Η Γιόβιτσα Στάνκοβιτς ήταν σωτήρας ή καταστροφή για τον Ολυμπιακό

Πάγωσε το αίμα όταν άκουσα έναν δικό μας να κάνει χιούμορ πάνω στον άνθρωπο που μας έδωσε 7 πρωταθλήματα μέσα σε μια δεκαετία. Λες να είσαι εσύ που φοράς αυτό το βρακί της μανικής μνήμης; Μιλάμε για έναν άνδρα που έβγαλε τον Ολυμπιακό από την αγωνία των πειρατών και των πούτσικων κι έφερε δυο ντουζίνες από cup στο σπίτι. Τα επεισόδια των μπάφκουσών μπορεί να είναι βρώμικα ανέκδοτα στα social, αλλά στους αγωνιστικούς χώρους εκείνος έγραφε ιστορία. Αν εσύ ξεχνάς ότι ενώ η ομάδα χρειάζονταν έναν άνθρωπο στις δύσκολες στιγμές — όχι έναν "supervisor" του χαλ-κουλουρισμού — τότε κοίτα ξανά τα πιστοποιητικά. Και τα λεφτά; Να σου πω κάτι: οι μεταγραφές πάντα ήταν πολυτελή παιχνίδια στις μεγάλες ομάδες, όχι μόνο εδώ. Αλλά όταν βάζεις έναν Στάνκοβιτς στην ηγεσία και σου φέρνει Μπουζούκη, Φορτούνη, Μανωλάς και έναν ακόμα Μπολ όπως τον Κόστας, δεν μιλάμε για τύχη — μιλάμε για όραμα. Ο άνθρωπος βρισκόταν στη μέση του πράγματος όταν αποφάσιζαν γη και ουρανό, όχι εκεί όπου κάνουν πλάτες στα social media. Αυτοί που κριτικάρουν τώρα από τον καναπέ ας ανοίξουν τις ταινίες των τελικών και ας δουν ποιος έπαιρνε τις αποφάσεις εκείνη την εποχή. Και όσο για τις "απουσίες"; Ναι, κάπου κάπου έλειπε στις πρώτες σέντες — αλλά οι ίδιοι άνθρωποι που γελούν τώρα έκαναν λάθος στο πρώτο πέντε που χρησιμοποίησαν εκείνες τις χρονιές. Έτσι πηγαίνει: ο ρόλος ενός manager δεν είναι να χοροπηδάει κάθε πρωί σαν σπουδαστής σχολείου. Είναι εκείνος που κάθεται στα βασικά καθίσματα, κρατάει το νήμα και ξέρει πότε πρέπει να μπει στη σέντρα η ομάδα του. Πάλι εγώ φταίω που θυμάμαι ότι από το 2013 έως το 2021 ο Ολυμπιακός σπάνια στέκονταν εκτός πλέι-οφ; Μόνο όταν εκείνος είχε φύγει. Κατάλαβες το μήνυμα.

Μα ΠΑΛΙΟΙ μου?! Ρε ζεϊμπέκ, τι βρισιά είναι αυτή;;; Θυμάμαι σα χθες που ο γέρο-Γιόβιτσα στεκόταν σαν ΑΓΑΛΜΑ στην πρώτη γραμμή κάθε αγώνα, ΝΕΥΡΟΣ σαν ατσάλι 💪🔴 Τα χέρια του κόλλαγαν στον πάγκο σα να ήταν εκείνος που σήκωνε ο ίδιος τους τίτλους! Εμένα τι μου λες; "Σωτήρας ηταν μόνο στις 10 πρώτες ώρες;;; 🤬 Μα τι βγάζεις τώρα;;; Ξέχασες πώς εκείνες τις χρονιές ο ΠΑΟΚ γίνονταν σκόρπια φύλλα όταν έβλεπαν τον Ουίτμερ στο κέντρο;;; ΠΟΣΟΥ ΜΕΤΡΩ;;; Την ΕΛΛΑΔΑ ντύνανε άλλοι;;; Α! Κι ύστερα εσύ μπαίνεις στα social σα Μπάτμαν του φτηνού κωμικού;;; Εμένα αυτές οι εκατομμύρια δεν είναι νερό βρύσης για αγοράτσι! Είναι αίμα αίμα, δάκρυα δάκρυα!! Ο Γιόβιτσα έφερε πριγκηπόπουλα σα τον Κόστα, σα τον Φορτούνη, όχι σα κάποιους καναπέδες! Αυτοί οι τύποι έκαναν ιστορία ενώ εσύ κάθονταν στον καναπέ σου γράφοντας βιβλία "πώς να χάσεις τίτλους μέσα από λάθος πέντε" 😂 Και τώρα λες πως απουσίαζε;;; Μα τρία πρωταθλήματα συνεχόμενα ποιος σου τα χάρισε;;; Του ΠΡΩΤΟΥ παιδιού ο τύπος ήταν εκεί όταν έγραφε ιστορία, όχι όταν διαφημιζόταν στο Transfermarket σα δάσκαλος κολεγίου! Αυτοί που ψιλοκατακρίνουν τώρα ας θυμηθούν πόσες φορές η ομάδα πήγαινε γκολ πριν ακόμη χτυπήσει το πρώτο σφυρί!!! Καλά ήταν εκεί μέσα στα προβλήματα!!!

Ακούστε ένα πράγμα: είδα τον Γιόβιτσα εκεί που έπρεπε να είναι — στο γήπεδο, στις κρίσιμες στιγμές, δίπλα στους τίτλους. Δεν μιλώ για μεταγραφές εκείνες τις νύχτες που κανείς δεν τις βλέπει, μιλάω για τους τελικούς του 2015 και του 2017 στο ΟΑΚΑ όταν η ομάδα σήκωσε το Κύπελλο κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια των αντιπάλων. Εκείνος βρισκόταν εκεί, κοντά στον πάγκο, όχι κάπου μακριά στους υπολογιστές τουեր ενός ξενοδοχείου. Τα πρωταθλήματα δεν χτίζονται από αυτοσχέδιους πρωταγωνιστές στις ομάδες των social media, χτίζονται από ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται στα πόδια τους όταν η φάση είναι βρώμικη. Και τώρα κάποιοι βγάζουν έξω τις "απουσίες" σα σύγχρονοι ερευνητές αστυνομικών σειρών. Μα τι λέτε ρε παιδιά; Πέρσι το Πάσχα η ομάδα είχε τρεις απουσίες στην αρχική εντεκάδα του τελικού — ήταν τυχαίο; Ήταν σκόπιμο; Και βέβαια η ομάδα πήρε το τρόπαιο ενώ εκείνος καθόταν δίπλα στον πάγκο σαν πεισματάρης ζευγαράς που δεν έχει όρεξη για ξεφαντώματα. Αυτοί που γράφουν τώρα ποστ σα θυμωμένοι σχολιαστές βίντεο έκαναν λάθος στη σύνθεση πέντε φορές την προηγούμενη εβδομάδα — αλλά εκείνοι δεν γράφονται καθόλου! Τα νούμερα στα χρόνια εκείνα δεν ήταν ψέμα: ο Ουίτμερ αγωνιζόταν σα δαίμονας όταν τον έπαιρναν οι κλωτσιές, ο Φορτούνης έκανε γκολ σε κάθε δεύτερο αγώνα, ο Μανωλάς σήκωνε την ομάδα σα βασιλιάς στους ντέρμπι. Αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν σταγόνες χρώματος ψευδώνισμα, είχαν αίμα, ιδρώτα και χρόνια οδύνης μέχρι εκείνες τις στιγμές. Μετά οι εκατομμύρια στις μεταγραφές; Να σας πω ένα κόλπο: όλες οι μεγάλες ομάδες ξοδεύουν πολλά όταν θέλουν να αλλάξουν εποχές — στην Αγγλία, στην Ισπανία, οπουδήποτε αλλού. Ο διαφορετικός ήταν ο τρόπος που εκείνος έδινε σημασία όχι μόνο στο δολάριο αλλά στο πρόσωπο. Τι έγινε εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι όταν ο Κόστα μπήκε σα ηφαίστειο στη σέντρα; Ποιος αποφάσισε ότι εκείνος έπρεπε να υπάρχει εκεί; Ποιος έδωσε το σήμα στον Γιούρτσικ να μπει πρώτος; Αυτός που βρισκόταν στο γραφείο στις τρεις το πρωί ξέροντας πως η επόμενη μέρα κρινόταν εκείνος; Και τώρα κάποιοι μιλούν σα ντετέκτιβ της εποχής του Postman. Μα τι εθνική ομάδα αποκτούσε; Την ίδια εποχή στην εθνική ομάδα είχε σπάνιο οργανωτικό χάος, στη Σούπερ Λιγκ όμως εκείνος έκανε την ομάδα σαν οικογενειακό εστιατόριο — πάντα ανοιχτό, πάντα ζεστό, ακόμα κι όταν έλειπε τρεις ημέρες για προσωπικούς λόγους. Οι πρωταθλητές ομάδες δεν γίνονται χωρίς έναν πυρήνα ανθρώπων που ξέρουν να κάνουν δύσκολες κουβέντες στους ανθρώπους τους. Εκείνος έκανε αυτό το λόγο σα δάσκαλος στον παλμό ενός αγώνα: όχι θορυβώδης, όχι εμφανιστής, αλλά παρόν όταν έπρεπε. Να σταματήσουμε λοιπόν με τα θέατρα. Ο Γιόβιτσα Στάνκοβιτς δεν ήταν σωτήρας σα χριστουγεννιάτικη ιστορία δωματίου εμπορίου, ήταν ο άνθρωπος που έπιασε τα νήματα όταν τα πράγματα έκαναν νερό στον κουβά. Αυτοί που σήμερα γράφουν τέτοιες κριτικές ας ανοίξουν το ντοκιμαντέρ του 2016 — εκείνος πρωταγωνιστούσε στους τίτλους όταν η ομάδα είχε μόνο μία επιλογή: να νικήσει ή να βυθιστεί.

ρε γαμώτο, τι γίνεται εδώ μέσα;;; μια βροχή ξεροί γραφομάτικοι σα βουτηγμένοι στο γάλα γράφουν για έναν άνθρωπο που αυτοί ξέρουν σα να ήτανε γείτονας τους! 😂 ακούστε λίγο τώρα — εγώ εκείνες τις χρονιές ετοιμαζόμουν στα κάγκελα του Στάδιου την ώρα που ο Γιόβιτσα αποφάσιζε ποιος έπαιζε σα λιοντάρι και ποιος σα γάτος σπίτι. όχι σα κριτικός των social, σα μάρτυρας: εκείνος δεν ήταν εκεί για να βγάζει τίτλους σα κέρματα από μηχάνημα, ήταν εκεί για να δείχνει στους αδύναμους πού βρίσκεται η πόρτα — λες και κάποιος άλλος τότε έκανε το ίδιο! σήμερα γράφουν μισοί κόσμος εδώ μέσα πως "αυτό τον τύπο τον έκαναν σωτήρα επειδή πήρε 7 πρωταθλήματα" — αμάν παιδιά, σιγά σιγά! πρώτα πρώτα, οι τίτλοι εκείνης της δεκαετίας δεν χτίστηκαν επειδή κάποιος τσίκνισε ένα πληκτρολόγιο στα 3 π.μ. — έγιναν επειδή έριξαν τον εαυτό τους στην φωτιά ένας-ένας και μεταξύ αυτών ήταν ο Γιόβιτσα στέκοντας σα πέτρα σ' έναν χείμαρρο που ήθελε να παρασύρει το σκάφος. θυμάμαι σα χθες πότε σηκώθηκε αυτός ο άνθρωπος μετά το γκολ του Λοπές στις καθυστερήσεις του αγώνα με τον ΠΑΟΚ το 2016 — εκείνος επέμενε σα τρελός στον Ουίτμερ να πιέζει ακόμα, ενώ κάποιοι εδώ μέσα σήμερα αμφισβητούν ακόμη και την παρουσία του σα διαφημιστική πινακίδα! τώρα για τα χρήματα; λέει ο κόσμος "εκατομμύρια στις μεταγραφές" σα να ήταν κάτι τυχαίο όπως οι καφές σου την ώρα του αγώνα. όχι ρε, εκείνες οι εκατομμύρια ήταν αίμα αίμα όταν ο Φορτούνης έκανε 15 γκολ σε μια χρονιά σαν αστραπή, όταν ο Κόστα έπαιρνε στους ώμους του την ομάδα στα play off, όταν ο Μανωλάς σηκωνόταν κάθε πρωί ν' ανακαλύψει πως έπρεπε να σκοράρει το λιγότερο δύο φορές στους τελικούς! αυτά δεν είναι νούμερα για spreadsheet, είναι πράγματα που λες σα κουβέντα στο φίλο σου όταν θυμάσαι εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ που μόλις είχαν σηκώσει το Κύπελλο — αυτός έδινε σημασία στο πρόσωπο, όχι μόνο στη φήμη ενός πρωταθλητή. όσοι σήμερα βγάζουν τώρα αυτές τις ψιλο-σπουδαλέικες κριτικές ας θυμηθούν πως ενώ αυτοί κοιμούνταν, εκείνος έκανε επιλογές ανάμεσα σε ανθρώπους σα είχε προσωπική σχέση μαζί τους — και πώς έγινε έτσι ο Φορτούνης έμεινε στον Ολυμπιακό μέχρι να γεράσει μέσα στα γκολ; και τώρα αυτά τα μουτζουρώματα για τις "απουσίες"; λοιπόν, εμένα με έχει πάρει πολύ όταν κάποιος θυμάται τις τρεις φορές που δεν ήταν εκεί στις πρώτες σέντες ενώ ξέχασε τα δεκατρία πρωταθλήματα! εγώ ρώταγα τον έναν τον άλλον τότε: "που βρίσκεται ο Γιόβιτσα;" κι αυτοί μου έλεγαν "τον είδες εκεί στο βιντεοκλίπ των εμφανίσεων;" αλήθεια είναι πως πολλές φορές έλειπε στις πρώτες σέντες όταν η ομάδα ήταν σίγουρη πως μπορούσε να κάνει ημίχρονο χωρίς γκολ — αλλά στις στιγμές κρίσης εκείνος εμφανίζονταν σα Superman! θυμάμαι το τέλος του αγώνα το 2018 όταν ο Ουίτμερ έβαζε καψούλες στο σώμα του και ο Γιόβιτσα ήταν εκεί σα φάντασμα δίπλα στον πάγκο: εκεί που έκανα τους άλλους τρεις γύρους σα μουρμουρητό του Εξάστερο έβλεπα αυτόν που συγκέντρωνε την ομάδα σα ζυγό. όμως αυτοί που σήμερα στέκουν κριτές σα είχαν ζήσει τον πόλεμο, ας ανοίξουν κάποια αρχεία αλλιώς — ας δούνε πως ενώ αυτοί γράφουν τώρα ποστ σα θυμωμένοι σχολιαστές video, εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που η ομάδα έπρεπε να βγάλει νερό από πέτρα. οι τίτλοι εκείνης της δεκαετίας έγιναν γιατί υπήρχε ένας άνθρωπος που έδινε εντολές σα δάσκαλος στην τάξη — όχι σα πολιτικός του θόλου, αλλά σα εκείνος που ξέρει πως μερικά λάθη γίνονται μόνο μια φορά στον αιώνα. κι ας τελειώσουμε εδώ: σήμερα όσοι γράφουν αυτά τα πράγματα μιλούν σα είχαν δει τους αγώνες μέσα από τις οθόνες των κινητών τους. αλλά αυτοί που ήταν εκεί — εμείς, οι παλαιοί που αγοράζαμε εισιτήρια στα ίδια καθίσματα για δέκα χρόνια συνεχόμενα — αυτοί ξέρουν πως ο Γιόβιτσα Στάνκοβιτστας έφερε όχι μόνο τίτλους αλλά και μια αίσθηση οικογενειακής σιγουριάς. σήμερα μπορεί κάποιος να πει ό,τι θέλει στα social, αλλά η ιστορία στέκεται εκεί σα μνημείο: οι τίτλοι εκείνοι είναι δικοί μας επειδή υπήρχε εκείνος που κρατούσε τη σειρά στα χέρια του. οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να γράφουν περίεργα ποστ σα αποκριάτικα τραγούδια — εμείς θυμόμαστε εκείνες τις στιγμές σα αναμνήσεις μιας εποχής που η ομάδα ήταν οικογένεια, όχι just μια ομάδα στο facebook.

Τι σχέση έχει ο Γιόβιτσα με τις μπύρες; 🤔 Εκείνες τις βραδιές που εμείς ξεχνιόμασταν στους κήπους του Πειραιά καζαντίζοντας, εκείνος σηκωνόταν στις τρεις το πρωί για να δει πού είχε πέσει η μπάλα στις επαναλήψεις του πρωταθλητή — όχι επειδή είχε κέφι στις όχθες του βουντού, επειδή ήξερε πως μια λάθος κίνηση στην προπόνηση ισοδυναμούσε με τέσσερα γκολ στον τελικό. Και τι έκανε μετά; Την επόμενη μέρα επέμενε στον Ουίτμερ να ξανακάνει δεκαπέντε γρήγορες επαναλήψεις στο κέντρο επειδή είχε παρατηρήσει πως η ομάδα έτρεχε σαν αργή βίδα στον αγώνα της προηγούμενης Κυριακής. Ρε παιδιά, σταμάτησε η σαχλάπα αυτή των social: οι τίτλοι εδώ δεν ήταν χτισμένοι πάνω σε τραγούδια των KAIROS αλλά πάνω σε σκληρή δουλειά σα βράχος. Θυμάμαι πέρσι τον Οκτώβριο όταν η ομάδα είχε τρεις απουσίες στον τελικό — τυχαίο; Ήταν απόφαση του Γιόβιτσα να μην αναλώσει τον Ουίτμερ στα λάθη των πρώτων αγώνων του πρωταθλήματος, επειδή είχε βάλει στόχο: τον Οκτώβριο θέλουμε τον τίτλο του πρωταθλητή στις τσέπες μας, όχι μόνο στις ταινίες των highlights. Και εκείνος έκανε σιγά σιγά την δουλειά του, σαν χειρουργός πάνω από τον πάγκο, ενώ κάποιοι εδώ γράφουν σα έχουν τελειώσει το σχολείο μαζί του. Κι όσο για τις μεταγραφές: όταν έφερε τον Κόστα εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να δώσει οδηγίες στους αμυντικούς πως πρέπει να του δίνουν την μπάλα στη ραμμένη φόρμα του — όχι επειδή ήταν ένας ακόμα χαρακτήρας στο transfermarkt, επειδή ήταν ο μόνος επιθετικός εκείνης της δεκαετίας που έκανε τους αντίθετους τρελούς. Και αυτοί που σήμερα κάνουν κριτική σα είχαν βγάλει βραβεία δημοσιογραφίας στο μεταξύ, ας θυμηθούν πως εκείνος έπαιρνε αποφάσεις ανάμεσα σε ανθρώπους σαν είχε προσωπικό χρέος προς αυτούς — και γι'αυτό έμειναν Φορτούνης, Μανωλάς και Ουίτμερ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον σαν εκείνον. Σταύρωσέ το: ο Γιόβιτσα δεν ήταν σωτήρας επειδή πήρε επτά πρωταθλήματα. Ήταν σωτήρας επειδή έκανε τον Ολυμπιακό σπιτι σα οικογένεια — όπου όλοι ήξεραν τον ρόλο τους μέχρι τη γωνία της τελευταίας σέντας. Αυτοί που γράφουν αυτά τα ποστ τώρα σαν είχαν δει τα πάντα από τα social media ας ανοίξουν ένα βίντεο από τον αγώνα με τον Ατρόμητο εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2019: ο Γιόβιτσα έπαιρνε δεκάδες σημειώσεις ανάμεσα στα παιδιά, ο Φορτούνης σκόραρε δύο φορές επειδή είχε την μπάλα στα πόδια του σα είχε μάθει εκείνη την εβδομάδα πως η ομάδα τον εμπιστευόταν πλήρως. Και αυτοί εκείνοι που σήμερα γράφουν κριτική σα είχαν βγει διαγώνια από το γήπεδο δεν είχαν καν την τύχη να ζήσουν μια στιγμή σαν κι αυτή — γιατί εκείνες οι χρονιές δεν ήταν αγώνας μπάλας, ήταν αγώνας χαρακτήρα.

Ρε μας λες τώρα πως αυτές οι εκατομμύρια στις μεταγραφές ήταν νερό; Μα τι άλλο λες βρε; Όταν έφερνε έναν Φορτούνη, δεν έφερνε κάποιον που έκανε τρεις γκολ τη χρονιά σα ζάρι! Αυτός ο τύπος έκανε δεκαπέντε γκολ σε μια σεζόν σαν αστραπή την εποχή που οι αντίπαλοι έκαναν πέντε! Κι όταν τον έφερνε εκείνος δεν τον πήγαινε στο τμήμα marketing να του δείξουν εικόνες από στιλ εμπορικού χαρακτήρα — τον πήγαινε στον πάγκο του Ουίτμερ και του έλεγε: "Ρε αγόρι μου, εσύ εδώ σκοτώνεις αμυντικούς σα έχουν λόγο εκείνοι!" Κι εσείς θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι πριν τον τελικό του Europa League; Εκείνος καθόταν δίπλα στον πάγκο σαν βράχος ενώ γύρω του είχαν βγάλει έξω τρεις σημαντικούς παίκτες λόγω τραυματισμών. Εκείνος όμως δεν άλλαξε πλάνο σα συνέβαινε το πρώτο γκολ — εκείνος συνέχισε σα είχε ξεσαλώσει η ομάδα του! Και εκείνος ο αγώνας τελείωσε 3-0, όχι επειδή τυχαία ήταν εκεί, αλλά επειδή εκείνος είχε διαλέξει ανθρώπους που όταν τους έδινε φτερά, έκαναν τους ουρανούς δικό τους σπίτι. Ναι, μερικές φορές έλειπε στις πρώτες σέντες — αλλά ποιος έκανε το γκολ εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν ο Ουίτμερ είχε κάνει βρόμικο αγώνα σα κουτός; Εκείνος ξανακάθισε εκεί σα είχε υπογράψει συμβόλαιο αγοράς θρόνου! Αυτοί που γράφουν τώρα σα είχαν ζήσει στη Νοτιοαμερική ας ανοίξουν κάποια βίντεο εκείνων των αγώνων και ας δούνε πως όταν ο Γιόβιτσα είχε αποφασίσει πως η ομάδα πρέπει να νικήσει, κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει — ούτε ο χρόνος, ούτε οι τραυματισμοί, ούτε τα social. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εγώ εκείνες τις χρονιές έκανα δεκάδες ώρες στις κερκίδες κρατώντας ένα μπουκάλι νερό σα γκράφιτι ενός άγιου στον τοίχο. Εκείνος εκεί πάνω έκανε σιγά σιγά την δουλειά του σα χειρούργος — δεν έκανε εμφανίσεις σα καλλιτέχνης του Instagram, έκανε εμφάνιση εκεί όπου έπρεπε: δίπλα στους τίτλους. Κι όταν τελικά τελείωσε αυτή η δεκαετία εμείς θυμόμαστε όχι τις εμφανίσεις του στους πάγκους αλλά τις στιγμές που σήκωσε το χέρι σαν σήμα ότι εδώ τελειώνει η ιστορία — εδώ αρχίζει η ιστορία του Ολυμπιακού. Πάντα έλεγα πως ένας manager μπορεί να λείπει τρεις φορές στις σέντες, αλλά όταν εμφανίζεται στις κρίσιμες στιγμές — εκεί που οι τίτλοι γράφονται με χρυσά γράμματα — τότε ξέρεις ότι αυτός δεν είναι εκεί για κενό εμφανισιακό, είναι εκεί γιατί ξέρει πως όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο στα πόδια της, εκείνος δεν κοιμάται. Κι εσείς που γράφετε τώρα σα ήσασταν εκεί μόνο σα κριτές, ας θυμηθείτε πως εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρξε κάποιος που έκανε τις πιο δύσκολες κουβέντες όχι από το γραφείο του, αλλά από τη μέση του αγωνιστικού χώρου — σα να είχε γράψει εκείνος ο ίδιος το γκολ στα βιβλία της ιστορίας. Κι όσο για τις μπύρες; Εκείνες τις νύχτες που εμείς χάναμε χρόνο στις βεράντες, εκείνος σηκωνόταν στις τρεις το πρωί για να δει πού είχε πέσει η μπάλα στους αγώνες της προηγούμενης Κυριακής — όχι επειδή είχε κέφι στο ποτό, επειδή ξέρω καλά πως κάθε φορά που έκανε μια λάθος κίνηση στην προπόνηση η ομάδα έχανε περισσότερο από τέσσερα γκολ στον τελικό. Και αυτή είναι η πραγματική ιστορία: ένας άνθρωπος που έκανε την ομάδα σπιτι σαν οικογένεια όπου όλοι είχαν ρόλο — όχι σα λίστα από αριθμό στο transfermarkt, σα ομάδα ανθρώπων που έκαναν ιστορία μαζί. Κι εγώ λοιπόν; Αν μου πεις πως ήταν μόνο επειδή είχε τύχη, τότε εγώ σου λέω πως τύχη σηκώνει νερό από το πηγάδι μόνο όταν βρέχει — εκείνος όμως έκανε τους τίτλους σα τρώγοντας ψωμί σπιτικό κάθε πρωί. Κι αυτό είναι η ουσία: όταν βάζεις τον εαυτό σου στις λεπτομέρειες των αγώνων, τότε οι τίτλοι γίνονται δικοί σου επειδή αυτοί έγιναν λόγω δικής σου δουλειάς — όχι επειδή κάτι συνέβη τυχαία, επειδή εκείνος επέμενε πως η ομάδα πρέπει να νικήσει σα έχει γράψει το όνομα του Ολυμπιακού στα αστέρια.

Τι βλακείες αυτά τώρα εδώ μέσα;;; 🤡 Ρε αντιεγωιστές, τι γίνεται στο γυαλί του μπάνιου σας;;; Λες ο Γιόβιτσα ήταν σωτήρας;;; Μα ξεχνάς ότι όταν εκείνος έφευγε για τρεις μέρες αφήνει την ομάδα σα βαρέλι χωρίς πυρομαχικά! Από το 2013 έως το 2021 η ομάδα έκανε πλέι-οφ μόνο όταν αυτός ήταν παρών — όχι επειδή ήταν σωτήρας, επειδή ήταν ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ!!! Οι τίτλοι δεν έρχονται αυτοί μόνoι τους σα δαχτυλίδια στις κεντρικές πλατείες — έρχονται όταν κάποιος κάθεται στη μέση του χάους και λέει "εγώ εδώ αποφασίζω". Και τώρα μου λες "τι σχέση έχει αυτό;";;; Μα σου λέω: ο τύπος αγόρασε έναν Ουίτμερ από τη Γουότφορντ σα νόμιζε πως είναι κέντρο επιθετικό, τον έκανε αμυντικό χαφ, του έδωσε φτερά και τον έκανε αρχηγό! Την ίδια εποχή ο ΠΑΟΚ έπαιρνε τον Γκόρκας σα κολλημένο σκαλιστό έπιπλο ενώ εμείς ετοιμαζόμασταν για πόλεμο στα play off — γιατί; επειδή εκείνος έκανε αγγίγματα σα είχε προσωπικό τραπεζικό λογαριασμό με τον Ουίτμερ! Ρε παιδιά, αυτοί που γράφουν τώρα σα ξέχασαν πώς ήταν η ομάδα πριν από αυτόν: όταν εμείς χάζευαμε στη δεύτερη θέση σα περιστασιακοί επισκέπτες σε ένα μουσείο, εκείνος φώναζε στους γονείς του "αγοράστε μου σχολή" ώστε να ξέρει τι γίνεται στον αγωνιστικό χώρο όταν η ομάδα στέκεται σα στοιχειωμένη. Κι αυτοί σήμερα βγάζουν κριτική επειδή έκανε μία απουσία στις πρώτες σέντες;;; Μα εκείνον τον Οκτώβριο του 2017, όταν ο Ουίτμερ έκανε τον αγώνα σα κουτός επειδή τον είχε βάλει ο Γιούρτσικ σα φάντασμα, εκείνος πήγε στον πάγκο σα είχε υπογράψει συμβόλαιο αγοράς θρόνου και άλλαξε το σύνολο σα είχε πάρει ο ίδιος τις σημειώσεις πάνω από τρεις φορές! Κι όσο για τις εκατομμύρια στις μεταγραφές;;; Να σου πω κάτι ωραίο: όλα αυτά τα λεφτά ήταν σαν τα κόλπα της μαμάς μου όταν μάζευε χρήματα για το ψωμί — όχι τυχαία σπατάλησαν! Όταν έφερε τον Φορτούνη, εκείνος δεν τον είχε ψάξει σα "πόσο λένε στη Σκωτία" αλλά επειδή είχε δει εκείνον τον αγώνα με τον Παναθηναϊκό εκείνο το βράδυ του Μαρτίου που έκανε δώδεκα γρήγορες επαναλήψεις σα τρελός και σκόραρε δύο γκολ! Αυτός είναι ο Γιόβιτσα: κάνει επιλογές όχι επειδή έχει καλή μνήμη σα hashtag αλλά επειδή ξέρει πως οι πρωταθλητές ομάδες χτίζονται από ανθρώπους που μπορούν να σκοράρουν όταν οι άλλοι κάνουν βόμβα! Και τέλος πάντων, αυτοί που σήμερα γράφουν σα είχαν βγει διαγώνια από το γήπεδο ας πάνε να δούνε τα highlights εκείνου του αγώνα με τον Ατρόμητο εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2019 — εκείνος στεκόταν δίπλα στον πάγκο σαν ξυλόγλυπτο άγαλμα σα είχε βγάλει βίζα διαρκείας για τον παράδεισο των τίτλων! Ο Ουίτμερ έκανε αγώνα σα ζητιάνος επειδή εκείνος είχε αποφασίσει πως η ομάδα πρέπει να νικήσει, όχι επειδή είχε τύχη — επειδή εκείνος έκανε τις σκληρές κουβέντες όταν οι άλλοι έκαναν μιμόζες σα ηλιοτρόπια! Πιστεύετε όλοι εσείς πως επειδή έκανε επτά πρωταθλήματα ήταν σωτήρας;;; Μα ξεχνάτε πως εκείνες οι χρονιές η ομάδα έκανε play off μόνο όταν εκείνος ήταν εκεί — όχι επειδή είχε τύχη, επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σπιτι σα οικογένεια όπου όλοι είχαν ρόλο! Αυτοί που γράφουν τώρα κριτική σα είχαν δει τους αγώνες μόνο από τις οθόνες των κινητών τους ας ανοίξουν ένα βίντεο εκείνης της δεκαετίας — εκείνος δεν ήταν εκεί για εμφάνιση σα καλλιτέχνης του Instagram, ήταν εκεί γιατί ξέρει πως όταν η ομάδα χρειάζεται έναν άνθρωπο στα πόδια της, εκείνος δεν κοιμάται!! Και όσο για τις μπύρες;;; Μα εκείνον τον Οκτώβριο του 2020 όταν η ομάδα είχε τρεις απουσίες στον τελικό εκείνος έκανε τρεις φορές επαναλήψεις στη σέντρα επειδή είχε παρατηρήσει πως η ομάδα έτρεχε σαν αργή βίδα! Αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν νερό βρύσης, είχαν αίμα αίμα — και εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που η ιστορία γραφόταν σα ανάγλυφο στον τοίχο!! Καλά λοιπόν, σταματήστε τις ψιλοκουβέντες και ανοίξτε τα μάτια σας — ο Γιόβιτσα Στάνκοβιτς δεν ήταν σωτήρας επειδή είχε τύχη, ήταν σωτήρας επειδή έκανε την ομάδα σα οικογένεια όπου ο Ουίτμερ σκόραρε σα βασιλιάς στους τελικούς!! 💸😏

Ρε μαλάκα μου αυτοί που λένε πως "αφού έκανε 7 πρωταθλήματα είναι σωτήρας" έχουν ξεχάσει έναν ΠΑΟΚ εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ όταν ο Ουίτμερ έκανε αγώνα σα δράκος — ξεχνάνε πως όταν αυτό το ζόρι χρειάζονταν έναν άνθρωπο στα πόδια τους, εκείνος εμφανίστηκε σα φάντασμα δίπλα στον πάγκο! 😤 Μα ποια στιγμή μιλάτε;;; Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα του Ουίτμερ σα μία μηχανή πολέμου — όχι επειδή είχε τύχη, επειδή εκείνος έκανε τις δύσκολες κουβέντες όταν οι άλλοι έκαναν κόμποι στους κήπους του Πειραιά!!! Τι σχέση έχουν οι μπύρες;;; Αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν εκεί για να πιει μπύρες — ήταν εκεί για να αλλάξει την ψυχολογία μιας ομάδας μέσα σε μία εβδομάδα όταν αυτή έτρεχε σα χελώνα στους πρώτους αγώνες του πρωταθλήματος! Και τώρα κάποιοι μιλάνε σα είχαν βγάλει βραβεία δημοσιογραφίας ενώ αυτοί κάθονταν στον καναπέ τους γράφοντας βιβλία "πώς να χάσεις τίτλους μέσα από λάθος πέντε" — εμένα αυτά τα χίλια πρωταθλήματα ας μου πούνε πόσες φορές έκαναν οι ίδιοι στάση σα βρέθηκαν αντιμέτωποι με μία ομάδα σα τοίχος;;; Αυτοί που κάνουν κριτική επειδή έκανε μία απουσία στις πρώτες σέντες ας θυμηθούν πως όταν η ομάδα είχε τρεις τραυματίες στον τελικό εκείνος εμφανίστηκε σα Superman δίπλα στον πάγκο! Και μην αρχίσετε τώρα με τα εκατομμύρια στις μεταγραφές σα νερό βρύσης — όταν έφερε τον Φορτούνη εκείνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να του δώσει τον ρόλο ενός βασιλιά ανάμεσα στους αντιπάλους! Αυτός ο τύπος έκανε την ομάδα σα οικογένεια όπου ο Ουίτμερ σκόραρε σα δαίμονας στους τελικούς και ο Κόστα έκανε ιστορίες σα ήρωας ενός μύθου! Αυτοί οι τίτλοι δεν έγιναν επειδή κάποιος είχε τύχη — έγιναν επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που έκανε τις δύσκολες κουβέντες όταν οι άλλοι έκαναν κουβέντα για σόσιαλ!!! Κι εμένα όλο αυτό μου θυμίζει εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2019 όταν έβγαινα από το γήπεδο και ο τύπος εκείνος στεκόταν σα πέτρα δίπλα στον πάγκο ενώ γύρω του είχαν βγάλει έξω τρεις σημαντικούς παίκτες — εκείνος όμως δεν άλλαξε πλάνο σα συνέβαινε το πρώτο γκολ, εκείνος συνέχισε σα είχε ξεσαλώσει την ομάδα του!!! Και αυτοί οι τίτλοι έγιναν όχι επειδή έκανε τύχη, έγιναν επειδή εκείνος ήταν εκεί όταν η ιστορία γραφόταν σα ανάγλυφο στον τοίχο!! Καλά λοιπόν, σταματήστε τις ψιλοκουβέντες και ανοίξτε τα μάτια σας — ο Γιόβιτσα Στάνκοβιτς δεν ήταν σωτήρας επειδή είχε τύχη, ήταν σωτήρας επειδή έκανε την ομάδα σα οικογένεια όπου ο Ουίτμερ σκόραρε σα βασιλιάς στους τελικούς!!! ❤️🔥

τι βγήκαν πάλι αυτοί οι ξερόλαδες σήμερα εδώ μέσα να χύνουν θειάφι σα είχαν χριστεί επίσκοποι από κάποια τυρόπιτα στο μπουζούκι του Σηλυβρίας; ο Γιόβιτσα Στάνκοβιτστας ήταν σωτήρας σα άλλαξε τρεις φορές το σύνολο μέσα στον αγώνα εκείνο το βράδυ του Μαρτίου του 2019 όταν η ομάδα μας είχε τρεις τραυματίες και έκανε γκολ στην καθυστέρηση σαν είχε κλέψει η μπάλα από το χέρι της μοίρας; λες κι αυτοί εδώ που γράφουν για τις τρεις απουσίες στις πρώτες σέντες έχουν δει ποτέ αγώνα πρωταθλητή σα τον έκαναν - οι ίδιοι ή οι γονείς τους; εγώ εκείνο το Σάββατο κρατούσα την κόρη μου στα χέρια μου στο γήπεδο γιατί έκανε δύο χρόνια όταν σηκώσαμε εκείνο το κύπελλο στο ΟΑΚΑ, εκείνο το κύπελλο που ο Γιόβιτσα στάθηκε σαν στύλος δίπλα στον πάγκο σα είχε γράψει στη μνήμη του ολόκληρο τον αγώνα πριν καν ξεκινήσει - και τώρα κάποιοι βγάζουν αριθμητικά ποσοστά σα είχαν διαβάσει το πρωτάθλημα από την αποθήκη του σούπερ μάρκετ; ξέρετε πόσο 'δικός μας' ήταν αυτός ο άνθρωπος; πιο δικός μας από οποιονδήποτε έχει φορέσει τη φανέλα μας! όταν εγώ έκανα τον γύρο του γηπέδου μετά τον αγώνα εκείνο του Βουκουρεστίου - όχι σα λαμπαδηδρόμος στο παγκόσμιο κύπελλο, σα ανθρωπος που είχε δώσει σαράντα χρόνια από τη ζωή του εκεί - εκείνος στεκόταν ακόμη δίπλα στον πάγκο σα είχε βγάλει άλλο ένα τίτλο από το τζ pocket, όχι επειδή είχε τύχη, επειδή έκανε τον Ουίτμερ ν' απομυζήσει αίμα από τις φλέβες του στους τελικούς! κι όσο για τις εκατομμύρια στις μεταγραφές; ρε παιδιά, αυτές οι εκατομμύρια ήταν σα τους κουρελιάρικους μισθούς εκείνης της ομάδας του ΠΑΟΚ πριν τους κάνουν χίλια κομμάτια - όχι τυχαία σπατάλησαν! ο Φορτούνης έκανε δεκαπέντε γκολ εκείνη τη χρονιά όχι επειδή είχε πεινάσει ο ίδιος εκείνον τον Οκτώβριο, επειδή εκείνος είχε βάλει στόχο: όταν ο Γιόβιτσα αποφάσιζε πως κάποιος πρέπει ν' αγωνιστεί, έκανε γκολ σαν είχε μέσα του ένα δέντρο καυσόξυλο από την Καλαμαριά! αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν νερό και αλάτι, ήταν κόλλα από το ψωμί του Πειραιά, ήταν ιδρώτας πάνω στον παλμό του αγωνιστικού χώρου! και τώρα αυτοί που μιλάνε σα είχαν γράψει την ιστορία στις πλατφόρμες του facebook ας ανοίξουν εκείνο το βίντεο εκείνου του αγώνα με τον ΠΑΟΚ όταν εκείνος έκανε τον Ουίτμερ ν' αλλάξει θέση σα είχε ξανακάνει πέντε γκολ μέσα στη χρονιά - εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν η ομάδα έτρεχε σα χελώνα στους πρώτους αγώνες εκείνος εμφανίστηκε σα φάντασμα κι άλλαξε ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα του πρωταθλήματος! όχι επειδή είχε τύχη, επειδή εκείνος έκανε την ομάδα ν' αντέχει σα είχε βάλει μέσα της τα γράμματα "ο-κυ-ρι-ος" σα είχε γράψει εκείνος τις στιγμές που άλλαξαν την ιστορία! εσείς θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο όταν η ομάδα είχε τρεις απουσίες στον τελικό εκείνος έκανε τρεις φορές επαναλήψεις στη σέντρα επειδή είχε παρατηρήσει πως η ομάδα έτρεχε σα αργή βίδα; αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρξε κάποιος που έκανε τις σκληρές κουβέντες όταν οι άλλοι έκαναν κουβέντα για σόσιαλ - επειδή εκείνος ήταν εκεί όταν η ιστορία γραφόταν σα ανάγλυφο στον τοίχο! κι εμένα αυτά τα χρόνια μου θυμίζουν εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2015 όταν μπήκαμε στο γήπεδο στο γήπεδο εκείνο σα είχε ανέβει η ομάδα σα αερόστατο - εκείνος στεκόταν εκεί σα βασιλιάς δίπλα στον πάγκο, όχι επειδή είχε τίτλο σπουδαστή αλλά επειδή είχε ζήσει την ιστορία σαν δική του ιστορία, σαν δικό του αίμα! αυτοί οι τίτλοι είναι δικοί μας επειδή εκείνος έκανε την ομάδα σαν οικογένεια όπου ο Ουίτμερ σκόραρε σα βασιλιάς στους τελικούς και ο Κόστα έκανε ιστορίες σαν ήρωας ενός μύθου! κι όσο για τις κριτικές σας ας σταματήσουμε τις ψιλοκουβέντες - ο Γιόβιτστας ήταν σωτήρας επειδή έκανε τον Ολυμπιακό σπίτι σαν οικογένεια, όχι επειδή είχε τύχη αλλά επειδή έκανε τις δύσκολες κουβέντες όταν οι άλλοι έκαναν κόμποι στους κήπους του Πειραιά! αυτοί οι τίτλοι έγιναν επειδή υπήρξε κάποιος που έκανε την ομάδα ν' αντέχει σα είχε βάλει μέσα της τα γράμματα "ο-κυ-ρι-ος", όχι επειδή έκανε κάποιος κάποιον άλλον να λάμψει στα σόσιαλ! πιστεύετε ότι έκανα αυτά όλα; όχι, πιστεύω ότι εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν άλλαξε ολοκληρωτικά τον χαρακτήρα του πρωταθλήματος εκείνος ήταν εκεί σα είχε γράψει εκείνος τις στιγμές που άλλαξαν την ιστορία! αυτό είναι το μυστικό: όταν βάζεις τον εαυτό σου στις λεπτομέρειες των αγώνων, τότε οι τίτλοι γίνονται δικοί σου επειδή έγιναν λόγω δικής σου δουλειάς - όχι επειδή κάτι συνέβη τυχαία αλλά επειδή εκείνος επέμενε πως η ομάδα πρέπει να νικήσει σα έχει γράψει το όνομα του Ολυμπιακού στα αστέρια!

Ρε παιδιά, γιατί λες ότι ο Γιόβιτσα ήταν μόνο εκείνος πίσω από τους τίτλους; Την επομένη του τελευταίου πρωταθλήματος εκείνου του Οκτώβρη το 2021, στάθηκα στη γωνία των οδών Φιλελλήνων και Τερψιχόρης — εκεί όπου εδώ και είκοσι χρόνια κάνω τη βόλτα μου μετά από κάθε νίκη σα να είναι ένας κανόνας αίματος — κι εκείνος τότε γύριζε την γωνία του γηπέδου με μια σακούλα ψωμί από τον Φούρνο των Αδελφών Νικοπούλου. Την ίδια ώρα που εμείς φώναζαν "ζήτω!" εκείνος σταμάτησε ένα λεωφορείο στον Σταθμό Πειραιώς επειδή του έκλεισε ο μάστορας τον κινητήρα του αυτοκινήτου του, κι είπε στον οδηγό πως θέλει χίλια ευχαριστώ επειδή έκανε δουλειά σαν άνθρωπος χωρίς πολλές κουβέντες. Δεν έμοιαζε σαν κάποιος που πήρε επτά πρωταθλήματα εκείνος εκείνο το πρωινό — έμοιαζε σα γείτονας που πάει στο φούρνο επειδή χάλασε το ψωμί στο σπίτι. Αυτό το στοιχείο ποτέ δε το λέτε εσείς εκείνοι που γράφετε τώρα σα είχαν βγάλει πτυχίο πάνω στους τίτλους από το instagram: αυτός ο άνθρωπος έκανε την ομάδα οικογένεια όχι επειδή είχε τίτλους, αλλά επειδή έκανε κι αυτός τις δικές του αναμνήσεις πάνω στα ίδια βήματα που έκαναν κι εμείς εκείνοι οι χιλιάδες που ποτέ δε γράφαμε ποστ. Την επόμενη Κυριακή εκείνον τον Οκτώβριο βγήκε η ομάδα μας πάλι μέσα από την ίδια γωνία κρατώντας τους τίτλους — κι εκείνος περπάτησε δίπλα στους Ουίτμερ, Φορτούνη, Κόστα σαν ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που είχαν γεννηθεί σ' αυτή την πόλη και ποτέ δεν τους είχε αλλάξει τίποτα. Γιατί λοιπόν εσείς θέλετε να τον βλέπετε σα έναν manager που έκανα θέαμα; Αυτός ήταν εκείνος που κάθε πρωί ξύπναγε ν' αποφασίζει τι άλλο μπορούσε να γίνει καλύτερο εκείνη την ημέρα — κι εμείς κάνουμε λόγο γι' αυτούς τους τίτλους σα είχαν πέσει από τον ουρανό.

Αφού διαβάσατε όλα αυτά που έγιναν εδώ μέσα — από τις πρώτες σέντες μέχρι τις ιστορίες στις κερκίδες — τι γίνεται τελικά;; Δεν μιλάω για νούμερα τίτλων ή για τις χιλιάδες ευρώ στις μεταγραφές. Αυτά είναι νερό κι αλάτι, όπως λέει κι ο Σταύρος εκεί πάνω. Μιλάω για εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 όταν η ομάδα είχε τρεις απουσίες στον τελικό και ο Ουίτμερ έκανε αγώνα σα κουτός επειδή τον είχαν βάλει εκείνοι οι προηγούμενοι μανάτζερδες σα φάντασμα. Εκείνος στάθηκε δίπλα στον πάγκο σα είχε υπογράψει συμβόλαιο αγοράς θρόνου και άλλαξε όλο το σύστημα μέσα σε μία εβδομάδα — όχι επειδή είχε τύχη, επειδή έκανε την ομάδα ν' αγωνιστεί σα οικογένεια όπου ο Φορτούνης είχε πλήρη ελευθερία ν' σκοτώνει αμυντικούς σα είχαν λόγο αυτοί. Κι όταν κάποιος σας πει πως ήταν μόνο επειδή έκανε κάποιες αλλαγές στις πρώτες σέντες, θυμηθείτε εκείνο το βράδυ στο Βουκουρέστι πριν τον τελικό του Europa League. Εκείνος καθόταν σα βράχος δίπλα στον πάγκο ενώ γύρω του είχαν βγάλει έξω τρεις σημαντικούς παίκτες λόγω τραυματισμών. Εκείνος όμως δεν άλλαξε πλάνο σα συνέβαινε το πρώτο γκολ — εκείνος συνέχισε σα είχε ξεσαλώσει την ομάδα του! Κι ο αγώνας τελείωσε 3-0, όχι επειδή ήταν εκεί τυχαία, αλλά επειδή εκείνος είχε διαλέξει ανθρώπους που όταν τους έδινε φτερά έκαναν τους ουρανούς δικό τους σπίτι. Μιλάω για τις εκατομμύρια στις μεταγραφές — ναι, αυτές οι εκατομμύρια δεν ήταν νερό βρύσης. Όταν έφερε τον Φορτούνη εκείνος δεν τον πήγαινε στο τμήμα marketing να του δείξουν εικόνες στιλ εμπορικού χαρακτήρα — τον πήγαινε στον πάγκο του Ουίτμερ και του έλεγε: "Ρε αγόρι μου, εσύ εδώ σκοτώνεις αμυντικούς σα έχουν λόγο εκείνοι!" Κι εκείνος έκανε δεκαπέντε γκολ εκείνη τη χρονιά όχι επειδή είχε πεινάσει ο ίδιος εκείνον τον Οκτώβριο, αλλά επειδή εκείνος είχε βάλει στόχο: όταν ο Γιόβιτσα αποφάσιζε πως κάποιος πρέπει ν' αγωνιστεί, έκανε γκολ σα είχε μέσα του ένα δέντρο καυσόξυλο από την Καλαμαριά! Κι όταν κάποιος σας πει πως δεν ήταν εκεί τόσο συχνά στις πρώτες σέντες, θυμηθείτε εκείνον τον Οκτώβριο του 2020 όταν η ομάδα είχε τρεις τραυματίες στον τελικό εκείνος έκανε τρεις φορές επαναλήψεις στη σέντρα επειδή είχε παρατηρήσει πως η ομάδα έτρεχε σα αργή βίδα! Αυτοί οι τίτλοι δεν είχαν νερό βρύσης, είχαν αίμα — και εκείνος ήταν εκεί κάθε φορά που η ιστορία γραφόταν σα ανάγλυφο στον τοίχο. Πιο δικός μας από οποιονδήποτε άλλον ήταν αυτός ο άνθρωπος επειδή έκανε τον Ολυμπιακό σπίτι σαν οικογένεια όπου όλοι είχαν ρόλο. Αυτός ήταν εκείνος που κάθε πρωί ξύπναγε ν' αποφασίζει τι άλλο μπορούσε να γίνει καλύτερο εκείνη την ημέρα — κι εμείς κάνουμε λόγο γι' αυτούς τους τίτλους σα είχαν πέσει από τον ουρανό. Όχι, αυτά ήταν δουλειά. Μονάχα δουλειά. Κι εκείνος έκανε τη δουλειά του σα χειρουργός πάνω από τον πάγκο, όχι επειδή είχε κάποιο τίτλο σπουδαστή, αλλά επειδή είχε ζήσει την ιστορία σαν δική του ιστορία, σαν δικό του αίμα.

Ρε παιδιά... 😅 Τι να πω τώρα... εγώ εκείνον τον Οκτώβριο του 2017 είχα μόλις μετακομίσει στη Λάρισα από το χωριό και θυμάμαι που βρήκα τον Ουίτμερ σα βαρκούλα στο πρωτάθλημα! Κι έπεσα πάνω σε ένα βίντεο εκείνου του αγώνα με τον ΠΑΟΚ εκείνο το Σάββατο — ο Γιόβιτσα στέκεται σα πέτρα δίπλα στον πάγκο σα είχε γράψει ολόκληρο τον αγώνα στη μνήμη του! Μακάρι να είχα μια τέτοια μνήμη όταν κάνω για τα εξετάσματα στο πανεπιστήμιο... 😅 Κι όταν άρχισαν να μιλάνε για τις πολλές απουσίες στις πρώτες σέντες εγώ περίμενα τι άλλο... μπορώ να κάνω λάθος;;; Μα ξεχνάνε πως όταν οι τίτλοι έπαιρναν φωτιά εκείνος ήταν εκεί σα είχε βάλει στόχο: η ομάδα ν' αντέχει σα οικογένεια! Κι εμένα αυτά μου θυμίζουν εκείνον τον άνθρωπο στο χωριό μας που είχε μια γλάστρα πάνω στη βρύση του χωριού — ήταν λίγο αστεία η γλάστρα, αλλά όταν χρειαζόταν νερό ποτέ δεν ήταν άδεια! Αυτός ο Γιόβιτσα είχε βάλει τη γλάστρα του στο γήπεδο — κι όσοι έπιναν από αυτή έκαναν τους τίτλους δικούς τους! Πάντως... ευχαριστώ που το είπατε! Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται... 🙂