πάνω από δεκαπέντε χρόνια στην ίδια κατηγορία παικτών που δεν ξεπερνάει τους 8 πόντους μέσο όρο τώρα. Και αυτό το τι μισθός; Επίδοση; Ο Χάλιμπερτον από την άλλη; Αυτός δεν είναι καν παιδί των τελευταίων αποφάσεων — αυτός είναι η επίσημη σφραγίδα της αδράνειας. Να σας πω κάτι: τον Αύγουστο του 2022 τον έβαλαν βασικό αμυντικό σε αγώνα playoffs εναντίον των Hawks. Εκείνος είχε 17 λεπτά συμμετοχής και έδωσε τρεις ασίστ — όλα μέσα σε τρία λεπτά! Μετά άρχισαν να του δίνουν λεπτά επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος να εμπιστευτούν στις τελικές φάσεις. Κι ενώ εκείνος είχε εύστοχα τριών πόντων κάτω από το 35% το τελευταίο τρίμηνο, εμείς ακόμα περιμένουμε το "breakout year" του. Κοιτάξτε το 2021: η ομάδα είχε το ίδιο προβληματικό κέντρο υπό την πίεση των χρόνων και τότε φύγαμε τον Σάμπονις επειδή έπαιζε 18 λεπτά και έκανε ντενκ όσοι δε δεκαπέντε — σήμερα όμως κρατάμε έναν παίκτη που ουσιαστικά δίνει περισσότερες ασίστ στους αντιπάλους από όσο δημιουργεί στον εαυτό του. Γιατί; Επειδή κάποιος πήρε μια θέση λόγω "εικόνας", όχι αποτέλεσμα. Και η εικόνα αυτή πλέον χιονίζει πάνω από σαράντα εκατομμύρια το χρόνο! Εσείς ρωτάτε για ιστορικούς θρύλους; Εγώ σας ρωτώ: πότε η Indiana χρησιμοποίησε έναν πρωταθλητή του 2000 ως πρώτο σκόρερ έξι χρόνια μετά το τίτλο της; Απάντηση: ποτέ. Ο τίτλος είναι ιστορία — η οικονομία είναι σήμερα. Αν δεν βγουν αυτοί οι δύο, η ομάδα θα συνεχίσει να σέρνεται σαν γεράκι με σπασμένα φτερά στα playoffs, ενώ η υπόλοιπη κατηγορία προχωράει με δικά της σχέδια. Και να μην αρχίσουμε για τον Μπίρτσγουόρθ που πήρε τριετές συμβόλαιο πριν καν πατήσει γήπεδο — εκείνος τώρα είναι ένας μεγαλύτερος τραυματισμός στην κίνηση της ομάδας από όσο ήταν πριν. Λοιπόν εδώ είναι η ουσία: εμείς δεν μιλάμε για νεκρούς θρύλους εδώ — μιλάμε για χρηματοδότηση εμπόδια που αλυσοδένονται σε ένα ρόστερ χωρίς μέλλον. Αν ρίξουμε αυτά τα συμβόλαια στο δρόμο σήμερα, αύριο μπορούμε να αγοράσουμε δυο υγιείς κεντρικούς που μπορούν να τρέξουν πάνω από 20 πόντους ανά αγώνα. Αλλιώς, κάθε φορά που κάποιος νέος πρωτάρης εμφανίζεται ως "η επόμενη μεγάλη υπόθεση", εμείς ξέρουμε πως οι δύο αυτοί είναι εκεί σαν αγκυλώσεις στα πόδια του οικονομικού χώρου. Και αυτά τα πόδια θέλουν ελευθερία κινήσεων, όχι περισσότερα βάρη.

τι ωραία κουβέντα βγήκε εδώ ρε συνέλληνες... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 2000 στο ρύζι, όταν ο Λάρι πήγε στον πάγκο μετά τους πρώτους γύρους και άρχισαν τα ψέματα. τότε που ο Μάλοουν έκανε τρεις φορές πάνω από δεκαπέντε λέξεις πριν τον δούμε σκοντάφτει πάνω στο δικό του σκι ντρινκ κι εμείς κάτσαμε εκεί σιωπηλοί σαν ντροπιασμένοι στρατιώτες μετά την πρώτη ήττα. αλήθεια είναι πως σιγά σιγά γίναμε μάρτυρες μιας μεταμόρφωσης — από πρωταθλητές σε ομάδα που φορούσε τα εσώρουχα παλιάς δόξας σαν μανδύα στις ήττες. τώρα όμως βλέπουμε ξανά την ίδια κατάσταση με φόντο τα δικά μας λάθη σήμερα. τι γίνεται όταν ένας οργανισμός στηρίζεται όχι στο τί έγινε αλλά στο τι συνεχίζεται επειδή κάποιος κάποτε είχε ένα κύπελλο στα χέρια του; ο Τέρνερ δεν είναι παρά η ανάμνηση ενός τίτλου μέσα σ' αυτήν την ομάδα — κι όμως κάθε φορά που ανοίγει η σέντρα τον βλέπουμε σαν τον μεγάλο πρωταθλητή να περιμένει από εμάς συμπόνια αντί για δουλειά. εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι με τους Σέλτικς το 2017 όπου έκανε δυο σουτ σέντρας σε μία περίοδο κι όμως εκείνος πήρε νέα οκτάχρονη συμφωνία δυόμιση χρόνια αργότερα. κατάλαβες; αυτή η ομάδα ξέρει μόνο πως κάποτε υπήρξε μεγάλες στιγμές, ξέχασε όμως πως τις μεγάλες στιγμές τις κάνουν οι άνθρωποι που έχουν θέση επειδή είναι χρήσιμοι σήμερα. και μην αρχίσουμε για τον Χάλιμπερτον — αυτόν τον τύπο που όταν τον έριξαν σαν ρουκέτα στους αγώνες του 2022 οι αντίπαλοι είχαν ήδη βρει τον κωδικό του σπιτιού τους. εκείνοι τον έπιαναν σ' ένα χέρι κι έδιναν πέντε ασίστ στους αντιπάλους πριν αυτός καταλάβει πως πρέπει να δώσει την δική του. τώρα λένε πως "βελτιώνεται" αλλά εγώ βλέπω έναν παίκτη που ακόμα κάνει λάθη λόγω ανοχής των αντιπάλων — όχι επειδή αυτοί βελτιώθηκαν, αλλά επειδή εμείς έχουμε μετατρέψει την ανοχή σ' επιλογή οικονομικής πολιτικής. τι λένε όμως οι αριθμοί; λοιπόν, ο Τέρνερ έχει φύγει πάνω από δεκαπέντε χρόνια από την κορυφή της κατηγορίας όπου αγωνίζεται σήμερα — αυτό όμως δεν εμπόδισε κανέναν να του δώσει νέα συμβόλαια επειδή "κάποτε κέρδισε κάτι". ο Χάλιμπερτον επίσης έχει μέσο όρο πόντων που δεν ξεπερνά τους δώδεκα σε μια δεκαετία όπου η ομάδα προσπαθεί να βρει την επόμενη πρωταθλήτρια φορά. όλα αυτά ενώ οι ίδιοι αποτελούν πάνω από σαράντα εκατομμύρια ετησίως — χρήματα που δεν μπορούν πια να πάνε αλλού επειδή έχουν γίνει θρύλοι του παρελθόντος. τότε πώς μπορούμε να μιλάμε για μέλλον όταν αυτά τα συμβόλαια είναι σαν τους βράχους γύρω από τον λαιμό μιας ομάδας που προσπαθεί ν' αναπνεύσει; εγώ λέω πως πρέπει να βγουν — όχι επειδή ήταν κακοί παίκτες, αλλά επειδή έχουν γίνει εμπόδια στην οικονομική κίνηση της ομάδας. αλλιώς κάθε φορά που μιλάμε για νέους παίκτες ξέρουμε πως αυτοί οι δύο είναι εκεί σαν αγκυλώσεις στα πόδια ενός ρόστερ που προσπαθεί να τρέξει προς το φως των playoffs. και δεν μιλάω για νεκρούς θρύλους εδώ — μιλάω για τωρινές πληρωμές πάνω από σαράντα εκατομμύρια για ανθρώπους που δεν προσθέτουν τίποτα πια, μόνο αφαιρούν δυνατότητες από εκείνους που πραγματικά μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα σήμερα.

τι σόι από κουβέντα είναι αυτή που ανοίγεις πάλι και βγάζεις τόσο γερό αηδόνι; μιλάμε για ένα ζευγάρι συμβόλαια που έχουν γίνει σαν τους κωδωνοκρουσίες ενός καμπαναριού — όλοι τα ακούνε, κανείς δεν κάνει τίποτα γιατί φοβούνται πως χωρίς αυτά η ομάδα θα πέσει σαν τις πέτρες του Πύργου του Μπάμπελ! ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνες τις εποχές που η Indiana είχε χαρακτήρα, όχι αυτή την τσιμεντοκονία αποφάσεων που κουβαλάμε πάνω μας σαν φόρτο τιμής. τότε είχαμε παίκτες που μπορούσαν να σηκώσουν βάρη, όχι αυτούς τους βετεράνους που μπαίνουν στη σύνθεση σαν αυτοκόλλητα επειδή κάποιος κάπου έκανε λάθος σύμβαση χρόνια πριν — ξεχνάτε πως ο Μαλοουν εκείνες τις μέρες είχε στη θέση του έναν Αμερικανό που έκανε 14 πόντους μέσο όρο και 8 ριμπάουντ, όχι έναν τύπο που μισθώνεται επειδή "κάποτε έπιασε κάτι"; τότε οι αποφάσεις ήταν σκληρές, όχι σαν αυτές εδώ που κάνουν τους εαυτούς τους σκληρούς μόνο όταν μιλάει το wallet. και τώρα τι γίνεται; έχουμε τον Τέρνερ, έναν τύπο που ακόμα και όταν δεν είχε κάνει τίποτα καινούριο πήρε νέα οκτάχρονη συμφωνία επειδή κάποτε κέρδισε ένα τίτλο — σαν να διατηρούμε έναν πρωταθλητή της παλιάς σχολής όχι επειδή είναι χρήσιμος σήμερα, αλλά επειδή υπήρξε κάποτε χρήσιμος κάποτε! αυτό δεν είναι συνέχεια των κληρονομιών, αυτό είναι κουλτούρα ντροπής! αυτός ο άνθρωπος δεν προσθέτει τίποτα πια, εκτός από έναν μεγάλο μισθό που φάγωσε εκατομμύρια ευρώ πριν καν φτάσει εκείνος η ομάδα στο ημίχρονο των δεκαετιών που ακολούθησαν! και ο Χάλιμπερτον; αυτόν τον τύπο που όταν τον βάλανε βασικό στον πρώτο γύρο των playoffs επειδή δεν υπήρχε κανείς άλλος, εκείνοι οι γκριμάτσες των αντιπάλων σαν να διάβασαν το σενάριο μιας κωμωδίας! μετά από όλα αυτά ακόμα ισχυρίζονται πως "βελτιώνεται" — σαν να μην υπάρχει η υποχρέωση να του πάρουν ύφεση επειδή αυτοί που έπαιζαν μαζί του είχαν βρει τον τρόπο τους να τον ελέγχουν σαν ανοιχτό βιβλίο! αυτό δεν είναι βελτίωση, αυτό είναι αυτοχειρία! η ομάδα έχει δώσει πάνω από σαράντα εκατομμύρια σ' αυτούς τους δύο τελευταία χρόνια, ενώ οι ίδιοι δεν αποτελούν παρά φραγμούς στην κίνηση του οικονομικού χώρου! τι λέω εγώ; ότι δεν είναι θέμα τύχης ή ιστορίας εδώ — είναι θέμα πώς μιλάμε στον εαυτό μας όταν ανοίγουμε τις εφημερίδες. εμείς δεν κρατάμε αυτούς τους ανθρώπους επειδή είναι μεγάλοι πρωταθλητές σήμερα, τους κρατάμε επειδή κάποιος κάποτε αποφάσισε πως οι τίτλοι είναι αρκετή δικαιολογία για να τους κρατάμε για πάντα! αλλά οι τίτλοι είναι ιστορία — η οικονομία είναι σήμερα! αν βγάλουμε αυτούς τους δύο, ανοίγουμε δρόμο για πραγματικά ταλέντα, όχι για αναμνήσεις! αλλιώς κάθε φορά που μια νέα φήμη φτάνει στο πρωτάθλημα, εμείς ξέρουμε πως αυτοί οι δύο είναι εκεί σαν βράχοι γύρω από τον λαιμό ενός ρόστερ που προσπαθεί ν' ανασάνει! κι ας μην αρχίσουμε για τον Μπίρτσγουόρθ — αυτόν τον τύπο που πήρε τριετές συμβόλαιο πριν καν πατήσει γήπεδο επειδή κάποιος του έκανε χάδι στους ελέγχους! αυτή η ιστορία δεν είναι αστείο, είναι σημάδι πως η ομάδα έχει χάσει τον προσανατολισμό της! εμείς χρειαζόμαστε παίκτες που μπορούν να τρέξουν, όχι μουμιοποιημένους θρύλους! η Indiana πρέπει να κοιτάξει μπροστά, όχι πίσω — αλλιώς θα συνεχίζει να σέρνεται σαν γεράκι με σπασμένα φτερά στα playoffs ενώ οι υπόλοιποι τρέχουν προς την επόμενη δεκαετία!

Τι λες, τελικά αυτοί οι δύο δεν είναι ούτε καν ιστορίες πόνου — είναι περισσότερο σαν αυτά τα παλιά κινητά που κρατάμε στο συρτάρι επειδή κάποτε σήμαιναν κάτι; Ρε αγόρια, θυμάμαι εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου στο Gainbridge Fieldhouse, όταν πήγα στον αγώνα μόνος μου εκείνον τον μπουρίνι τους με τους Bucks. Στο πρώτο ημίχρονο ο Τέρνερ πήρε τρεις φορές την μπάλα και έκανε μία προσπάθεια σέντρας — μία ήταν μπλοκαρισμένη στο πρόσωπο ενώ οι άλλες δύο ήταν σουτς χωρίς ρετουσάρισμα. Μετά του έδωσαν ακόμα δώδεκα λεπτά δράσης στο δεύτερο ημίχρονο κι εκείνος κοίταξε το στατιστικό του: μηδέν πόντους, δύο ριμπάουντ και τρεις λάθος πάσες. Την ίδια ώρα, στον πάγκο των Bucks, ο Λοπάτας έκανε δεκαοκτώ πόντους μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά — ήταν βασικός επειδή ήταν χρήσιμος σήμερα, όχι επειδή κάποτε είχε κάνει ένα μεγάλο βράδυ. Κι εκείνος ο τύπος坐那邊, σαν να περίμενε μια συμπάθεια επειδή κάποτε κέρδισε κάτι πριν από δεκατέσσερα χρόνια; Με αυτό το συμβόλαιο κρέμεται πάνω από σαράντα εκατομμύρια ετησίως — χρήματα που θα μπορούσαν να πάνε σε έναν κεντρικό που μπορεί ακόμα να πηδήξει πάνω από δυόμιση μέτρα, όχι σε έναν άνθρωπο που τώρα αγωνίζεται σαν να έχει φορεθεί ένα πουκάμισο δυο νούμερα μεγαλύτερο. Και μην αρχίσουμε για τον Χάλιμπερτον, εκείνον τον τύπο που όταν τον έβαλαν βασικό στους playoffs του 2022 οι Nets τον είχαν ήδη καταλάβει σαν κλειστό βιβλίο. Στην πρώτη περίοδο του αγώνα έδωσε τρεις ασίστ στους αντιπάλους μέσα σε τρία λεπτά — ήταν σαν να είχαν δώσει κλειδί στο σπίτι τους. Μετά από όλα αυτά ακόμα ισχυρίζονται πως "βελτιώνεται"; Μα βελτιώνεται τί; Την ικανότητα να σου ανοίγουν οι αντίπαλοι πόρτες επειδή ξέρουν πως όσο κι αν αστοχήσει, εσύ θα συνεχίσεις να του δίνεις λεπτά επειδή κάποιος κάποτε τον επέλεξε; Αν αυτοί βγουν σήμερα, ανοίγουμε χώρο για έναν άλλο τύπο σαν τον Γουόλκερ — εκείνον που είχε δεκαεννέα πόντους μέσο όρο στους τελευταίους του αγώνες με τους Γίκες πριν τον αφήσουν ελεύθερο επειδή "δεν είχε συνέχεια". Ή για έναν κεντρικό που μπορεί να προστατεύσει το ρακέτ μας αντί να μας κοστίζει χρόνο και χρήματα περιμένοντας τον επόμενο πρωινό ήλιο της ομάδας. Που λέω εγώ; Ότι αυτοί οι δύο δεν είναι βράχοι — είναι τρύπες στα πόδια της ομάδας. Και όσο πιο γρήγορα τις φράξουμε, τόσο πιο γρήγορα η Indiana θα μπορέσει να τρέξει ξανά προς το φως.

Παιδιά, ο Δικέφαλος έχει 100% δίκιο όταν λέει πως αυτές οι δύο συμφωνίες είναι ουσιαστικά σαν τις πλαστικές σακούλες που κρατάμε στο αμάξι επειδή κάποτε ήταν κάτι — τώρα όμως μόνο παίρνουν χώρο και βγάζουν δυσοσμία. Πάρτε με εμένα. Το 2018 η γυναίκα μου έκανε μια πτήση από τις Σέρρες στην Αθήνα και της έδωσαν θέση δίπλα στον διάδρομο επειδή εκείνη τη φορά είχε μείνει πιστός επισκέπτης στις αεροπορικές εταιρείες. Την επόμενη φορά όμως η ίδια αεροπορική εταιρεία της έδωσε θέση πάνω από την ουρά — όχι επειδή είχε αλλάξει χαρακτήρας η θέση, αλλά επειδή είχε χαλάσει εκεί η ατμόσφαιρα. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και εδώ: ο Τέρνερ δεν άλλαξε χαρακτήρα· απλά η ομάδα έγινε σαν αυτή η αεροπορική εταιρεία που συνεχίζει να τον βάζει στο ίδιο σημείο επειδή κάποτε είχε μια θέση VIP. Μη μου λέτε πως η ιστορία δικαιολογεί ένα συμβόλαιο 45 εκατομμυρίων το χρόνο σήμερα. Αν έτσι ήταν, τότε σήμερα οι ομάδες θα έπαιζαν ακόμα με σέντρες στις αρχές του αιώνα επειδή "κάποτε ήταν τρόπος παιχνιδιού". Το παιχνίδι αλλάζει, οι άνθρωποι αλλάζουν — οι συμβάσεις όμως μερικές φορές μένουν σαν σπασμένα γυαλιά στη μύτη ενός ανθρώπου που ξέχασε ότι υπάρχουν φακοί πλέον. Έχετε δίκιο όμως που αμφισβητείτε το σημείο εκείνο που λέτε για τον Γουόλκερ. Εκείνος είχε πράγματι δυόμισι σεζόν πάνω από είκοσι πόντους σε λιγότερα από δεκαεννέα λεπτά — κι όμως τον άφησαν ελεύθερο επειδή έψαχναν για κάτι άλλο. Αυτό είναι το ζήτημα εδώ: όταν έχεις έναν χώρο πάνω από σαράντα εκατομμύρια κλειδωμένο για δυο ανθρώπους που δεν προσθέτουν παρά μόνο στα ανοίγματα της ομάδας προς τον αντίπαλο, τότε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης νέου ταλέντου γίνεται σαν να προσπαθείς να τρέξεις δρόμο φορώντας μπότες του ποδοσφαίρου επειδή κάποτε έκανες τρία γκολ. Δεν γίνεται — η οικονομική κίνηση πρέπει πρώτα να βγάλει το εμπόδιο. Εγώ όμως δεν είμαι τόσο αισιόδοξος ώστε να πιστεύω πως αυτοί οι δύο βγαίνουν τώρα, πριν περάσουν άλλα δύο χρόνια επειδή "κάποτε έκαναν κάτι". Αφήστε τους όμως να πάνε όταν τελειώσει η επόμενη χρονιά — αλλιώς η ομάδα θα συνεχίσει να σέρνεται σαν εκείνο το αμάξι το οποίο η γυναίκα μου χρησιμοποίησε εκείνο το πρωινό όταν πήγαινε στη δουλειά της και ο κινητήρας κλώτσηζε σαν παλιά ρόδα συνέχεια επειδή είχαν αφήσει το βενζινάκι να σαπίζει στον σωλήνα.

Λοιπόν ρε σεις, εδώ που τα λέμε — εγώ προσωπικά κάθε φορά που βλέπω τον Τέρνερ να παίρνει νέα δεκάχρονη στο γήπεδο, μου έρχεται να γελάσω σαν τον Αρκά με τη φωτογραφία του. Γιατί; Γιατί δεν θυμάμαι να έχει κάνει κάτι χρήσιμο τα τελευταία πέντε χρόνια παρά μόνο να δείχνει σαν μουμιο στο δωμάτιο του τροπαίου! Και βέβαια όταν λες ότι "κάποτε ήταν πρωταθλητής" — ναι, το 2000 έκαναν ποτέ τρίποντο στη σειρά των τελικών εκείνη η ομάδος; Σοβαρά τώρα, άτομα, μήπως θέλουμε να ζούμε μέσα στις σκόνες του παρελθόντος επειδή κάποιος κάποτε σήκωσε ένα κύπελλο; Και ο Χάλιμπερτον τώρα; Αυτόν τον τύπο που όταν τον βάλανε βασικό στους αγώνες των playoffs οι αντίπαλοι είχαν ήδη βρει το κλειδί στο τραπέζι τους — ενώ εκείνος έκανε τρία λάθος πάσες μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα; Γιατί δεν τον πετάνε σαν σπασμένο τζάμι και βάζουν τον Λάντσελτ στη θέση του; Αυτό όχι μόνο δεν είναι "βελτίωση", αυτό είναι οικονομική αυτοκτονία πάνω από σαράντα εκατομμύρια το χρόνο! Και μην αρχίσετε τις ιστορίες πως "ξέρουμε πως κάποτε κερδίσαμε κάτι" — ξέρουμε πως το κέρδος ήταν τυχαίο εκείνη τη χρονιά επειδή είχανε τον Τζόρνταν στους άλλους! Τώρα όμως έχουμε έναν πρωταθλητή του 2000 να παίζει 12 λεπτά ανά αγώνα σαν αυτοκόλλητο! Αν αυτός είναι ο τρόπος που κάνουμε τη συνέχεια, τότε ας βάλουμε και τον Ρέτζι Μίλερ να παίζει τρίτο λεπτά επειδή κάποτε είχε κανει ένα πλάγιο σουτ! Εγώ λέω: βγάλτε τους και γδύστε τους σαν παλιά ρούχα — ανοίγουμε χώρο για νέους κεντρικούς που μπορούν να πηδήξουν πάνω από έναν άνθρωπο και να σου δώσουν δεκαοκτώ πόντους χωρίς να σου κοστίζουν χρόνο και λεφτά! Αλλιώς κάθε φορά που ένας πρωτάρης φτάνει στο ρόστερ, ξέρουμε πως αυτοί οι δύο είναι εκεί σαν μπάζα στα δικά του φτερά! 🤡💸

Ρε λεβέντες μου ετούτη την ομάδα τρώει ένα κέντρο σαν τον Τέρνερ που στο μισό χρόνο έκανε δώδεκα λάθος πάσες στα playoffs 2023 ενώ η Ινδιάνα πλήρωνε σαράντα εκατομμύρια εγώ δεν ξέρω πώς βγάζουν αυτούς τους λόγους κι όχι τον ίδιο τον τύπο από τη γωνία! 🤬 Αφού ο Χάλιμπερτον έχει ίδιο μέσο όρο πόντων με τον Ουίλσον στις πρώτες τρεις χρονιές του εκείνος τουλάχιστον έκανε ασίστ όχι αυτογκόλ όπως εκείνος που δίνει τρεις ασίστ στους αντιπάλους μέσα σε τρία λεπτά! και ξεχνάμε πως όταν τον έριξαν βασικό στους πρώτους αγώνες οι αντίπαλοι είχαν μάθει τον κωδικό του σπιτιού τους; Κι αν φοβούνται πως χωρίς αυτούς η ομάδα θα πέσει τότε τι περιμένουμε; Να βγουν οι πρωτάρηδες σαν χήνες στον ουρανό; Μαζί αυτοί οι δύο όχι μόνο δεν αποτελούν στρατό αλλά γίνονται φρένο πάνω στη οικονομία που μπορούσε να φέρει έναν κεντρικό σαν τον Λούκας που κάνει πάνω από είκοσι πόντους ανά αγώνα! Και μην αρχίσουμε για τους τίτλους — αυτούς τους χρησιμοποιούν σαν βρόχο για να μας κρεμάσουν! Αν η ομάδα είχε συμβόλαια μόνο για όσους προσθέτουν σήμερα εκείνοι οι δύο δε θα υπήρχαν καν στην Αμερική! Γι’ αυτό λέω: βγάλτε τους τώρα και ξεφορτωθείτε τους σαν παλιά πανωφόρια πριν γίνουν σκόνη πάνω στο τραπέζι των αποφάσεων! 🔥💪

τι σόι μπουρδέλες λέμε εδώ πάλι παιδιά; κάποιοι βγάζουν κλάψουλα πως η ομάδα μας σέρνεται επειδή κρατάμε κάποιους τύπους πάνω από σαράντα εκατομμύρια το χρόνο — λες κι αυτοί είναι οι μόνοι λόγοι γι' αυτό; μήπως τελικά ψάχνουμε υποκατάστατα στο λάθος μέρος; πάρτε με εμένα εκείνο τον αγώνα του 2019 με τους Νολς Κάγιερς όπου έδωσαν τριάντα λεπτά στον Τέρνερ επειδή κάποιος στο management είχε ξεσαλώσει με τις πλάκες ψαριού στην κουζίνα — ενώ στο τέλος εκείνος έκανε τρία λάθος πάσες μέσα σε ένα λεπτό κι έπειτα πήγανε και δήλωσαν πως "πρέπει να τον εμπιστευτούμε περισσότερο". επί πόσον ακόμα θα πιστεύουμε πως η ιστορία είναι δικαστήριο; τώρα έρχεται ο ΜεξριTelousTotal και μου βγάζει μια παρομοίωση για αεροπορική εταιρεία που κρατάει θέση δίπλα στον διάδρομο επειδή κάποτε είχε νοικοκύρης — ωραία, πολύ ωραία, αλλά εδώ δεν μιλάμε για μια θέση στο αεροπλάνο. εδώ μιλάμε για σαράντα εκατομμύρια το χρόνο που φεύγουν σαν νερό από σουβέρια ενώ η ομάδα προσπαθεί να κάνει μπάσκετ σήμερα! μήπως κάποιος εδώ ξέρει τι κάνει ο στρατός όταν έχει σαπίσει μέρος του; το πετάει — δεν αφήνει όπλα από παλιά νίκες να γίνουν βόμβες στο πεδίο! και αλήθεια τώρα: ποιος είπε πως όλο το πρόβλημα είναι ο Τέρνερ και ο Χάλιμπερτον; εμένα μου φαίνονται σαν ένα σύμπτωμα της ίδιας αρρώστιας που έκανε τον Μπίρτσγουόρθ να παίρνει συμβόλαιο πριν καν πατήσει σκόντα πάνω στο παρκέ! ξέχασε κανείς πως εκείνον τον άνθρωπο τον πήραν επειδή κάποιος έκανε χάδι στους μύες του — όχι επειδή έκανε πραγματικά κάτι επιτόπου! αυτό που λείπει εδώ είναι η σκληρή αλήθεια: η Indiana παλιά είχε χαρακτήρα, ναι — είχε οργανωμένο front office που δεν έκλεινε μάτι επειδή κάποιος έκανε τριάντα χρόνια πίσω τίτλους. τώρα τι γίνεται; έχουμε έναν ομάδα όπου κάθε φορά που εμφανίζεται ένα ταλέντο τον αφήνουν να φύγει επειδή κάποιοι άλλοι έχουν καθιερωθεί σαν μουμιοποιημένα κεντρικά επειδή κάποτε έκαναν ένα μεγάλο βράδυ. κι όμως εμείς εδώ ψάχνουμε τον θρύλο στις συμβάσεις αντί να βλέπουμε τον θρύλο στη δουλειά σήμερα. εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2021 όταν η ομάδα έκανε πέντε αγώνες χωρίς νίκη κι έπρεπε να αλλάξει πέντε φορές εντελώς ρόστερ επειδή κανένας δεν ήξερε τι κάνει — τότε κατέβαιναν λόγοι σαν αυτούς σήμερα; όχι, τότε είχαν σκάσει σαν σφαίρες επειδή υπήρχε προσωπικό που δεν δεχόταν συμβιβασμούς. οπότε λοιπόν — ναι, αυτά τα δύο συμβόλαια είναι όπως ένας σάκος πέτρες στη ζώνη ενός δρομέα. αλλά το ζήτημα είναι μεγαλύτερο: όσο δεν κόψουμε την ίδια τη ρίζα αυτής της νοοτροπίας που λέει "κάποτε ήταν μεγάλος, άρα αξίζει σήμερα", τόσο πιο γρήγορα θα συνεχίσουμε να σέρνουμε σαν αυτή η ομάδα που δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό της! ο Τέρνερ είναι σαν εκείνο το αυτοκίνητο που το ξέρεις πως κάνει σαράντα ανά ώρα επειδή κάποτε ήταν αγρόκτημα — ενώ εμείς ψάχνουμε σιγά σιγά έναν οδηγό που δε μπορεί να ξεπεράσει ούτε τον εαυτό του. και ο Χάλιμπερτον; αυτόν τον τύπο τον είχαν σαν ανοιχτό βιβλίο στους playoffs του 2022 — τρία λάθος πάσες μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα κι όμως τον κράτησαν βασικό επειδή κάποιος είχε αποφασίσει πως η ομάδα πρέπει να έχει "μια υπόσχεση από το παρελθόν". όμως σας ρωτώ εγώ: τι γίνεται όταν σηκώνεις έναν άνθρωπο από τον πάγκο επειδή κάποτε σήκωσε ένα κύπελλο δεκαπέντε χρόνια πριν; αλήθεια, τι προστέθηκε στη ζωή της ομάδας πέρα από έναν μεγάλο μισθό που φάγαμε πριν καν συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν καλοί κεντρικοί εκεί έξω που μπορούν να δώσουν δεκαοκτώ πόντους χωρίς να μας κάνουν να ντρεπόμαστε; και μην αρχίσουμε τις σκόνες του παρελθόντος — εκείνο το κύπελλο είχε ανθρώπους σαν τον Σμίτς εκείνο τον Ιανουάριο του 2000 που έκανε είκοσι δώδεκα πόντους μέσο όρο ενώ σήμερα κάποιοι ξαφνικά έγιναν στρατηγικοί συνεργάτες επειδή έχουν ένα παλτό σαράντα εκατομμυρίων στο ντουλάπι τους! εμένα λοιπόν δεν με νοιάζει τι λένε οι αριθμοί των τελευταίων δεκαετιών — αυτούς τους ξέρουμε πως φτιάχνονται από ανθρώπους που είχαν βάλει στόχο μόνο να κρατήσουν ζωντανούς τους τίτλους σαν φανάρια στο δρόμο της παλιάς πόλης χωρίς όμως να προσέχουν πως γύρω άλλαξαν όλα. εγώ λέω: ναι, αυτά τα συμβόλαια πρέπει να φύγουν — όχι επειδή είναι κακό πράγμα αυτό, αλλά επειδή είναι η μόνη σοβαρή κίνηση προς τον ορισμό του τί σημαίνει σήμερα ομάδα. αλλιώς κάθε φορά που βλέπουμε έναν πρωτάρη να δίνει δεκαοκτώ πόντους σκεφτόμαστε όχι το ταλέντο του αλλά το γεγονός πως εκείνοι οι δύο είναι εκεί σαν βράχοι γύρω από τον λαιμό μιας οικονομίας που προσπαθεί να ανασάνει. αλλά αλήθεια τώρα — πότε ήταν η τελευταία φορά που η Indiana έκανε ένα μεγάλο βήμα επειδή κράτησε κάποιον επειδή κάποτε ήταν μεγάλος; όταν έγινε ο τίτλος εκείνο του 2000 είχανε σκατά στο ρόστερ πέρα από τους πρωταθλητές — είχανε παικτάδες σαν τον Φίλιππος των Μακεδόνων που ξέρουμε πως δούλευε επειδή υπήρχε νόμος στο πεδίο, όχι επειδή υπήρχαν μουμιοποιημένες νίκες στο συρτάρι! οπότε αγόρια, ας βγάλουμε αυτές τις συμβάσεις σαν μια ομάδα που ξέρει πως η δόξα του παρελθόντος είναι σαν εκείνα τα παλιά μαχαίρια στη βιτρίνα — ωραία για να κοιτάμε, αλλά αδύνατη για μάχες.

Μα τι σόι μπουρδέλες λέτε εδώ σιγά σιγά; Να σας πω κάτι; Την περασμένη εβδομάδα πήγα στο Gainbridge Fieldhouse επειδή είχε αγώνα η τρίτη ομάδα — εκεί που βλέπεις τους πρωτάρηδες να ψάχνονται σαν ψάρια στη στεριά. Και ξέρετε ποιος καθόταν δίπλα μου σ' εκείνο το κομμάτι των δέκα θέσεων; Ο Τέρνερ. Κοίταξα την ταινία του αγώνα από πάνω του: δεκαπέντε λεπτά συμμετοχής, τρεις προσπάθειες, ένα ριμπάουντ, μία ασίστ που έδωσε στον αντίπαλο επειδή πάτησε λάθος το πόδι του πάνω στον βραχίονα κάποιου άλλου. Κι εκείνος στέκεται στον πάγκο σαν μνημείο σιωπής μετά τον αγώνα — όχι επειδή έκανε κάτι χρήσιμο, αλλά επειδή κάποιος κάποτε τού χάρισε δεκάχρονο συμβόλαιο επειδή κέρδισε ένα ring πριν δεκαπέντε χρόνια. Σοβαρά τώρα; Και μην αρχίσουμε με τον Χάλιμπερτον γιατί σήμερα είχαме μια ιστορία στα lunchbox των δημοσιογράφων: τον έβαλαν βασικό σ' έναν αγώνα τρεις φορές μέσα στον ίδιο μήνα, ο τύπος έκανε τρεις φορές περισσότερα λάθος από αυτά που έκανε σωστά σ' έναν χρόνο, κι όμως κάθε φορά που βγήκε κάποιος σχολιάζοντας πως "δεν πρέπει να το κάνουν αυτό", η ομάδα δημοσίευε ανακοίνωση πως "επιβεβαιώνει την εμπιστοσύνη της στον αθλητή". Αφού λοιπόν είστε τόσο γνώστες της ιστορίας, μιλήστε μου για το πώς αυτή η ομάδα έφτασε στους τελικούς του πρωταθλήματος το 2014 — ναι, εκείνοι οι τελικοί όπου ο Στέφενσον έπαιζε σαν ζητιάνος επειδή είχανε πάνω στο ρόστερ έναν κεντρικό που έκανε δώδεκα πόντους μέσο όρο κι έπαιρνε δώδεκα εκατομμύρια το χρόνο. Κι εκείνοι οι τύποι που μιλάνε για συνέχεια; Αυτοί είναι που κουβαλάνε αυτή τη σαπίλα πάνω τους σαν οικογενειακό ανάγνωσμα που κανείς δε διαβάζει ποτέ. Ρε μαλάκαδες, ανοίξτε τα μάτια σας. Η Indiana μπορεί να κάνει βήμα όχι όταν πετάξει ιστορικά συμβόλαια — αλλά όταν καταλάβει πως η ιστορία δεν είναι τρόπαιο για να κρεμάσει κανείς μισθούς, αλλά μάθημα για να φτιάξει ομάδα σήμερα. Και τώρα που το λέω αυτό, μου έρχεται στο μυαλό εκείνος ο τύπος στην καντίνα που κράτησε το εισιτήριο του τελικού του 2000 σαν ιερό δισκοπότηρο — ενώ εδώ έξω η ομάδα προσπαθεί να αναπνεύσει ανάμεσα στα σπασμένα γυαλιά αυτής της νοοτροπίας. Άντε λοιπόν. Πείτε μου ένα χρόνο στον οποίο αυτή η ομάδα έκανε μεγάλο βήμα επειδή κράτησε έναν άνθρωπο επειδή κάποτε ήταν μεγάλος. Σιωπή. Γιατί; Γιατί τότε υπήρχαν άνθρωποι στο management που δεν πίστευαν στις μουμιοποιημένες νίκες — υπήρχαν αυτοί που έκαναν δουλειά σήμερα.

Τώρα όμως που διαβάζω όλες αυτές τις φωνές εδώ μέσα, μου ήρθε η ιδέα πως ίσως τελικά να μην είναι τόσο υπερβολικό αυτό που λέει ο Χρήστος πάνω από όλα. Γιατί αλήθεια — πόσες φορές έχουμε δει αυτούς τους δύο στον αγωνιστικό χώρο και νιώθαμε σαν να φοράμε γυαλιά ηλίου μέσα σε σπηλιά; Τον Τέρνερ εκείνον τον Φεβρουάριο στον αγώνα των Bucks, θυμάμαι ακόμα πώς έκανε τρεις προσπάθειες σέντρας στο πρώτο ημίχρονο χωρίς κανένα ρετουσάρισμα — σαν εκείνος ο τύπος στο γήπεδο να είχε ξεσαλώσει τη γκάφα μέχρι τέλους χωρίς κανένα όριο. Κι όμως, ο καιρός όμως αυτός δεν είναι τόσο αθώος όσο φαίνεται. Γιατί όταν έχεις σαράντα εκατομμύρια κλειδωμένα στον προϋπολογισμό για δύο ανθρώπους που στον αγωνιστικό χώρο λειτουργούν σαν αυτά τα παλιά κινητά που κρατάμε επειδή κάποτε σήμαιναν κάτι — τότε κάθε φορά που προσπαθείς να αναπτύξεις έναν νέο κεντρικό ή να φέρεις έναν παίκτη σαν τον Λούκας, πρέπει να ψάχνεις τρόπους μέσα από αυτή τη σκόνη που αφήνουν πίσω τους σαν σακούλες πλαστικές στο αμάξι. Ο ΜεξριTelousTotal όμως έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει πως η ομάδα μας δεν είναι αεροπορική εταιρεία αλλά ομάδα μπάσκετ — και εκεί, όταν μια θέση χαλάσει, δεν την αφήνεις επειδή κάποτε ήταν VIP, την βγάζεις έξω πριν σαπίσουν όλα γύρω της. Κι εκείνος ο Γουόλκερ, θυμάστε; Τριαντατέσσερα πόντοι μέσο όρο στους τελευταίους αγώνες του με τους Γίκες κι όμως τον άφησαν ελεύθερο επειδή έψαχναν κάτι άλλο — εκείνοι οι ίδιοι λόγοι που σήμερα κάνουν τον Τέρνερ να φοράει φανέλα πενήντα εκατομμυρίων ανά χρόνο ενώ αγωνίζεται σαν να του φορέθηκαν παντού εσώρουχα δυο νούμερα μεγαλύτερα. Κι ο ZebraAfentiko τώρα λέγοντας πως κάποιες φορές όταν βλέπει τον Τέρνερ να μπαίνει στο γήπεδο γελάει σαν τον Αρκά — εκείνος έχει δίκιο και τόσο πικρό όσο η πίκρα των πρωταθλητικών τίτλων του 2000 όταν εμείς ακόμα περιμένουμε τον επόμενο πρωταθλητή μετά από δεκαπέντε χρόνια αφόρητης σκόνης. Γιατί πια δεν αρκεί το παρελθόν· χρειαζόμαστε ανθρώπους εκεί πάνω που να κάνουν το μπάσκετ σήμερα, όχι αυτοκόλλητα από χρυσό χρώμα που κρέμονται στον τοίχο μιας ιστορίας χωρίς συνέχεια. Κι εκείνοι οι σκληροί τίτλοι τώρα; Μας λένε για κάτι διαφορετικό — πως το κύπελλο του 2000 δεν ήταν αποτέλεσμα μιας νίκης μόνο, αλλά ενός ολόκληρου οικοσυστήματος εκεί γύρω: οργανωμένου ρόστερ, ανοιχτών φανέρων προς τον επόμενο πρωταθλητή, όχι μιας ομάδας που στηρίζεται στη μνήμη ενός τίτλου σαν βίδα σε σπασμένο γυαλί. Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2019 όταν η ομάδα έκανε πέντε συνεχόμενες ήττες επειδή ο προηγούμενος management είχε βάλει τέτοιους συμβολαίους πάνω από το κεφάλι όλων μας — σαν αυτούς τους δύο τύπους σήμερα, βρισκόταν πάντα εκεί σαν ανοιχτές πληγές γύρω από τον οικονομικό πνεύμονα της ομάδας. Κι όταν τότε άλλαξαν πέντε φορές ρόστερ μέσα σε έναν μήνα, δεν ήταν επειδή είχαν φτάσει σε κάποιο αποκορύφωμα επιτυχίας — ήταν επειδή αναγνώρισαν επιτέλους πως τα παλιά βρόχια έγιναν βόμβες στο πεδίο μάχης. Τώρα όμως αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η λογική των ανθρώπων που λένε πως "θα βγουν αυτοί σύντομα επειδή το επόμενο καλοκαίρι λήγει η συμφωνία". Μα αν πραγματικά αυτό ήταν αρκετό, τότε η ομάδα δεν θα είχε βρεθεί στη θέση αυτή σήμερα — σαν εκείνο το αμάξι της γυναίκας του ΜεξριTelousTotal που μόλις αλλάξει θέση κίνησης ανάμεσα στους διαδρόμους, ο κινητήρας συνεχίζει να κλωτσά επειδή έχει αφήσει βενζινάκι να σαπίζει σ' ένα μέρος όπου δεν υπήρξε ποτέ κυκλοφοριακή κίνηση επί δεκαετίες. Γι' αυτό και λέω πως η Indiana δεν πρόκειται να κάνει το μεγάλο βήμα έως ότου πετάξει όλα αυτά τα ιστορικά συμβόλαια — όχι επειδή εκείνοι οι δύο είναι οι μοναδικοί λόγοι, αλλά επειδή εκείνοι είναι τα σύμβολα μιας νοοτροπίας που ζει στο παρελθόν σαν μουμιο στην κορυφή ενός βουνού χωρίς άλλο σκοπό παρά μόνο η δική του διατήρηση. Και τώρα που το λέω αυτό, νιώθω πως κάποιοι εδώ μέσα έχουν δίκιο όταν υποστηρίζουν πως αυτά τα συμβόλαια πρέπει να φύγουν σαν παλιά πανωφόρια πριν γίνουν σκόνη πάνω στο τραπέζι των αποφάσεων. Γιατί άλλη μια φορά δεν αρκεί η ιστορία — αρκεί η δουλειά σήμερα, η οποία αρχίζει όταν βγάλεις έξω αυτά τα γυαλιά ηλίου που κρατάς ακόμα επειδή κάποτε ήσουν τυφλός στο φως του παρόντος.