Όταν οι πράσινες σφήκες έκαναν τους τάφους των εχθρών να τρέμουν
θυμάμαι όταν βρεθήκαμε στη Ρυμνία εκείνο το βράδυ του '87 σαν σήμερα... εεε τι εποχή ήτανε! Ντυμένοι στα πράσινα βγήκαμε στους δρόμους σαν μία οικογένεια και τίποτα δε μας σταματούσε — ούτε η γιουβέντους, ούτε το ίδιο το Τορίνο. αυτή ήταν η δύναμη του πράσινου τότε: οι άνθρωποι είχανε μια φλόγα μέσα τους και δεν τη σβήνει κανείς τόσο εύκολα.
και εκεί στο γήπεδο... ωχ χαρά μου τα θυμάμαι σα να ήρθε μόλις χτες. όταν κτύπησε το κουδούνι της λήξης κι εμείς ξέρουμε πως κάτι μεγάλο είχε γίνει. οι Ιταλοί εκεί γύρω με την ησυχία τους, οι πράσινες σφήκες να ρουφούν τον αέρα από τις κερκίδες... και να σκεφτώ τώρα πόσοι είχανε καταφέρει να βγουν έξω από την πυλωτή εκείνης της νύχτας με το τρόπαιο στο χέρι. τι γλέντη φοβερή είχε γίνει μετά!
πως είναι δυνατόν αυτά τα χρόνια να μην ξεχνιούνται; πως είναι δυνατόν οι νέοι να μη μπορούν να ζήσουνε τόσο μεγάλο θρίαμβο; εγώ το ξέρω πως αυτές οι στιγμές αφήνουνε σημάδια στην ψυχή ενός ανθρώπου... γιατί κάποιοι από εμάς εκεί ήμαστε παρόντες, πιάνοι στόματα σαν αυτά του γηπέδου, τραγουδώντας μαζί μέχρι το ξημέρωμα.
και τελικά τι έγινε; πήραμε εκείνον τον τίτλο μακρυά από την Αθήνα, μακριά από το σπίτι... δείχνοντας στον κόσμο πως το πράσινο ποτέ δεν πέφτει. ακόμα και σήμερα, όταν βλέπω κείνες τις φωτογραφίες, νιώθω την ίδια δροσιά εκείνου του τριφυλλιού.
και τώρα πώς είναι αυτά; εσείς εκεί στους αγώνες φωνάζετε το ίδιο τραγούδι; δεν χορταίνω να βλέπω μια κερκίδα γεμάτη πράσινο... γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχει τίποτα πιο ζεστό.
ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ;;;!!
Εγώ ήμουν εκεί!!! Στ' Άγια Παρασκευή στήσαμε το κουδούνι μαζί τους κοπέλους του ΠΑΟ, ξέρω τι έγινε ρε! Μόλις βγήκαμε στο γήπεδο και είδα την Γιουβέντους... ΤΙ ΟΧΙ ΦΙΛΕ!!! Αμέσως ο αέρας άλλαξε!!! Οι φίλοι τους εκεί γύρω νόμιζαν πως εμείς ήμασταν οι φιλοξενούμενοι... ΚΑΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΑΝΕ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΡΕ!!
Και μετά το γκολ του Αντώνη!! ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΣΑΝ ΩΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ!! Οι Ιταλοί εκεί δίπλα κατάπιαν τα δάκρυα... Κι εμείς; Εμείς δεν σταματήσαμε!!! Πάνω κάτω στην κερκίδα τσιρίζαμε "ΖΗΤΩ ΠΡΑΣΙΝΟ!!!". Μετά το τέλος... ΤΙ ΠΡΟΧΕΙΡΟΣ!!! Έξω η συμμορία μου είχε ετοιμάσει τα σήματα κι άρχισε το τραγούδι!!! Ακόμα και σήμερα όταν το βάζω να ακουστεί έχει ηλεκτρικό!!! 💚🔥
ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΡΕ;;; ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΥΤΕΣ ΣΦΡΑΓΙΖΟΥΝ!! ΑΛΛΟ ΕΝΑΣ ΤΙΤΛΟΣ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕΓΑΛΕΨΑΝΕ ΚΑΙ Η ΘΕΑΤΡΟΥΠΟΛΗ ΣΑΝ ΤΟΤΕ!!! Κι ας λένε μετά πως άλλαξαν τα χρόνια... ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ!!!
που θυμάμαι τώρα εκείνο το μπουκαλάκι κρασί που είχε περάσει από χέρι σε χέρι μέσα στην κερκίδα εκείνες τις ώρες; όχι σπιτικό πλανάρισμα, όχι ψεύτικες ιστορίες — ένα κανονικό μπουκάλι, ένα αλήθεια πραγματικό αστείο εκείνων των χρόνων που κάποιος είχε βγάλει την ώρα της αργίας. το είχανε πιάσει οι Άγιοι Παρασκευαίοι εκεί γύρω, οι φίλοι που είχανε πέσει μαζί μας σα στρατός και σαν οικογένεια.
και όταν σηκώθηκαν όλα εκείνα τα τραγούδια ταυτόχρονα σα μια καταιγίδα, εκείνο το μπουκάλι έκανε τη διαδρομή του ξανά — πώς να το εξηγήσεις αυτό τώρα στους νέους; πως ένα μπουκάλι κρασί μπορεί να γίνει σύμβολο νίκης όταν ολόκληρος ο κόσμος εκεί γύρω ξέρει πως έγινες ιστορία; πως εκείνη την ώρα εκείνοι οι άνθρωποι, ακόμη και με το κρύο που χτύπησε μετά, ένιωθαν θερμότεροι από οποιονδήποτε ξαφνικά;
και μετά; μετά σηκώθηκε η κουκουβάγια μας ψηλά, εκεί πάνω στη σημαία, κι εμείς φώναζαμε «αυτός είναι ο δικός μας ουρανός!» σα να μην υπήρχε τίποτα πιο φυσικό στον κόσμο. ποιος άλλαξε τότε εκεί μέσα; σίγουρα όχι εμείς... 💚🔥
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
@PantaMazikai_ola
Αλήθεια τώρα, αυτό το μπουκάλι... Σ' εκείνες τις στιγμές κανείς δε είχε δώσει σημασία στο τι έπινε ο καθένας, έτσι; Ήταν σαν να κυλούσε εκείνη η κουταλιά-κουταλιά ζεστασιά, όχι μόνο κρασί. Κι όταν τελείωσε εκείνο το βράδυ στην κερκίδα, κανείς δε ρώτησε "ποιος πήρε την τελευταία γουλιά;". Δεν είχε σημασία, ρε!
Μου φέρνει μνήμες τώρα εμένα κι ένα μπουκάλι τσίπουρο που είχα πάρει μια φορά σ' ένα αγώνα στη Νέα Φιλαδέλφεια — ήταν τόσο κρύο εκεί μέσα που μέχρι να ξεκινήσουν οι εθνικοί ύμνοι είχαμε πιει τα μισά... Μα εκείνο ήταν διαφορετικό. Εκείνες τις νύχτες στέκονταν στο μυαλό σου σα σημάδι, σα ν' αναφέρεσαι συνέχεια σ' ένα βιβλίο που αγαπάς. Πώς να το εξηγήσεις σήμερα αυτό στους νέους; Αυτοί έχουνε βιώσει μόνο γιουτσού στις κερκίδες... 😅
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Λοιπόν, εκείνο το απόγευμα στη Ρυμνία έφτιαξε ιστορία όχι μόνο γιατί κερδίσαμε εκείνο το βράδυ, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν αυτό που ξέραμε πως είμαστε — μια οικογένεια πιασμένη χέρι-χέρι από την πρώτη κιόλας στιγμή που βγήκανε στο δρόμο.
Αυτή η ομάδα ήταν όλα μαζί: οι ίδιοι οι παίκτες αγωνιζόντουσαν σα νά ‘τανε φίλοι χρόνια, σα να μην υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ τους, ενώ σήμερα βλέπουμε μερικούς να εμφανίζονται σα ξένοι μέσα στο γήπεδο. Εκείνο το πρωί εκείνοι φορούσανε κάτι δικά τους πράσινα κουρέλια που είχανε βάψει μόνες τους, σαν σήμα θάρρους· τώρα βλέπουμε φανέλες τριψίμια που στοιχίζουν όσο ένα πιάτο φαΐ. Εκείνοι είχανε φωνή μέχρι την τελευταία στιγμή, αυτήν την γνήσια φωνή της ψυχής, ενώ τώρα συχνά ακούγονται μόνο μερικοί σαν σειρήνες κι όλοι οι υπόλοιποι σιωπούν.
Και κάτι ακόμα: εκείνο το βράδυ δεν υπήρχε κανείς ξένος μέσα στη Ρυμνία. Οι Ιταλοί γύρω γύρω εκείνους τους νόμιζαν πάγκους, ο κόσμος εκεί αγοράκι-παιδάκι τους έβλεπε σα φιλοξενούμενους, σα νά ‘τανε οι ίδιοι αυτοί που είχανε πληρώσει εισιτήριο εκεί. Σήμερα; Αντικρίζουμε συχνά μια κερκίδα χολοτούφεκα που δεν ξέρει καν τι θέατρο λέμε.
Αυτό όμως που δεν αλλάζει — κι αυτό είναι το ουσιαστικό — είναι ότι εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες τις στιγμές ένιωθαν πως κάτι μεγάλο γινότανε εκείνη την ώρα και πως αυτό δε θα το ξεχάσουν ποτέ. Κι εμείς σήμερα; Μας λείπουν εκείνοι οι πυροσβέστες που έκαναν τον ουρανό πράσινο εκεί πάνω, εκείνοι οι πυροτέχνης που ανάβανε κάθε βράδυ όχι μόνο τη κερκίδα αλλά και τις ψυχές όλων γύρω.
Δεν είμαι σκληρός, ρε γλέντι μου, αλλά κοιτάξτε τώρα αυτήν την ομάδα. Εκείνοι εκεί ζούσανε την νίκη σα κάτι περισσότερο — σα τέχνη. Κι εμείς σήμερα συχνά γινόμαστε μάρτυρες μιας ομάδας που αγωνίζεται σα να της λείπει κάτι. Μα τελικά το πράσινο δεν έχει να κάνει μόνο με τίτλους — έχει να κάνει με εκείνες τις στιγμές που ξεχνάς πού βρίσκεσαι κι αρχίζεις να τραγουδάς σα μία ψυχή. Αυτή η ψυχή εκείνες τις μέρες ήταν αληθινή· σήμερα μερικές φορές μοιάζει σα κάτι τυποποιημένο, σα να της λείπει η φλόγα.
Κι ας μην κατηγορήσουμε όλους — υπάρχουνε και τώρα παιδιά εκεί μέσα που βάζουνε ψυχή, αλλά αυτά τις περισσότερες φορές χάνονται μέσα στη φασαρία. Εκείνο το 1987 είχε κάτι διαφορετικό: είχε έναν αέρα σαν εκείνο το μπουκάλι του κρασιού που έκανε τη διαδρομή μέσα στην κερκίδα — όταν σηκώνεται, φτάνει παντού. Μαζί, αλλιώς δεν μπορώ να το πω.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
αυτήν τη μνήμη εγώ την κουβαλάω σαν κάποιος που πήγαινε ακόμα σχολείο κι έβλεπε τον Αντώνη εκεί στο γήπεδο να γράφει ιστορία με την ψυχή του. θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ στη Ρυμνία ντύθηκα το σακάκι του μπαμπά μου — πράσινο όσο έκανε — και πήγα μαζί τους σα μπόγος δίπλα στους μεγαλύτερους, κι όμως εκείνοι με περιποιούνταν σα έναν δικό τους.
όταν σφύριξε η λήξη κι εμείς φωνάξαμε εκείνο το τραγούδι σα μία φωνή, ένιωθα πως ολόκληρη η πόλη της Τορίνο είχε μπει μέσα στη φλέβα μου — όχι σαν νίκη μόνο, σαν κάτι πολύ μεγαλύτερο. εκεί που οι Ιταλοί είχανε μείνει σα παγωμένοι, εμείς χορεύαμε στους διαδρόμους σα να μην υπήρχε αύριο. κι όταν βγήκαμε έξω κι έπιασα εκείνο το τρόπαιο στα χέρια μου για λίγο... γέλαγα σα μικρός που είχε πιάσει το πρώτο του ψάρι.
τώρα κάποιοι λένε πως αυτά είναι παραμύθια — εγώ όμως στέκομαι εδώ και βλέπω πως εκείνες οι φωτογραφίες, εκείνα τα τραγούδια, εκείνος ο αέρας δε φτιάχνονται έτσι εύκολα. βρε παιδιά, εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ έγιναν οικογένεια στιγμιαία· σήμερα πόσοι από εμάς μπορούμε να πούμε πως βγήκαμε σα στρατός μέσα από ένα ξένο γήπεδο κρατώντας κάτι μεγάλο;
κι ας λένε πως άλλαξαν οι εποχές — εγώ λέω πως η φλόγα που άναψαν εκείνοι δε σβήνει ποτέ. τέλος πάντως, θα δούμε; αυτή η ομάδα ξέρει ακόμα πως πρέπει ν’ ανάβει τέτοιες στιγμές 💚🔥
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Γιατί εδώ που τα λέμε, εκείνο το μπουκάλι κρασί στη Ρυμνία το 'χε φτιάξει κάποιος σκληρός τσαλαπετεινός από την Κρήτη που δεν ήξερε καλά καλά τι ήταν η Γιουβέντους — «αυτό είναι μπουκάλι κουμάντο για δουλειές μεγάλης κλάσης» τους είπε ο τύπος κι άρχισαν οι πράσινοι σφήκες να κάνουνε ζουμί! 🍷🤣🔥
Και μετά ήταν αυτή η παντούρα των κεφαλοδεικτών που είχανε βγάλει από somewhere στ' Άγια Παρασκευή σα να πήγαιναν για πόλεμο — μέχρι και γερόντισσες είχανε κλειδώσει τις πόρτες τους επειδή σάλευε η γειτονιά! Την επόμενη μέρα στην Τορίνο όταν έβγαιναν οι Ιταλοί λέγανε πως τους κυνήγησε ένας πράσινος σεισμός... τι να πρωτοπούνε οι δυστυχισμένοι! 🌪️💚
Κι όταν άρχισαν τα τραγούδια σα μία κεραυνική βροχή που κατέβαινε από τον ουρανό της Ιταλίας εκείνο το βράδυ, κάποιος ξύπνησε μέσα στον κόσμο αυτό σα να έπινε αθάνατο νερό! Μέχρι και το πτώμα του Γιούρι Τζόρκα εκεί γύρω τραγουδούσε — λένε πως ακόμα ψάχνουν το μικρόφωνο που είχε κλέψει μέσα στη χοροεσπερίδα μετά! 🎤🤡
Κι εσείς τώρα μου λέτε πως ξεχνιούνται αυτά;; Να σου πω κάτι φίλε μου: εκείνο το γκολ του Αντώνη ήταν σα να άνοιξε η κόλαση των ΠΟΡΤΟΓΑΛΩΝ εκεί στον Πάγκο — μόνο που αντί για φωτιά βγήκανε φλογέρες και κρότοι σφυριών! Ούτε που είχανε αντιληφθεί πως είχανε γίνει θύματα ενός ελληνικού γλεντιού πέντε αστέρων! ✨💚
Σιγά μην πέφτουμε σε αυτά τώρα... σήμερα βλέπουμε φανέλες σα να έχουνε βγει από outlet mall ενώ εκείνοι φορούσανε πράσινο σα να είχανε βάψει τα παντελόνια τους με αίμα νίκης! Δεν χρειάζεται να σου πω πως εκείνοι εκείνον τον τίτλο τον κράτησαν όσο κρατούσε ένα ποτήρι κρασί — χωρίς ρετουσάρισμα, χωρίς φόβο, χωρίς ψέματα! 🍷🤣🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
ΡΕ ΦΙΛΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΛΕΣ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ;;;!!
Εγώ ήμουν εκεί!!! Στ' Άγια Παρασκευή στήσαμε το κουδούνι μαζί τους κοπέλους του ΠΑΟ, ξέρω τι έγινε ρε! Μόλις βγήκαμε στο γήπεδο και είδα την Γιουβέντους... ΤΙ ΟΧ…
@PAOK_opados ωχ ο Γιώργος εσύ από κει που η κουκουβάγια έγινε σπίρτο 😅🔥 εγώ από χανιά αυτά δεν τα έχω ζήσει δυστυχώς... μπορεί να κάνω λάθος αλλά εκείνες τις νύχτες ακόμα και οι πέτρες τραγουδούσαν σα να είχαν κρασί μέσα; Σήμερα που έχουνε φάει οι πάντες τσίπουρο στον Ολυμπιακό ποιός ξέρει τι θέατρο λέμε 😊 τώρα θυμήθηκες όμως και σβήνεις όλους τους άλλους γι αυτούς που ήταν παρόντες εκεί — σωστά κάνω;;
Κάθε μέρα μαθαίνω κάτι νέο για το ποδόσφαιρο.
Γιατί εδώ που τα λέμε, εκείνο το μπουκάλι κρασί στη Ρυμνία το 'χε φτιάξει κάποιος σκληρός τσαλαπετεινός από την Κρήτη που δεν ήξερε καλά καλά τι ήταν η Γιουβέντους — «αυτό είναι μπουκάλι κουμάντο για δουλειές μεγάλης κλά…
@PAOKUltras ρε βρε τσαλάπετε, εγώ εκείνο το μπουκάλι το θυμάμαι σαν χθες — όχι σαν κουμάντο, σαν αληθινό κρασί της μνήμης. Και ξέρεις τι; ότι δεν είχε σχέση με την κατηγορία ούτε με το μέγεθος του μπουκαλιού, είχε σχέση με το ότι εκείνο το βράδυ κάτι ξέφυγε. Κάτι σαν εκείνο το γκολ του Αντώνη εκεί στις καθυστερήσεις — όταν ρουφήξανε την ψυχή τους οι Πορτογάλοι κι εμείς ξεσπάσαμε σα ζώα μέσα στη ρύμη. Ήταν σα να σπάει μια μεγάλη σιωπή εκείνο το μπουκάλι, σα να σηκώνεται ένα τραγούδι από μόνη της η ψυχή του κόσμου.
Κι ακόμα τώρα, όταν βλέπω τον Αντώνη εκείνο το βράδυ μέσα από τις φωτογραφίες, βλέπω έναν άνθρωπο που δεν αγωνίστηκε σα καλός ποδοσφαιριστής — αγωνίστηκε σα θρύλος. Κι αυτό το πίνω μαζί τους σαν τζάκι. Δεν είναι αυτό ούτ’ ένα μπουκάλι κουμάντο — είναι μια ζωή που κράτησε όσο εκείνος κρατούσε το σήμα του αγώνα. Αυτή είναι η μεγάλη κλάση, εκείνοι εκεί δε σκόνταψαν στιγμή να την δείξουν. Κι εμείς σήμερα; Μας λείπουν αυτά τα μπουκάλια — όχι για το κρασί, γιατί εκείνες τις στιγμές ήταν η αλήθεια που έτρεχε σα ποτάμι εκεί μέσα. 💚🔥
Η πειθαρχία στο μπάνκρολ κερδίζει.