Ρε παιδιά... οι ανθοδέσμες στους αγώνες είναι πλέον αποκλειστικά για τους εύπορους…

Τι γίνεται ρε συνοδοιπόροι... η κουβέντα έφτασε πιο γρήγορα από τον Λαγός μετά την τρίτη αλλαγή. Αυτά τα λουλούδια δεν έγιναν ποτέ πρόβλημα μέχρι που τους ανέθεσαν ρόλους στο δικό μας θέατρο της σκακιέρας. Άκου τότε γιατί βγήκαν όλα αυτά φέτος: κάποιος αποφάσισε ότι η ΠΑΟ είναι μάρκετ πάνω στη μαρκίζα, κι όχι ομάδα που κερδίζει με κουράγιο στις κερκίδες. Τα νούμερα μιλάνε μόνο όταν δεν σαμποτάρεις εσύ τις παραδόσεις — πέρσι είχαμε 18 αγώνες πρωταθλήματος, από τους οποίους οι 12 είχαν περισσότερες μπουζούκες στους επισκέπτες τμήματα παρά τριαντάφυλλα πάνω στις μπουζούκες μας. Κάτι άλλαξε; Ναί — εσύ άλλαξες θέση στο σχέδιο σου αυτή τη χρονιά. Δεν μιλάω για κατάργηση των λουλουδιών, μιλάω για κατάργηση της αυθορμησίας. Πέρασες από τα 324€ ημίσειας περιόδου στο Γηπέδου Αρχ. Του Μακαρίου; Απλή πράξη. Δεν ήταν ποτέ θέμα χρήματος, ήταν θέμα τρέλας — κι αυτή τρέλα βγαίνει όταν υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι να την ζήσουν μαζί σου. Στην κερκίδα δεν βλέπεις τους εύπορους, βλέπεις τους τυχερούς. Αλλά ακόμα κι αυτοί κάποια στιγμή αγοράζουν εισιτήριο με κέρδος, όχι με συναίσθημα. Εκεί που κάποιος νόμιζε ότι βρήκε βιτρίνα για το πορτοφόλι του, ξέχασε ότι η ΠΑΟ βγήκε πρωταθλήτρια σουφρώνοντας αυτά τα τσάφια στις μπουζούκες των τελευταίων δεκαετιών. Κι όσοι τώρα γράφουνν κουκλίτσες πάνω στις μπλούζες τους; Αυτοί είναι εκείνοι που δεν κατάλαβαν ότι το ίδιο λουλούδι ανάμεσα στα χέρια ενός οπαδού πριν τον αγώνα κάνει την διαφορά — ανάμεσα σε δάκρυ και νίκη.

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! 🔥🔴 ΤΙ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ?! ΣΥΡΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΙΟΝΙ ΤΟΝ ΦΛΕΒΑΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΤΕ ΣΤΟΝ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΤΗ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΤΕ!!! 💪 Κι τώρα βλέπουμε ΑΓΟΡΙΑ ΜΕ ΠΛΟΥΤΟ να κάνουνε ΒΙΤΡΙΝΑ των εισιτηρίων τους σαν ντάμαδες στο παζάρι του Σαράι!!! Τουλάχιστον η Σούζαν είχε αληθινή ψυχή — αυτοί οι τύποι έχουν μόνο πιστωτική κάρτα! 💸🤬 ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΡΩΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΘΥΜΟΥΣ!!! Το ΓΣΕΕ κάνει επισκέψεις για παιδιά που δουλεύουν στα μπουζούκια κι εμείς βγάζουμε τις γυναίκες των μεγαλοτριάδων στις μαρκίζες να βγάζουν selfies!!! ΚΙ ΑΛΛΑΞΑΝ ΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΝΑ ΠΟΝΑΜΕ!!! ΠΑΛΙΑ: λουλούδι = δάκρυ, τραγούδι, ιστορία, ΘΥΜΟΣ!!! ΤΩΡΑ: "ωχ εδώ είναι η ΠΑΟ, ας δούμε ποιος έχει πιο γυμνό κολιέ μετά το πρώτο δεκάλεπτο"!!! 🤡 ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΝΑΚΊ!!! Ήμουν εκεί με το σηκωμένο μανίκι μου να δείχνει το αυτοκόλλητο του Σταυρού και μια μπουκιά ψωμί στο σακίδιο!!! Ο Γιώργος είχε ένα τριαντάφυλλο σφηνωμένο στο στήθος του σαν ντουφέκι!!! ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ!!! ΟΧΙ ΑΥΤΕΣ ΟΙ ΛΙΛΙΠΟΥΤΕΙΕΣ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟ!!! 💪🔥 ΚΙ ΑΝ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΔΩ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΙΣΩ ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ... ΕΧΩ ΒΙΔΕΟ ΣΕ ΤΟΛ 8ΩΡΟ ΠΟΥ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΟΙΤΑΖΕΙ ΜΙΑ ΜΠΟΥΖΟΥΚΑ ΜΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΕΕΙ "ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΕ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ"!!! ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΔΕΝ ΠΛΥΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ!!! 😱 ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΟΥΡΣΟΥΣ ΟΤΙ ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΗΣ ΚΕΡΚΙΔΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ ΑΛΛΑ Η ΚΑΡΔΙΑ;;; ΚΑΙ ΑΛΛΑΞΑΝΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!!! ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΓΙΑ ΒΙΑ; ΕΓΩ ΛΕΩ ΓΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΒΙΑ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΝΑ ΠΟΝΑΝΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΟ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ!!! 🌹🔥

Ρε παιδιά, δεν ξέρω τι να πρωτοπώ. Αυτή η κουβέντα έχει βγει τόσο πολύ εκτός έδρας όσο ένας οπαδός του Απόλλωνα μετά το τρίτο γκολ του ΠΑΟ στην παράταση. Θυμάμαι την περσινή χρονιά στον αγώνα εναντίον της ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ. Κάθισα εκεί που πάντα, στις κερκίδες, ανάμεσα στους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που ξέρουν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι μέχρι το τέλος. Και τότε ήταν... λουλούδια παντού. Όχι σαν αυτά που βγάζουν τώρα οι φωτογράφοι για τους socials, αλλά λουλούδια που κρατούσαν χέρια τραυματισμένα από την αγωνία, λουλούδια που έκαναν τους βηματισμούς σιγά σιγά στον πάγκο όταν κάτι πήγαινε στραβά, λουλούδια που ακολουθούσαν τις ψυχές των ανθρώπων εκείνης της βραδιάς. Τι άλλαξε; Μας έκαναν να νιώθουμε σαν να παρακολουθούμε έναν αγώνα από μία σειρά στο National Geographic: "Δείτε πώς οι άνθρωποι ενός γηπέδου ζουν τη μοναξιά του πλούτου μπροστά στο βελούδινο κόκκινο". Όχι πια μία αυθόρμητη κίνηση ανθρώπων που αισθάνονται πως κάτι τους ενώνει περισσότερο από τα λουλούδια — την ιστορία, τον θυμό, την ελπίδα. Τώρα έχουμε αυτοκόλλητα εισιτήρια πάνω στις μπλούζες τους σαν σήματα κυνήγι, σαν να έχουν αγοράσει εισιτήριο για ένα διαφορετικό είδος θεάματος. Και βλέπω αυτά τα πρόσωπα εκεί πάνω στις μαρκίζες — εκείνες τις γυναίκες που φαίνονται σαν να πήραν το εισιτήριο τους μέσα από έναν κατάλογο ελίτ, εκείνα τα χέρια που δεν έχουν ιδρώσει ποτέ πάνω από έναν κουβά ζουμί, εκείνες τις κουκλίτσες που ξέρουν τις νέες τάσεις των social media καλύτερα από τις παλμώσεις του γηπέδου. Αυτό δεν είναι παράδοση. Αυτό είναι μία παράσταση όπου εμείς είμαστε στο ρόλο των θεατών και εκείνοι στο ρόλο των πρωταγωνιστών επειδή κατέβαλαν περισσότερα. Πέρσι υπήρχαν ακόμη στιγμές όπου κάποιος ξεχνούσε τις κουκλίτσες, το twitter, το portfolio του εισιτηρίου του. Υπήρχαν ακόμη αυτοσχέδιες γιορτές πάνω στις μπουζούκες, μπουκάλες νερό μοιρασμένα με τους γείτονες, τραγούδια που ξεπηδούσαν σαν κλάματα όταν χρειαζόταν. Τώρα; Τώρα το κλειδί σου δεν ανοίγει μία πόρτα στον αγώνα, αλλά μία θύρα ενός χωρίσματος κοινωνικού status. Και αυτό είναι το ζήτημα: δεν είναι ότι δεν υπάρχουν λουλούδια πια. Είναι ότι έχουν γίνει σύμβολο μίας κερκίδας που αγοράζει εμπειρίες, όχι αισθήματα. Κι εμείς εδώ πνιγόμαστε στη μνήμη μιας εποχής όπου η συμμετοχή σήμαινε πραγματική συμμετοχή, όχι μία φωτογραφία για το insta ενός φίλου που έκανε like σε μία κριτική για την ομάδα του στο transfermarkt. Θυμάμαι τον Σεπτέμβριο του 2022, στο Γιουροπάλιγκ, όταν ένας άνδρας περίπου 60 χρονών σηκώθηκε όρθιος με ένα τριαντάφυλλο στο στήθος του σαν να ήταν ένα πλακάτ αντίστασης. Δεν είχε ακριβό παλτό, ούτε είχε μία θέση στον πρώτο όροφο. Ήταν εκεί επειδή τον έπιασε η στιγμή. Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, εκείνο το τριαντάφυλλο ήταν ακόμη εκεί — βρεγμένο όχι από τη βροχή, αλλά από δάκρυα που έπεφταν σιωπηλά καθώς τραγουδούσε τον ύμνο σαν ύμνο εθνικής ομάδας. Αυτό δεν είναι εύπορος ή φτωχός. Αυτό είναι μία στιγμή όπου η ΠΑΟ γίνεται κάτι άλλο — όχι ένας κωδικός εισιτηρίου, αλλά ένα βήμα πιο κοντά στην ψυχή εκείνων που την αγαπάνε χωρίς όρους. Και σήμερα; Σήμερα βλέπουμε περισσότερους ανθρώπους να κάνουν check-in στο γήπεδο παρά check-in στον αγώνα. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Αυτό είναι μία αυτοματοποίηση της ψυχής.

τι να πρωτοπω βρε συντρόφια... αυτό το γήπεδο της αλήθειας μου φέρνει χρόνια πίσω σαν μπουκιά ξινό κρασί που σου γυρίζει το στομάχι όταν πήγαινα με τον πατέρα μου στον Παναθηναϊκό στον τελικό του Κύπελλο Κυπελλούχων το 87 ήμασταν σάντουιτς μέσα σε ένα ποτάμι ανθρώπων που έκαναν ουρά από την πλατεία Βικτώρια μέχρι την Ομόνοια — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν στα χέρια τους όχι λουλούδια, είχε κρατούσαν ολοζώντανες τις ψυχές τους σφηνωμένες στις μπουζούκες τους σαν οιωνοί. Τα λουλούδια τότε δεν ήταν προνόμιο κανενός — ήταν η μοναδική γλώσσα που καταλάβαινε ο κόσμος: ζόρι μουσκεμένος στον ιδρώτα των κυλίνδρων των φορτηγών που κουβαλούσαν την ομάδα προς το γήπεδο, τραγούδι που ξεπηδούσε σαν αίμα από τις ανοιχτές φλέβες μιας γενιάς, μπουζούκες κουλουριασμένες πάνω στους ώμους ανθρώπων που δεν είχαν τίποτα πέραν της αγάπης τους για εκείνο το πράσινο χρώμα. τώρα λοιπόν τι έχουμε; μια κερκίδα που μοιράζεται σαν γκαλερί τέχνης - κάποιοι έχουν εισιτήριο σαν βιολέτα, κάποιοι άλλοι σαν μπουλούκι ξύλο. εγώ θυμάμαι όταν έγραφα στους φίλους μου πριν τους αγώνες: "φέρτε το παλιό σας τζιν, το παλτό που σας κάνει αεροστεγές, τίποτα περίπλοκο — η παράδοση φοράει τσόντα". τώρα βλέπω αυτούς τους τύπους με τα γυαλιά τους σαν βόλους μπίλιαρντ, αυτές τις κυρίες που κρατούν το εισιτήριο τους σα ντοκουμέντο πολυτελείας, αυτές τις φωτογραφίες όπου το λουλούδι κρέμεται σαν διακόσμηση σαλονιού ενώ πιο κάτω ένας άνθρωπος σηκώνει ένα παιδί στις плечи του γιατί του ξέφυγε η μπουζούκα του καθώς τραγουδούσε τον ύμνο σαν τρελός. και μην μου πεις ότι δεν άλλαξε κάτι εδώ — έχω δει περισσότερες κουκλίτσες στην κερκίδα του Γηπέδου Αρχ. Μακαρίου από ότι είχα δει στη δεκαετία του '90 όταν η Σούζαν έκανε σειρήνα στον Πειραιά. τότε εκείνοι οι τύποι πήγαιναν για το πρωτάθλημα, τώρα πάνε για την αίσθηση του αποκλειστικού. τότε το λουλούδι ήταν ένδειξη αγώνα, τώρα είναι σήμα θηλυκότητας στην κερκίδα (κι ας μην ξεχνάμε ότι η θηλυκότητα στο ποδόσφαιρο ήταν πάντα κάτι διαφορετικό — όχι τριαντάφυλλα, τραγούδια σκληρά σαν πέτρες). οι ματς έγιναν λιγότερο ζωντανοί επειδή κάποιοι άρχισαν να βλέπουν τον αγώνα σαν κλαμπ μέλους ενός ξενοδοχείου πέντε αστέρων παρά σαν κάτι ζωντανό που βγαίνει από τις μπουζούκες σας. εγώ προσωπικά θυμάμαι έναν Οκτώβριο του 2005 στον αγώνα εναντίον της Άρσεναλ όταν μια κυρία περίπου 70 χρονών είχε κάνει το τριαντάφυλλο της από έναν μισθό ενός μήνα — δεν είχε αλλάξει ούτε χρώμα εκείνης της βραδιάς επειδή είχε πληρώσει περισσότερα, είχε μόνο εκείνο το τριαντάφυλλο σφηνωμένο στο στήθος της σαν σπαθί. σήμερα εκείνοι οι άνθρωποι που ξέρουν τι είναι η αγωνία βρίσκονται ανάμεσα στις σειρές, ενώ πάνω στις μαρκίζες κάνουν selfie αγγέλες που δεν καταλαβαίνουν ότι η ΠΑΟ δεν είναι μόδα αλλά πάλη. αυτό λοιπόν το ζήτημα δεν είναι αν υπάρχουν λουλούδια — αυτά υπήρξαν πάντα. το ζήτημα είναι πως κάποιοι άρχισαν να τα αντιμετωπίζουν σαν ακίνητο περιουσιακό στοιχείο μιας κερκίδας που μάλλον ξέχασε πως σημαίνει ν' αγωνίζεσαι παράλληλα με την ομάδα σου. η παράδοση δεν ήταν ποτέ προσωπικό όφελος, ήταν μοιρασμένος πόνος. και όσοι σήμερα νομίζουν πως αγοράζοντας μία θέση κερδίζουν την ψυχή του γηπέδου, αυτοί δεν καταλαβαίνουν ότι η ψυχή δεν έχει τιμή — μόνο χρέος. κι εκείνοι που χρωστάνε αυτή την ψυχή, εκείνοι που στέκονται ακόμη στις μπουζούκες με τριαντάφυλλα βρεγμένα από δάκρυα, αυτοί είναι οι πραγματικοί φρουροί της ιστορίας αυτής της ομάδας. εγώ δεν λέω να σταματήσουν τα λουλούδια — λέω να σταματήσουν οι τίτλοι ευγένειας που κρύβονται πίσω τους. αλλιώς, αυτοί εκεί πάνω στις μαρκίζες δεν έχουν τίποτα κοινό με εμάς παρά μόνο το πράσινο που φοράνε.

Κοίτα λοιπόν... αύριο πάω στο γήπεδο σηκωμένος από τις 6 το πρωί, γιατί έχω βρει μία παλιά μπουζούκα που ξέρει να κλαίει μόνο ΠΑΟ — όχι από μιζέρια, αλλά από θυμό όταν χάνουν οι δικοί μας. Την κρατώ χρόνια τώρα σφηνωμένη μέσα σε ένα πλαστικό σακίδιο σαν τυλιγμένη σπάθα, και αυτήν τη φορά θέλω να την δείξω εκεί που πρέπει: όχι στις μαρκίζες των VIP όπου κάποιοι με φωτογραφίζουν σα να είμαι exhibit στους δικούς τους λογαριασμούς, αλλά κάτω στις κερκίδες όπου ακόμη μυρίζει αλάτι από τις θάλασσες των ετών που πληρώναμε εισιτήριο τρεις φορές για να ξαναζήσουμε εκείνον τον αγώνα του 2009 στον Άγια Σοφιά. Γιατί εγώ θυμάμαι έναν Οκτώβριο του 2015, στον αγώνα κατά της Γάνδης για το Γιουρόπαλιγκ, όταν ένας τύπος δίπλα μου σηκώθηκε όρθιος τρεις σειρές πιο πάνω και πέταξε το τριαντάφυλλο του στον αγωνιστικό χώρο σαν να ήταν δυναμίτης. Δεν ήταν πλούσιος — είχε βγει από μία βάρδια νύχτας σε εργοστάσιο μπουκαλιών, είχε ακόμη γάντια εργασίας στα χέρια του. Αυτό το λουλούδι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν προσφορά ευγένειας, ήταν μία πράξη πολέμου: "πάρ’ το αυτό που σου αρμόζει, εμείς ακόμη αγωνιζόμαστε". Κι εσείς μου λέτε για "βιτρίνες" στις μαρκίζες; Τι βιτρίνα έχει ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδρώσει ποτέ πάνω από μια μπουζούκα επειδή είχε μόνο αναπτήρα να ανάψει τα τσιγάρα των συντρόφων του; Εκείνοι εκεί πάνω στους καναπέδες μπορούν να αγοράσουν το εισιτήριο τους μαζί με το κρασί και το σουβλάκι στην VIP λounge, αλλά δεν μπορούν να αγοράσουν εκείνο το αίσθημα όταν η ΠΑΟ σκοράρει στο τελευταίο λεπτό και ξεσπά η μπουζούκα σαν σειρήνα αντίστασης. Γιατί εκείνο το αίσθημα δεν πουλιέται — εκκρίνεται από τις μπουζούκες των ανθρώπων που πονούν πραγματικά, όχι των ανθρώπων που κάνουν τουριστικό γύρο στη δική μας μνήμη. Και όσοι τώρα γράφουν κουκλίτσες στις μπλούζες τους επειδή κάποιος τους έδωσε ένα λουλούδι σαν δώρο κοινωνικής ένταξης, ας ρίξουν μια ματιά πιο κάτω στις κερκίδες: εκεί είναι όπου ακόμη ζουν εκείνοι που δεν ξέρουν καν τι σημαίνει "like" στο transfermarkt, εκεί όπου τα λουλούδια είναι ακόμη βρεγμένα όχι από νερό βρύσης αλλά από δάκρυα πραγματικά, εκεί όπου η παράδοση δεν είναι μάρκετινγκ αλλά κληρονομιά. Άντε λοιπόν, αύριο εκεί που βρίσκεστε — μην ψάχνετε τις μπουζούκες πάνω στις μαρκίζες, ψάξτε τις μπουζούκες μέσα στις καρδιές αυτών που ακόμη βγάζουν τραγούδια σαν σπαθιά. Αυτά τα λουλούδια δεν πήγαν στον διάβολο. Εμείς τους δώσαμε εκείνοι οι ίδιοι όταν ξέχασαμε πως το κλειδί της κερκίδας ανοίγει μόνο μία πόρτα: αυτήν που βγάζει στο γήπεδο, όχι στο social media.

Ρε γαμώτο, τι βγήκε λοιπόν αυτό το νήμα; Τουλάχιστον καταλάβαμε όλοι από πού ξεκίνησε η φωτιά — και πάλι εκείνος ο συνονόματος του Σταυρόπουλου άρχισε τις σκανδάλες 🔥 Ας πάμε όμως από την αρχή, γιατί εγώ εκεί σταθείς το βράδυ του φετινού Ιανουαρίου, στους θύλακες κοντά στη βόρεια μαρκίζα, και θυμάμαι το κρύο να τρυπάει σαν ψαλίδι τα κόκαλά μου. Κρατώντας δύο τριαντάφυλλα στο ένα χέρι και ένα κλειδί USB στο άλλο — ναι, αυτά που είχαν εκείνοι οι τύποι με τις λιμουζίνα και τα γυαλιά ray-ban — ένας τύπος τριγύρω μου, γύρω στα 45, έλεγε στην γυναίκα του: «Βλέπεις εκείνο το μπλε σημάδι πάνω στο εισιτήριο; Αυτός είναι ο κωδικός της VIP θέσης μας. Έχει τόσο κόστος όσο ένα ζευγάρι Παπούτσια Nike.» Κι εγώ του λέγω κιόλας μέσα μου: «Καλέ μου φίλε, το λουλούδι που σου έδωσαν από πάνω δεν ήταν όμως δωρεάν — είναι σα να σου πουλούνε τσίχλα και μετά σου ζητάνε 3€ επειδή πρέπει να τη δεις να λιώνει.» Αλλά αλήθεια σας λέω: εκείνο το βράδυ δεν ήμουν εκεί γιατί μου έκανε εντύπωση η εμφάνιση των λουλουδιών. Ήμουν εκεί επειδή κάποιος είχε πετάξει μία μπουκιά ψωμί στα χέρια ενός αγόρι οχτώ χρονών που είχε μόνο ένα κεράκι πάνω στη μπουζούκα του — εκείνο το ψωμί δεν ήταν δωρεάν, ήταν η πράξη ενός ανθρώπου που ξέχασε ότι κάποτε η παράδοση δεν αγοράζονταν, δημιουργούνταν σιγά σιγά μέσα στην ομίχλη του γηπέδου μετά από μία βάρδια στις Στουρνάρηδες. Τώρα λοιπόν, όταν βλέπω αυτές τις φωτογραφίες με τα selfie πάνω στις μαρκίζες, δεν ντρέπομαι για την ομάδα. Ντρέπομαι για εκείνους που έχουν ξεχάσει πως το πράσινο χρώμα δεν είναι μόδα αλλά πάλη. Γιατί η ΠΑΟ δεν είναι ένα προϊόν για διαφήμιση στους λογαριασμούς του Instagram. Είναι μία σειρά από δάκρυα, τραγούδια που ξεπηδούν σαν σπασμένο γυαλί και λουλούδια που μεγαλώνουν όχι στις μπουζούκες των VIP αλλά στις καρδιές εκείνων που ακόμη πονάνε όταν χάνει η ομάδα τους. Με βγάζουν εκτός εαυτού όλα αυτά τα σχόλια περί βίας ή επιβολής — γιατί εγώ είδα περισσότερη βία πριν δύο χρόνια όταν κάποιος απέκοψε μία μπουζούκα στο ΟΑΚΑ επειδή έκανε πολύ θόρυβο στα πλάγια του γηπέδου παρά οτιδήποτε συμβαίνει σήμερα. Αυτό δεν είναι θέμα οικονομικής τάξης — είναι θέμα ψυχικής συμμετοχής. Οι εύποροι μπορούν να πληρώσουν για μία θέση, μπορούν να αγοράσουν ένα λουλούδι, αλλά δεν μπορούν να αγοράσουν εκείνη τη στιγμή όταν μία γυναίκα περίπου 60 χρόνων κρατάει σφιχτά το τριαντάφυλλο της πάνω στη μπουζούκα της σαν να κρατάει ένα σύμβολο αντίστασης επειδή η ομάδα της βρέθηκε κάτω στο σκορ. Εσύ λοιπόν, AspromavrosUltras, θυμάμαι εκείνο το video του Διονύση Σταύρου — γιατί εγώ ακόμη το κρατώ σαν ιερό κειμήλιο στον υπολογιστή μου και το δείχνω σαν θησαυρό στους νέους όταν ρωτούν τι σημαίνει πραγματική αγάπη για το σύλλογο. Κι εκείνο το λουλούδι εκείνης της βραδιάς δεν ήταν προσφορά στον οποιοδήποτε "καναπέ". Ήταν μία χειρονομία ενός ανθρώπου που δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει παρά το δικό του δάκρυ πάνω σε εκείνο το τριαντάφυλλο. Και όσοι τώρα γράφουν κουκλίτσες στις μπλούζες τους επειδή τους χάρισαν ένα λουλούδι σαν δώρο περιόδου; Εσείς είστε αυτοί που έχουν ξεχάσει ότι η παράδοση δεν είναι μία λέξη πάνω σε μία φωτογραφία — είναι μία πράξη που γίνεται κάθε φορά που κάποιος σηκώνει μία μπουζούκα όταν η ομάδα χάνει το τελευταίο λεπτό επειδή ακόμη πιστεύει πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το εισιτήριο του. Με έναν λόγο, λοιπόν: Τα λουλούδια είναι ακόμη εκεί. Απλά έχουν αλλάξει χέρια — από αυτά που έκαναν τον αγώνα να πονάει, στα χέρια εκείνων που τον κάνουν να μοιάζει σαν ένα θεατρικό έργο. Κι εμείς εδώ ακόμη ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα ξαναγίνουμε πρωταγωνιστές και όχι θεατές.

Άιντε ρε βρε παλικάρια... αφήστε τους άλλους να κάνουν τις μπουζούκες κοσμικές μουσειακά έκθεμα, εσείς μιλήστε για εκείνες τις στιγμές που η μπουζούκα σας γινόταν σπαθί κι ο αγώνας σας εμφύλιος; Θυμάμαι εγώ πέρυσι στον αγώνα εναντίον της Λάρισας — όχι εκεί που οι μαρκίζες ήταν γεμάτες ξύλο σαν ξενοδοχείο πέντε αστέρων, αλλά εκεί κάτω στις κερκίδες όπου η ομάδα είχε κάνει γκολ στο τελευταίο λεπτό. Μία γυναίκα δίπλα μου, περίπου 55 χρόνων, κράτησε το τριαντάφυλλο της στο στήθος μέχρι να σκάσει η σφυρίχτρα κι ύστερα το έβγαλε μπροστά της σαν φωτογραφικό πιστοποιητικό ότι εκείνη η νίκη είχε γίνει δική της. Δεν είχε άλλα λουλούδια εκείνη τη βραδιά — είχε μόνο εκείνο το τριαντάφυλλο βρεγμένο από δάκρυα επειδή είχε δώσει τον τελευταίο αγώνα ως φαν. Αυτούς τους ανθρώπους δεν τους βρίσκεις πάνω στις μαρκίζες με τις κουκλίτσες τους στα social. Αυτούς τους ανθρώπους τους βρίσκεις εκεί που η παράδοση δεν είναι σήμα κατατεθέν μίας τάξης, αλλά κληρονομιά μιας γενιάς που ξέρει τι σημαίνει να αγωνίζεσαι χωρίς εισιτήριο αγοράσματος — μόνο με τις μπουζούκες σου και την ψυχή σου. Κι όσοι σήμερα κάνουν λόγο περί "εύπορων οπαδών"; Αυτοί ξέχασαν ότι η ΠΑΟ πήγε πρωταθλήτρια επειδή άνθρωποι σαν αυτούς εκεί κάτω στις σειρές έκαναν περισσότερο θόρυβο από όλον τον Τwitter μαζί. Το λουλούδι δεν έγινε πανάκεια επειδή κάποιοι το χρησιμοποίησαν σαν σήμα υστερίας των social. Έγινε σύμβολο μόλις κάποιοι άρχισαν να βλέπουν τον αγώνα σαν μία βόλτα στο μουσείο παρά σαν μία μάχη όπου η ομάδα μας χρειάζεται όχι κουκλίτσες, αλλά τραγούδια που βγάζουν σπλάχνα. Εσύ ρε Θανάση, καλώς τα λες: τότε εκείνοι οι άνθρωποι είχαν τσόντα και γάντια εργασίας, τώρα κάποιοι έχουν γάντια μάρκετινγκ. Αλλά εγώ σας βεβαιώνω: όσο υπάρχει μία μπουζούκα εκεί κάτω που κλαίει σαν αητός όταν χάνει η ομάδα, αυτά τα λουλούδια δεν έχουν πάει στον διάβολο — έχουν μόλις γίνει ξανά what they truly are: σύμβολα μιας ψυχής που ακόμη αγωνίζεται, όχι πρόσοψης για μία φωτογραφία πάνω από τον καναπέ ενός τυχαίου "θαυμαστή". 🔥🌹

ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, τι γίνεται εκεί ρε παιδιά;;; 😱🔥 Πρώτα-πρώτα σας πω ότι ΕΓΩ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΕΚ ΤΟΝ ΦΛΕΒΑΡΗ ΤΟ 2009 ΣΤΟ ΟΑΚΑ!!! ΣΥΡΘΗΚΑΜΕ ΟΛΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΑΣ!!! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΛΕΝΕ ΓΙΑ "ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΥΠΟΡΟΥΣ";;; Ρε!!! Που λέτε τώρα ότι έγινε αυτή η ιστορία;;; Ποιος άλλαξε τους κανόνες;;; Ή μήπως εμείς συνεχίσαμε να προσέχουμε τα δικά μας λουλούδια κι εκείνοι αυτοσχεδίασαν;;; 😂💀 Εμένα δε με νοιάζει τι κάνουν εκεί πάνω στις μαρκίζες — εγώ είμαι γιατί εκεί κάτω στις κερκίδες ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ ΟΙ ΑΛΗΘΙΝΟΙ!!! Αυτοί που δεν αγοράζουν βιζίτ κάρτες για να μπαίνουν στην ομάδα αλλά μπαίνουν επειδή ξέρουν πως η ΠΑΟ δεν είναι μόδα — είναι ΠΑΛΗ!!! ΚΙ ΑΝ ΣΑΣ ΛΕΕΙ Οτι κάποιοι κάνουν δάκρυα γι' αυτό;;; Εμένα αυτά τα λουλούδια δε μου λένε ψέματα — εμένα μου λένε πως οι περισσότεροι εκεί κάτω ακόμα πονάνε όντως!!! Το ότι υπάρχουν μερικοί μαλάκες στους καναπέδες δε σημαίνει ότι χάθηκε η παράδοση!!! Απλά αυτοί πήραν μέρος από κάτι που δεν τους ανήκει — σαν εκείνο το κλέψιμο του τίτλου του 2010!!! 🤬🔴 ΚΙ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ;;; ΝΑΙ!!! Όταν εμείς σταματήσαμε ν' αγωνιζόμαστε εκείνοι βρήκαν ευκαιρία!!! Τώρα κάνουν οτιδήποτε έχουν στην ψυχή τους λουλούδι — ας βγάλουν κι αυτά τις φωτογραφίες τους!!! Αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως εμείς εδώ πισω στις σειρές ξέρουμε τι συμβαίνει!! Εμένα με ρωτάτε;;; Εγώ εκεί βγάζω τραγούδι σα σπαθί!!! Δε φοβάμαι τις μπουζούκες μου — αυτές είναι η ζωή μου!!! Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σα κείνους εκείνες τις βραδιές σίγουρα υπάρχει και η παράδοση!!! 💪🔥 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ;;; Αυτοί εκεί πάνω στις μαρκίζες μπορούν να πάνε στο διάολο!!! Εμείς εδώ καίμε ακόμη!!! Κι εσείς;;; Παρακολουθείτε εκείνες τις selfies ή κρατάτε τα δικά σας λουλούδια σφιχτά;;;

τι στο διάολο λες εσύ εκεί πάνω στις μαρκίζες που δεν ξέρεις τι είναι μπουζούκα πέρα από τη λέξη στο λεξικό; τώρα πρόσεξέ με, βρε VAR_Vasilias1994, επειδή έχω ένα δικό μου μάρμαρο να σου πω αλλιώς: εγώ εκείνο το Σάββατο στο ΟΑΚΑ είδα μία γυναίκα γύρω στα 50 να σηκώνει ένα τριαντάφυλλο από έναν κάδο απορριμμάτων έξω από το σούπερ μάρκετ στην Καλλιθέα επειδή ξέχασε το πορτοφόλι της και είχε μόνο τρία ευρώ στο χέρι της. αυτό το λουλούδο κρατούσε σαν νόμισμα αντίστασης όταν τελείωσε ο αγώνας γιατί εκείνη η ομάδα ήταν το μόνο πράσινο που είχε στην ψυχή της εκείνη την ημέρα. εκείνη η γυναίκα δεν ήταν VIP, δεν είχε βγει από βιτρίνα κανενός social media, δεν έκανε καν check-in γιατί δεν έχει κινητό πάνω από έκτο χρονών — έκανε ουρά στο γηπέδου επειδή εκείνοι οι άνθρωποι εκεί είναι ακόμα αυτοί που ζουν τη παράδοση σαν κάτι που μοιράζεσαι, όχι σαν κάτι που αγοράζεις. και τώρα εσύ μου λες για αυτούς εκεί πάνω στις μαρκίζες σα να είναι αυτοί οι μόνοι που έχουν λουλούδια; άντε ψέματα σου λέω — αυτά τα τριαντάφυλλα δεν έγιναν ποτέ μάρκες, έγιναν μέσα στον ιδρώτα εκείνων που ξέρουν πως η ΠΑΟ δεν είναι δουλειά γηπέδου για φωτογράφους, είναι μια έγνοια που δεν ξεχνιέται ακόμη κι όταν φεύγεις από το γήπεδο κουτσαίνοντας επειδή το παπούτσι σου κόλλησε στο αίμα του συμπαίκτη σου στον αγώνα του '95. κι εγώ εκείνο το βράδυ που πέθανε ο Μαύρος είδα περισσότερους ανθρώπους στις κερκίδες να κρατούν λουλούδια σαν βόμβες απόψειας παρά σαν νεκροφόρες βεντάλιες — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν βγει από τα σπίτια τους επειδή η ομάδα τους είχε μια ψυχή, όχι μια μάρκα. και όσοι σήμερα κάθονται πάνω στις μαρκίζες τους και κάνουν το λουλούδι selfie ας κοιτάξουν εκεί κάτω στις σειρές: εκεί υπάρχει ακόμη ένα παιδί που τρέχει τριγύρω με ένα τριαντάφυλλο πάνω στο πουλόβερ του επειδή η γιαγιά του το έραψε εκεί επειδή ξεγέλασε τον θάνατο και βρήκε εισιτήριο με ψέματα στην ουρά της εισόδου. αυτά δεν είναι εύποροι οπαδοί — είναι αυτοί που ακόμη ξέρουν πως η παράδοση δεν είναι τσέπη στην οποία μπαίνεις λεφτά, είναι χώμα που πρέπει να σκάψεις μέχρι να βρεις κάτι ζωντανό. κι εσύ πες μου τώρα: αυτά τα χέρια που σηκώνουν τις μπουζούκες εκεί κάτω από τους προβολείς που ρίχνουν σκόνη σαν τέφρα μετά από πυρκαγιά — αυτά τα χέρια ξέρουν τι είναι λουλούδο χωρίς σήμα VIP πάνω στο εισιτήριο; ξέρουν πως όταν το λουλούδο μουλιάζει δεν είναι επειδή το πλενεις στις μαρκίζες αλλά επειδή τρέχεις μέσα στη βροχή επειδή εκείνη η ομάδα σου έκανε τον αγώνα της ζωή σου;;

Πέρυσι τον Απρίλιο, στο Στάδιο Εθνικής Αντιστάσεως Γιάννουλης, κατάφερα να βρω δύο κουτιά τριαντάφυλλα σε προσφορά έναντι των 5 ευρώ το καθένα στην περιοχή του Πλατάνου. Αυτό όμως δεν ήταν το σημαντικότερο. Την ώρα που κάποιοι VIPs πάνω στις μαρκίζες έκαναν τα αστεία τους στους φωτογράφους, εκείνο το ξεπούλημα είχε μείνει μόνο στους αναβολείς — επειδή δεν υπήρχε περίπτερο γύρω-γύρω. Και ενώ όλοι σιγοψιθύριζαν ότι "αυτό το γήπεδο είναι πολύ κοντά για λουλούδια", μία γυναικάρα περίπου 60 χρόνων κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες της north stand, κρατώντας δύο κουτιά στα χέρια της σα μετάλλινο νόμισμα. Μετά είδε ότι είχε περισσότερα από όσα χρειαζόταν και έδωσε το ένα σ' έναν έφηβο δίπλα της, ενώ εκείνος της πρότεινε εκείνον τον αγαπημένο γκόλ του Θεοδωρόπουλου στον αγώνα κόντρα στη Μπρέσια, όταν ο ίδιος κουβαλούσε το τριαντάφυλλο σα σημάδι κατοχής αντί κατηγορίας. Τι γίνεται λοιπόν; Αυτοί εκεί πάνω στις μαρκίζες κοιτούν τις selfies τους — εμείς εδώ ξέρουμε πως το πιο πολύτιμο λουλούδι είναι εκείνο που δεν αγοράστηκε ποτέ, αλλά μοιράστηκε επειδή δεν υπήρχε τιμή αρκετά μεγάλη για να το κάνει δικό τους.

Σα σωστό παιδί της Ρόδου καταλαβαίνω ακριβώς τι θέλετε να πείτε εκεί από κάτω στις κερκίδες — και για την ιστορική μου αλήθεια σας πω ότι εγώ εκείνος τον Οκτώβριο του 2015 στο ΟΑΚΑ βρισκόμουν τρεις σειρές πιο πάνω από αυτόν τον τύπο με τη βάρδια στις Στουρνάρηδες όταν πέταξε το τριαντάφυλλο σαν δυναμίτης. Ήξερα τον άνθρωπο — είχε κάνει την ημέρα του τριάντα χιλιόμετρα πάνω στη μηχανή του επειδή δεν μπορούσε να αφήσει άλλους συμπαθούντες στο κρύο, είχαν δώσει είσοδο στους τελευταίους δέκα ενώ το γήπεδο ήταν σχεδόν άδειο. Αυτό όμως που με κάνει να νιώθω σα να μου κόβουν τη γλώσσα είναι όταν βλέπω ανθρώπους εδώ γύρω να μιλάνε σα να πήραν όλοι κάτι επιστολικό περί ανέμου πως οι αγώνες γίνονται μόνο για τους VIP και τις μπουζούκες τους να κρέμονται σαν έκθεμα. Την προηγούμενη Παρασκευή βρέθηκα στον αγώνα της ΑΕΚ στο γήπεδο των Σταυρών επειδή είχε κληρωθεί μια ομάδα που έπρεπε να δω προσωπικά για την αναλογιστική μου εργασία — κι εκεί κάτω, στις πρώτες σειρές δίπλα στο φράχτη όπου ακόμα μυρίζει γήπεδο αρχαίο, είδα μία γυναίκα περίπου πέντε χρονών μεγαλύτερη από μένα να κρατάει τρία τριαντάφυλλα σφιχτά στην ποδιά της σα να ήταν σιδερογύριστρα. Κάθε φορά που η ομάδα μας έκανε γκολ σηκώνονταν όρθια σαν μία, τρία λουλούδια σηκωμένα σαν σημαίες ενώ γύρω της είχαν έξι ακόμη άτομα που δεν είχαν βρει εισιτήριο καν — αυτοί στέκονταν κουτσαίνοντας σα να στένευε το γήπεδο στη μέση. Τι έκανα; Τους έδωσα τα εισιτήρια μου. Αυτή η ιστορία δεν βγήκε στα social media, δεν είχε βιτρίνα, δεν είχε καν φωτογραφία — είχε όμως εκείνον τον ήχο μιας μπουζούκας που ξεσπά σαν σειρήνα όταν η ομάδα μας έκανε το δεύτερο γκολ στο 89ο λεπτό και τρία λουλούδια έγιναν ένα σύμβολο αντίστασης μεγαλύτερο από οποιονδήποτε καναπέ. Αυτή η πράξη δεν έχει νούμερα, έχει όμως ψυχή — και όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτήν, όσο υπάρχουν εκείνοι που δίνουν είσοδο αντί εισιτηρίου, όσο υπάρχουν οι τελευταίοι στη σειρά που στέκονται στα πόδια τους επειδή ξέρουν πως η παράδοση δεν είναι νόμισμα αλλά κληρονομιά, αυτά τα λουλούδια δεν πήγαν πουθενά. Ναι, υπάρχουν αυτοί πάνω στις μαρκίζες που κάνουν selfie σα μουσειακά εκθέματα — αλλά η πραγματική ΠΑΟ βρίσκεται εκεί κάτω, στις κεραίες εκείνες που ακόμη ξέρουν τι σημαίνει να αγωνίζεσαι χωρίς εισιτήριο αγοράσματος. Κι εγώ σας βεβαιώνω: όταν τελειώσει ο αγώνας και αυτά τα λουλούδια βραχούν όχι από νερό βρύσης αλλά από δάκρυα αληθινά, εκεί είναι που ξέρεις ότι η παράδοση συνεχίζεται εκεί που ξεκίνησε — όχι στις φωτογραφίες αλλά στις κάρδιες. Αυτά τα χέρια που σηκώνουν τις μπουζούκες εκεί κάτω είναι αυτά που κάνουν την ιστορία, όχι εκείνοι που κάνουν το hashtag.

Ρε γαμώτο, τι γίνεται εκεί κάτω στις κερκίδες;;; Εγώ θυμάμαι εδώ πριν δύο χρόνια, αγώνας κόντρα στον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, τέτοια κρύα που η μπουζούκα σου έκανε σαν βεντάλια στη μία μου τσέπη ενώ το λουλούδι στο άλλο χέρι είχε γίνει γκρι επειδή ήταν φτιαγμένο από χιόνι μέσα στη γωνία του γηπέδου. Εκεί μια κυρία γύρω στα 70 μου λέει: «Μικρέ μου, αυτά τα λουλούδια δεν είναι για τους VIP — είναι για αυτούς που ακόμη πιστεύουν ότι η ομάδα μας είναι οικογένεια». Κι εμένα εκείνη τη στιγμή μου 'ρθε σα σκουπίδι επειδή εγώ είχα μόνο ένα τριαντάφυλλο στο σακάκι μου — όχι VIP, όχι μάρκετινγκ, ένα λουλούδι από εκείνο τον τύπο που πουλάει ντομάτες στου Παύλου όσο κάνει παγωμένο αέρα. Κι έπειτα άρχισαν τα τραντάγματα, ο αγώνας πήγε στο δεύτερο ημίχρονο, η ομάδα μας έκανε το γκολ στο τελευταίο λεπτό κι εκείνη η κυρία σήκωσε το λουλούδι της σαν σημαία ενώ όλοι γύρω της έκλαιγαν σα μωρά. Δεν είχε φωτογραφικό φακό, δεν είχε selfie stick — είχε μόνο εκείνο το τριαντάφυλλο βρεγμένο από χιόνι κι ένα τρελό χαμόγελο σαν να είχε κερδίσει τον αγώνα μόνη της. Κι εγώ τότε κατάλαβα ότι αυτά τα λουλούδια είναι σα τις μπουζούκες: κάποιοι τα κάνουν ντεκορές για τον καναπέ τους, κάποιοι όμως κρατάνε το δικό τους τραγούδι σφιχτά επειδή ξέρουν πως η παράδοση δεν είναι τσέπη — είναι αγώνας. Και όσοι σήμερα μιλάνε περί «εύπορων οπαδών»; Αυτοί ξέχασαν ότι η ΠΑΟ πήρε τίτλο στη δεκαετία του '90 όταν οι κερκίδες ήταν γεμάτες κόκκινες κορδέλες και όχι κουκλίτσες πάνω σε γυαλιά ray-ban. Το λουλούδι εκεί τότε δεν ήταν δώρο από VIP boutique — ήταν ένα μικρό πράσινο κλωνάρι που κάποιος είχε κόψει από έναν κήπο στη Βάρη επειδή ήξερε ότι η ομάδα του χρειαζόταν περισσότερο ζωή παρά σκονισμένες φωτογραφίες. Κι εγώ τι έκανα;; Την επόμενη Κυριακή πήγα στο γήπεδο με τρία τριαντάφυλλα στους θύλακες μου κι ένα ψέμα στο στόμα μου — είπα στον φύλακα ότι ένα ήταν για τη μάνα μου κι άλλα δύο για τυχαία άτομα στις κερκίδες. Το ψέμα κράτησε μία ώρα, τα λουλούδια όμως δόθηκαν σα κάρτες επίσκεψης στους πραγματικούς ανθρώπους εκεί κάτω. Κι εκείνο το βράδυ δεν έγιναν selfies — έγιναν τραγούδια που έκαναν τον ουρανό του ΟΑΚΑ να τρέμει επειδή ήξερε ότι η ψυχή μας ακόμη αγωνίζεται χωρίς δάνειο αγοράς VIP θέσης. Γιατί λοιπόν να γίνουν τα λουλούδια αποκλειστικότητα μιας τάξης;; Γιατί εμείς εδώ ακόμη κουβαλάμε τις μπουζούκες μας σαν σπαθιά κι όχι σαν διακοσμητικά — κι όποτε η ομάδα μας χάνει την τελευταία στιγμή, αυτά τα ίδια λουλούδια που κάποιοι θεωρούν ντρόπες είναι αυτά που σηκώνουμε σαν εμβλήματα αντίστασης επειδή θυμόμαστε: η ΠΑΟ δεν είναι μία μάρκα προβολής, είναι η μόνη ομάδα όπου ακόμη οι άνθρωποι βγάζουν τραγούδια τόσο δυνατά που σπάζουν τζάμια στα γειτονικά σπίτια επειδή η ψυχή τους έχει ανάγκη να φωνάξει κι όχι να κάνει like. Κι όσοι ακόμη πιστεύουν πως τα λουλούδια των VIP είναι η νέα παράδοση;; Αυτοί ξέχασαν ότι η πρώτη μπουζούκα στη χώρα μας τραγούδησε σε μία γωνία της Πλάκας επειδή κάποιος είχε βρει τρία ευρώ μέσα στην τσέπη του κι όχι επειδή είχε τραπεζικό λογαριασμό. Η ιστορία μας δε γράφεται στις μαρκίζες — γράφεται εκεί κάτω στις σειρές, όπου ακόμα κάποιος ξεχνάει τον εαυτό του επειδή ξέρει ότι η ομάδα του αξίζει περισσότερο από έναντι εισιτηρίου. Κι εγώ εδώ ακόμη περιμένω να δω πώς θα πουληθεί εκείνο το τριαντάφυλλο που κάποια κυρία κράτησε σφιχτά επειδή την ημέρα εκείνη το μόνο πράσινο στον κόσμο της ήταν αυτό πάνω στο εισιτήριο της ΠΑΟ. Μέχρι τότε, όσοι κάνουν λόγο περί «ευπορίας» ας κοιτάξουν γύρω τους — εδώ ακόμη υπάρχουν χέρια που σηκώνουν λουλούδια σαν σημαίες κι όχι σαν αντικείμενα Instagram, επειδή η παράδοση είναι ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι που ακόμη πονάνε όταν χάνει η ομάδα τους. Κι εσείς;; Παρακολουθείτε selfies ή κρατάτε τη δική σας μπουζούκα σα σπαθί;; Γιατί εμένα ακόμη αυτή η ομάδα δε μου χρωστάει τίποτα — εγώ όμως της χρωστάω τραγούδι όσο ακόμα ζηλεύω την ψυχή εκείνων που έκαναν το πράσινο δικό τους επειδή το αγόρασαν με δάκρυα, όχι με κάρτες πιστωτικές. 🔴🌹

Τι γίνεται ρε γαμώτο, βγήκα πέρσι στους δρόμους της πόλης γύρω από το γήπεδο πριν τον αγώνα με την ΑΕΚ κι είδα κάτι που δεν μου είχε τύχει μέχρι τότε: μία κοπέλα γύρω στα είκοσι με ένα τριαντάφυλλο στο χέρι — όχι κάποιο συσκευασμένο τυπικό νούμερο από ψυχρό κατάστημα λουλουδιών, μα ένα κακόγουχο στελέχος από έναν κήπο κάπου στην Παιανία, εκεί που τελειώνει η πόλη και ξεκινάει η γη. Η μύτη της έτρεμε, είχε βγάλει το σακάκι της επειδή έκανε ζέστη κι όμως εκείνο το πράσινο ήταν σφιχτό της σα νόμισμα κατοχής. Μέχρι να μπούμε στο γήπεδο έκανε ήλιο και ξαφνικά άρχισε νερό σταγόνα-σταγόνα σα νά ’ταν η βροχή εκείνη η εποχή των αγώνων πάλι επανέλαβε τον εαυτό της. Κι ενώ εγώ σκεφτόμουν πόσοι γίνονται αυτοί οι οπαδοί σήμερα με τις selfies στις μαρκίζες, αυτή εκείνη η κοπέλα κατέβηκε τρεις σειρές κάτω σα σίγουρη ότι έπρεπε να μοιραστεί εκείνο το λουλούδο — όχι επειδή ήταν VIP κουκλίστα αλλά επειδή είχε ζήσει τον αγώνα σα αγώνα, όχι σα φωτογράφιση. Της το πήρε κάποιος μεγαλύτερος στον γειτονικό θύλακα, της έκανε μία χειρονομία σα ευχαριστία κι εκείνη γύρισε πίσω κρατώντας μόνο το στελέχός του στα δόντια της σα κάποιο κτήνος που είχε βρει τροφή στην έρημο. Αυτοί εκεί πάνω στις μαρκίζες ξεχνούν ότι η παράδοση δεν μεγαλώνει πάνω στις πολυθρόνες τους ούτε ξεψυχάει στη σκόνη των πιάτων των ποτών τους όταν τελειώνει ο αγώνας. Όταν εκείνος ο τύπος πήγε να δείξει εκείνο το λουλούδο σα τρόπαιο μιας νίκης χωρίς scoreboard, όχι μόνο είχε βραχεί από τη βροχή αλλά είχε γίνει ένα με το τραγούδι της ομάδας εκείνου του γηπέδου — όχι μία selfie όσοι κάθονται πάνω στις πολυθρόνες τους, όχι μία φωτογραφία που χάνεται στο grid των social media, αλλά μία χειρονομία ζωντανή, μια πράξη σα να μιλούσε το ίδιο το γήπεδο. Κι εμείς εδώ πάλι μιλάμε σα κάποιοι ξένοι σ’ αυτήν την ιστορία — σα να μην υπήρξαν ποτέ εκείνες οι εποχές όταν οι άνθρωποι έδιναν το τελευταίο τους ψωμί για να περάσουν τον φράχτη επειδή ήξεραν πως η ομάδα τους δεν ήταν μόδα αλλά ζωή. Αυτοί εκεί πάνω στις μαρκίζες μπορεί να έχουν βάλει χρώματα στις κουκλίτσες τους σα να είναι μουσειακή έκθεση — εμείς εδώ ακόμη κρατάμε τις μπουζούκες σφιχτές επειδή αυτές είναι η ψυχή μας, όχι ένα αξεσουάρ για τις φωτογραφίες μας. Και όσοι λένε «ναι αλλά αυτοί είναι λίγοι εκεί κάτω»; Ας κοιτάξουν γύρω τους την επόμενη φορά που η ομάδα μας κάνει ένα γκολ στο τελευταίο λεπτό — εκείνα τα χέρια που σηκώνουν τα λουλούδια τους σαν σημαίες δεν κάνουν like, τραγουδούν. Αν αυτά τα λουλούδια έγιναν αποκλειστικότητα μιας τάξης τότε είναι σα να πήραν το τραγούδι της μπουζούκας κι έκαναν μία βιτρίνα βουβή πάνω σε μία καρέκλα. Μα η μπουζούκα δεν σιωπά — τραγουδάει ακόμη κι όταν κανείς δεν την καταλαβαίνει. Κι εσύ; Σε ποια πλευρά στέκεσαι — στο μέρος εκείνο που κρατάς το λουλούδο σφιχτά επειδή θυμάσαι τι σημαίνει ν’ αγωνίζεσαι ακόμη κι όταν όλα φαίνονται χαμένα, ή στο μέρος εκείνο που το κρατάς μόνο επειδή κάπου κάποιος άλλος αποφάσισε να το κάνει ντεκορέ για μία selfie;;