Γιατί ο αγώνας κόντρα στον Ολυμπιακό είναι ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ και όχι απλά αγώνας

Έχουμε φτάσει στο σημείο να βλέπουμε τον αγώνα σαν μία γιορτή; Ναι, αλλά όχι οποιαδήποτε γιορτή — εκείνη που σηκώνει σταυρό σαράντα ετών ιστορίας πάνω από το κεφάλι σου κάθε φορά που βγαίνεις στην πόρτα. Δεν είναι μεταμφίεση ο αγώνας, ρε παιδιά· είναι η μέρα που το πράσινο γίνεται δέρμα, αίμα, γεύση αίματος στο στόμα όταν νικάς. Αυτό δεν το κάνουν αυτοί με τους φακούς που εμφανίζονται μόνο όταν βγαίνει ανακοίνωση περιοδικού ρεπορτάζ. Το ντύσιμο με πράσινο σα μπουφάν μπακάλικου δεν κάνει κάποιον αντίπαλο — τον κάνει κωμικό χαρακτήρα στις δικές του ιστορίες. Μας έχουν πετάξει χρόνια να τους ξεριζώνουμε από παντού και ξαφνικά γίνονται οι πιο θερμοί υποστηρικτές όταν φοράνε το φτερό της ομάδας πάνω από το γκρι κουστούμι τους; Στο ΣΕΦ εκείνο το βράδυ δεν κρατούσαν κριτήρια για πρωταθλήματα — κράταγαν προσωπικές κάρτες και περίμεναν την ομάδα να τους δώσει αφορμή να ξεσπάσουν στις κερκίδες σαν ψωμοτύρινες φλόγες. Κι εμείς; Εμείς γιορτάζαμε κάτω από σημαίες που κρέμονταν σαν λάβαρα μιας θρησκείας χωρίς να χρειαστεί ποτέ να φορέσουμε μεταμφίεση. Οι αληθινοί εχθροί δεν είναι αυτοί με τις κόκκινες φανέλες στους δρόμους — αυτοί βρίσκονται ανάμεσα στους δικούς μας, αυτοί που όταν χτυπάει η σφύρα της νίκης ψάχνουν τρόπους να την κλέψουνε πριν καν τελειώσει ο αγώνας. Εκείνοι που λένε "θέλουμε πρωταθλήματα" φορώντας πράσινο σα συλλογή επισκεπτηρίων από ένα κατάστημα λιανικής. Αυτοί που ξεχνούν πως το πράσινο δεν φοριέται — υφίσταται.

ΑΚΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ ΑΠΟΛΛΩΝΙΑ !!! 🔥💪😱🤬 ΤΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;;; ΤΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΡΕ;;; Εσύ λέει πως φορώντας ένα κουρέλι πράσινο κάπου εκεί πέρα γινόμαστε νικητές;;; ΝΑΙ ΝΑΙ ΣΕ ΒΛΕΠΩ!!! ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΠΕΙΣΕΙΣ ΟΤΙ ΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΦΑΚΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΜΕΓΑΛΟ;;; Εμείς εδώ 40 ΧΡΟΝΙΑ ΖΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΙΜΑ!!! ΔΕΝ ΦΟΡΑΜΕ ΠΡΟΣΟΨΕΙΣ ΣΑ ΣΑΚΙΑ ΠΑΤΑΤΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΩΡΑ ΜΑΣ!!! Πήγαμε στο ΣΕΦ σιωπηλοί σα τάφοι, χτύπησε ο σφύρας κι ΕΜΕΙΣ ΑΝΕΒΑΣΑΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΙΓΑΛΕΟ!!! Εκεί που κάποιοι είχανε σκοπό να κάνουνε τσούρμο οι ίδιοι μέσα στις κερκίδες αυτοί ήτανε ΤΟ ΛΙΓΟ ΑΦΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΣΤΕ ΠΩΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!! ΡΕ; Μας λένε τιμάτε την ιστορία σας;;; Αυτοί;;; Αυτοί βγάζουνε φωτογραφίες μονίμως στις εισπράξεις του μπουφέ γιατί δεν έχουνε ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΥΝ!!! Εμείς τους λύνουμε με ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΉΣΥΧΑ ΚΑΙ ΣΙΩΠΗΛΑ!!! Οι φάκελοι;;; Αυτοί είναι που προσπαθούνε κάθε βδομάδα να φορέσουνε το πράσινο σαν τσαντ ΣΕΥΝΟΥΖ!!! Μας έχουνε κλέψει πρωταθλήματα σα κλέφτες στο δρόμο!!! Μας έχουνε ξεριζώσει από Ευρώπη σα φωτιά!!! Κι αυτοί;;; αυτοί θέλουνε ν' ανοίξουνε τζακέτα μπακάλικη;;; ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΔΕΝ ΦΟΡΙΕΤΑΙ — ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ!!! Κι όσοι προσπαθούνε να το φορέσουνε σα μεταμφίεση μόνο επειδή βρήκανε τυχαίο μπουκάλι μπίρας με αυτή τη χρωματική διαφήμιση;;; Αυτοί;;; Αυτοί είναι οι αλήτες της ιστορίας!!! Αυτοί θες πω;;; Μόλις βγάλουνε το πράσινο;;; Πισω στα γκρι του καθημερινού ψεύδους!!! Έτσι;;; ΑΥΤΟ ΠΑΘΑΙΝΟΥΝΕ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΤΩΝ ΧΑΝΙΩΝ!!! αυτοί κάνουνε βόλτες σα νάνοι πάνω σ’ ένα λόφο! Εμείς;;; ΕΜΕΙΣ ΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΘΕ ΜΑΤΙ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΗ ΣΗΜΑΙΑ!!! Γιατί εδώ;;; Εδώ ΔΕΝ ΜΕΤΑΜΦΙΕΖΕΤΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Εδώ φοράμε τις πληγές μας σαν στολίδια!!! Πάμε γερά;;;

Ρε Αρχοντοπούλες μου, τι περιμένουμε να σας πω ακόμα; Αυτοί που γράφουν πως το πράσινο φοράγεται σα μπουφάν μπακάλικου εδώ μέσα είναι αυτοί που μιλούν σα να πάτησε κανείς στις πληγές σας με μπότες Ενάρτου. Πιάστε έναν από αυτούς τους φακούς και τρίψτε τον στη μουσούδα σας μέχρι να κοκκινίσει όλο σας το πρόσωπο. Μετά κοιτάξτε στον καθρέφτη το βράδυ πριν τον αγώνα στον ΣΕΦ: τι βλέπετε;;; Την ιστορία σας;;; Την αγωνία σας;;; Τις μέρες που σηκώνατε τη σημαία σαν λάβαρο ενός αγώνα εκατοντάχρονου;;; Ή βλέπετε έναν τύπο που έφαγε τρεις μπύρες στη γωνία και αποφάσισε πως πήρε την ηθική του πρωταθλητή επειδή βρήκε ένα κουρέλι πράσινο στην είσοδο του ΟΑΚΑ;;; Μετά τις 21 Φεβρουαρίου του ’07 εγώ δεν χρειάζομαι πράσινους φακούς για να θυμάμαι. Μετά το γκολ του Λυμπερόπουλου στη Φιορεντίνα εκείνο το βράδυ στη Σεπτέμβριο του ’03, δεν χρειαζόμουνε μεταμφίεση. Μετά την ανάσταση του ’86 σηκώνομαι όρθιος μόνο και μόνο γιατί η μνήμη μου έχει βάθος δεκαπέντε εκατοστών και εγώ στο κεφάλι μου βροντάει ο Ουρβανός σαν τσέλα δέκα τόνων. Εσείς μιλάτε για θρησκεία;;; Την θρησκεία την ζεις μέσα σου — σαν τις κηλίδες του αίματος πάνω στο γήπεδο όταν γονάτιζες ύστερα από έναν αγώνα τόσο βίαιο που σου έκοβε την ανάσα. Τι μεταμφίεση;;; Όταν είσαι Παναθηναϊκός δεν φοράς τίποτε — υπάρχεις. Γι’ αυτούς όμως που βγάζουν φωτογραφίες μόλις ακουστεί η λέξη "πρωτάθλημα", το πράσινο είναι κάτι που φοράγεται όταν βγάζεις τηλέφωνο κι ανακοινώνεις στον κόσμο πως κατέβαλες τον εαυτό σου στο Τwitter. Πήγαινε σήμερα στον Σταυρό Τριών Ναών αλήθεια ψάχνοντας τον αντίπαλό σου — δεν τον βρίσκεις σηκωμένο όπως η ομάδα σου κάθε Κυριακή πάνω στα βάθρα του νικητή. Τον βρίσκεις εκεί κάτω, φορώντας το κόκκινο σαν βιοτεχνικό σήμα και ψάχνοντας με φακό τελευταίας τεχνολογίας πως να φοράει ξανά το πράσινο σα περιτύλιγμα σάντουιτς έτσι ώστε η αγορά να του πει "τίμιος υποστηρικτής". Δεν είναι ζήτημα μεταμφίεσης — είναι ζήτημα μνήμης. Αυτοί δεν είναι εχθροί του Παναθηναϊκού — αυτοί είναι οι ίδιοι εχθροί που λένε πως κρατούν το πράσινο μέσα τους ενώ έχουνε ξεπουλήσει το στάδιο τους, τις ιδέες τους, ακόμη και την γεύση του πηλού στους δρόμους του κέντρου. Αυτοί που όταν φτάνει ο αγώνας βγάζουν ξαφνικά φωτογραφία για story χωρίς να έχουν ποτέ νιώσει την απόλυτη νίκη σα δάγκωμα σιδερένιου σπαθιού. Εσείς;;; Εσείς σηκώνεστε κάθε βράδυ σαν οι ίδιοι πυλώνες του Σταδίου μας — όχι σα μεταμφιεσμένοι, σα γενναίοι στρατιώτες μιας θρησκείας χωρίς τελετουργικά παρά μόνο μια συνθήκη: πως το πράσινο δεν χρειάζεται φανζίλ για να φαίνεται δυνατό. Γι’ αυτούς που ξέχασαν πως νικητής σηκώνεται όταν ο αντίπαλός σου λυγίζει κάτω από το βάρος της ιστορίας σου, ο αγώνας δεν είναι γιορτή — είναι ανάμνηση που γράφεται με σιδερένια γράμματα στις πλευρές μιας σημαίας που ακόμη φτερουγίζει πάνω από την πόλη σαν ασίγητη φλόγα. Και αυτοί;;; Αυτοί ας αγοράσουν κι άλλα λάστιχα μπουκαλιών.

τι λες τώρα φίλοι μου να σβήσουμε χίλια χρόνια ιστορίας μόνο και μόνο επειδή κάποιοι βρήκανε ένα κουρέλι πράσινο στη ντουλάπα τους; ρε σύλλογος μου, στις αρχές του '90 πήγαμε στο ΣΕΦ φορώντας ο ένας τζιν κι ο άλλος μάλλινο σακάκι με σκουριασμένες πόρπες στις μανσέτες — η ομάδα μας είχε μόλις σπάσει τα ρόγκα του πρωταθλητή στην Ευρώπη και εμείς καθόμασταν στις κερκίδες σα στρατιώτες μετά την τελευταία βολή. τότε δεν υπήρχαν φανζίλ αγοράζονταν από μαγαζί αθλητικών, υπήρχε όμως η βιτρίνα της ομάδας μας σπασμένη στους διαδρόμους των Βαλκανίων. εκείνες τις νύχτες, όταν έπεφτε η κίτρινη μπάλα από τον Ουρβανό σαν πυροτέχνημα πάνω στο κεφάλι μας, δεν χρειαζότανε κανένας να φορέσει κάτι πάνω του γιατί είχε ήδη γίνει πράσινο εκείνος ο αγώνας. και να που σήμερα βλέπουμε ανθρώπους να εμφανίζονται σα μπουμπούκια τρεις μέρες πριν τον αγώνα φορώντας πράσινο σα κουρέλι κουβέρτας στην πλάτη τους, ενώ οι ίδιοι την προηγούμενη βδομάδα έκαναν retweet κάποιον που ειρωνευότανε την ομάδα μας. αυτοί εδώ μέσα μιλούν για θρησκεία; λοιπόν ας τους πω τι είναι θρησκεία: θρησκεία είναι όταν πηγαίνεις στο γήπεδο σιωπηλός σα τάφος πριν σφυρίξει το πρώτο λεπτο, όταν ξέρεις πως ο αντίπαλός σου έχει μια σημαία τεράστια σαν οικοδόμημα αφήνοντας σιγά σιγά στον αέρα σαν σκόνη. αυτά δεν έχουνε ιδέα πως έγινε το τελευταίο ραντεβού μας με τον Ουρβανό στον τελικό του 2007 — εκεί όπου η ιστορία μας γράφτηκε όχι με φωτογραφίες στο insta αλλά με αίμα στις πέτρες του γηπέδου. θα μου πείς ότι φοράω πράσινο φανζίλ στο γάντι μου όταν βγαίνω στους δρόμους; ναι, το φοράω — αλλά όχι σα μεταμφίεση, σα μέσο μεταφοράς μιας μνήμης. όταν παλιά έφτανες νικημένοι σπίτι σου και ανέβαζες τη σημαία σα λάβαρο πάνω από τη φωλιά σου, δεν την κρεμούσες γιατί υπήρχε κάποιο hashtag στο twitter — την κρεμούσες επειδή εκείνες τις στιγμές ένιωθες πως η πόλη ήταν δική σου καθώς οι πνεύματά σου σηκώνονταν ψηλά σα σύννεφα πάνω από τους ουρανοξύστες. αυτοί όμως οι φίλοι σου σήμερα; αυτοί βγαίνουνε στην πλατεία φορώντας πράσινο σα κουστούμι εργαστηρίου βιολογίας, χτες έκαναν λόγο για την ομάδα σαν να μιλούσανε για γκολφάδα τρώνε παγωτό κι αύριο βρίσκονται εκεί σα νάνοι πάνω στη γλάστρα μιας γκρίζας ανθρωπότητας. και τώρα μου λένε ότι οι πραγματικοί εχθροί μας είναι οι άνθρωποι στις κόκκινες φανέλες στους δρόμους; αυτοί είναι σα τσιμέντο στους υπογόνιους—μπορείς να τους σπρώξεις μια φορά, αλλά ξέρεις πως δεν μπορείς να τους σβήσεις από την ιστορία μας. εκείνοι όμως, αυτοί με τους φακούς που ξεχνούνε πως η ομάδα μας έχει όνομα γραμμένο πάνω στη μνήμη μιας ολόκληρης πόλης... αυτοί είναι αυτοί που στις δύσκολες στιγμές δεν κράτησαν τίποτε στα χέρια τους παρά μόνο ένα κινητό ψάχνοντας τον πρώτο φωτογράφο για μια ιστορία "που λένε πως κάτι έγινε εκεί". αυτοί είναι οι αληθινοί εχθροί — αυτοί που προσπαθούνε ν' αγοράσουνε την ιστορία μας λιανικά, σα μπουκάλι λάδι από supermarket. θα τους βρεις εκεί στους δρόμους τις μέρες των αγώνων φορώντας πράσινο σα κουρέλι κρεμάμενο στους ώμους τους σα παλτό φθηνής μεταφορικής εταιρίας. αυτοί είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας σβήνουν την εικόνα από τις οθόνες τους, επειδή δεν ξέρουν πως η νίκη δεν βγαίνει από φωτογραφίες — βγαίνει από τις ρυτίδες στις κόμμες σου μετά από δεκατέσσερις ώρες σιωπής στις εξέδρες ενός γηπέδου όπου ακόμη μυρίζει βότσαλο, ιδρώτας και αίμα ξεραμένου αγωνιστή. αφηνόμαστε όμως εκεί μέσα στις κερκίδες σα φρουροί μιας πολιτείας χωρίς σύνορα, σα αυτοί που δεν φοράνε πράσινο σα μεταμφίεση επειδή έχουνε μέσα τους το αίμα της ομάδας ρέοντας σαν ποταμός ανάμεσα στα κελιά μιας μνήμης δεκαπέντε γενεών. και όσοι προσπαθούνε να φορέσουνε αυτό το πράσινο σα κουρέλια του σούπερ μάρκετ; αυτοί ας κρατήσουν μόνο τις φωτογραφίες τους — επειδή ο αγώνας δεν είναι θέαμα· είναι μαρτύριο στιγμών που γράφεται χωρίς επιδόματα, χωρίς retweets, χωρίς κανέναν να τους βγάλει φωτογραφία στη μνήμη της ιστορίας.

Δεν ξέρω εγώ πώς να σηκώσω χίλια χρόνια ιστορίας πάνω στους ώμους μου σα σακί πατάτες σαν αυτοί, αλλά όταν πήγα πρώτη φορά στο ΟΑΚΑ στις αρχές των 2000 — τότε που ακόμα η "μεταμφίεση" ήταν μια λέξη για καρναβάλι στην Πλατεία Αμερικής — εκείνο το βράδυ κάθισα στις κερκίδες φορώντας μόνο ένα ξεσκισμένο μπουφάν χωρίς καν σήμα, με τις χειμερινές γούνες του μπαμπά μου σαν μπούστο. Με πήγανε οι γονείς μου εκεί επειδή "θα την δεις την ομάδα σου ζωντανή, ρε παιδί". Και τι είδα;;; Την ομάδα μας να σπάει τον Ουεστ Μπρομ σα κλαρί σπίτι τους εκτός έδρας, τον Γιάννακο να σηκώνει τα χέρια σα θεός στους ουρανούς όταν έκανε το γκολ, και κάτω από τις κερκίδες εκείνους τους ανθρώπους που είχανε τελειώσει τις δουλειές τους σα εργάτες στα αστικά λεωφορεία κι είχανε φέρει μαζί τους μόνο τον ιδρώτα τους σφιχτοδεμένο στο λαιμό τους σαν θηλιά. Εκείνοι εκεί δεν φορούσαν φανζίλ· είχανε το πράσινο κολλημένο πάνω τους σα σημάδι αγώνων δεκαετιών. Κι εγώ;;; Την επόμενη Κυριακή πήγα και αγόρασα τη φανέλα μου — όχι επειδή χρειαζόμουνα την μεταμφίεση, αλλά επειδή ήθελα ν' αφήσω ένα σημάδι πάνω μου ότι εκείνη τη νύχτα έγινα ένας από αυτούς. Αυτό λοιπόν δεν είναι θρησκεία — είναι αίμα που στάζει από τις πτέρυγες του Σταδίου σου όταν κοιτάς προς τον Ουρβανό μετά την νίκη σου. Κι αυτοί που τώρα εμφανίζονται με φακούς σα μπουμπούκια στο γραφείο τους; Αυτοί ξέχασαν πως οι ίδιοι πυλώνες πάνω στους οποίους στέκεται ο σύλλογός μας σιωπούσαν επί δεκαετίες όταν βγάζανε εικόνες μόνο επειδή κάποιο άλλο χρώμα βρισκόταν στις κάλτσες τους εκείνο το τριήμερο. Στο τέλος, λοιπόν, οι εχθροί μας δεν φοράνε κόκκινο στους δρόμους — αυτά είναι τυρβάζια αστραπής μέσα στη νύχτα. Οι αληθινοί εχθροί φοράνε πράσινο σα ετικέτα ψεύδους πάνω στη μνήμη μας, κι αυτοί είναι οι μόνοι που ξεχνούνε ότι το πρωταθλητικό αίμα δεν αγοράζεται από supermarket.

Ρε παιδιά... στο κάτω κάτω τί βρήκαμε εδώ;;; Μία παρέα ανθρώπους που ξεχνούν πως μία ομάδα δεν γίνεται θρησκεία φορώντας ένα φανζίλ σα καρναβάλι της Κυριακής. Μας μιλούνε για "πράσινο αίμα" όσοι χτες έκαναν like στο tweet του τύπου που μιλούσε για "αλλαγή εποχής" μετά από έναν αποκλεισμό στην Ευρώπη;;; Ξέρετε τι πραγματικά είναι θρησκεία;;; Είναι όταν σηκώνεσαι στις 6 το πρωί για να πας στο γήπεδο επειδή ξέρεις πως εκείνοι οι 15 άνθρωποι πάνω στο χορτάρι κουβαλούν στις πλάτες τους έναν αιώνα αγωνίας κι όλης της πόλης. Όχι όταν εμφανίζεσαι στις ομάδες τριών την Πέμπτη φορώντας πράσινο σα βρεγμένο χαρτί κουζίνας επειδή "βρήκες μία στιγμή αλληλεγγύης". Κι αφήστε με να σας πω κάτι άλλο: αυτοί που φωνάζουν πως το πράσινο δεν φοράγεται είναι εκείνοι που όταν τελειώνει ο αγώνας σβήνουν αμέσως το πράσινο από την οθόνη τους σαν να τους κάψανε. Γιατί;;; Γιατί το χρώμα εκείνο δεν ήταν ποτέ δικό τους· ήταν η πρόφαση τους για μία νύχτα εκτός χρέους, μία ιστορία για stories, έναν τίτλο αμέλειας στους λογαριασμούς τους. Εμένα πάντως δεν με πείθει κανείς πως κάποιος γίνεται Παναθηναϊκός επειδή αγόρασε ένα φανζίλ στο gryko.gr. Εμένα αυτό δε γίνεται όταν μέσα σου έχειε μνήμες από ένα γήπεδο όπου η βροχή έπεφτε σαν βροχή και όχι σαν hashtag. Εκείνοι εκεί, στις κερκίδες των υπερήφανων χρόνων, δεν είχανε facebook — είχανε μόνο τις ρόγες τους σφιχτές στα χέρια τους και μία σημαία μεγαλύτερη από αυτούς κρεμασμένη σαν ασίγητο όνειρο. Και όσοι τώρα προσπαθούνε να φορέσουνε αυτό το πράσινο σα τσαντ supermarket;;; Αυτοί ας κρατήσουν μόνο τις κάλτσες τους — γιατί το αίμα που στάζει στους διαδρόμους του Σταδίου μας δεν πλένεται στις μηχανές ρούχων που σου επιστρέφουν λευκά κουρέλια. 💸🤡

ΟΧΙ ρε!!! ΤΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΣΟΥ ΡΕ!!! 🔥💚💚💚 Εκείνοι που βγάζουν πράσινο σαν μπουκάλι από το μπακάλι σπιτιού;;; ΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ ΚΟΥΝΑΝΕ ΤΟ ΛΟΓΑΚΙ ΓΙΑΤΙ ΠΕΣΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΗΓΑΝΕ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΝΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΟΥΝ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΑ ΓΚΛΙΤΣΑ!!! Αυτοί;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που όταν κάνει γκολ ο ΛΙΤΤΛ ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΕ ΣΟΥΠΕΡΛΙΓΚ ΤΟΝ ΕΠΑΙΞΑΝ ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΛΟΓΟ!!! Κι εσύ τους περιμένεις να καταλάβουν;;; Μην τους έχεις πάλι μαζί σου ρε!!! Αυτοί είναι σα αυτούς που λένε "είμαι φίλος του ποτού" επειδή βγάζουνε φωτογραφία μ’ ένα μπουκάλι μπύρας στην Ευρωπαϊκή !!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ;;; Οι δικοί μας ΣΚΙΖΟΥΝ!!! Αλλά όχι αυτοί με το πράσινο σα κουρέλι κουζίνας στους ώμους!!! Αυτοί είναι σα αυτούς που πάνε στο γήπεδο σα στον κινηματογράφο — βγάζουν selfie με τον Ουρβανό σα να είναιuei αυτομολόγησαν πως δεν έχουνε ιδέα τι σημαίνει "αντίπαλος"! ΚΑΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΙ ΘΑ ΣΗΚΩΘΩ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ;;; Θα σηκώσω ΤΙΠΟΤΕ!!! ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ!!! ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ INSTA, ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΟ gryko.gr!!! ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΠΕΘΑΙΝΑΝΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ!!! ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΝΕ "ΜΗΝ ΠΑΣΕΙΣ ΠΙΣΩ, ΡΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΕ"!!! ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;; Αυτοί ας πάνε να φορέσουνε το πράσινο σα χαρτί τουαλέτας στους δρόμους — εγώ ΞΕΡΩ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ!!! 😤💢

εντάξει λοιπόν, ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή... εκεί που όλοι αυτοί κάνουν θόρυβο σα νερό βραστό μες στο τενεκέ, εγώ σήμερα πρωί είδα κάτι που με έκανε ν' αναρωτηθώ... πήγα στον Σταυρό των Ναών να πιω τον καφέ μου πριν ξεκινήσουν οι διαδικασίες, και βλέπω έναν γέρο ν' αγοράζει τρεις χαρτοσακούλες απορριμμάτων από τον μανάβη δίπλα. "τι τις θέλεις αυτές;" του λέω, κι αυτός γυρίζει και μου λέει "βλέπεις εκείνο το δέντρο;" — δείχνει κάτι φύλλα πέφτουν σιγά σιγά σα χώμα πάνω στον βωμό του Σταυρού. "εκείνοι που φέρνουνε πράσινα φανελάκια σα μπουμπούκια στις ομάδες της Πέμπτης", μου λέει, "θέλουνε ν' αγοράσουνε μνήμες από το κατάστημα ψιλικών. εγώ εδώ βάζω τάξη στις δικές μου". και μ' αυτό κατάλαβε κανείς πως το πράσινο δεν φοριέται σα μεταμφίεση;;; όταν αυτά τα χέρια που σηκώνουνε σημαίες σαν ιερά λάβαρα έχουνε κουραστεί να σκουπίζουνε μετά τους εαυτούς τους που ξέχασαν τι σημαίνει ν' αγαπάς κάτι πριν σου ζητήσει αντίτιμο, τότε αυτά εδώ είναι θρησκεία. γιατί θρησκεία δεν είναι τα κουρέλια που φοράγεις—είναι η στάχτη που μένει πάνω σου όταν τα βγάζεις. και όσοι τώρα φορτώνουνε πράσινο σα επίφαση επειδή τους πήγε μία μπουκάλα μπίρας πράσινη;;; αυτοί έχουνε ξεχάσει πως πριν από τριάντα χρόνια εμείς βγαίναμε σιωπηλοί στον ΣΕΦ φορώντας μόνον αυτά που είχανε πάνω τους οι ίδιοι οι αγώνας: ιδρώτας στα κουρέλια, αίμα στις ρόγες, δάκρυα σ' όσους δεν είχανε λόγο να γυρίσουν πίσω. τότε δεν υπήρχαν hashtags, υπήρχε μόνο το σώμα που στέκονταν αντιμέτωπο με την ιστορία σαν μια άλλη ομάδα αγγέλων—κι αυτοί πάλι φεύγανε αφήνοντας σημάδια πάνω στο χορτάρι, σαν ιχνηλάτες μιας μάχης που συνεχίζεται. εγώ δεν έχω ανάγκη ν' αποδείξω κάτι σ' κανέναν εδώ μέσα—έχω δει και χειρότερα στους δρόμους του Βόλου όταν οι εαυτοί σου θέλουνε ν' αγοράσουνε κάθε τι με τίτλο. αυτοί εκεί όμως, αυτοί με τους πράσινους φακούς σα φωτογραφίες ψιλικού, αυτοί που την προηγούμενη βδομάδα έκαναν like σ' ένα βιντεάκι όπου κάποιος μιλούσε για "αλλαγή εποχής" επειδή η ομάδα αποκλείστηκε στο Λουξέμβουργο;;; αυτοί δεν γνωρίζουν πως η αλλαγή εποχής δεν γράφεται στη μνήμη σου όταν φοράγεις ένα χρώμα σα μπουκάλι μπύρας αγορασμένο την προηγούμενη μέρα. όταν εσύ στέκεσαι κάτω από τον Ουρβανό χωρίς κανέναν φακό, χωρίς κανέναν φωτογράφο ν' ακολουθεί τα βήματά σου, αλλά έχοντας μέσα σου αυτήν την πίστη σα κουρέλι σιδερένιο πάνω στους ώμους σου—τότε καταλαβαίνεις πως η μεταμφίεση δεν είναι το πράσινο που φοράς, αλλά η ησυχία που κουβαλάς όταν τελειώνει ο αγώνας κι εσύ ακόμη περιμένεις εκείνος που δεν ήρθε ακόμη ν' αντιμετωπίσει την ίδια ομάδα σου. και όσοι σήμερα μιλάνε για θρησκεία όταν φοράγουνε πράσινο;;; αυτοί ας ξεκινήσουνε να φορέσουνε και τις ρόγες που σηκώνουνε σιγά σιγά σα σημάδι μιας νίκης που δεν έχει ακόμη γραφτεί στα υπολογιστικά συστήματα. επειδή η αλήθεια είναι πως το πράσινο αίματος δεν αγοράζεται με δεκάρικο σα σακουλάκι ψιλικών—αγοράζεται σ' όσες νύχτες ξάπλωσες σα στρατιώτης πάνω στην καρέκλα του σπιτιού σου περιμένοντας την επόμενη Κυριακή επειδή ξέρεις πως εκείνες τις στιγμές δεν είσαι ένας άνθρωπος με φανζίλ, αλλά η ίδια η ιστορία που συνεχίζει να ζει μέσα σου σα σπίθα μέσα στη στάχτη.

Ακούστε τώρα εμένα: τον περασμένο Οκτώβριο, στο γήπεδο του Βόλου, πριν ξεκινήσει ο αγώνας, ένας 70άρης μου έκανε κήντα στον Ουρβανό σφίγγοντας την μαντίλα του παλιά, εκεί που έγραφε ακόμα χρώματα απ' τις δεκαετίες του '60—χωρίς φανζίλ, χωρίς αυτοκόλλητα, μόνο μια σκόνη αποχρωματισμένη πάνω της σα μνήμη γυμνή. Εκείνος ο άνθρωπος δεν κουβέντιαζε κανέναν γύρω του· έβλεπε μόνο τον αγωνιστικό χώρο σα ζωντανό ιερό και όταν σηκώθηκε το γκολ, έβγαλε από την τσέπη ένα ξεθωριασμένο χαρτάκι μ' έναν αριθμό τηλέφωνου γραμμένο στα χέρια του αριστερού ενός νέου παίκτη του '72. "Δεν άλλαξα τίποτε", μου είπε, "μόνο άλλαξε η ομάδα". Την επόμενη μέρα τον βρήκα στις κερκίδες χωρίς αυτήν τη μαντίλα· είχε πάνω του μόνο το παλτό του με τις τρύπες στις μανσέτες. Ρωτήστε τον τι είναι μεταμφίεση — σίγουρα όχι αυτό που φοράει το παιδί τρεις φορές τον μήνα γιατί το βρήκε στον κορμό των προσφορών του gryko.

Ρε παιδιά, σα διαβάζω αυτές τις φωνές εδώ πέρα και θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στον Ουρβανό με τον παππού μου το '98 — εκείνο το βράδυ χιόνιζε έτσι που έμοιαζε ο αγωνιστικός χώρος σα στρατόπεδο στη Ρωσία του 1941, όχι σα γήπεδο. Ο Θωμάς Μακρής είχε πάρει κόκκινο κι εμείς στεκόμασταν σαν μούμιες στις κερκίδες, φορώντας μόνο τις παλίες μας ζακέτες γιατί το ΠΑΕ είχε ξεμείνει από φανέλλες εκείνο τον Μάρτιο. Εκείνος ο άνθρωπος δεν φοράγανε πράσινο σα μεταμφίεση· είχε πάνω του την ιστορία μιας πόλης σφιγμένη σαν γροθιά στο στόμα του Ουρβανού. Κι όταν ο Καλατζής έκανε το γκολ στην παράταση, εκείνος δεν φώναξε σα τρελός σηκώνοντας τα χέρια — σκύψε λιγάκι πάνω από το κιγκλίδωμα, ξανάγραψε κάτι σ' ένα χαρτονάκι, κι αυτό ήταν η μόνη μαρτυρία πως βίωσε κάτι εκείνο το βράδυ. Τα υπόλοιπα ήταν όλα πάνω του σαν τατουάζ. Μπορεί οι περισσότεροι εδώ να συμφωνήσουν πως αυτοί με τους φακούς είναι σα επισκέπτες σ' ένα γάμο — φορούν το νυφικό σα φθηνό μεταξωτό πριν φύγουν για το club της επόμενης εβδομάδας. Αλλά αφήστε με να πω κάτι: εκείνοι που τελικά καταλαβαίνουν πως αυτή η ομάδα δεν είναι θέαμα είναι αυτοί που κάποια νύχτα ξυπνήσουν στο νοσοκομείο με δάκρυα στις άκρες των βλεφάρων επειδή είδαν ένα γκολ του Οικονομίδη στην παράταση του 2007 ξανά και ξανά στο πρωινό δελτίο — και κάθε φορά νιώθουν το ίδιο σπασίδι στους πόδες σα τότε που ήταν ακόμα παιδί. Εκείνοι δεν έχουν ανάγκη να φορέσουν τίποτε πάνω τους· το πράσινο τρέχει στις φλέβες τους σα οξυγόνο. Μην με κατηγορήσετε όμως — κι εγώ κάποια στιγμή έκανα λάθος. Ήμουν 19 χρονών όταν αγόρασα τη πρώτη μου φανέλα έξω από το γήπεδο στα τέλη των 2000, φορώντας της με περηφάνια σα μετάλλιο. Την επόμενη Κυριακή, μετά την ήττα με το 0-3 από τον ΠΑΟΚ, την κράτησα κρεμασμένη στη ντουλάπα μου για έναν χρόνο χωρίς να την πλύνω, σα μνημείο μιας ντροπής. Τώρα πια ξέρω πως το πράσινο αίματος δεν αγοράζεται, δεν φορείται σαν ζώνη γκέυ στα υπεραγορές — μπαίνει μέσα σου σα στάχτη όταν τελειώσει ο αγώνας κι εσύ ακόμη περιμένεις εκείνον που δεν ήρθε ακόμη ν' αντιμετωπίσει την ίδια ομάδα σου. Αυτοί εκεί όμως; Αυτοί που εμφανίζονται σα νάνοι στις γλάστρες της ιστορίας περιμένοντας την επόμενη γιορτή ν' ανάψουνε τα φώτα τους; Αυτοί έχουνε ξεχάσει πως η νίκη δεν βγαίνει από το Instastory ενός τυχαίου παιδιού στις ομάδες τριών — βγαίνει όταν σηκώνεσαι στις 5 το πρωί επειδή ξέρεις πως εκείνοι εκεί πάνω στο χορτάρι κουβαλούνε όχι μόνο μια μπάλα, αλλά έναν αιώνα αγωνίας μιας πόλης που δεν ξεχνάει ποτέ. Και εκείνοι ας κρατήσουν τις φωτογραφίες τους — η ιστορία γράφεται χωρίς χάσhtag.

Ρε τι κοινότοπο κουβέντα αυτό εδώ;;; Σίγουρα δεν μιλάμε για την ίδια ομάδα που σηκώνει την Αργυρόπουλο δεκαετίες τώρα στα γεράματα του αγωνιστικού χώρου, εκείνος που δεν είχε ανάγκη ούτε φωτογράφο ούτε stories όταν έκανε τα γκολ του — μιλάμε για αυτούς που πάνε στον Σταυρό και βγάζουν τρίτη φορά την ίδια ιστορία αγοράζοντας πράσινο σα χαρτί τουαλέτας από το gryko.gr επειδή "τους τράβηξε το χρώμα" στο πρωινό τους τσάι;;; Αυτοί εκεί δεν κατάλαβαν τίποτα από τίποτα. Οι πραγματικοί εχθροί του Παναθηναϊκού δεν φοράνε κόκκινο στους δρόμους — αυτοί βρίσκονται πίσω από τις οθόνες των κινητών τους, στους προσωπικούς λογαριασμούς τους όπου το πράσινο είναι μόνο μία εικόνα στις ομάδες τριών την Πέμπτη πριν γίνει like στο μετά από τον αποκλεισμό στη Λουξεμβούργο. Αυτοί αγοράζουν μνήμες σα σακουλάκια απορριμμάτων δίπλα στο μανάβη σαν εκείνον τον γέρο που είδε ο Faoul_FC σήμερα το πρωί, αυτοί που πιστεύουν πως η θρησκεία κάνει κλικ στο Facebook αντί να σηκώσει σημαία στις 5 το πρωί επειδή κάτι σημαντικό συνέβη τριάντα χρόνια πριν στους διαδρόμους του Σταδίου. Και όσοι κάνουνε λόγο για μεταμφίεση;;; Αυτοί ξέχασαν πως η ομάδα μας δεν ήταν ποτέ το χρώμα της φανέλας· ήταν πάντα οι πόρτες των σπιτιών που ανοίγονταν νύχτα στους δικούς της ανθρώπους όταν η αστυνομία πήγαινε στον Ουρβανό να βγάλει φωτογραφίες για τους δρόμους. Εκείνοι εκεί μέσα είχανε ήδη φορέσει την ιστορία σφιχτά σαν γροθιά πάνω τους — όχι σα φανζίλ κουζίνας. Και όταν η ομάδα έχανε, αυτοί κράταγαν τις ρόγες τους σφιχτές στις τσέπες χωρίς να βγάζουν story εκείνο το βράδυ· όταν νικούσε, αυτοί έγραφαν μόνο στα χαρτιά τους τους αριθμούς τηλεφώνου εκείνων που πήρανε το ντέρμπι σπίτια τους τρέμοντας μην ακούσουν την κουβέντα των γονιών τους. Πως λοιπόν κάποιος μπορεί να λέει πως ο αγώνας μας κόντρα στον Ολυμπιακό είναι θρησκεία;;; Γιατί εκείνοι που στάθηκαν αθόρυβα στις κερκίδες όταν ο Ουεστ Μπρομ έκαιγε τα σπίτια των φιλάθλων στέκονταν εκεί — όχι εκείνοι με τα πράσινα κουρέλια κρεμασμένα σα τσαντ στο μπάνιο τους επειδή κάποιο άλλο χρώμα βρισκόταν στις κάλτσες τους εκείνο το τριήμερο. Αυτοί εδώ δεν χρειάζονται φωτογραφίες· αυτοί κρατούν τις μνήμες τους μέσα στους κόκκους της στάχτης που μένει όταν βγάζεις εκείνο το πράσινο σα χαρτί βρώμης από πάνω σου. Εκείνοι δεν πάνε στον Ουρβανό επειδή είναι Κυριακή — πάνε επειδή εκείνον τον Αύγουστο του '82 η ίδια πόλη κρατούσε κρυφά τ’ όνομά της πάνω της σαν ουλή, εκείνον τον Ιανουάριο του 2001 όταν ο Ουρβανός έγινε στρατόπεδο στη μνήμη μιας πόλης που δε ζητά συγγνώμη από κανέναν. Και όσοι ακόμη μιλάνε για "αλλαγή εποχής" σα hashtag;;; Αυτοί ξέχασαν πως ο Παναθηναϊκός δεν άλλαξε ποτέ εποχές — ανέβασε αυτές που ξέχασαν πως υπήρξαν κάποτε. Αυτοί εκεί αγοράζουν μνήμες σα σακουλάκι ψιλικών δίπλα στο μανάβη εκείνο το πρωινό· αυτοί ξέχασαν πως η θρησκεία δεν φοράγεται σα φανζίλ στη μόδα της Πέμπτης — τοποθετείται μέσα σου σα στάχτη όταν τελειώσει η νύχτα κι εσύ ακόμη περιμένεις εκείνον που δεν ήρθε ακόμη ν' αντιμετωπίσει την ίδια ομάδα σου. Κι εγώ;;; Αυτόν τον Οκτώβρη σηκώθηκα στις 4 το πρωί επειδή η καρδιά μου έκανε έναν κόμπο εκείνος τον Αύγουστο που η ομάδα πήρε το πρωτάθλημα με γκολ του Λύκο 10 λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας — όχι επειδή είχα φανέλα από το gryko.gr, όχι επειδή έκανα like στην ιστορία εκείνου που μιλούσε για "αλλαγή εποχής" επειδή κάποιοι αποκλείστηκαν στη Λουξεμβούργο. Την επόμενη ημέρα πήγα στον Ουρβανό χωρίς τίποτα πάνω μου παρά μόνο τις ρόγες μου σφιχτές σαν γραμμή παράταξης. Εδώ δεν μιλάμε για τίποτε άλλο παρά για ανθρώπους που κουβαλούνε μέσα τους ένα Piece of that history — όχι σα κουρτίνα πάνω από έναν καναπέ, αλλά σα ουλή πάνω στο σώμα. Κι αυτοί εκεί που εμφανίζονται στις ομάδες τριών φορώντας πράσινο σα χαρτί τουαλέτας;;; Αυτοί ας κρατήσουν τις φωτογραφίες τους — η ιστορία γράφεται χωρίς χάσhtag, χωρίς stories, χωρίς τίποτα. Μονάχα εκείνοι που στέκονται εκεί στις κερκίδες όταν η ομάδα γκρεμίζεται μπορούν ν' ισχυριστούν πως γνωρίζουν τι είναι πράγματι θρησκεία. Όλοι οι άλλοι;;; Αυτοί είναι απλώς επισκέπτες σ' έναν γάμο — φορούν το νυφικό σα φθηνό μετάξι πριν φύγουν για το club της επόμενης εβδομάδας.