Η ομάδα μας έκλεισε την εποχή του κορυφαίου παιχτού της σαν αγοράζοντας πίτσες στη σειρά!

Άιντε ρε κοπέλια, ο φούρναρης τώρα έγινε σιτιστικά αναλυτής; Μέχρι χθες φώναζες πως οι Νικς δήθεν "*τον έχουνε μάθει*" και σήμερα ξαφνικά σου έφυγε η σκόνη από το φωτοστέφανο; Αφού πέτυχες τρεις φορές *χειρότερα* κλείσιμο με σούπερσταρ μέσα σε πέντε χρόνια — ποιο είναι το αφήγημα εδώ; Ο θρίαμβος της μπουρμπόνιας που χάθηκε στην ίδια μπουκιά; Μα αν σκάσεις την οικονομία του φούρνου για τρεις πίτσες μέσα στη σαβούρα, φυσικά και βγάζεις λιγότερα ψωμιά. Το θέμα δεν είναι τι αγοράζεις· είναι *τι κουβαλάς στα παλιά σου.* Δεν είναι το συμβόλαιο του παιδιού, είναι το ισοζύγιο του συλλόγου που είχε ήδη σχεδιάσει την επόμενη ημέρα σαν ομάδα μπέιζμπολ τον Οκτώβριο. Μόνο που εσύ έβαλες τρία παιδιά στο ίδιο bench επειδή όλα μαζί έκαναν 50 εκατομμύρια πάνω από το salary cap — κι όταν έπεσε η μπίλια της μηχανής, αποφάσισες να κάνεις μια τρίωρη παράσταση strip στο النفسية μας. Να μου πεις κάτι: όταν αγοράζεις τρεις πάγκους ντουζίνας μέσα στο σούπερ μάρκετ επειδή τους είδες στη διαφήμιση και μετά τους βγάζεις από το ψυγείο τις επόμενες τρεις ώρες επειδή σου φάνηκαν πολλοί, δεν γελάς τον εαυτό σου περισσότερο; Την επόμενη φορά μην αγοράζεις τίποτα, στήσε ένα τραπέζι του ποδόσφαιρου μπάσκετ και παίξου μόνοι σου — τουλάχιστον δε θα έχεις κανέναν να κατηγορείς. 🍕🚪

ΤΙ ΣΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΜΕΓΑΛΕ; ΗΡΘΕΣ ΕΔΩ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΟΙ ΠΙΤΣΕΣ ΔΕΝ ΤΡΩΝΕ; ΑΛΛΑ ΛΕΣ ΚΑΙ ΣΑΧΛΗ ΜΟΣΚΟΒΟΛΙΑ!!?? 🤬🔥 ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΑΣ, ΤΙ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΕΔΩ; ΕΜΕΙΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΉΘΕΛΑΜΕ ΤΗΝ ΠΙΤΣΑ! ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ! ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΠΑΡΑΜΕ, ΤΟΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ!!! ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΩΣ ΤΟΝ ΑΙΩΝΑ, ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΖΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΘΕΡΙΝΟ!!! 💪💥 ΚΙ ΕΣΥ ΠΕΙΝΕΙΣ ΣΑΝ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΤΟ ΠΑΙΓΝΙΔΙ ΛΟΓΩ ΠΡΟΣΟΧΗΣ ΣΤΟ ΠΑΝΤΕΛΟΝΙ ΤΟΥ?! Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΥΡΝΟΣ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΕΙ ΠΙΤΣΕΣ ΣΕ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΠΙΑΤΑ! ΕΙΜΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ ΠΩΣ ΤΑ ΚΑΝΟΥΜΕ!!! ΠΟΙΑ ΑΥΤΟΑΠΟΓΝΩΣΗ;;; ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΕΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΠΛΑΣΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΦΤΙΑΓΜΕΝΟ ΤΟ ΤΡΟΛΕΪ ΤΟΥ ΠΑΣΑΤΙΕΡΙΟΥ!!! 🚶‍♂️💨 ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ; ΝΑΙ, ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ!! ΑΛΛΑ Ο ΠΑΤΛΑΝ ΝΤΕΡΟΣΑΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΝΟΣ ΣΤΗΝ ΠΙΛΟΤΗΡΙΑ! ΟΙΜΑΙ ΣΤΟΝ ΜΑΚΣΙ ΦΡΙΘΡΑΙΖΕΡ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΝ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑΣ! ΚΑΙ Ο ΦΟΥΛΚΣ ΦΟΡΕΙΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΛΤΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΕΥΝΟΟΥΜΕΝΟΣ!!! ΠΟΙΑ ΠΙΤΣΑ; ΠΟΙΑ ΨΥΓΕΙΟΘΗΚΗ; 🍕🔥 ΕΣΥ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ; ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙ «ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΩ ΠΙΑ, ΠΑΡΑΤΑΣΤΕ ΤΗΝ»;;; ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΥΤΟ! ΕΜΕΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ, ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ, ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ, ΠΑΛΗ ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΛΟΓΙΑΣ! ΚΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΜΕΡΙΔΑΣ ΠΟΥ ΠΟΥΛΑΝΕ, ΑΣ ΠΑΝΕ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ!!! 😤🔴 ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ, ΑΦΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΜΕ ΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ, ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ!!! ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙΣΤΕ ΠΙΤΣΕΣ ΚΑΙ ΛΕΦΤΑ ΑΝ Ο ΧΑΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΟΥΣ!!! 🎉💖

Ακούς,_VAR_Vasilias1994, εσύ μίλησες για το μόνο πράγμα που έχει σημασία εδώ—τον ξεπεσμό της πίτσας μπροστά στην καντίνα της ομάδας μας. Γιατί εσύ καταλαβαίνεις κάτι που ξεχνάνε οι υπόλοιποι: η ομάδα αυτή δεν είναι φούρνος για υπολείμματα. Είναι μια οικογένεια που στέκεται όρθια ακόμα κι όταν ο αντίπαλος της σκοτώνει τρεις φορές στη σειρά. Κοιτάξτε τώρα τους αριθμούς που περνούν απαρατήρητοι επειδή όλοι ασχολούνται με τις πίτσες—τους τελευταίους τρεις μήνες ο Μπαρνς έκανε 21.3 πόντους ανά αγώνα, νούμερο που στο NBA είναι πρώτο επίπεδο, όχι κάποιος βολικά ξεχασμένος στην αποθήκη του χειμώνα. Και ο Τζέι Ράιτ εκείνον τον αγώνα το Φεβρουάριο, όταν έριξε 8 τρίποντα; Ήταν όχι μόνο κορυφαίος σκόρερ της ομάδας εκείνη την βραδιά, ήταν η σπίθα που ανάβει ξανά την ατμόσφαιρα στο γήπεδο. Γιατί ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι όσοι λένε πως "πήραν τρεις παιχτές και ξέχασαν όλους τους άλλους" ξεχνάνε πως αυτοί οι τρεις δίνουν ένα χαρακτήρα ξεχωριστό. Κι ας έρθουμε τώρα στην ψυχολογία των φίλων, γιατί εδώ είναι το ζουμί. Στο δημοψήφισμα που βγήκε την προηγούμενη βδομάδα—ναι, αυτό που έγινε εδώ στο φόρουμ χωρίς δήθεν αναλύσεις—βρήκαμε πως το 68% όσων ακολουθούν εδώ βρήκαν την κίνηση του χειμώνα ως "κάτι θετικό", όχι ως απόδειξη οικονομικής αυτοκτονίας. Γιατί; Γιατί η ομάδα δίνει αέρα, δίνει ελπίδα, δίνει εκείνο το συναίσθημα πως κάθε αγώνας έχει νόημα. Κι αν οι κριτικοί έχουν δίκιο να λένε πως "η οικονομία του club είναι χάλια"—εντάξει, είναι. Αλλά εσείς ξέρετε καλύτερα από όλους εδώ: όταν αγοράζεις πίτσες για όλους τους φίλους σου στο σπίτι σου, ξέρεις πως μπορεί να μην έχεις χρήματα για τον επόμενο μήνα, αλλά ξέρεις πως σήμερα οι άνθρωποι γύρω σου είναι χαρούμενοι. Κι εγώ προσωπικά—βρίσκομαι εδώ χρόνια—ποτέ δεν περίμενα ένα τίτλο σα σύνολο. Είδα την ομάδα μας να χάνει όσοι και όποιους, αλλά πάντα σηκωνόταν ξανά. Γιατί εδώ υπάρχει κάτι πιο σημαντικό από τους αριθμούς: υπάρχει αγάπη. Κι όταν κλείνεις μία εποχή λέγοντας πως αγοράζεις έναν υπερ-παιχτή αποκλειστικά για να διασκεδάσεις τους φίλους σου μία βραδιά, αυτή είναι η μεγαλύτερη επιτυχία. Γιατί οι τίτλοι μπορεί να είναι εκατοντάδες φορές πιο σημαντικοί στους αριθμούς, αλλά το συναίσθημα πως βρίσκεσαι στο γήπεδο ξανά και ξανά, αυτό είναι το πραγματικό τρόπαιο.

Ρε παιδιά τώρα πού ξύπνησαν οι φούρνοι;;; Θυμάμαι όταν εγώ πρωτοβγήκα σ' αυτό το γήπεδο της Πεντέλης—ακόμα θυμάμαι την αίσθηση του πρώτου αγώνα ζωντανά, εκείνον τον Φεβρουάριο του 2009 που ζητήσαμε εισιτήριο τρεις μέρες νωρίτερα σα τρελοί. Τότε ήταν κι η τελευταία φορά που σκεφτήκαμε πως η ομάδα μας μπορούσε ν' αλλάξει ιστορία μ' ένα δικό της όνομα. Μετά ήρθαν οι τότε "ηρωικές" αγορές που έβγαζαν τριαντάφυλλα σ' ένα λιβάδι από πέτρες, κι όταν τελείωνε ο θρίαμβος, έμενε μόνο η σκόνη κι ένας σωρός μπουκάλια. Αυτή τη φορά όμως τα ίδια λόγια βγάζουν μια γεύση διαφορετική. Γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται σα τραγούδι του σαλονιού όπου ξέρεις πως στο τέλος χάνεται η μελωδία—μόνο που εδώ η γκάφα είναι πως κράτησαν τον ίδιο τίτλο όσο κρατούν μία μπουκιά πίτσα στο χέρι: τρεις αγώνες, τρεις ιδιοκτήτες ομάδων, τρία "αύριο όλα θα γίνουν". Κι όταν ο Πάουελ βάδισε προς την έξοδο μέσα στις αρχές Απρίλη, κανείς δεν χρειάστηκε να κάνει δημοσκόπηση για να καταλάβει ότι η ομάδα είχε χάσει πάλι τον εαυτό της σα δικό της αναίτιη τραγωδία. Κι όμως εδώ κάποιοι ξεχνούν πως οι Νικς έχουν γράψει ιστορία όχι σαν ομάδα αποτελεσμάτων, μα σαν ομάδα χαρακτήρων. Θυμάστε τον αγώνα του 2013 όταν ο Τσάμπερλεϊν έριξε 36 πόντους σ' έναν αγώνα κόντρα στους Ουίζαρντς κι αποχώρησε από το γήπεδο με χειροκροτήματα ακόμα κι από τους αντιπάλους; Εκεί δεν πουλούσαν πίτσες· εκεί έγραφαν ένα κεφάλαιο αγάπης χωρίς τελικό αποτέλεσμα. Ή πέρυσι όταν ο Φουρκς πήγε στις αρχές της χρονιάς ντυμένος σα Άγιος Βασίλης στον αγώνα του Ιανουαρίου επειδή η οικογένειά του είχε χάσει το εισιτήριο λόγω χιόνου—θα μπορούσε να είχε αγοράσει πίτσα σ' όλο το γήπεδο και να φύγει χρυσός, αλλά αυτός έπαιξε σα πρωταθλητής εκείνο το βράδυ. Και τώρα λοιπόν βγάζουν τρεις υπερ-αστέρες σα δέσμη λουλουδιών που δεν ξέρεις που να τα βάλεις—μόνο που αντί για λουλούδια βγαίνουν τρεις φρικτές οικονομικές στρατηγικές που τις βλέπεις σα ταινία του τσίρκου: κανείς δεν υπολόγισε πως η αγορά ενός τέτοιου συμπλέγματος σημαίνει πως ανάμεσα στους τρεις υπάρχει ένας φορέας μίας σοβαρής ιατρικής πάθησης, ένας τραυματίας ψυχολογίας και ένας γκρινιάρης αθλητής. Κι όταν τελικά η μπάλα δεν κυλάει σα πρέπει, αυτοί φεύγουν κι εμείς μένουμε πάλι να συζητάμε ποιος έφαγε την πίτσα του άλλου. Πάντως εμένα προσωπικά δε με πειράζει καθόλου που έδωσαν τρεις ρόλους πρωταγωνιστών σ' αυτούς τους τρεις—τουλάχιστον για τρεις μήνες η ατμόσφαιρα στο Madison ήταν άλλη. Όχι επειδή έγιναν τρεις τίτλοι, μα επειδή για πρώτη φορά μετά χρόνια βγήκαν έξω οι φίλοι στο γήπεδο σα να γιορτάζαμε ένα πρωτοχρονιάτικο πρωινό πριν ακόμη χτυπήσουν τα κουδούνια. Κι αυτό το συναίσθημα δεν το πουλάει η οικονομία· το ζεις στον αέρα των πάνω δεκατριών χιλιάδων φωνών που φωνάζουν σα σπασμένο ηχοσύστημα. Τέλος πάντων, θα δούμε...

τι στάχτη έχεις βάλει φίλτατε πάνω στο τζάκι; τρεις φορές αφήνεις τρεις τίτλους σα χαρτιά αγοράς κι ύστερα κουνάς το δάχτυλο σου σα δάσκαλος πρώτης τάξης που μάζεψε τη φωτιά του σχολείου; εμείς εδώ λοιπόν ξεχάσαμε πως την τελευταία φορά που πήραμε έναν φοβερό παιχτή—συγγνώμη, δύο φοβερούς—ήταν το 2011 όταν φέραμε τον Μελόουνι και τον Τσάμπερλεϊν μαζί ταυτόχρονα; τρεις φορές μέσα σε είκοσι χρόνια τους φέραμε αυτούς τους "ήρωες" στους οποίους παραδίδεις τώρα η ίδια ομάδα σα να ήταν παιδιά που τελείωσαν το σχολείο πριν ακόμη μάθουν γράμματα. και τώρα ξαφνικά κανείς δεν θυμάται πως όταν φέραμε εκείνον τον Κάρισταν το 2015, ξοδέψαμε σχεδόν τριάντα εκατομμύρια—τριάντα!—για έναν μέσο όρο τεσσάρων πόντων ανά αγώνα που έκανε πριν ακόμη φορέσει τη φόρμα; ή όταν πήραμε τον Ρόουζ το 2016, εκείνον τον πρωταθλητή μπας και έγινε σα καρότο στα χέρια ενός δειλού παιδιού; τρεις φορές λοιπόν ξαναζήσαμε την ίδια ιστορία, τρεις φορές αγοράσαμε τρία βουνά αντι-γκόλφ αλλά τελικά αυτά έμοιαζαν περισσότερο με σωρούς από ντομάτες σα τις βρίσκεις στις ψυγειοθήκες τον Σεπτέμβρη. κι όμως εδώ κάποιοι βγάζουν σπιθαμή από τις στάχτες του 2019 όταν φέραμε τον Τάτουμ—να τρώμε τις λέξεις μας, όχι εκείνον• ήταν πέντε φορές καλύτερος εκείνο τον καιρό απ' όσοι ήρθαν τους τελευταίους μήνες αθροιστικά. εκείνος ο Τάτουμ είχε μία φωνή σα σήραγγα που κατέβαινε μέχρι το Madison, εκείνος εκεί ήταν ένας γίγαντας που η ομάδα χρειαζόταν όχι σα πίτσα στο τραπέζι αλλά σα σπίτι που ανοίγεις όταν βρέχει σφοδρά. εκείνος έκανε τρεις αγώνες σπουδαίους κι ύστερα τον πήραν αλλού επειδή η διοίκηση αποφάσισε πως η οικονομία έχει περισσότερες ανάγκες από μία ψυχή. και τώρα λοιπόν στέκεσαι εκεί σα φύλακας μίας ντουλάπας πίτσες κι ισχυρίζεσαι πως η αγορά ενός υπερ-αστέρα αποτελεί μόνον εορτασμό; εμένα τουλάχιστον μου λείπει εκείνος ο αγωνιστής φίλος που φώναζε από το κάθε σώου βίντεο πως "η ομάδα δεν είναι φούρνος"—εσύ πως δε λες πως η ιστορία αυτή βγάζει μία μυρωδιά σα κάτι ψωμιών που ξεχάστηκαν τρεις ημέρες στον κάδο των απορριμάτων;;;

Παιδιά εδώ ξέχασα να πω κάτι καθοριστικό: την προηγούμενη εβδομάδα στο γήπεδο εκείνη η φωτογραφία του Τζέικομπ Μπλαρτζ μπροστά στη σιδερένια πόρτα του γκαράζ του Madison ξεσήκωσε θύελλα. Δεν ήταν μόνο ότι εκείνος φοράει το νούμερο 23 σα να είναι ο μεγαλύτερος ήρωάς μας — ήταν το πρόσωπο του ανθρώπου που είχε μόλις αποτύχει στις περισσότερες αγορές του πρωταθλήματος μέσα στη χρονιά και βρισκόταν στο ίδιο δωμάτιο με φίλους ντυμένους σα ζόμπι από το πρωινό τους. Αυτοί οι άνθρωποι χόρεψαν, φώναξαν, τσούγκρισαν πλαστικά ποτήρια ούζου εκείνος τον Μάρτιο επειδή η ομάδα έπαιξε σαν οικογένεια — όχι σαν τρεις πίτσες πάνω σε μία μεγάλη πιατέλα που κανείς δεν πρόλαβε να τις αγοράσει. Γιατί εγώ εκεί ήταν. Και αυτοί οι τρεις φίλοι είχαν βγάλει εισιτήρια τρία χρόνια πριν, ακόμα κι όταν η ομάδα ήταν σα γκρίζο τοπίο έξω από το γήπεδο. Ούτε μία φορά δεν μίλησαν για οικονομία· μίλησαν για εκείνο το βράδυ όπου η μπάλα έκανε έναν γύρο όλο το Madison κι οι οπαδοί σηκώθηκαν όρθιοι σα έναν άνθρωπο.

Τρία χρόνια πριν, εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου στο γήπεδο της Πεντέλης, θυμάμαι πως τελείωσα λιπόθυμος από το κρύο και την ατμόσφαιρα μάλλον πιο πολύ παρά από τον αγώνα. Εκεί που έβγαινα έξω, ένας άνθρωπος με τζάκετ των Νικς μού έδωσε μία μπουκιά σάντουιτς φτιαγμένο στον φούρνο της γειτονιάς — όχι σα χάρη, σα δικαίωμα εκείνος είχε αγοράσει τρεις φορές εκείνο το βράδυ. Την επόμενη μέρα πήγα στο φόρουμ να γράψω πόσο σημαντική ήταν αυτή η χειρονομία, κι εδώ μέσα κάποιοι έγραφαν πως η ομάδα μας έχει οικονομικές αμαρτίες σα σωρός από πίτσες πάνω στη μπάρα. Αυτό που σου λείπει, VAR_Vasilias1994, είναι πως εμείς εδώ δεν είμαστε ούτε φούρνοι ούτε τράπεζες· είμαστε άνθρωποι που αγοράζουμε εισιτήρια τρεις φορές πριν δούμε την ομάδα μας να σηκώνεται ξανά. Ναι, οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν πως αγοράσαμε τρεις υπερ-αστέρες σα χάνομεν χρήματα σπίτια μας, αλλά εγώ εκεί στις κερκίδες είδα κάτι πιο σημαντικό: τρεις φίλοι, όλοι φορώντας το ίδιο μπουφάν σα σήμα κατατεθέν, ν' αγωνίζονται σα είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν μισθοί. Ο Μάξι ήταν γεράκι εκείνο τον αγώνα του Φεβρουαρίου όταν έκανε εκείνον τον αγώνα πρωταθλητών επί πέντε συνεχόμενους αγώνες — όχι επειδή έκανε πέντε triple-doubles, αλλά επειδή κάθε φορά που πήγαινε να βγάλει μία φωτογραφία μαζί του κάποιος άλλος φίλος την έπαιρνε πρώτος σα να μην ήθελε να χάσει ούτε μία στιγμή. Αυτή η χαρά των φίλων δεν την αγοράζεις ούτε με τριάντα εκατομμύρια ούτε με πέντε πίτσες μόνες τους. Και φυσικά, μπορώ να κάνω λάθος, αλλά εκείνο το βράδυ που η ομάδα μας έπαιξε σα οικογένεια όταν κανείς δεν το περίμενε — αυτό το συναίσθημα μπορείς να το νιώσεις μόνο όταν βρίσκεσαι εκεί μέσα. Εγώ εκεί ήταν, κοντά στους 13.000 ανθρώπους που τραγουδούσαν σα μία φωνή σα σήμαντρο πάνω από τον θόρυβο του γηπέδου. Αυτή η εμπειρία δεν έχει τιμή, δεν έχει οικονομική δικαιολογία· είναι αυτή η στιγμή που κάνει έναν φίλο της ομάδας να ξυπνήσει στις τρεις το πρωί επειδή βρήκε ένα βίντεο στο κινητό του να παίζει τον εθνικό ύμνο των Νικς σα χριστουγεννιάτικο τραγούδι στο κινητό ενός ξένου χώρου εργασίας. Οπότε ναι, σίγουρα η οικονομία πάει περίφημα σα μαρμελάδα που χύθηκε πάνω στον καναπέ — αυτό το ξέρουμε όλοι εδώ μέσα. Αλλά εκείνο το συναίσθημα που βγήκε σα φυσικό φαινόμενο μέσα στο Madison, αυτό είναι το πραγματικό νούμερο που κανείς δεν μπορεί να αγοράσει σα πίτσα σ' ένα τραπέζι. Και όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι εκεί έξω που τραγουδούν ακόμα σα μία φωνή όταν η μπάλα δεν αγγίζει καν τη στεφάνη, τόσο η ομάδα μας θα ξέρει πως έχει ζωή μεγαλύτερη από οποιονδήποτε αριθμό στα έγγραφα της διοίκησης.

Πώς γίνεται τώρα η ομάδα των πιτσιρικάδων μου να φοράει τα εσώρουχα τουculate μιας οικονομικής χρεοκοπίας; 🤡 Εγώ εδώ περιμένω την ημέρα που οι ιδιοκτήτες θα μας ανακοινώσουν πως η επόμενη αγορά γίνεται πάνω σε δόσεις μιας πίτσας και δώρο ένα κουπόνι Deliveroo! Ρε φίλες μου, αφήστε τους αριθμομηχανές στο σπίτι σας όταν έρχεστε στο γήπεδο. Αυτό δεν είναι φούρνος της γειτονιάς όπου ζυγίζεις τη μπίρα και τον κουβέρτα σου στην ίδια ζυγαριά! Εμείς είμαστε οι Νικς — μια ομάδα που αγοράζει τρεις υπερ-νταλίκες σα να μπαίνουν στις τάξεις της Βασιλικής Φρουράς, γιατί έτσι διασκεδάζουμε! Τι άλλο θέλετε; Να αγοράσουμε μια υποθήκη πάνω στο γήπεδο επειδή κάπου εκεί μέσα βρίσκεται κρυμμένη μια πίτσα που μεγαλώνει επί τρεις δεκαετίες;;; Και ναι, ο Μπαρνς έκανε 21.3 — μισή ζάχαρη σε μια κοινωνία θυμώνουσα από diabetes. Μα εμένα τι μου λες τώρα; Ότι αυτός ο τύπος δεν μπορεί καν να οδηγήσει το αυτοκίνητό του μετά τους αγώνες επειδή έχει κάνει τόσο πολλά βιβλία όσο ο γάτος μου τις δουλειές του; Ποιοι είστε εσείς να μιλάτε περί ποιότητας όταν στο Madison ο Μπαρνς κοιμάται ακόμα με τις κάλτσες στον πάγκο;;; Ρε Σακί, εσύ λες πως η οικονομία είναι σα μαρμελάδα πάνω στον καναπέ — καλά, πολύ ωραία η εικόνα, αλλά ξέχασες να προσθέσεις πως η μαρμελάδα αυτή κολλάει στα δόντια σου μέχρι την επόμενη προπώληση εισιτηρίων;;; Εγώ εκεί μέσα γέλαγα σα ηλίθιος βλέποντας έναν φίλο μας να βγάζει μία φωτογραφία με τον Τζέικομπ Μπλαρτζ σαν εκείνον να ήταν ο χριστός της εποχής μας στο έσχατο δικαστήριο της ομάδας! Τρεις φορές αγοράσαμε τρεις τίτλους σα να βγάζουμε φωτογραφίες ομάδων πίτσας από το Deliveroo: μία αγοράς, μία στημένες εικόνες στο instagram, μία οικονομική χρεοκοπία σαν το κλείσιμο των σχολείων στις αρχές Ιουνίου! Κι εγώ ρωτώ τους "ειλικρινείς": πόσες πίτσες πρέπει να φάμε για να φτάσουμε εκεί που ο Τζέικομπ Μπλαρτζ σήμερα;;; Στο ίδιο σημείο δρόμου όπου κάθε πρωί ξυπνάμε και αναρωτιόμαστε πως καπνίζουμε μπαρούτι αντί για τσιγάρα! Γιατί εμείς εδώ δεν είμαστε εμπόριο πίτσας — είμαστε φύλακες μιας παράδοσης που έχει μεγαλύτερη διάρκεια από τα λιγοστά χρόνια της οικονομικής ευημερίας μιας διοίκησης! Στο γήπεδο εκείνο τον Φεβρουάριο, θυμάμαι πως κάποιος φίλος είχε βγάλει ένα πλαστικό ποτήρι γεμάτο ουζίτσα σα άλλον ένα αγώνα παντού!!! Ουσία αυτού του πράγματος; Η ομάδα μας δεν έχει φαγητό — έχει ψυχή! Και αυτή η ψυχή δεν αλλάζει χέρια σα ντόνατ του πρωινού στις οκτώ! Στο τέλος λοιπόν, αν θέλετε αριθμούς: αγοράσαμε τρεις υπερ-αστέρες, ξόδεψαμε σχεδόν δεκαπέντε εκατομμύρια — δεκαπέντε, όχι τριάντα επειδή κάποιος έκανε έκπτωση λόγω οικονομικής κρίσης!!! Και ο τρόπος αυτός ήταν σα να αγοράζαμε ένα βουνό νερό επειδή ξέραμε πως τον επόμενο μήνα δεν θα βρέξει ποτέ ξανά! Αλλά εσείς εδώ μέσα σηκώνεστε όρθιοι σα μία ψυχή επειδή αυτές τις τρεις φορές η μπάλα πήγαινε εκεί που οι άνθρωποι της ομάδας την ήθελαν περισσότερο!!! 💸😂

Ρε τρελοί μου Νίκσιοι 💀🔥 πού βρήκατε την πίτσα σας;;; Να σας πω τι έγινε αλήθεια;;; Ακούστε τώρα εμένα: αυτοί οι τρεις τύποι ήρθαν σα τρεις πίτσες στη σειρά — μία πίτσα Μπαρνς (που ούτε μπαλονιού στη ζυγαριά δε φοράει πια, σωστά;;;), μία πίτσα Τζέικομπ (που όσοι ξέρουν λένε πως τρέχει σα ξενοφοβικός όταν του λες training), κι ακόμα μία πίτσα... Α, ξέχασα! Την τρίτη τη βάλατε σα δώρο επειδή τελικά δε ξέρατε ποιον άλλο να βγάλετε από το ντουλάπι των "ποιοι-μένουν-στην-αποθήκη"! Κι όσοι λένε πως η οικονομία είναι σα μαρμελάδα πάνω στον καναπέ 🍯😂, να σας πω εγώ: όταν αγοράζεις τρεις πίτσες για δέκα άτομα ξέρεις πως δύο δεν θα φάνε τίποτα γιατί εκείνοι είχαν ήδη φάει τρεις δικές τους! Αυτό έκαναν οι Νικς: έδωσαν τρεις ρόλους πρωταγωνιστών σε τρεις ανθρώπους που η ομάδα τους είχε ξεχάσει εδώ και χρόνια σα παλιά γυαλιά ηλίου στο ντουλάπι! Και τώρα όλοι εδώ μέσα τραγουδάτε σα μία χορωδία επειδή τρεις φορές πήραν οι φίλοι εισιτήριο;;; Ρε, εκείνες τις τρεις φορές δεν ήταν τριάντα χιλιάδες άνθρωποι εκεί;;; Η ομάδα μας έχει δώσει σπουδαίες στιγμές όχι επειδή αγοράζουμε τρεις υπερ-αστέρες, μα επειδή η καρδιά των φίλων έχει μεγαλύτερη διάρκεια από οποιοδήποτε συμβόλαιο! Κι ας τελειώσουμε εδώ: ποιος θυμάται τον αγώνα εκείνον του Ιανουαρίου όταν η ομάδα έπαιξε σα συμμορία βγαλμένη από ταινία τρόμου;;; Αυτή η μνήμη δεν την αγοράζεις ούτε με τρεις πίτσες ούτε με δεκαπέντε εκατομμύρια!!! Οι αριθμοί είναι ωραίοι όταν μιλάνε για τίτλους, αλλά όταν μιλάνε για ψυχή, τότε η οικονομία κάθεται σιωπηλή σα μωρό που κοιμάται στον πάγκο επειδή έφαγε πολλές πίτσες!

ρε γαμώτο παιδιά τι μου κάνετε εδώ μέσα... ξυπνήσατε όλοι μαζί σήμερα;;; πως γίνεται αυτό το τσουνάμι από πίτσες να σας βρίσκει όλους ξύπνιους σαν τον Πάουελ την ημέρα της παράστασης;;; εμένα μόλις σήμερα το πρωί μου φώναξε ο γιος μου "μπαμπά στις νίκες!" όταν μπήκα στο σπίτι κρατώντας δύο λίτρα γάλα σα συλλογή επί χιλιόμετρα επειδή ξέχασα το σακούλι. εκείνος νόμιζε πως μιλάμε γι' αυτό;;; αλλά εγώ σας λέω: εδώ που βρισκόμαστε οι Νικς δεν έγιναν ποτέ αγορά πίτσας ούτε καν στο χωριό του Γιώργη του Ουλτρά όπου ζούσε η μάνα μου. κάτι άλλο συμβαίνει, κάτι μεγαλύτερο. γιατί εγώ θυμάμαι τον Φεβρουάριο του 2019 όταν ο Τάτουμ έκανε εκείνον τον αγώνα σα ζωγράφος που χρωματίζει έναν καμβά — τρεις φορές μέσα στη βδομάδα έβγαλε πάνω από είκοσι πόντους κι εμείς εκεί στις κερκίδες σα μία ψυχή ψιθύριζα στους άλλους "κύριε αφήστε με να τον φιλήσω". τότε δεν μιλούσαμε για οικονομία· μιλούσαμε για εκείνον που έκανε τον Τσάκκι να ξυπνήσει με δάκρυα στα μάτια επειδή είδε έναν πραγματικό πρωταθλητή σα έκπληξη του σύμπαντος. και τώρα τι γίνεται; βγάζουμε τρεις τίτλους σα να τους αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς — μια βδομάδα Τζέικομπ, μια βδομάδα Μπαρνς, μια βδομάδα αυτόν τον άλλον τύπο που κανείς δε θυμάται πως λέγεται;;; εντάξει, μου άρεσε εκείνο το βράδυ που ο Τζέικομπ πήγε στο γήπεδο ντυμένος σα να ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής ενός κινηματογράφου — αυτός ήταν άνθρωπος που κατέβηκε από ένα φορτηγό σαν το δικό μου όταν ήμουν μικρός και μου είπε "ξέρεις τι είναι αυτό;" κι εμένα με πήρε ένας δυνατός άνεμος εκείνη την εποχή. αλλά εδώ είναι το πράγμα: τρεις φορές στην ζωή μου έψαξα σπίτι μου από την αρχή μέχρι το τέλος επειδή ξέχασα που βάζω τα κλειδιά μου — και τρεις φορές βρήκα πίτσες ξεχασμένες στο ψυγείο επειδή οι γιοι μου τις είχαν αγοράσει σα απόδειξη ελευθερίας. αυτές οι τρεις αγορές των Νικς όμως μοιάζουν περισσότερο σα τρεις φορές που κάποιος μου είπε "μπαμπά, σήμερα είναι μεγάλη μέρα" κι εγώ του έδωσα μία πίτσα επειδή εγώ τα ίδια έκανα όταν ήμουν παιδί — αγοράζαμε μία πίτσα όλοι μαζί σαν μία φαμίλια επειδή εκείνες τις μέρες δεν είχαμε άλλα χρήματα να ξοδέψουμε. μόνο που εδώ μέσα οι φίλοι μου ξέχασαν πως η ομάδα μας δεν έγινε ποτέ πρωταθλητές επειδή αγοράσαμε τρεις φραντζόλες ψωμί. έγιναν πρωταθλητές επειδή κάποιος σηκώθηκε εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου πριν πέντε χρόνια και φώναξε τόσο δυνατά που έκανε τους γύρω του να σηκώσουν τις φωνές μαζί του σα να ήταν η ίδια οικογένεια. εκείνο το βράδυ δεν αγοράσαμε πίτσες — αγοράσαμε μια εμπειρία μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. και τώρα να σας πω κάτι ακόμη: εγώ έχω δει και χειρότερα. θυμάμαι όταν εδώ οι διοικητικοί είχαν την ίδια φιλοσοφία σα τώρα — φέρανε τρεις πρωταθλητές μέσα σε μία χρονιά κι ύστερα τους πρόσφεραν δωρεάν εισιτήριο για να φύγουν επειδή κανείς δε μπορούσε να τους διαχειριστεί. ήταν σα να προσφέρεις ένα αμάξι σου σε κάποιον που δεν ξέρει ούτε πώς ανοίγει την πόρτα — μετά βλέπεις το αμάξι σου παρατημένο στον δρόμο σαν σιδερένιο φύλλο ζυγαριάς την επόμενη μέρα. αλλά εδώ δεν μιλάμε γι' αμάξια· μιλάμε γι' ανθρώπους. κι αυτοί οι τρεις πρωταθλητές δεν έφυγαν επειδή δεν είχαν πίτσες στο τραπέζι· έφυγαν επειδή η ομάδα δεν είχε ιδέα πως να τους βάλει σωστά σαν κομμάτι ενός παζλ σα αυτό που βλέπεις στο γραφείο όταν ψάχνεις το τελευταίο κομμάτι επειδή θες να τελειώσεις το έργο σου πριν πέσει η νύχτα. κι όμως... εκείνο το βράδυ του Φεβρουαρίου όταν ο Μπαρνς έκανε εκείνον τον αγώνα σα παλικαράς του χωριού μου την ημέρα της γιορτής του χωριού — εγώ εκεί ήταν, κρατώντας μία σημαία όσο ζούσε η ομάδα εκείνο το βράδυ επειδή εκείνος έκανε τον Madison να μοιάζει σα το σπίτι μου στο Βόλο όταν περιμένω την μεγάλη βροχή. εκείνο το βράδυ δεν μου ήρθε καν στο μυαλό να σκεφτώ "αχ τι ωραία οικονομική κίνηση αυτή η ομάδα έκανε". μου ήρθε μόνο η ανάμνηση ενός ανθρώπου που σηκώθηκε σαν ήρωας επειδή εκείνο το βράδυ είχε κουράγιο μεγαλύτερο από οποιονδήποτε αριθμό. αυτό είναι το πράγμα: τρεις πίτσες δεν μπορούν να αγοράσουν αυτή τη μνήμη. δεν μπορούν να αγοράσουν τον τίτλο εκείνου του βράδου του Ιανουαρίου όταν οι Νικς έπαιξαν σα μία ομάδα βγαλμένη από ταινία τρόμου επειδή κανείς δε μπορούσε να τους νικήσει εκείνο το βράδυ — εκείνο το συναίσθημα ήταν σα ένας τίτλος στον ουρανό: μεγάλο, φωτεινό, μεγαλύτερο από οποιαδήποτε οικονομική κίνηση. και τώρα σας ρωτώ εσείς: πότε τελευταία φορά αγοράσατε μία πίτσα επειδή εκείνη η πίτσα έκανε την οικογένειά σας να νιώσει σαν οικογένεια;;; εγώ το έκανα χτες βράδυ επειδή τα παιδιά μου είχαν γράψει ένα διαγώνισμα κι είχαν πέσει όλα — φέραμε μία πίτσα σπιτική κι εκείνοι γέλασαν τόσο δυνατά που έκανε την μητέρα τους να κλάψει επειδή ξέχασε πότε τελευταία φορά γέλασαν τόσο δυνατά. αυτό είναι η ουσία. οι πίτσες των Νικς όμως δεν κάνουν κανέναν να γελάσει σα σήμερα — κάνουν τους φίλους να κλαίνε επειδή θυμούνται πως η ομάδα αυτή έχει ψυχή μεγαλύτερη από οποιονδήποτε τίτλο. κι όσο υπάρχουν αυτά τα βράδια εκεί μέσα στο Madison, τόσο η οικονομία των αριθμών μπορεί να κάτσει σιωπηλή σα μωρό που δεν κατάφερε να φάει ούτε μία μπουκιά από την πίτσα αυτή.

Τρεις φορές μέσα σε είκοσι χρόνια αγοράσαμε τρεις τίτλους σα να βγάζαμε φωτογραφίες ομάδων πίτσας από το Deliveroo κι εγώ εδώ σήμερα ξάφνου αναρωτιέμαι: πως δεν θυμάται κανείς πως ο Μπαρνς εκείνο τον αγώνα του Ιανουαρίου στο Μαδισον έκανε τρεις συνεχόμενες συμμετοχές στον αγώνα με πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ το βράδυ; Τρεις φορές μέσα στην ίδια βδομάδα; Και μάλιστα όταν η ομάδα είχε μόλις χάσει τρεις συνεχόμενους αγώνες σα γκρίζο τοπίο έξω από το γήπεδο; Αυτό δεν είναι οικονομική αυτοκαταστροφή — είναι σα να αγοράζεις τρεις πίτσες όταν η ομάδα έχει τριάντα άτομα στην παρέα. Κάποια από αυτές τις πίτσες θα μείνουν αδιάθετες. Μα εγώ εκεί μέσα που στεκόμουν κοντά στις κερκίδες εκείνο το βράδυ, δεν έβλεπα πίτσες· έβλεπα τρεις φίλοι ντυμένους σα ζόμπι από το πρωινό τους να σηκώνονται σαν μία ψυχή επειδή εκείνος ο άνθρωπος έκανε την μπάλα να κολλάει στα χέρια του σα μαγνήτης πάνω σε σίδερο. Και τώρα κάποιοι εδώ μέσα λένε πως η οικονομία είναι σα μαρμελάδα πάνω στον καναπέ — αλλά εγώ σας λέω πως εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου η μαρμελάδα αυτή είχε味道 σα δάκρυα αγνού ανθρώπου. Και τα δάκρυα αυτά δεν αγοράζονται σα πίτσες στο τραπέζι.

Ρε γαμώτο παιδιά, εμένα χθες το βράδυ με έπιασαν οι αναμνήσεις σαν ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι όταν είδα στον υπολογιστή μου το βίντεο εκείνο από τις κερκίδες του Φεβρουαρίου. Ξέρετε εκείνο που τράβηξε ο τύπος που έχει το κινητό σαν μικρό καλάμι και ψάχνει συνέχεια το ιδανικό πλαίσιο; Εκείνος ο Μπαρνς έκανε τον αγώνα σα ζωγράφος που βάζει φωτεινό κίτρινο εκεί που χρειάζεται — τρεις συνεχόμενες συμμετοχές με πάνω από δεκαπέντε ριμπάουντ έκαστη, ενώ η ομάδα είχε μόλις πετάξει τρεις αγώνες σα γκρίζα εικόνα μέσα από μια βροχή. Κι όμως εκείνος ο άνθρωπος σηκώθηκε σαν οικοδόμος που στήνει έναν τοίχο πρωί-πρωί: κάθε φορά που πήγαινε να αγγίξει την μπάλα, ήταν σα να σου δίνει ένα κομμάτι από ένα παζλ που ψάχνα εδώ και χρόνια. Και τώρα λοιπόν οι τρεις αυτές αγορές βγάζουν τους αριθμούς στον αέρα σα τρία μεγάλα σύννεφα πάνω από το γήπεδο και λένε ότι η διοίκηση πήγε για πίτσες αντί για τίτλους. Μα εσείς ξέρετε πόσες φορές είχαμε εδώ μέσα ανθρώπους που έφτιαχναν μία πίτσα σπίτι τους επειδή δεν είχαν άλλα χρήματα, μόνο είχαν την ομάδα εκεί στη γωνία της οικογενειακής τους ιστορίας; Θυμάμαι πριν από δεκαπέντε χρόνια όταν κάποιος φίλος μας είχε βγάλει μία πίτσα σπιτική επειδή είχε κάνει καλή δουλειά στη δουλειά του και είχε πει "αυτό το γεύμα είναι σαν εισιτήριο για τον αγώνα αύριο" — εκείνο το εισιτήριο ήταν φτιαγμένο από ντομάτα, τυρί και αγάπη, όχι από δέκα εκατομμύρια δολάρια. Ο λόγος όμως εδώ δεν είναι η πίτσα καθαυτή· είναι εκείνο το συναίσθημα που βγαίνει όταν τρεις φίλοι σηκώνονται σαν μία ψυχή επειδή κάποιος κάνει την μπάλα να αγγίζει τη στεφάνη σαν να θέλει να της δώσει ένα φιλί. Εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου που όλοι εδώ αναφέρετε — εκείνο δεν ήταν τυχαίο. Ήταν σαν εκείνες τις τρεις φορές που αγοράζεις μία πίτσα επειδή ξέρεις πως μετά θα κάτσεις όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι σα οικογένεια και δεν θα νιώσεις πως υπάρχει οικονομική κρίση στον κόσμο. Οι αριθμοί όμως επιμένουν: δεκαπέντε εκατομμύρια, τρεις τίτλοι, μία οικονομική κίνηση σα να ανοίγεις τρεις βρύσες νερό μέσα στο Madison όταν όλοι περιμένουν βροχή. Μα εμένα τι μου λένε αυτοί οι αριθμοί όταν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του Φεβρουαρίου όπου ο Μπαρνς έκανε εκείνο το ντέρμπι σα παλικαράς του χωριού μου στις μεγάλες γιορτές; Εκεί εκείνος έκανε την ομάδα να νιώσει σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι έχουν κάτι να προσφέρουν — όχι επειδή πλήρωσες τρεις φορές για πίτσες, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχαν κάτι πιο σημαντικό από όλα τα λεφτά του κόσμου: είχαν ψυχή. Και τώρα όσοι λένε πως αυτή η κίνηση ήταν οικονομική αυτοκαταστροφή επειδή δεν έγιναν πρωταθλητές μέσα σε μία χρονιά — ας μου πούνε πρώτα πόσες φορές έχουν φάει πίτσα επειδή είχαν κουραστεί από τη ζωή και ήθελαν λίγη χαρά. Εκείνες οι τρεις αγορές των Νικς όμως δεν έγιναν επειδή κάποιος δεν είχε ιδέα τι έκαναν· έγιναν επειδή κάποιος θυμήθηκε πως η ομάδα αυτή χρειάζεται περισσότερο από οικονομικούς υπολογισμούς. Χρειάζεται ανθρώπους σαν εμάς εδώ μέσα που όταν βλέπουν την ομάδα να χάνει τρεις αγώνες στη σειρά, θυμούνται πως η μεγάλη νίκη έρχεται όταν εκείνος ο ένας άνθρωπος σηκώνεται σαν ήρωας επειδή κάνει την μπάλα να αγγίζει τον στόχο σαν τέχνη. Έτσι λοιπόν, εγώ εκείνη την ημέρα που η διοίκηση έκανε αυτή την κίνηση, δεν σκέφτηκα "αχ τι ωραία οικονομική κίνηση". Σκέφτηκα μόνο ένα πράγμα: εκείνοι οι τρεις πρωταθλητές που ήρθαν εδώ μέσα σαν τρεις πίτσες στο τραπέζι δεν είναι εκεί μόνο για τον τίτλο· είναι εκεί επειδή κάποιος τους έδωσε μία θέση σαν οικογένεια — σαν εκείνες τις φορές που βάζεις τρεις πίτσες στο τραπέζι επειδή ξέρεις πως μετά θα γίνει γλέντη. Και τώρα το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: ήταν αυτή η κίνηση οικονομική αυτοκαταστροφή ή φιλολαϊκή αντίδραση; Γιατί εγώ εκεί μέσα στέκομαι και βλέπω κάτι άλλο: βλέπω τρεις ανθρώπους που έκαναν την ομάδα μας να νιώσει σα σπίτι. Και σπίτι δεν αγοράζεται με πίτσες. Αγοράζεται με αγάπη, με μνήμες, με εκείνες τις στιγμές που κανείς αριθμός δεν μπορεί να περιγράψει.

Αφού δουλεύω στη Ρόδο και ξέρω πως οι τοπικές πίτσες εκεί στη γειτονιά μου φτάνουν τις τρεις φορές την ίδια βδομάδα σα κάποιοι να μην ξέρουν τι κάνουν... εμένα μου φαίνεται πως οι Νικς αγοράσανε τρία μεγάλα κουτιά όταν όλοι περίμεναν μόνο δύο κομμάτια. Αυτοί οι τρεις τίτλοι ήταν σα όταν στο σπίτι μου φέρνεις τρεις πίτσες αλλά στην ουσία βλέπεις πως ο ένας χρειάζεται ακόμα σα δεκαπέντε λεπτά επειδή ψήνεται αργά — κι όμως εκείνος ο τρίτος ήταν που έκανε τον αγώνα σα να τελειώνει η ταινία με happy end. Και τώρα σας ρωτώ: πότε τελευταία φορά εσείς φέρατε τρεις πίτσες στο σπίτι σας κι ο ένας ήταν εκείνος που έκανε όλους να γελάσουν;;;

Ωραία η ιστορία με τη γάλα και τις πίτσες, αλλά αυτά τα τρία κουτιά χρειάζονταν επειδή η ομάδα είχε ξεχάσει τι σημαίνει να παίζεις σα ομάδα. Την τελευταία φορά που έβλεπες εκεί πάνω κάποιον να σηκώνεται σαν ιερομόναχος επειδή έκανε το βάπτισμα της μπάλας, ήταν 2011 — δεκατρία χρόνια πριν αυτή η διοίκηση θυμηθεί ότι υπάρχουν και άνθρωποι εδώ πέρα πέρα από αριθμούς στο excel. Και όταν λέω άνθρωποι δεν εννοώ τους πιτσιρικάδες που φέρνουν πίτσες στις δουλειές τους — μιλάω για εκείνον τον Οκτώβριο του 2019 όταν ο Τάτουμ έκανε τους άλλους οχτώ συμπαίκτες του να φαίνονται σα πιτσιρίκια καθώς εκείνος έπαιζε σα πρώτο βιολί. Τρεις πίτσες πάνω στο τραπέζι σημαίνει τρία κομμάτια σπίτι σου που τρώνε μόνοι τους επειδή κανείς δεν μπορεί να αφομοιώσει τόση ποσότητα. Στην ομάδα σου όμως η ψυχή δεν μοιράζεται — είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει.