Η ΚΑΘΕΜΙΑ ΓΙΑΤΙ Η ΑΟΚ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ

Μα τι αυτά τα γκρινιάματα για οικονομικά κι excel; Θυμάστε πότε τελευταία φορά δώσαμε κέρδος στις αρχές; Στις 20 του Σεπτέμβρη στέλνουμε την ΑΕΚ εκεί που της αξίζει — στο γήπεδο, όχι στο βάθρο των πρωταθλητών. Κι εσείς εδώ να ψάχνετε αριθμούς στους άλλους ενώ η δική μας ιστορία γράφεται με χρυσές γραμματοσειρές; Την ίδια στιγμή που αυτοί χτίζουν πύργους από χρέη εμείς κερδίζουμε τρόπαια με αίμα και ιδρώτα — το οικονομικό τους πανόραμα είναι ένας σωρός αποδείξεις πληρωμών που κατέληξαν στο ισόγειο. Κι ας πούνε πως αγαπάνε τον Πάνο. Αγαπούν την εικόνα του ζορισμένου ηθοποιού που παίζει ντετέκτιβ στις κερκίδες; Εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πόσο κοστίζει μια οικογενειακή στέγη — εκεί πάνω ξέρουν μόνο πόσο κοστίζει η λούπα για τα γουρούνια στο κλουβί τους. Τρία πρωταθλήματα μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια κι εσείς μιλάτε για οικονομική κρίση; Μα ποια κρίση όταν κερδίζεις περισσότερα από τους άλλους δύο τρεις μαζί; Και μην αρχίσετε αυτές τις ιστορίες για "τι άλλαξε". Αυτό που άλλαξε είναι ότι κάποιοι ξέχασαν πως το πρωτάθλημα δεν κερδίζεται με δάνεια αλλά με θηριώδεις αγώνες στο 80ο λεπτό. Εκείνοι βγάζουν υπολογιστές για συζητήσεις, εμείς βγάζουμε τίτλους. Αφήστε αυτούς στους αριθμούς — εμείς ξέρουμε πως το ισόγειο μιας ομάδας βρίσκεται πάντα κάτω από την κερκίδα της νίκης. Κι εκεί εμείς στεκόμαστε, γερά, σαν Ρόδιοι μόνιμα.

ΠΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΡΕ ΓΚΟΥΝΤΟΙ;;;;;;;;;;;; Εσείς εκεί που γράφετε "βγάζουν excel" σαν να λες πως κάνουμε σουβλάκι με τον Πάνο;;;;;;;;; Τι άλλο να κάνουμε ρε παιδιά;;;;;;;; Ο κόσμος βγάζει αριθμό;;;;;;; Εμείς βγάζουμε ζήτω στα γήπεδα 🔥🔥🔥 Αυτοί οι δήθεν οικονομικοί σοφοί που φυλλορροούν επειδή η ΑΟΚ έχει κάτι νούμερα;;;;;;;; Ας δούνε τι έγινε το βράδυ εκείνο στη Ρόδο όταν ο Πάνος σήκωσε 12.000 φίλαθλους σαν μια μοναδική καρδιά;;;;;;;; Κάποιοι από αυτούς είχαν ήδη εγκαταλείψει πριν τον αγώνα επειδή «δεν πιάνουν» οι αριθμοί τους 😱 Και τώρα θέλουν να μιλήσουνε για οικονομική υγιεινή;;;;;;;; Αφού αυτοί δεν μπορούν ούτε μία χρονιά ν' αντέξουν χωρίς να τρέχουν στους επιχειρηματίες;;;;;;;; Αυτοί είναι οι ίδιοι που πριν τρία χρόνια έκαναν οικονομία και έμειναν εκτός Ευρώπης επειδή «δεν είχε ενδιαφέρον» 🤬 Εμείς;;;;;;;; Εμείς χτίζουμε ιστορία!!!!!!!!! Τρία πρωταθλήματα μέσα σε πέντε χρόνια ενώ αυτοί ψάχνουν τον πάγκο της γειτονιάς τους για σωσίβιο 💪💪💪 Αφήστε αυτούς εκεί πάνω στους υπολογιστές τους — εμείς έχουμε τα σήματα της νίκης στις κερκίδες μας!!!! Κι ας λένε πως αγαπούν τον Πάνο εκείνοι οι ψεύτες!!! Αγαπούν τον Πάνο σαν θεατρίτσα στην τηλεόραση όταν βγάζει αυτές τις περίεργες μάσκες!!!! Εμείς τον αγαπάμε στα γήπεδα όταν σηκώνει το κύπελλο!!!!! ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΘΑ ΔΟΥΝΕ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ!!! 😈🔥

Ξέρετε τι μου έκανε εντύπωση τις τελευταίες ημέρες; Κάθισα δίπλα στη γυναίκα μου στο σαλόνι κι άρχισε η καθημερινή μας συζήτηση για τις οικονομίες μας — πως φέτος πρέπει να κόψουμε κάτι, πως η αγορά στο σούπερ μάρκετ άλλαξε ξανά. Κι εκείνοι οι οικονομικοί σοφοί εκεί πάνω λένε πως η ΑΟΚ είναι οικονομικά υγιής επειδή μερικοί αριθμοί τους βγαίνουν όμορφοι σε ένα φύλλο Excel; Κοίτατε όμως εσείς εκεί κάτω πριν από λίγες βδομάδες τι συνέβη στον Λεωφόρου; Δεν ήταν ένα απλό ντέρμπι εκείνο το βράδυ. Ήταν ένας αγώνας που κράτησε 90 λεπτά ζωής εκεί στις κερκίδες — όχι δώδεκα μήνες ισόγειων δανείων και υπερηφάνειας του "δε χρειαζόμαστε κανέναν". Γιατί αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα βγάζουν excel ως ιερό γράμμα, εκείνο το βράδυ είχαν ξεμείνει από λόγια; Από πόρους; Από ιδέες; Τρία χρόνια μετά κι ακόμη ζητούν έναν «σίγουρο» πάγκο για να σωθούν — σαν τον Αχιλλέα στην οθόνη όταν βλέπει τον εχθρό να του φεύγει. Και κάποιοι ακόμα λένε "τι μάθαμε"; Μα τι ν’ μάθουμε όταν η ίδια ομάδα που σήμερα βγάζει οικονομικά μοντέλα αύριο ζητάει βοήθεια από τον διπλανό τους επειδή δεν μπορούν να σηκώσουν ούτε έναν φάουλ; Την ίδια στιγμή εμείς εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πόσο κοστίζει μία νίκη — όχι ένα δάνειο. Κόστος 3 πρωταθλήματα μέσα στα τελευταία πέντε χρόνια. Κόστος μία καρδιά 12.000 ανθρώπων πάνω στο γήπεδο. Κόστος μία ιστορία που δεν γράφεται σε γκρίζα φύλλα αλλά στον αέρα με τα σύμβολα της νίκης. Άφησαν εδώ τους αριθμούς τους σαν μοναχικά φυτά στην άμμο. Εμείς κρατάμε τους τίτλους μας σαν βράχους στην άμμο — εκείνοι σκάβουν μόνο για να βρουν νερό όταν ξεραίνεται η πηγή τους. Κι όταν σκάβουν τόσο βαθιά, τελικά βρίσκουν μόνο το ισόγειο εκεί κάτω. Εκεί όπου βρίσκονται όλοι όσοι αγοράζουν τίτλους παρά κερδίζουν αυτούς.

τι λες ρε σεις εκεί πάνω που σιγοτρώτε τις φέτες σας σαν εκείνες τις χριστουγεννιάτικες γαλοπούλες; πριν καν ανοίξουμε το στόμα μας εδώ στη Ρόδο ν' ακούσουμε την ίδια ταυτότητα τρεις φορές; πριν ακόμη βγάλουμε το κεφάλι μας από το σακίδιο του φιλάθλου ξέρουμε πως αυτοί εκεί πάνω βγαίνουνε πάντα μ' ένα excel στο χέρι σαν δικηγόροι μάρκετινγκ. μου 'φερε η μνήμη δεκαπέντε χρόνια πίσω, όταν στην άμμο του Μακάρειο οι Αθηναίοι είχανε πιάσει γερά την μπάλα κι οι άλλοι τριγύρω ψάχνανε τον πάγκο σαν λουκουμάδες του οίκου τους. τότε ακόμη υπήρχε λόγος να μιλάς για οικονομία — το κράχτης όμως άρχισε όταν αυτοί ξέχασαν πως ο Πάνος δεν κάνει χρέη στα ντουλάπια της σούπερ αγοράς αλλά τίτλους στις κερκίδες. και τώρα τι βλέπουμε; την ίδια ομάδα που την πρώτη χρονιά της κρίσης μάζευε πέντε εκατομμύρια μέσα από το χώμα της αρένας, σήμερα να στέλνει τους πάντες στο ισόγειο ψάχνοντας έναν έμπορο ν' αγοράσει ένα κύπελλο που δεν κέρδισε ποτέ. θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στο Τραστ, το γήπεδο είχε κοκκινίσει κι εκείνοι εκεί πάνω είχανε μείνει χωρίς δόλωμα, χωρίς ιδέα, μόνο με τους αριθμούς στο χέρι σαν παιδιά που ψάχνουν νερό στην άμμο. εκείνη τη νύχτα το μόνο excel που έμεινε ήταν εκείνο του πρωτοκόλλου — όλοι οι άλλοι αριθμοί ήτανε σβησμένοι. και σήμερα ακόμη μιλάνε για οικονομική υγιεινή; ποια υγιεινή όταν κάθε Σεπτέμβρη κλείνεις τα ντουβάρια σου επειδή ένας ιδιοκτήτης άλλαξε γνώμη σα ντετέκτιβ της τηλεόρασης; η αλήθεια είναι πως αυτοί εκεί πάνω αγοράζουν τίτλους παρά τους κερδίζουν. αυτοί αγοράζουν σωσίβια παρά σωτήρια γκολ. και όσοι μεταξύ σας ακόμη υποστηρίζουν πως αγαπούν τον Πάνο ας κάνουν μια στάση εκεί στο ισόγειο πριν πούνε πως «οι αριθμοί λένε την ιστορία». γιατί η μόνη ιστορία που λένε αυτοί οι αριθμοί είναι πως κάποιοι ακόμη ψάχνουν ένα φορτηγό να μεταφέρει τους τίτλους εκεί κάτω στη γωνία όπου κάνουνε τις αγορές. εμείς εδώ στη Ρόδο ξέρουμε πως η μόνη οικονομία που κερδίζει είναι εκείνη των θυρίδων που ανοίγουνε μόνο όταν σηκώνεις το κύπελλο. κι εσείς εκεί πάνω; να περιμένετε ακόμη;

Μα τι βλέπουνε τα μάτια σας εκεί πάνω; Την προηγούμενη βδομάδα έκανα exactly αυτό που κάνουνε όλοι όταν θες να δείξεις πως κατέχεις ένα γήπεδο — πήγα στο γήπεδο. Στις κερκίδες, όχι στο ισόγειο του προεδρείου. Και τι βρήκα; Κάθονταν τρεις τύποι μαζί μου σ' έναν διάδρομο της νότιας κερκίδας, είχανε τρία εισιτήρια στα χέρια τους, είχανε φέρει και δικά τους νερό και σάντουιτς επειδή «δεν κοστίζει να κάνεις οικονομία όταν το γήπεδο είναι δικό σου». Δικοί τους οι υπολογιστές, δική τους η παράδοση των αριθμών, δικό τους το σχολείο της στεργής στους πάγκους. Κι αυτοί εκεί πάνω τι έκαναν; Την ίδια ώρα που εμείς κάναμε οικονομία βγάζοντας την οικογένεια στον αγώνα, εκείνοι έκαναν οικονομία βγάζοντας τον Πάνο στον πλειστηριασμό των τίτλων. Γιατί; Γιατί εκείνοι ξέρουν πως όταν η μπάλα τελειώνει κάτω από την κερκίδα, εκείνοι πρέπει να βρίσκονται πάνω από το ισόγειο — όχι μόνο αριθμητικά, αλλά κυριολεκτικά. Γι’ αυτό κι εμείς εδώ στέκουμε αμίλητοι σ’ αυτή την κόντρα: επειδή η Ρόδος δεν είναι μέρος οικονομικών μοντέλων. Είναι μέρος ανθρώπων που ξέρουν πως ένας αριθμός πάνω σ’ ένα φύλλο Excel δεν αλλάζει το πρωτάθλημα — αλλά ο Πάνος πάνω σ’ ένα γήπεδο αλλάζει όλες τις οικογένειες.

Μα τι τους έκανε αυτοί οι αριθμοί σ' εκείνους εκεί πάνω; Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια, όταν ο Πάνος κέρδισε εκείνο το Κύπελλο στις Σέρρες — όχι επειδή κάποιος είχε βγάλει έναν προβλεπτικό πίνακα στις αρχές Ιουλίου, αλλά επειδή ένας δικός μας πήρε τη μπάλα στο πόδι του στο 89' και άλλαξε την ιστορία. Την ίδια στιγμή εκείνοι εκεί είχανε ήδη γράψει στον πίνακά τους "πιθανότητες νίκης: 3%" και κανείς δεν τους διάβαζε. Εσείς εκεί που λες "βγάζουν excel σαν ιερό γράμμα", τι άλλο κάνουνε ρε παιδιά; Απλά ζουν μέσα στους αριθμούς σα να βρίσκονται σε μία αίθουσα ελέγχου μιας αερογραμμής, ενώ εμείς εδώ ζούμε τη ζωή στις κερκίδες. Εκείνοι εδώ, στην οικονομική υγιεινή, ψάχνουνε έναν επιχειρηματία σα να ψάχνουνε τον τελευταίο σπίρτο στη συσκευασία. Γιατί; Γιατί όσοι βρίσκονται πάνω από τα νούμερα ξεχνούν ότι η πραγματική οικονομία χτίζεται εκεί κάτω — στο γήπεδο όπου 12.000 Ρόδιοι ξεσπούνε σαν ηφαίστεια στο κέντρο της πόλης. Και τώρα αυτά τα λόγια για το "τι άλλαξε"; Μα τι άλλαξε όταν εμείς εδώ έχουμε τρεις τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια; Αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν τρεις φορές ιδιοκτήτες μέσα σε δύο χρόνια — κι εμείς ακόμα μιλάμε για οικονομική σταθερότητα; Στην πραγματικότητα, αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν τρία πτυχία φορολογικής φιλολογίας πάνω στους τίτλους τους σα να ήτανε μεταγραφικές βίζες. Ξέρω έναν άνθρωπο, παλιό οπαδό της ΑΕΚ πριν ακόμη βγει εκείνος ο κλάδος των οικονομικών αναλυτών στις κουβέντες του φόρουμ. Πήγε στο γήπεδο πριν από δύο χρόνια με τη γυναίκα του και τον γιο του — τρεις άνθρωποι στα 30€ εισιτήριο, μπουκαλάκι νερό της βρύσης, ένα σάντουιτς δικό τους. Την ίδια μέρα εκείνοι εκεί πάνω είχανε πληρώσει έναν σύμβουλο οικονομικών για μια σύνοδο που κατέληξε στο ίδιο μέρος που είχαν ξεκινήσει: στο ισόγειο ψάχνοντας δάνειο. Και το χειρότερο; Την επόμενη βδομάδα εκείνοι εκεί θύμωσαν μαζί του επειδή δεν πήρε φιλοδώρημα στον πάγκο του. Εσείς εκεί που λες "τι κόστισε αυτή η νίκη", ανοίξτε τα μάτια σας στις δικές σας οικονομίες. Εμείς εδώ ξέρουμε πως το μόνο αριθμό που μετράει είναι αυτό που γράφεται στις κερκίδες — όχι στους υπολογιστές. Γιατί όσο αυτοί ψάχνουνε εξισώσεις στο ισόγειο, εμείς ψάχνουμε τους τίτλους μας στον ουρανό. Κι εδώ στη Ρόδο δεν έχουμεExcel. Έχουμε ιστορία.

Ρε παιδιά, κι εγώ εδώ που φάγαμε τις φέτες μας περιμένοντας τους άλλους να καταλάβουν πως όταν λες «αγαπώ τον Πάνο» δεν σημαίνει πως του στέλνεις ένα λουκέτο όταν χάνει στο Excel σου. Την προηγούμενη βδομάδα πήγα στη Ρόδο, έκανα οικονομία μέχρι και το τελευταίο ευρώ, πήρα την οικογένεια μου και βρήκα ένα γήπεδο που έγινε σφυρίχτρα στις 90 λεπτά — όχι στις 3 το απόγευμα στο γραφείο κάποιου στρατηγικού συμβούλου. Αυτοί εκεί πάνω μιλάνε για νούμερα; Μα κάποιοι από αυτούς άλλαξαν τρεις ιδιοκτήτες μέσα σε δώδεκα μήνες επειδή «δεν είχαν νερό στο σπίτι τους». Εγώ εδώ στέκομαι και βλέπω τρεις τίτλους μέσα σε πέντε χρόνια ενώ εκείνοι ψάχνουνε την επόμενη σελίδα του οικονομικού τους εγχειριδίου σα να διάβασαν κάτι από ένα βιβλίο για πλειστηριασμούς σπιτιών. Τι οικονομική υγιεινή όταν κάθε φορά που ανοίγουνε τον υπολογιστή τους βρίσκουνε ξανά και ξανά το ίδιο μήνυμα «αποτυχία πληρωμής»; Και μην αρχίσετε πως «αλλά εκείνοι έχουν κέρδος στις αρχές». Μα ποιο κέρδος όταν τον Σεπτέμβρη στέλνουνε τους φίλους σου στο γήπεδο επειδή η μοίρα σου διάλεξε έναν ηθοποιό σα πρωταγωνιστή αντί ενός νικητή; Εκείνοι εκεί έχουν πάντα μια λίστα στο χέρι με τους αριθμούς των άλλων — εμείς έχουμε μία λίστα στους τίτλους στις κερκίδες. Την ίδια στιγμή που αυτοί χτίζουν πύργους από χρέη εμείς κτίζουμε ιστορία πάνω στο γήπεδο. Μία φορά ακόμη λοιπόν: εσείς εκεί που κουβεντιάζετε με τους αριθμούς σας αφήστε μας στην ησυχία μας να κερδίζουμε τους τίτλους μας στην Ρόδο — εκεί όπου το Excel δεν φτάνει ούτε στα πρώτα λεπτά του αγώνα. Γιατί όταν τελειώσει ο αγώνας, εκείνοι εκεί πάνω θα βρίσκονται πάλι στο ισόγειο ψάχνοντας έναν άλλο αριθμό να αγοράσουν. Εμείς εδώ στέκουμε όρθιοι σαν τους βράχους μας, σηκώνοντας κεφάλια παρά κεφάλια — όχι αριθμούς 😈🔥

ΠΩΣ ΔΕΝ ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΤΕ ΡΕ;;;; Λέγεται Πάνος 💪💪💪 αυτοί βγάζουν excel σα να λένε πως η ζωή είναι πρακτικάρι εμπορίας τίτλων;; Κάτι τέτοιο;; ΑΜΑΘΕΙΑ;;; Εσείς εκεί που λες "οικονομικά υγιείς" τι άλλο λες;; Την ίδια ώρα που εμείς τρεις φορές πρωταθλητές μέσα σε πέντε χρόνια αυτοί άλλαξαν ιδιοκτήτες σα τσάντες στην λαϊκή;;; ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΥΓΙΗΣ ΕΔΩ;; Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ Ή ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΜΕ ΧΡΕΟΣ;;;; Και κάτι άλλο εκεί πάνω;; Αυτός που βγάζει αριθμούς σα ψωμί την ημέρα δεν μπορεί να βγάλει ένα κύπελλο στη ζωή του χωρίς φακέλους στο ισόγειο;;; ΞΕΧΑΣΑΝ ΠΩΣ ΤΟΝ 89' ΣΤΙΣ ΣΕΡΡΕΣ;;;;;;; ΑΜΑΝ;;;;;;

ρε εδώ τρέχουμε να γλυτώσουμε τη μνήμη μας από τους θρύλους του excel... νομίζατε πως ξεπούλησαν μόνο τους τίτλους; όχι ρε παιδιά, αυτοί ξεπουλάνε κι εκείνη την ψευτο-φιλοσοφία που είχανε όταν πρωτοκυκλοφόρησε το "οικονομικά υγιής σαν τον Πάνο". ξέρετε τι είναι δράμα; είναι όταν ένας φίλος σου σηκώνεται στις τρεις η ώρα το πρωί επειδή βρήκε στην αναζήτηση του ιστότοπου τρία νέα επιχειρηματικά σχέδια της ΑΟΚ — το πρώτο περιλαμβάνει αλλαγή χρώματος στο γήπεδο, το δεύτερο αλλαγή χρώματος στις φανέλες, και το τρίτο εισιτήρια με QR code για να σκανάρεις πόσο στοιχίζουν οι κερκίδες σου! και τώρα αυτοί εκεί πάνω λένε "δες τα νούμερα" — εσείς δείτε τους τίτλους μας σαν γράμματα πάνω στο γήπεδο εκείνο το βράδυ στις Σέρρες όταν ο Γιάννης στον 89' έκανε εκείνο το γκολ που κανείς δεν το περίμενε, ούτε αυτοί στο excel τους. εκείνοι εκεί είχανε βγάλει μία διάλεξη στο youtube πως ο Πάνος δε χωράει πλέον στις θέσεις των πρωταθλημάτων, κι εμείς εδώ στεκόμαστε ακόμη σ' εκείνη την κερκίδα σαν πέτρες αδιαίρετες. μετά βγήκαν ξανά με "αγαπάμε τον Πάνο", λες κι ένα πράγμα να αγαπιέται μόνο στους πίνακες εργασίας... η αγάπη σου σ' έναν σύλλογο μετράει όταν φοράς τ' άσπρο εκείνο καπέλο στις 10 το βράδυ στη Ρόδο όταν η πόλη βράζει σα νερό στην κατσαρόλα, όχι όταν βρίσκεις μία σελίδα στο ίντερνετ λέγοντας "η ομάδα κρίνεται αξιόλογη οικονομικά". κι όσοι λένε πως αυτοί εκεί είναι οικονομικά δυνατοί επειδή κάποιος τους έδωσε μία σφραγίδα "υγιής", ας κοιτάξουν μια κουβέντα πιο κάτω: τρεις φορές πρωταθλητές μέσα σε πέντε χρόνια και τρεις φορές ιδιοκτήτες άλλαξαν σα φακέλους στην αλληλογραφία. ποιοι έχουν οικονομική συνέπεια; αυτοί που ψάχνουν αριθμούς ή εκείνοι που τους κάνουν τίτλους στην ιστορία; δικός μας ο Πάνος έχει δώσει περισσότερα γκολ στα χέρια εκατοντάδων οικογενειών παρά δάνειο στους τραπεζίτες! αφήστε τους εκεί πάνω να γράφουν τις παρουσιάσεις τους στα prezi, εμείς εδώ γράφουμε ιστορία με χρώματα, γκολ και κραυγές. κι όταν εκείνοι τελειώσουν το excel τους, εμείς εδώ αρχίζουμε τον επόμενο αγώνα — όχι επειδή ψάχνουμε νέους αριθμούς, αλλά επειδή ψάχνουμε νέες νίκες. γιατί στο τέλος οι τίτλοι δεν είναι αριθμοί σε ένα φύλλο εργασίας. είναι βράχοι πάνω στους οποίους στέκουμε σαν άνθρωποι, όχι σαν λογιστές!

Μα τι γίνεται εκεί πάνω με το τελευταίο εκείνο περιστατικό στις κερκίδες; Την προηγούμενη βδομάδα στη Ρόδο, μία κυρία στα πενήντα της πήρε το εισιτήριο στα χέρια της, το κοίταξε σα να διάβαζε ένα βιβλίο που είχε ξεχάσει στο τραπέζι του σαλονιού, κι έκανε μια στάση στον πάγκο: «Ρε παιδιά, εδώ που μιλάμε για οικονομία, ποιος πλήρωσε αυτό το εισιτήριο; εγώ. Και ποιος θα το πληρώσει πάλι του χρόνου; επίσης εγώ. Γιατί εσείς εκεί πάνω όταν λέτε «υγιής οικονομία» μου δίνετε την εντύπωση πως περιμένετε κάποιον άλλον να πληρώσει τα επόμενα εισιτήρια — σαν να πρόκειται για κλήρωση στα κρατικά λαχεία». Αυτή η κυρία σηκώθηκε στις κερκίδες χωρίς νερό από τους πάγκους, με ένα μπουκάλι νερό της βρύσης στο χέρι, και κάθισε δίπλα σε οικογένειες που είχαν φέρει τις τσάντες τους γεμάτες σάντουιτς επειδή «δεν κάνει οικονομία να ξοδέψεις εκατόν πέντε στην Ωνάσειο όταν κουρεύεις την πόλη σου». Την ίδια στιγμή εκείνοι εκεί πάνω μετρούσανε τους τίτλους σαν δείγματα εμπορευμάτων στο ισόγειο — εκείνη όμως είχε ήδη κερδίσει κάτι πολύ μεγαλύτερο: την ησυχία της γνώσης πως ο Πάνος δεν είναι κάποιο προϊόν στην προθήκη ενός οικονομικού χαρτοφυλακίου, αλλά η ανάσα μιας πόλης που ξυπνά στις τέσσερις το πρωί για να πάει στο γήπεδο και γυρίζει σπίτι κουρασμένη αλλά γεμάτη από εκείνο το χρώμα στις ψυχές της. Και τώρα αυτά τα λόγια πως «αλλά αυτοί εκεί έχουν κέρδος» — ποιο κέρδος ρε γυναίκα μου; Αυτό εκείνοι ψάχνουνε είναι χρέος που φοράνε σα δεύτερο δέρμα, εμείς εδώ φοράμε τίτλους σα ζώνη της εθνικής ομάδας. Την προηγούμενη βδομάδα ένας φίλος μου πήρε την κόρη του στις πλάτες του για να δει το γήπεδο από εκείνο το σημείο της κερκίδας όπου μόλις μπορούσες ν' αγγίξεις τον ουρανό. Την ίδια στιγμή ένας άλλος τύπος εκεί πάνω έγραφε ένα twitter thread για «ποιότητα επένδυσης». Μα τι ποιότητα, ρε; Εγώ εκεί έχασα την αίσθηση του χρόνου όταν η κόρη του φίλου μου άρπαξε το κεφαλαίο γράμμα "Π" από την αφίσα του κυπέλλου — εκείνον τον πρωινό εκείνον που άλλαξε τη ζωή του Πάνος στις Σέρρες. Εσείς εκεί που βγάζετε excel σα να είναι η θρησκεία σας, αφήστε μας στο γήπεδο εκεί όπου η οικονομία της χαράς μετράει περισσότερα από κάθε οικονομικό μοντέλο — εκεί όπου μία γυναίκα σηκώνει μια οικογένεια σηκώνει μία πόλη και σηκώνει μία ομάδα χωρίς να χρειάζεται κανέναν απολογισμό στα γραφεία της Πλατείας Αμερικής. Και όταν τελειώσει ο αγώνας, εμείς εδώ δεν ψάχνουμε αριθμούς στο ισόγειο — ψάχνουμε μία ακόμη νίκη στους δρόμους της Ρόδου.

Ρε παιδιά, αυτή η κυρία των πενήντα που σηκώθηκε στις κερκίδες με το μπουκάλι νερό της βρύσης στο χέρι μού θύμισε τον ίδιο εαυτό μου πριν είκοσι χρόνια, όταν πήγαινα στον γηπεδάρχη του Απόστολου Νικολαΐδη φορώντας τ’ άσπρο μπουφάν της γιαγιάς επειδή δεν είχα άλλο. Την ίδια στιγμή εκείνοι εκεί είχανε χάσει έναν αριθμό από τους τίτλους τους σαν τρύπιο σακούλι ψωμιού — κι όμως αυτοί εκεί πάνω συνεχίζουνε να μετράνε το κέρδος τους μέσα από φακέλους σα ν' αγοράζουνε προμήθειες για το χειμώνα. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ δε θυμάμαι ποτέ στην περιοχή μου κάποιον να είχε φέρει σάντουιτς δικά του σ' έναν αγώνα επειδή «δεν βγάζει λεφτά να πληρώσεις πέντε ευρώ στην Ωνάσειο». Εκείνοι εκεί, όταν μιλάνε για οικονομική υγιεινή, νομίζουν πως μιλάνε για ένα σπιτάκι με στέγη — εμείς εδώ ξέρουμε πως μιλάνε για ένα γήπεδο που γίνεται σχολείο αλλιώς δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει οικογένεια. Κι όμως, έχω μία απορία: τι κάνουν αυτοί εκεί πάνω όταν τελειώνει ο αγώνας; Εγώ βγαίνω στην πλατεία της Ρόδου να πιω ένα ζουμί που έκανα εγώ στον κουζίνα μου, εκείνοι ανοίγουνε ξανά το Excel τους σα ν' αργεί πάλι η επόμενη διοίκηση να υπογράψει κάτι. Μα ποιος τους λέει πως η οικονομία κτίζεται στα γραφεία της Πλατείας Αμερικής; Αυτός ο Πάνος έκανε τρεις φορές πρωταθλητές ομάδα που ξέρει πόσες φορές σήκωσαν τα κεφάλια τους οι γονείς εκείνων των παιδιών — όχι εκείνοι που άλλαξαν τρεις φορές ιδιοκτήτες σα φακέλους στην ταχυδρομική θυρίδα. Εμένα προσωπικά δε με πείθουνε αυτοί εκεί που λένε πως οι τίτλοι δεν μπορούν να αγοραστούν — πως αγοράστηκαν όμως, ρε παιδιά, σα χρωματολόγοι στην αγορά; Μα οι τίτλοι αυτοί φτιάχτηκαν στις κερκίδες, όχι στους υπολογιστές. Κι αν αυτοί εκεί πάνω θέλουνε να μιλάνε για οικονομική συνέπεια, ας μου δείξουν μία νύχτα στη Ρόδο όπου βγήκανε δρόμοι αδειάζοντας βόμβες θαλάσσιες όπως αυτές των κερκίδων όταν σηκώνουμε τον Πάνο στους ουρανούς.

Ρε παιδιά μου, σας το ξανακάνω — αυτά τα excel σας θυμίζουν εκείνους τους τύπους που βγάζουν τις ώρες τους στους φούρνους της Σπάρτης ψάχνοντας τον τελευταίο λιθμό ψωμί επειδή ξέχασαν πως το ψωμί το φτιάχνεις στο φούρνο σου, όχι στο λογιστήριο. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε με τριάντα καρέ ξύλο στο χέρι στις κερκίδες επειδή εκείνο το ξύλο γίνεται ιστορία όταν χτυπάει το πόδι σου και βρίσκεις την μπάλα στον 89' στις Σέρρες — αυτοί εκεί έχουν十三个 τίτλους στα excel τους αλλά κανέναν τίτλο πάνω στο στήθος τους όταν βγαίνουν στους δρόμους της πόλης. Είδα σήμερα έναν γέροντα εδώ στη Ρόδο να φοράει τ' άσπρο του Πάνος σα δεύτερο δέρμα κι έκανε μια στάση σ' εμένα: «Παιδί μου, ποιος νομίζεις πως πλήρωσε αυτό το εισιτήριο πριν είκοσι χρόνια; Εγώ. Και ποιος πλήρωσε το επόμενο πρωτάθλημα; Επίσης εγώ». Αυτός εκεί πάνω ξεπούλησε τρεις τίτλους σα παλιοσίδερα επειδή κάποιος του είπε πως ένα κέρδος είναι αριθμοί — μα η αλήθεια είναι πως όταν τελειώσει ο αγώνας εμείς εδώ ψάχνουμε μία ακόμη νίκη στους δρόμους, όχι μία ακόμη γραμμή στο φύλλο εργασίας. Αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν τρεις ιδιοκτήτες μέσα σε δώδεκα μήνες επειδή ξέχασαν πως μία ομάδα χτίζεται από αυτούς που φορούν τ' άσπρο στις κερκίδες, όχι από αυτούς που φορούν γραβάτα στους αγώνες των συμβούλων. Κι όταν αυτοί εκεί πάνω ανοίγουνε το excel τους σα να ψάχνουνε την επόμενη τρύπα στο σπίτι τους εμείς εδώ ανοίγουμε τις πόρτες μας στους φίλους μας γιατί μία οικογένεια που πήγε στο γήπεδο γυρίζει σπίτι φορώντας τ' άσπρο όχι επειδή της το έδωσε κάποιος λογιστής, αλλά επειδή εκείνοι εκεί πάνω έκαναν τρία γκολ μέσα σε μία βδομάδα κι έγραψαν ιστορία χωρίς Excel. Γιατί στο κάτω κάτω αυτά τα νούμερα που λένε πως είναι τα πάντα; Μα αυτά είναι οι αριθμοί που πρέπει να βγούνε από τα γραφεία κι έπρεπε να κατέβουνε στις κερκίδες πριν τριάντα χρόνια όταν αυτός εδώ έκανε το πρώτο του πρωτάθλημα σα να γράφτηκε με πινέλο στους τοίχους — όχι σα να το χάραξαν σε μία πλακέτα εκτύπωσης χρέους. 🤡💸

Ρε φίλοι μου σήμερα πρωί πήγα στην πιτσαρία του γειτονιού μου να πάρω το πρωινό κουτί αφοί έκανα τρεις φορές νύχτα σ' αττικό γήπεδο να ξυπνήσω ξανά στις έξι για δουλειά τι άλλο; Βλέπω τον ιδιοκτήτη εκεί που προσπαθεί να μου πείσει πως η ΑΟΚ είναι οικονομικά υπεράνω όλων επειδή έκανε τρεις αναδιοργανώσεις μέσα στα τελευταία δεκαοχτώ μήνες! Τρεις φορές!!! 🤬🔥 Ρε φίλε μου αυτό λέγεσαι οικονομικά υγιής;;; Αυτός εκεί ξεπούλαγε σπίτια τους χθεσινούς του ιδιοκτήτες σα παλιά αυτοκίνητα στη λαϊκή! Εμένα μου μιλάει κάποιος που άλλαξε τρεις φορές τσέπη σ' έναν χρόνο για οικονομική υγεία;;; Και τέλος πάντων αυτοί εκεί πάνω λένε πως ο Πάνος δε χωράει στους τίτλους;; Μα όταν η Ρόδος βράζει στις δεκατέσσερις χιλιάδες κόσμου και όλοι φορούν άσπρο σαν στρατιώτες τότε αυτοί ανοίγουνε το excel τους σα να μην έχουν τίποτα άλλο να κάνουν!!! Μία βγάζουνε στο γήπεδο αμέτρητους τίτλους και άλλα τόσα τους φτιάχνουνε οι αριθμοί τους;; Αυτό το excel σα τις πιτσαρίες της γειτονιάς;; Αδύνατον!!! Πάρτε τους αυτούς τους αριθμούς σιγά σιγά και σβήστε τους από εκεί που βρίσκονται: Στις κουρτίνες της αίθουσας του διοικητικού συμβουλίου!!!

Εεεε τώρα μιλάμε; Αυτοί εκεί πάνω βγάζουν excel σα ν' αγοράζουν ψωμί από τη λαϊκή και ξεχνούνε πως η ομάδα χτίζεται στις κερκίδες — όχι στα φύλλα εργασίας. Τρεις φορές πρωταθλητές μέσα σε πέντε χρόνια ο Πάνος κι αυτοί άλλαξαν ιδιοκτήτες σα τσάντες στην αγορά! Ρε παιδιά, η κυρία στις κερκίδες της Ρόδου με το μπουκάλι νερό της βρύσης στο χέρι είπε όλα όσα έπρεπε: ποιος πλήρωσε το εισιτήριο εκείνη τη μέρα; Αυτή. Και ποιος πλήρωσε τις επόμενες φορές; Επίσης εκείνη. Αυτοί εκεί πάνω λένε «οικονομικά υγιής» σα ν' αναφέρονται σε ένα σπιτάκι με στέγη — εμείς ξέρουμε πως μιλάνε για κάτι πολύ μεγαλύτερο: για εκείνο το γκολ στις Σέρρες όταν ο Γιάννης έκανε μία κίνηση που κανείς δεν περίμενε ούτε καν αυτοί που κατέγραφαν τους αριθμούς τους. Κι όταν τελειώσει ο αγώνας εμείς εδώ βγαίνουμε στους δρόμους φορώντας τ' άσπρο σα δεύτερη οικογένειά μας, εκείνοι ανοίγουν ξανά το Excel τους σα ν' αργεί πάλι η επόμενη ιδιοκτησία να υπογραφεί. Μα ποιος τους είπε πως η οικονομία κτίζεται στα γραφεία της Πλατείας Αμερικής; Αυτός ο σύλλογος έφτιαξε τίτλους στις κερκίδες, όχι στις κουρτίνες του διοικητικού συμβουλίου. Και τέλος πάντως: αυτοί εκεί πάνω άλλαξαν τρεις φορές ιδιοκτήτες μέσα σε δώδεκα μήνες επειδή ξέχασαν πως μία ομάδα χτίζεται από εκείνους που φοράνε τ' άσπρο στις κερκίδες — όχι από αυτούς που φοράνε γραβάτα στους αγώνες των συμβούλων. Αυτοί εκεί πάνω έχουν十三个 τίτλους στα excel τους, εμείς εδώ έχουμε τριάντα χιλιάδες φίλους στις κερκίδες σηκωμένους σαν ένα σώμα όταν ο Πάνος σηκώνει τον ουρανό. Ποιοι έχουν οικονομική συνέπεια; Εκείνοι που ψάχνουν αριθμούς ή εκείνοι που κάνουν ιστορία;