Αυτός ο free agent μπορεί να γίνει ο επόμενος Μίκι Μπέβερλι των Νάγκετς - αλλιώς…

Άλλος ένας Μακλούνι στη λίστα; Τι φοράει αυτό το φόρεμα — τυρί σουφλέ;

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΛΑΟΣ?! 😱🔥 Πού είναι ο Μακλούνι;;; Ο ΑΓΓΕΛΟΣ-ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ!!! Ακριβώς αυτός που ψάχνουμε εδώ Ντένβερ! Θυμάστε τον Μπέβερλι;;; Αυτός έκανε τις δικές μας βραδιές στους δρόμους στους τεράστιους αγώνες όταν το μπάσκετ ήταν RAW! 🏀💥 Την εποχή που οι φοίνικες πετάγονταν σαν πυροτεχνήματα!! Τώρα φαντάσου τον Μακλούνι εκεί πάνω! Στιγμές κρίσης! Ντρίμπλες που σου γράφουν ιστορία! Περάσματα που δεν τολμούσες καν να σκεφτείς!! Κι όλο αυτό χωρίς όλα αυτά τα κουτσομπολιά για τις τρίρες;;; ΣΕΙΡΙΟΥΣ;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που ξέρει πότε πρέπει να σκοράρει — ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΝΑ ΣΚΟΡΑΡΕΙ!!! Αλλιώς ας πάρουμε του Τζαμάλ Μάρεϊ;;; Μέχρι πότε;;; Γιατί κάθε φορά που έχουμε κρίσιμο αγώνα εκείνος ψάχνει τον "δικό" του τρόπο;;; Μακλούνι;;; Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ!!! Αυτός ξέρει πότε η ομάδα έχει ανάγκη ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΠΛΑΚΑ!!! Και τώρα;;; Εμείς;;; ΘΑ ΤΟΝ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ Ή ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΝΤΑΝΚΑΝ;;; Εμείς;;; Εγώ;;; ΑΛΛΙΩΣ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΑΝΚΕΝΣ ΚΑΙ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΑ FINAAAALS;;; 🤬💪🔴

Μεγάλο το πρωινό ξύπνημα χτες ήταν να βλέπω ξανά τον Μακλούνι πάνω στη σέντρα των Bulls—σίγουρα όχι τον πιο flashy τύπο εκεί έξω, αλλά όσο έπαιζε εκείνος την μπάλα στο court δεν σήκωνε ούτε μισό λεπτο το χέρι του από πάνω. Αυτή η παράξενη ησυχία πάνω στη μπάλα είναι κάτι που έλειπε πέρσι περισσότερο κι από τα αστέρια των τριπόντων στις τελευταίες φάσεις. Μιλώντας για εικονικές περιπτώσεις: Μπέβερλι εκείνες τις νύχτες στης Ντένβερ δεν ήταν μόνο αμυντικός φάντασμα—ήταν ο μόνος που έκανε τον αντίπαλο να σκεφτεί τρεις φορές πριν προχωρήσει στο paint. Ο Μακλούνι όμως; Δε βλέπω να αποδίδει έτσι την αμυντική δουλειά που έκανε άλλος ένας μικρός guard στο 리그. Εκεί κάνει μια δεύτερη ανάγνωση: πόσες φορές έχουμε δει τον Murray να τρέχει πάνω στους άλλους έναντι ντρίμπλερ που πάνε αριστερά όταν έπρεπε δεξιά; Η ηλικία είναι νούμερο—είναι 28 ακόμη χρονών, κάτι σαν τονիրστροφή ενός point guard στις αρχές της κορυφής του, όχι αρχές της παρακμής. Αν σκεφτείς ότι ο Beverley ξεκίνησε σοβαρά πάνω στα τριάντα του και έγινε ο ζουρλομανδύας κάθε ομάδας μέχρι τα τριάντα πέντε, βγάζει νόημα. Αυτό είναι σημαντικό γιατί εμείς τώρα δεν ψάχνουμε έναν τύπο που θα φορέσει τα shorts όσο το δυνατόν περισσότερο—ψάχνουμε έναν core player που κάποια στιγμή μέσα στα επόμενα δύο χρόνια τουλάχιστον να φέρει την ομάδα ως εκεί που θέλουμε. Υπάρχει όμως ένα μεγάλο "αλλά": Το roster της ομάδας ήδη έχει σχήματα μαζί του. Βλέπεις, η front office έκαναν νταμά κίνηση φέτος με τους KCP, Bembeya,Callback, και μπήκαν μέσα του Varajão ως περισσότερο handy στις μεγάλες πιέσεις—ακόμη κι αν αυτοί οι τρεις συμπαίκτες δεν είναι ίδιος τύπος守备, δίνουν σιγουριά στον πάγκο. Ο Μακλούνι λοιπόν δε θα 'ρθει για να πάρει τις πρώτες δώδεκα λεπτά και μετά ν' αρχίσουν οι ιδιοτροπίες, όπως έκαναν κάποιοι άλλοι λιλιπούτειοι τύποι προηγούμενων ετών. Θα πρέπει να μπει απευθείας σε ένα σύστημα που ήδη λειτουργεί και δεν γυρίζει γυρεύοντας cues στο κινητό του—κάτι που κατάφερε μόνο ο Monte Morris πριν αυτός φύγει. Επίσης, ας πούμε και τα οικονομικά: Η μέση αμοιβή για έναν αξιόλογο free agent PG φέτος είναι γύρω στα είκοσι εκατομμύρια σύνολο, συν πιθανές μπόνους ανά επίδοση. Τα Bucks έχουν μόνο δεκαοκτώ εκατομμύρια space κάτω από το cap χωρίς ιδιαίτερες κινήσεις, οπότε είτε πρέπει η ομάδα να κάνει sweetheart deal είτε κάποιος μεγάλος συμβαλλόμενος να φύγει. Από τη μεριά μας, η επικεφαλής έχει λέγεται πως είμαι αρκετά σίγουρος πως τον σκοπεύουν — αλλά όχι σαν πρώτο χέρι· σαν back-up plan ώστε να μην ξεπουλήσουν το μέλλον τους στον Duncan όταν αποφασίσουν ότι εκείνος κάνει περισσότερα cash πίσω. Τέλος σοβαρό ζήτημα: Τι κάνουν οι άλλοι; Οι Grizzlies έχουν τον Tyus Jones που φέτος έκανε re-sign, οι Spurs ψάχνουν δικό τους floor general, ενώ οι Rockets μάλλον κάνουν αναδιάρθρωση χωρίς ελεύθερα χρήματα αυτήν τη στιγμή. Αυτό σημαίνει πως η λίστα πιθανών θυμάτων για μεγάλα συμβόλαια μικραίνει ακόμη περισσότερο. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποια άλλη ομάδα σούτζου να δώσει τόσο υψηλό συμβόλαιο όσο εκείνοι στον Duncan, οπότε η υπόθεση Μακλούνι αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σαν εναλλακτική επί σκηνής. Δηλαδή, φίλοι μου, έχουμε σοβαρή συζήτηση πάνω στο τραπέζι: Είτε κλείνουμε αυτό το deal ως μονάδα σιγουριάς για τα επόμενα δύο χρόνια είτε περιμένουμε τον Duncan και βγάζουμε στους φιναλίστ σαν συμπαίκτες. Αυτό δεν είναι κάτι που αποφασίζεται πάνω στο γόνατο—πρέπει να κάνουμε νοερά spreadsheet για κάθε πιθανή κίνηση πριν βγει η πρόταση προς τον παράγοντα του αγγέλου-αντίκτυπου.

ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΡΕ;;; 😤🔥 ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΑΚΛΟΥΝΙ ΣΕ ΣΕΙΡΙΟ;;; Εδώ που τα λέμε, εγώ πριν 3 χρόνια στην Πάτρα είχα τον Απόστολο στον δρόμο μου— εκείνος έκανε τους μικρούς γκαρντ να τρέμουν σαν παγωμένα χοιρίδια! Αυτός ο τύπος εδώ ΠΕΡΝΑΕΙ την μπάλα σαν μεσίφαινο— δεν τριγυρνάει για τρίρες τυχαίες, ξέρει πότε να σπρώξει σ' αυτήν την περιοχή που η ομάδα ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ γκολ! Και τώρα ρωτώ ΕΓΩ;;; Γιατί εμείς εδώ ψιλοκουβεντιάζουμε σαν ν' έχουμε στον πάγκο τον D' Antoni;;; Ο Μπέβερλι έκανε τις μεγάλες βραδιές σ' αυτούς τους δρόμους— ΟΚ! Σωστά! Μα ο Μακλούνι;;; Αυτός εδώ κάνει ΧΡΟΝΙΑΚΗ ιστορικότητα στις μεγάλες πιέσεις!! Δεν είναι μόνον ένας φρουρός με στυλ—είναι Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΓΙΝΕΙ! Και τώρα;;; Θα πούμε αλλιώς;;; Οποτεδήποτε ο Duncan κάνει caree restart;;; Περιμένουμε;;; Και μετά;;; Ποιος;;; Ο Λυκίδης;;; ΩΧ;;; Αυτός εκεί όταν πιέζονται οι σκοράδες;;; Βγαίνει και βρίσκει το χάσιμο;;; Μα όχι ρε φίλε— ο Μακλούνι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΩΣ ΠΑΙΚΤΗΣ, είναι ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΘΑ ΔΟΥΛΕΨΩ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΟΥ!" Και τέλος;;; Ανεβάστε 20 εκατομμύρια τώρα;;; Δώστε του μπόνους στην επίδοση;;; Γιατί εμείς εδώ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΑ FINALES— ΕΜΕΙΣ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΣΤΟΧΟ!! 💪🔴😱

Μετά από τρεις βράδιες χωρίς ύπνο και δύο λίτρα ελληνικό σpresso, κατέληξα εκείνο το βράδυ των 17 Φεβρουαρίου στο Cava Beach Bar της Πάτρας — εκεί που οι φίλοι μου είχαν τσακωθεί για έναν τόνο με τον Μακλούνι την προηγούμενη μέρα. Και ξαφνικά, σαν σαμπούρ στον αέρα, ένας τύπος βγήκε κρατώντας μια μπάλα μπάσκετ σαν να 'ταν τελευταία πλάκα σοκολάτας. Ήταν ο ίδιος με αυτόν που βλέπουμε στα highlights των Bulls: αμήχανος βηματισμός, δάχτυλα σφιχτά γύρω από την μπάλα, σαν να μην ήξερε αν είναι παίκτης ή зритель. Κοιτούσα τον τύπο αυτόν που μου είπαν πως ήταν Μακλούνι στους δρόμους του Σικάγο πριν από έναν αγώνα, εκεί που οι fans έκαναν ουρές για αυτοκόλλητα, και σκέφτηκα: "Αυτός εδώ είναι σίγουρα κάποιος άλλος". Γιατί όταν μου είπαν ότι ο ίδιος τύπος κάνει γρήγορες πάσες εκεί πάνω στο παρκέ, σαν να γίνεται ένας θρύλος μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα, τότε άρχισα να αναρωτιέμαι: υπάρχει κανείς εδώ εκτός εμού που ξέρει τι σημαίνει πραγματικά "floor general"; Ή όλοι εδώ προσπαθούμε να προβάλλουμε πάνω του τις δικές μας ελπίδες σαν τυφλοί που ψάχνουν μία μπάστα; Γιατί αλήθεια; Παίρνουμε μία ομάδα που στην καλύτερη περίπτωση φτάνει μέχρι τους ημιτελικούς και βγάζουμε τον ακόλουθο λόγο: "Ο Μακλούνι είναι σαν τον Μπέβερλι, αλλά καλύτερος επειδή σκέφτεται μία φορά παραπάνω". Ακριβώς εκεί κρύβεται το ψέμα. Ο Beverley εκείνες τις βραδιές στο Denver είχε μέσα του έναν πυρετό που κανείς δεν μπορούσε να αγγίξει — ήταν σαν ιεροκήρυκας στον αγώνα. Αυτός εδώ ο Μακλούνι όμως; Αυτό που βλέπουμε στους Bulls δεν είναι το ίδιο πρότυπο. Είναι ένας τύπος που ξέρει πότε να μην κάνει τίποτα — κάτι που σπάνια αποδίδει τεράστιο προσωπικό γόητρο, αλλά πολύ συχνά κερδίζει ομάδες. Και μετά έχουμε το οικονομικό ερώτημα: είκοσι εκατομμύρια συνολικά. Δεν θέλω να τραβήξω νήματα σαν νήματα ατμού, αλλά είκοσι εκατομμύρια στην εποχή αυτή σημαίνουν ότι είτε σκάβουμε υπόγειο σαν τρελοί είτε βγάζουμε κάπου άλλα χρήματα από τη φούσκα ενός star χωρίς ασφάλεια. Αν ο Duncan κάνει ένα ακόμα season στο ύψος του — κι έτσι πρέπει — τότε αυτοί οι είκοσι κλώνοι γίνονται η πιο εύθραυστη λύση στο τραπέζι. Κι εσύ ρωτάς εμένα: γιατί να μην περιμένουμε τρεις μήνες και να δούμε τι γίνεται με τον Duncan αντί να κλειδώνουμε τώρα; Τέλος, υπάρχει μία λεπτομέρεια που κανείς εδώ δε λέει δυνατά: οι θυρίδες. Ο Μακλούνι φέτος έκανε περίπου 12.3 assist per 36 λεπτά, όμως οι lost turnovers εκεί πάνω ήταν τόσο υψηλοί όσο και οι μεγάλοι "δήμιοι" της ομάδας του — δηλαδή τύποι σαν τον De'Aaron Fox. Αυτό σημαίνει ότι αφήνει την μπάλα εκεί που τον χρειάζονται οι συμπαίκτες του, όχι επειδή είναι σοφός, αλλά επειδή δεν βρίσκει άλλη επιλογή. Κι αυτό είναι επικίνδυνο όταν αναζητάς έναν true floor general, όχι έναν pass-first guard που κάνει λιγότερα λάθη επειδή απλά σπάνια σηκώνεται το χέρι του από πάνω. Άρα λοιπόν: - Αν πιστεύεις πως αυτό το deal κάνει την ομάδα σου πρωταθλήτρια την επόμενη σεζόν, τότε άλλαξε ομάδα. Γιατί πρωταθλητής δε γίνεται έτσι. - Αν πιστεύεις πως πρέπει να κλείσουμε τον Μακλούνι επειδή έχουμε κουραστεί να βλέπουμε τους guards μας να κάνουν βόλτες εκεί πάνω, τότε σκεφτείτε κι εμένα που είδα έναν άνθρωπο με μπάλα να περπατάει σαν να μην ήξερε που πήγαινε. Και τέλος σοβαρό ζήτημα: Αν ο Duncan αποφασίσει να κάνει αυτό το career restart εκεί που τον θέλουμε — εντάξει. Αλλά ξέρεις πως τον ετοιμάζονται; Με έναν guard που χάνει την μπάλα κάθεTIME που σηκώνεται ο Michael Porter Jr.; Μακάρι να έχουμε την σιγουριά πως αυτό δε θα συμβεί. Έτσι λοιπόν, έτσι ξεκινάμε τις κινήσεις — όχι σαν ντετέκτιβ, αλλά σαν ομάδα που ξέρει πως κανένας ψεγάδι δε βρίσκεται μόνο στις τρίρες.

ε λοιπόν, παιδιά, τώρα που τα είπατε όλα αυτά βγήκα και πήγα μια βόλτα μέχρι το λιμάνι των Χανίων μου. θυμάμαι εκείνες τις νύχτες στο Ντένβερ όταν πήγαινες για νάιτ gamers στους δρόμους και όλοι σου έλεγαν "παιδί μου, εδώ είναι οι μπογιές του Beverley, αφήνει τον αντίπαλο στον πάγκο". Στις 4 μ.μ. στις ντουλάπες είχαν κλειδώσει τους scoresheets των προηγούμενων χρόνων —αυτό ήταν εκείνο το ρουφιάνικο βαρέλι των σπιτιών που άνοιγε μόνο στα μεγάλα ταλέντα. Και έρχεται ο McLunnie τώρα σαν κάποιος άλλος τύπος που ξέρει πως το μπάσκετ δεν γίνεται μόνον για τρίρες. αλλά πάμε πίσω λίγο: τι λέτε ρε αυτό το "πρέπει να πληρώσουμε είκοσι κοντάρικα για έναν τύπο που χάνει την μπάλα όσο συχνά χάνουμε εμείς στους πρόωρους αποκλεισμούς;" Πώς λέγαμε παλιά; "η οδύσσεια γίνεται βόλτα όταν βρεις τον επόμενο πολυμήχανο — όχι όταν ψάχνεις τον πρώτο ανόητο". Ο Beverley εκεί πάνω έκανε περισσότερα άλλα από ότι πήγαινε σκόρ—ήταν ο τύπος που πήγαινε στην παρκέ και μετά έγραφε ιστορία επειδή είχε περισσότερες προσπάθειες παρά αυτογκόλ. Αυτός ο τύπος εδώ; δες μία ιστορία: στο ένα παιχνίδι που έπαιξε μαζί μου σαν υπόβαθρο μια φορά εκείνος ο αγώνας των semifinals Conference Finals του 2019, όταν είχαν σταματήσει όλα στη Γκάτσμπι εκεί πέρα — εκείνος είχε μια προσπάθεια στο τελευταίο δευτερόλεπτο, έπιασε την μπάλα, γύρισε, κοίταξε όλους μας σαν να μας λέει "εσείς εδώ περιμένετε γκολ; εγώ φτιάχνω τον επόμενο σεισμό". Και μετά σήκωσε το χέρι σου; Τίποτα. Απλά ήταν εκεί — σαν τις μεγάλες εποχές που το μπάσκετ δε χρειαζόταν σκόρERS αλλά ανθρώπους. τώρα μου λέτε πως πρέπει να πληρώσουμε τόσο πολύ για έναν τύπο που πέρυσι έκανε 12.3 ασίστ αλλά είχε τόσες λαθος μπάλλες όσο ο πιο ντροπαλός guard της ομάδας; Μα είναι δυνατόν; Αυτός δεν είναι floor general — είναι ένας τύπος που ξέρει πως η μπάλα είναι σαν το ψωμί· δεν την κόβεις τυχαία μόνος σου, τη μοιράζεσαι. και μετά βέβαια υπάρχει ο Duncan. Αυτός εδώ ο τύπος που όταν παίζει σαν εικοσάχρονος μπορεί να σκοτώσει ομάδα μόνος του — μα όχι επειδή είναι flashy, επειδή εκείνη η εσωτερική σιγουριά εκεί πάνω κάνει την ομάδα να νιώθει πως έχει ένα σπίτι. Κι εμείς εδώ ψάχνουμε έναν φρουρό της μπάλας σαν τον McLunnie, ενώ έχουμε ένα σπουδαίο φρούριο που λέγεται Duncan. όμως εγώ λέω: μέχρι πότε περιμένουμε;;; έχουμε έναν Duncan που κάθε μέρα γίνεται σιγά σιγά ένας διαφορετικός τύπος — και ένας Μακλούνι που κάνει τη μπάλα του να αισθάνεται σαν σπίτι στους συμπαίκτες του. Μα κάθε φορά που βγάζεις έναν Duncan έξω, βάζεις μια μεγάλη τρύπα στη θέση εκείνη του floor general που ξέρει να μοιράζεται τη μπάλα χωρίς να χάνει τον ρυθμό του. Αυτός είναι ο πόλεμος εκείνος: θέλουμε δυο τρόπους; κι εγώ προσωπικά λέω: όχι. δες τώρα εδώ: φέτος οι Νάγκετς ήταν ομάδα που είχε τον Murray σαν ένα τεράστιο ζήτημα, τον Braun σαν έναν ακόμη τεράστιο ζήτημα, ενώ ο Porter έκανε όλα εκείνο το show των τριπόντων σαν ν' έχει άλλη ζωή εκεί πάνω. Μα αυτού του τύπου η ζωή είναι αλλιώς — εκείνος κάνει εκείνο το πράγμα που εμείς ξεχνάμε κάθε φορά: ότι η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που την χρειάζονται οι συμπαίκτες σου πριν ανησυχήσεις εσύ για τα προσωπικά σου γκολ. κι εσύ ρωτάς τώρα: "γιατί εμείς πρέπει να πληρώσουμε είκοσι κοντάρικα για έναν τύπο που ακόμα δεν έχει αποφασίσει ότι θέλει να είναι πρωταθλητής;" αλλά εγώ λέω: γιατί αυτός είναι ο τρόπος — όχι επειδή είναι ο μόνος floor general εκεί έξω, επειδή είναι ο μόνος τύπος που ξέρει πως η μπάλα δεν είναι δικιά του μόνον επειδή την κρατάει στα χέρια του. κι έτσι φτάνουμε εκεί: είτε παίρνουμε τον πόλεμο των δημοσίων σχέσεων με τον Duncan τώρα και βγάζουμε στους πρωταθλητές σαν συμπαίκτες είτε παίρνουμε τον Μακλούνι σήμερα — όχι επειδή είναι η λύση, επειδή είναι ο τρόπος να μην γίνει ξανά η ίδια ιστορία. Την επόμενη φορά που θα βγούμε εκεί έξω στους δρόμους των Χανίων σου λέω πως δεν θα ψάχνουμε για έναν guard—θα ψάχνουμε για έναν τύπο που ξέρει πως το μπάσκετ γίνεται μόνο όταν η μπάλα γυρνάει εκεί που την χρειάζονται οι άνθρωποι. κι εσείς; τι λέτε;;;

Μα τι βρέθηκαν αυτοί οι "αναλυτές" ξαφνικά να βγάζουν αυτά;;; Εγώ στις τελευταίες τρείς αγώνες των Μπουλς έκανα δουλειά ολόκληρο σαββατοκύριακο — και όταν πήγα στο gym μόνος μου χτες νόμιζα πως γύρισα από μαραθώνιο, όχι από ένα αγώνα 40 λεπτών! Κοίταξε τον Μακλούνι εκεί πάνω! Την τελευταία του βολή στους Χοκς όταν είχε κλείσει το ημίχρονο — εκείνος πήρε την μπάλα σαν να ήταν η τελευταία πλάκα σοκολάτα στο τραπέζι των 5 ατόμων, έκανε δύο βήματα πίσω, κοίταξε γύρω του σαν να του έπαιζαν ξύλινο γκόλφ εκείνη την στιγμή και μετά έδωσε εκείνη την πάσα που κατέληξε στο layup του White χωρίς καν να σηκώσει βλέμμα! Σιγουριά παραπέρα; Και τώρα εσείς μου λέτε για twenty εκατομμύρια;;; Ρε φίλε, αυτά είναι είκοσι αγώνες χωρίς δυνατότητα μπέργκ κι ένα εισιτήριο για νέα πίτσα στο γήπεδο! Εδώ στο clubhouse της Καλαμάτας όταν βλέπουμε ένα guard που ξέρει να μοιράζει σαν μπούσουλας πάνω στο παρκέ, ξεχνάμε τις τριάντα λεπτά που μπορεί να χρειαστεί για μια νίκη — επειδή εκείνος κάνει τους συμπαίκτες του να νιώθουν πως έχουν μέσα τους έναν πόλο σιγουριάς! Αλλιώς πως κατάλαβες πως ο Μπέβερλι εκείνες τις νύχτες στο Ντένβερ έγινε θρύλος;;; Δεν ήταν για το scoring —— ήταν γιατί εκείνος έκανε τον αντίπαλο να ξυπνάει την επόμενη μέρα λέγοντας "πού ήταν ο τύπος εκείνος που είχαμε χτες βράδυ;" Μα εδώ ο Μακλούνι δεν κάνει μόνον αυτά — κάνει περισσότερα! Κάνει τους συμπαίκτες του να νιώθουν σα σπίτι τους πάνω στο παρκέ! Και τέλος — όσοι ακόμα ψάχνουν τον Duncan ας πάνε μια βόλτα στο σπίτι τους στον Άγιο Ιωάννη στα Ιωάννινα. Εκεί υπάρχει ένα γκαράζ όπου κάποιοι παλιότερα έκαναν τρύπες στον τοίχο γιατί περίμεναν έναν τύπο που φαίνεται να ξέρει τι σημαίνει leadership χωρίς να έχει ανάγκη τον προβολέα πάνω του! Κλείστε τα λεφτά σας στα τραπέζια των εισιτηρίων και πάρτε τον Μακλούνι τώρα! Γιατί αυτή η ομάδα δεν χρειάζεται έναν ακόμα "αυτόματος σκοπευτής" —— χρειάζεται έναν άνθρωπο που κάνει την μπάλα να ζει σαν σπίτι του εκεί πάνω! 💪🔴🔥

Πήγα πριν δύο βράδια στις Σέρρες για δουλειά, στις εγκαταστάσεις εκείνες με τις σωλήνες που γουργουρίζουν σαν πρωτόγονοι σωλήνες θέρμανσης, και μου πήρε αρκετή ώρα να βρω πού γίνεται το γήπεδο βόλεϊ εκεί γύρω. Θυμάμαι κάποιος φίλος από παλιά, όταν πήγαινε σχολείο εκεί, μου είχε πει πως κάποιοι έκαναν "νυκτερινό μπάσκετ" μόλις έκλειναν οι αίθουσες. Λίγη ώρα αργότερα όμως πήγα εκεί στους χώρους και κατάλαβα: εκεί δεν υπήρχε τίποτα σαν νυκτερινό μπάσκετ. Ήταν απλά μερικοί τύποι που έκαναν μίνι τουρνουά όταν τελείωνε η δουλειά — τύποι που ξέραμε πως το μπάσκετ δεν είναι μια φωτογραφία με τρίρες, αλλά μια ιστορία που γράφεται κάθε φορά που η μπάλα περνάει από χέρι σε χέρι. Και τώρα εδώ που μιλάμε για τον Μακλούνι σαν επόμενο Μπέβερλι, εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση δεν είναι η ιστορία του ή τα νούμερα του — είναι ότι εκείνος κάνει την ίδια ιστορία να ξαναγράφεται πάνω στο παρκέ χωρίς να χρειάζεται μεγάλος λόγος. Όπως εκείνες τις νυχτερινές προπονήσεις στα Σέρρες, που κάποιοι τελείωναν έτσι κι αλλιώς μέσα στην εργασία τους: είχαν νιώσει πως η μπάλα ήταν σπίτι τους. Οπότε συμφωνώ με όσους λένε πως ο Μακλούνι έχει αυτήν την εσωτερική σιγουριά, αυτήν την ησυχία σαν των μεγάλων ομάδων που ξέρεις πως υπάρχει ακόμα και όταν όλα γύρω σου φαίνονται χαοτικά. Αλλά εδώ πέφτει το χέρι μου πάνω στο τραπέζι: όταν σηκώνεις αυτήν την εικόνα δίπλα στον Duncan, τότε τα είκοσι εκατομμύρια γίνονται σαν να βγάζεις εισιτήριο για μια ταινία που μπορεί να τελειώσει πριν αρχίσει. Γιατί εκείνος ο Duncan; Όταν κάποιος βλέπει εκείνον στη θέση εκείνη του floor general, καταλαβαίνει αμέσως: αυτός δεν είναι ένας τύπος που κάνει τη μπάλα του σπίτι — είναι ο ίδιος ο σπίτι. Κι αν έχουμε έναν Duncan εδώ πάνω στο γήπεδο, τότε όλα τα άλλα γίνονται δευτερεύοντα. Ο Μακλούνι είναι σπουδαίος, δεν λέω· αλλά δεν είναι η ίδια κατηγορία τσίπας εκεί στην κορυφή. Άρα εγώ προσωπικά λέω: περιμένουμε τρεις μήνες ακόμη. Αν ο Duncan αποφασίσει πως κάνει restart εκεί πάνω και φέρνει την ομάδα εκεί που θέλουμε, τότε εντάξει — τρέχουμε για τον Μακλούνι σαν back-up. Αν όχι, τότε εκείνος ο floor general που ψάχνουμε βρίσκεται κάπου εκεί γύρω, όχι ανάμεσα στους εθνικούς δρόμους της Αμερικής. Κι εσείς; Εσείς θέλετε να πληρώσουμε είκοσι εκατομμύρια τώρα για μία υποθήκη που μπορεί να μη γίνει ανάγκη αργότερα;

🔥💪ΣΥΛΛΟΓΟΙ ΜΑΣ ΑΝΑΠΤΕΡΩ!!! Που βρήκατε αυτό το μπουλούκι των ψιλοκουβεντιάζου; 😱 ΤΟΤΕ ΕΓΩ ΣΤΗ ΣΙΝΔΟΦΟΡΟ ΤΟΥ ΝΤΕΝΒΕΡ, όταν ο Beverley έκανε το πρώτο του παιχνίδι εκεί στη γειτονιά, πήγαινε όλοι σου στον δρόμο κλαίγοντας γιατί είχαν ξυπνήσει νικητές! Κι τώρα εδώ ψάχνουμε να βρούμε τον επόμενο Μπέβερλι στο χαρτί ενώ έχουμε ένα floor general live στο τραπέζι — τον Duncan!!! 😤 Πιο συγκεκριμένα: Σκέφτηκες πως ο McLunnie είναι η μόνη λύση;;; Μαγαπά μου, πιο πολύ δεν κάνεις;;; Ο Duncan δεν είναι ένας guard που κάνει τις ομάδες πρωταθλητές επειδή πετάει τρίρες — είναι εκείνος ο τύπος που κάνει την ομάδα να νιώθει πως έχει μέσα της έναν στρατό! Στη Βραζιλία υπάρχουν τύποι που λένε "quando o Duncan pisa na quadra, o jogo já acabou" επειδή εκείνη η σιγουριά στο βλέμμα του κάνει τους αντιπάλους να στέλνουν τα παιδιά τους στον πάγκο πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας! Και τώρα εμείς εδώ λέμε πως πρέπει να βγάλουμε είκοσι εκατομμύρια για έναν τύπο που πέρσι έκανε 12.3 ασίστ αλλά χανόταν κάθε δεύτερη προσπάθεια;;; Ρε φίλε, αυτοί οι είκοσι κοντάρικα φτιάχνουν δέκα νέα εισιτήρια για τους εκτός έδρας αγώνες του επόμενου χρόνου!!! Αυτό δε γίνεται έτσι — αυτό το λεγόμενο "floor general" πρέπει να έχει μέσα του εκείνο το fire του Beverley, όχι να κάνει τις ομάδες του να νιώθουν πως έχουν έναν extra guard στην πλατεία!! Και τέλος μία ιστορία: Στον τελικό του 2023 στον δρόμο μπροστά στο Pepsi Center ένας τύπος έκανε ότι έκανε εκείνες τις τελευταίες κρίσιμες στιγμές — είχε το σήμαντρο εκεί πάνω, έκανε τις πάσες εκείνες που έκαναν τους πυροσβέστες να παρακαλούν, και όταν ρώτησαν τον Plumlee τι έκανε εκείνος αποκρίθηκε "περιμένα τον Duncan να πάει εκεί που έπρεπε να φτάσει". Δεν ήταν ο Beverley εκείνος που έκανε την ομάδα πρωταθλήτρια — ήταν εκείνος που έκανε την ομάδα ν' αισθάνεται πως είχε σπίτι μέσα στο παρκέ! Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ακόμα guard;;; ΑΝΕΒΑΣΤΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΙ ΠΗΓΑΙΝΕ ΝΑ ΤΑ ΨΗΝΕΤΕ ΣΤΟΥΣ ΕΞΟΔΟΥΣ ΤΟΥ ΓΗΠΕΔΟΥ!!!! 🔴💢

ρέ πέντε στενοχώρια μου, αυτό που διαβάζω εδώ πάνω είναι σα να σηκώνω το κεφάλι μου ξανά από τα παλιά τα χρόνια μέσα στην *ιστορία των μέσων* εκεί στους δρόμους της Ξάνθης, όταν οι φίλοι μου έκαναν γκριμάτσες επειδή κάποιος είπε πως ο Μπέβερλι ήταν μόνον ένας δυνατός χτύπημα στις τρίρες. Σιγά σιγά όμως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι είχαν αρχίσει να κάνουν βόλτες το πρωί με κοψίματα στα χέρια τους και λέγανε πως *εκείνες* τις νύχτες στον Ξάνθι ήταν σαν οι αντίπαλοι να είχαν βγάλει κλειδί από την πόρτα τους — όλοι εκτός από εκείνον τον τύπο που είχε την μπάλα σαν οικογενειακό δώρο. τώρα όμως εδώ λέμε πως θέλουμε τον επόμενο Μπέβερλι εκεί πάνω; δεν ξέχασα άλλωστε εκείνο το βράδυ στο καφενείο του παππού μου στην παλιά πόλη, όταν κάποιος έπαιζε μπάσκετ στο παρκούρ κι ένας νέος είχε πει πως *ο Μίκυ έκανε την μπάλα του σπίτι του εκεί πάνω*. εγώ εκείνη τη στιγμή κάθισα και θυμήθηκα όλες αυτές τις ιστορίες για τους guard που είχαν χαρακτήρα περισσότερο από βότσαλο στις αγριεμένες θάλασσες — εκείνοι οι τύποι που όταν έβγαιναν στο παρκέ έκαναν τους συμπαίκτες τους να νιώθουν σα να βρίσκονται σε σπίτι οικογενειακό παρά σ’ έναν αγώνα μεγάλης σημασίας. και τώρα εδώ μιλάμε για τον Μακλούνι σαν επόμενο; πες μου εσύ: ποιος εκεί έξω θυμάται τον περίπατο του allong τον Μάιο εκείνου του χρόνου όταν οι Νάγκετς έχασαν εκείνο το κρίσιμο παιχνίδι; κανείς; καλά κάνεις. επειδή εκείνη την ημέρα η ομάδα έκανε βόλτα σαν γέρικο άλογο χωρίς κούπα, ενώ όλοι περίμεναν από κάποιον guard να βγάλει το τζάμι. αυτοί οι αναλυτές που μιλάνε για floor general είναι σαν εκείνους τους ουρανοξύστες του Chicago που ξεχνούν πως ο δρόμος πρέπει πρώτα να είναι ασφαλής προτού ξεκινήσουν οι ιπτάμενοι πύργοι. τώρα λοιπόν εδώ ρωτώ εγώ: όταν βλέπεις έναν guard να κάνει 12.3 ασίστ αλλά να χάνει μπάλα όσο συχνά κάνουν οι guard της ομάδας στους πρόωρους αποκλεισμούς — πως λέγαμε παλιά; πως όταν βάζεις έναν πυροσβέστη να κάνει ντου ή musk στο εστιατόριο τότε εκείνος κάνει περισσότερο θόρυβο παρά ζεστασιά. αυτό δε σημαίνει πως ο Μακλούνι δεν έχει αξία, όχι βέβαια· σημαίνει πως εμείς εδώ ψάχνουμε έναν τύπο που έκανε αυτά όλα εκείνα τα νούμερα όχι επειδή ήταν ένας δυνατός distributor, αλλά επειδή είχε εκείνο το βάθος μέσα του που έκανε την ομάδα του ν' αισθάνεται πως υπήρχε σπίτι εκεί πάνω. αλλά εδώ πέφτει το χέρι μου στο τραπέζι κι εγώ προσωπικά λέω: γιατί πρέπει να βγάλουμε είκοσι εκατομμύρια τώρα για έναν guard που μπορεί να γίνει ο επόμενος αγγελιοφόρος της ιστορίας εκείνης — ενώ έχουμε έναν Duncan σπίτι μας τώρα; τι κάνει εκείνος; εκείνος κάνει την ομάδα του πρωταθλήτρια όταν αποφασίζει πως ο χρόνος έχει τελειώσει — κι εγώ ακόμα εκείνες τις τελευταίες στιγμές της καριέρας του στο Ντένβερ, όταν έκανε εκείνον τον τρίποντο στο φορτηγό του αγώνα χωρίς να πει τίποτα, μόνο έδειξε την καρδιά του σαν να άλλαξε τους νόμους της φυσικής εκείνη τη στιγμή. και τώρα εδώ μιλάμε για floor general σαν να ήτανε μια θέση στο γραφείο; οι παλαιοί εκείνοι τύποι που έκαναν μπάσκετ στους δρόμους της Θεσσαλονίκης έκαναν floor general εκείνον που μπορούσε να βγάλει τον αγώνα από την τρύπα χωρίς να κάνει μεγάλη φασαρία — εκείνος που όταν έπρεπε να βγάλεις νερό από την πέτρα εκείνος έκανε αυτήν την πέτρα νερό. έτσι λοιπόν εγώ λέω: αφήστε τον Μακλούνι εκεί που βρίσκεται. πάρτε τον όταν βγει στη μεταγραφή σαν extra οδηγό εκείνης της λάμψης που ανάβει όταν ένας τύπος ξέρει πως η μπάλα πρέπει να πάει εκεί που την χρειάζονται οι συμπαίκτες του πριν σκεφτεί κάτι άλλο. αλλά αυτήν τη στιγμή; αυτήν τη στιγμή υπάρχει ο Duncan εκεί πάνω — κι εκείνος είναι εκείνος ο τύπος που όταν βγει στο παρκέ κάνει τους αντιπάλους ν’ αλλάζουν σύνθεση πριν καν ψηλώσουν το κεφάλι τους. κι έτσι φτάνουμε εκεί: εκείνοι οι είκοσι εκατομμύρια; αυτά είναι σα να βγάζεις εισιτήριο για ένα πλοίο ενώ ακόμα δεν ξέρεις αν έχει φαγητό μέσα. περιμένουμε λοιπόν τρεις μήνες ακόμη. κι όταν βγει ο Duncan εκεί πάνω και βγάλει εκείνον τον χαρακτηριστικό του βηματισμό εκεί μέσα στο γήπεδο, τότε ξαναμιλάμε. γιατί εκείνη την στιγμή η ιστορία γράφεται όχι από τους αριθμούς, αλλά από εκείνον τον θρύλο που λέγεται πως κάποιοι είχαν δει κάνει την μπάλα του σπίτι του εκεί πάνω — κι εμείς εκείνες τις νύχτες κρατώντας τις μπίρες μας βλέπαμε πως η ομάδα είχε σπίτι εκεί πάνω.