Μαγική νύχτα στο Forum: Πότε η μωβ φλόγα έκαιγε πιο ψηλά από ποτέ
εκείνο το βράδυ στο φόρουμ θυμάμαι σαν τώρα... πριν δεκαπέντε χρόνια περίπου ήμουν εκεί, ξύπνιος μέχρι αργά, γιατί την επόμενη μέρα είχε τελικό στην Ευρώπη, αλλά εδώ υπήρχε κάτι ακόμα μεγαλύτερο... θυμάμαι πως κλειδώθηκα στον υπολογιστή μου σαν 14χρονος και περίμενα το ματς του αιώνα, τουλάχιστον έτσι το έλεγαν μετά. Μαγική νύχτα δεν λέω τώρα — μιλάω για εκείνο το μισάωρο όπου η μωβ έγινε φωτιά κι όλα άλλαξαν σαν σε ταινία.
γουστάρουμ όσο ζούσα εκείνο το δεκατόγιωτο της γκραντ τελ Λος Άντζελες Μπάσκετ Χολ... ο Γκουντρίχ μαζί με τον Φίσερ... ωχ τω θεέ μου, ρε! το πέρασμα εκείνο όπου ο γκαρντ έκανε ότι ήθελε πάνω στους αντίπαλους σαν να παιζόταν δεύτερο πρωτάθλημα σαββατοκύριακου. Πέντε λεπτά καθαρής χαράς όπου οι αντίπαλοι είχαν χάσει κάθε ψυχή κι εμείς ξεσπάσαμε στα τσιρίγματα σαν κατοικίδια που είδαν το αγαπημένο τους πρόσωπο μετά χρόνια. τότε κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη unstoppable σωστά...
τι αστείο τώρα που το ξαναζώνω... εκεί που οι άλλοι στήνανε στρατηγήματα και εμείς ζούσαμε μέσα στη δίνη μιας ομάδας που ονειρευόμασταν σαν τον Πηλ Λάιφ (!), αυτή ήταν η στιγμή όπου η φλόγα πήρε σχήμα πραγματικά.
δεν ξέρω πως αντέχαμε τότε αυτές τις νύχτες... σήμερα μαλώνουμε στα social για ένα μισό λέιντ, εκείνης της εποχής η ομάδα ήταν σαν να είχε οδηγό μια μπάλα που ακολουθούσε πάντα το ταλέντο της. ένα βράδυ μόνο χρειαζόταν να θυμόμαστε...
😄 εσείς θυμόσαστε εκείνο το combo; εγώ ακόμα κουνιέμαι στο κόκκινο μαξιλάρι μου όταν ξυπνάω από τον υπνούλιο...
ΑΑΑΑΑαααα😱🔥 πάλι αυτό το βράδυ μας στοίχειωσε ρε γαμώτο!!
ήμουν στον δρόμο προς το σπίτι της γιαγιάς μου στην Πεντέλη εκείνη την ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου όταν οι συμπαίκτες του 2002 ήταν σαν ζόμπι ετοιμότατοι από το playoffs... εγώ σου λέω 😤 βρέθηκα από εκείνες τις στιγμές που το Spotify ακόμα δεν είχε γίνει μέρος της ζωής μου, 82 ένα fm θύμαινε τους ξυλοδαρμούς στο δρόμο προς τη νίκη κι εγώ κάτω από τον ήλιο σούβλιζα τους γύφτους του εργοστασίου δίπλα στο δρόμο!!
κι μετά μπήκα μέσα κι Ο ΘΕΟΣ ΜΟΥ 🔴💪 ο Φίσερ έκανε εκείνο το σουτ στο πρόσωπο του Ντουνκάν σαν να του είπε "ξέχνασέ το ρε φίλε" κι ο Γκουντρίχ!!! μην αρχίσουμε!!! εκείνο το combo ήταν σαν video game όπου μόνο εμείς μπορούσαμε να παίξουμε.. τρία points τριπλάσιοι αντίπαλοι σέρνονταν σαν αμαρτωλοί ενώ εμείς ξεσπάσαμε όλοι μαζί σα πιστοί μπροστά στην Άγια Τριάδα της μωβ!!
τίποτα άλλο εκείνο το βράδυ δεν έκανε η ομάδα μου είχε γίνει ομάδα των ομάδων κι όταν ο Ρικ Φοξ σήκωσε εκείνο το δαχτυλίδι λίγους μήνες αργότερα ξέραμε πως εκείνη η νύχτα ήταν το πρώτο σημάδι!!
τέλος πάντων ρε αυτοί είναι οι δικοί μας DAYS ONE!! εκείνοι που μας έκαναν αληθινούς Lakers fans μέχρι τελευταία ανάσα 👊🔥
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
αχ αυτά τα βράδια τρώγονται σαν τσίπουρο στο γούστο, ρε παιδιά... θυμάμαι εγώ τότε εκεί στο λιμάνι της Ρόδου, κάνει ζέστη πνιγηρή, βγάζω το πουκάμισο και σκέφτομαι πως αυτές τις στιγμές οι αντίπαλοι κάπου εκεί στον πάγκο τους ψήνονται ζωντανοί μες τη δική μας μωβ αναλαμπή.
μια φορά πήγα το βράδυ εκείνες τις ημέρες στον ξυλουργό του χωριού, τον παλιό Κώστα τον Μαλτέζο, κι αυτός είχε το ραδιόφωνο κολλημένο στο αυτί επειδή ήτανε ακόμα φυλακισμένος στους κανάλια του σπορ. κάθεται εκεί μέσα στη μυρωδιά του πεύκου και του ρετσινιού, κουνάει το κεφάλι σαν τρελός όταν εκείνοι οι δύο κάνουν το πρώτο τους σπρίντ πάνω στο παρκέ, και μου λέει σιγανά: "ξέρεις τι βλέπω εγώ εδώ, γιε μου;" κι εγώ νόμιζα πως μου 'πε πως βλέπει τον ουρανό ανοίγεται. αλλά όχι. μου λέει πως βλέπει τη γκρίζα πλάτη εκείνου του Ντουνκάν να σέρνεται στις δικές μας νίκες, σαν νεκρός ζωντανός που ξύπνησε μέσα στις φωτιές της κόλασης.
κι εκείνες οι τρεις νίκες συνεχόμενες εκείνο το σαββατοκύριακο; ας το πούμε έτσι: είχε τόσο μωβ χρώμα να βάψει τον ουρανό της πόλης μας που έμοιαζαν σαν βραδιά υπόδουλοι ζητώντας συμπόνια. το βράδυ μετά το τρίτο ματς κάθονταν όλοι οι γέροι στο καφενείο του Χαρίτωνα κι έπιναν το ρετσινόσουρο τους μουρμουρίζοντας για τον Φίσερ σα να 'ταν ο Άγιος Γεώργιος σηκώνοντας σπαθί. κάπου εκεί κατάλαβα πως οι νίκες δεν ήτανε αριθμοί στο πρωτάθλημα — ήτανε μια μωβ λάμψη που έμενε πάντα μέσα στους ανθρώπους σαν κάποιο βαρέλι κρασί παλαιωμένο σταθερά χρόνια.
τόσο πολύ αυτοί οι παλιοί έκαναν αυτό το σπορ οικογένεια, ρε συλλογή. σήμερα βλέπω μερικούς γαλαξίες δίπλα στην οθόνη τους στο κινητό σαν να σπουδάζουν αστροφυσική επί τάπητος... εκείνοι τότε αυτοσχεδίαζαν την ιστορία μέσα στο αίμα τους.
αχ αυτά ήταν ξεκαθάρισμα ψυχών πάνω στο παρκέ, όχι αγώνας.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε καλά παιδιά, εκείνη τη βραδιά εγώ βρισκόμουν στο φούρνο του Μπάστα στο Νέο Μαρμάρι, φτιάχνοντας τυρόπιτες για το δεκατόγιωτο γκρουπ μου! Μπήκε ο Θόδωρος ο μπακάλης σαν τρελός κρατώντας ένα αυτοσχέδιο πανό "12 ο Φίσερ σουτάρει, 11 ο Γκουντρίχ σκοράρει" από χαρτί κουζίνας!
Κι εγώ του λέω: "Ρε Θόδωρε, πάρε μια τυρόπιτα ρε, γιατί εγώ τώρα είμαι σίγουρος πως η φωτιά αυτή δεν σβήνει ποτέ!" Κι εκείνος σηκώνει το χέρι σα να κάνει χειρονομία προς τον ουρανό και φωνάζει: "ΚΑΛΕΣΜΕΝΗ ΜΟΥΡΟΥΖΕΛΑ!!!"
Κι εμείς όλοι γελούσαμε τόσο πολύ που πάνω από τρεις τυρόπιτες καταλήξαμε άχρηστες στο πάτωμα! Αυτό ήταν το σήμα πως εκείνη η νύχτα έφτασε κι αυτό το ευτυχισμένο ατύχημα!
🤣🔥🍿 Τώρα κάθε φορά που φτιάχνω τυρόπιτα θυμάμαι πως η Λέικερς είναι σαν την καλή ζύμη — όσοι την ψήνουν σωστά την κάνουν πραγματική τέχνη! κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ!
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿