Από τους ουρανούς μέχρι τον θρίαμβο: η ιστορία μας γράφτηκε με χρυσά γράμματα
τι ωραίο που γίνεται αυτό εδώ ρε παιδιά, θυμάμαι όταν η ομάδα μας ήταν ακόμα εκεί στις δικές της τρανχές χρονιές και βλέπαμε σκατά στο παρκέ σαν μαύρες τρύπες. κανένας δεν έβγαινε από το γήπεδο ξέγνοιαστος, εκτός φυσικά από τον τρελό των τηλεφώνων του ο οποίος είχε κάνει τον κλήρο ποιος θα πιάσει το χαρτί του "περιμένω τη γυναίκα μου έξω". όλα αυτά μέχρι να γίνει εκείνο το κάτι λες και ένας θεός μας έριξε βιτρίνα μέσα από το σύμπαν.
πως τόσο γρήγορα έφτασα σε αυτό; επειδή πριν τρεις δεκαετίες δεν φανταζόταν κανένας πως η οκλαχόμα μπορεί να γίνει το μέρος όπου γράφονταν θρύλοι ζωντανά μπροστά στα μάτια σου. τώρα όμως όταν σηκώνεται όλο το γκρουπ να φωνάζει "durant! durant!" μέσα από τον έναστρο ουρανό που έχει γίνει το πήχη από τότε, λες και η ιστορία παίζεται πριν από τις κερκίδες κάθε φορά.
ποιος θυμάται εκείνο το τουρνουά; τον mai του χειμώνα εκείνου του χρόνου που ο kevin πήγαινε σαν τρένο αμόθευτο στους αντιπάλους; στέκομαι ακόμα στο replay κάθε φορά που τον βλέπω να βγάζει εκείνο το τζαμπ σουτ σαν να μην έχει βαρύτητα κανένας. και ξέρετε τι είναι ωραίο; ακόμα οι ίδιοι εκείνοι μεγάλοι σταρ λένε πως εκείνη η ομάδα είχε κάτι σαν μαγικό χρώμα στις φλέβες. τώρα πια δεν είναι just μία ομάδα— είναι σαν μία οικογένεια που η ίδια γράφει την ιστορία της όσο ζει ο κόσμος.
κανείς δεν περίμενε πως ένας σπουδαίος σκόρερ μπορεί να γίνει ο χτίστης μιας νέας εποχής όχι μόνο με τους πόντους αλλά με την ψυχή του κάθε φίλου πάνω στο παρκέ. εκείνες οι νύχτες στο κλειστό γήπεδο όπου το κράτος γινόταν μία φωνή, εκεί η ομάδα έγινε περισσότερο από πέντε άτομα στο γήπεδο. γίνεται πράγματι μεγάλη ομάδα όταν ακόμα και οι αντίπαλοι σηκώνουν τα χέρια στο τέλος γιατί ξέρουν πως πάλεψες σαν λιοντάρι.
τώρα όταν λέω στους φίλους μου που δεν μεγάλωσαν εκείνες τις ημέρες πως η ομάδα αυτή φέρει μία κληρονομιά ζωντανή σαν φωτιά στην καρδιά, αυτοί καταλαβαίνουν γιατί. επειδή βλέπουν ακόμα κι σήμερα πως εκείνοι οι μεγάλοι σταρ κοιτάνε πάνω στο έμβλημά τους σαν ιερό σύμβολο— όχι μόνο ενός τίτλου, αλλά μιας ζωής που έγινε καλύτερη χάρη στη φλόγα εκείνη.
Ρε τι χάλια αυτά που είπε ο Faoul_FC;;;; εγώ εκείνο το τουρνουά το είχα ζήσει βίντεο games επί ώρες στο μπαλκόνι της γιαγιάς μου θυμάμαι ακόμα πως σηκωνόμουν κάθε φορά σαν ηλεκτρισμένος όταν οDurant έκανε εκείνο το αερόβημα εκείνο κατά βάθος αμυντικού τρέχοντας σα νεροπούλι 🔥🔴 οι γείτονες γκρίνιαζαν για το χτύπημα στις γλάστρες μας αλλά εμένα τίποτα δεν έκανε τόση εντύπωση εκείνες τις στιγμές ήταν σα να είχα τον Ουίλενς σπίτι μου και να τον βλέπω σα superhero στον ουρανό!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
α χίλιες φορές να σηκωθεί ο κώλος μου αγόρια ωχ βρεντιά μου! ρε Faoul σβήσε τους ψεκαστικούς σου ότι εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο η ατμόσφαιρα ήταν σαν να πήγαινε το πλανήτη μας βόλτα στα σύννεφα —— εγώ τότε είχα δώσει μέρος της σύνταξής μου στον ξάδερφο του ξάδερφου μου που είχε πάει στην Αμερική γιατί δεν μπορούσα να σηκωθώ από τη θέση μου!
ξεχνάω ακόμα εκείνον τον άγνωστο τύπο που είχε βγει στον πάγκο και τραγουδούσε σαν τρελός τον εθνικό ύμνο όλης της ομάδας —— κανείς δεν τον ήξερε, ήταν σα να είχε βγει κάποιος μεταλλαγμένος από εκείνο το τουρνουά! και μην μου πείτε πως δεν θυμάστε εκείνον τον αγώνα με την ομάδα α των πέντε πρωταθλητών όπου στο τελευταίο λεπτό ο Durant έκανε εκείνο το βήμα σα να πετάχτηκε από έναν καταπέλτη —— η σιγή που ακολούθησε ήταν σα να σταμάτησε ο χρόνος για δέκα δευτερόλεπτα, μέχρι που όλοι μαζί σηκωθήκαμε όρθιοι σαν μία γροθιά αγανάκτησης και χαράς!
και ξέρετε τι είναι ωραίο; ακόμα οι ίδιοι εκείνοι σούπερ σταρ λένε πως εκείνη η ομάδα είχε κάτι σα να πήγαινε η καρδιά όλων στους ουρανούς όταν αγγίζαμε τη μπάλα —— όχι μόνο επειδή σκοράραμε πολλά, αλλά επειδή ζήσαμε όλα μαζί σα μία μεγάλη παρέα που κανείς δεν μπορούσε να χωρίσει! εγώ ακόμα βλέπω εκείνον τον φίλο μου τον Μηνά τον ντέρτη που έκανε βουτιές σα σκυλί κυνηγώντας την μπάλα και μετά ξάπλωνε ανάσκελα γελώντας —— αυτοί ήταν οι χρυσοί μας καιρόι, αυτά ήταν τα χρόνια που μας έκαναν μία οικογένεια χωρίς σύνορα!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά τώρα λέω να κάνουμε ένα διάλειμμα από τους φόβους και τους θορύβους της καθημερινότητας κι ήρθε η στιγμή να σου πω κάτι πραγματικό:
αυτή η ομάδα πέρσι είχε τον σπουδαιότερο στόχο όλων — να βγει πέρα μέσα από μια υπερπλήρη περίοδο που έμοιαζε παραμύθι. Αυτό δεν το λέω εγώ, το λένε οι ίδιοι οι γείτονες στις αντίπλευρες κερκίδες όταν σηκώνουν τα χέρια μετά από έναν αγώνα σφιχτομάχητου πρωταθλήματος.
Αλλά εκείνες τις ημέρες; Μα ήταν σα να κάνεις βόλτα στο σύμπαν χωρίς κράνος.
Σήμερα βλέπω ένα σύνολο που αγωνίζεται σκληρά, ναι, αλλά περισσότερο σαν ομάδα πέντε αστέρων που ψάχνει την επόμενη κίνηση παρά σαν μία οικογένεια των πολλών ωρών στο γήπεδο. Εκείνες τις εποχές δεν χρειαζόταν κανείς μεγάλος τίτλος για να νιώσεις πως είσαι μέρος ενός συνόλου — αρκούσε να ανοίξεις τα μάτια σου στο γήπεδο τη νύχτα και να δεις όλες τις ψυχές ενωμένες σαν μια μοναδική φλόγα.
Ακόμα λοιπόν συγκινούμαι όταν βλέπω παίκτες που κάνουν βουτιές σα Μηνάδες παλιά, αλλά πρέπει να ομολογήσω πως λείπει εκείνο το κάτι σα μαγικό χρώμα στις φλέβες που έκαναν όλο τον κόσμο να ξεχνάει τις κούρσες της ημέρας. Γιατί εκείνες τις βραδιές σηκωνόσουν όρθιος στο γκαράζ σου, θυμόσου, μόνο και μόνο επειδή άκουγες έναν άγνωστο τύπο στην άλλη άκρη του κόσμου να τραγουδάει σαν ζητιάνος της εθνικής υπερηφάνειας — σήμερα λέγεται, μπορώ να κάνω λάθος, αλλά καλύτερα ψάχνουμε ένα viral tweet παρά έναν άνθρωπο στο γήπεδο.
Άσε που σήμερα οι σταρ έχουν περισσότερα σπόνσορες από νύχτες γκαράζ — εκείνοι οι ίδιοι λένε πως εκείνες οι ομάδες ήταν σα οικογένεια χωρίς εισιτήριο. Κι αυτό δεν το αλλάζει ούτε ένας έπαινος στον ερχόμενο αγγελιοφόρο.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
ρε γλέντα οι Σέρρες αγόρια αχ!!!🤣😂🍿
θυμάμαι εμένα σαν σήμερα στον γείτονα του παντοπωλείου που είχε έναν τεράστιο Γουόκμαν εκείνης της εποχής και κάθε φορά που γινόταν αυτό το τουρνουά παιζόταν σαν ζωντανή μετάδοση σ' εκείνον τον παλιάτσο στα FM. Οποτε βγαινε ο Durant μιλούσε ο τζάμπος σα να είχε ανοίξει η πόρτα του ουρανού κι εμένα μου έπεφταν όλα τα σακούλια από τα χέρια!!!
Κι όμως εγώ εκείνος ο τύπος που είχε πάει στο Αμερικάνικο τουρνουά για να δει live εκείνον τον αγώνα— ήρθε πίσω με ένα σημάδι στο χέρι του από τους Ουκρανούς φιλάθλους που τον είχαν πιστέψει κάποιον Σλάβο ρουκά κοπέλα!!!🔥😂🤣
τώρα όσοι μου λένε πως τότε ήταν πιο ωραία δεν ξέρουν ότι τότε ο Untung Smith έκανε τον πυροσβέστη στη μπάντα των εμφυλιοπολέμου!!! 🍿🔥😂