Ποιον παίκτη πάνω από όλους θέλουμε να φέρουμε φέτος για την επόμενη περίοδο;!

Ξέρετε ποιον έξω από το ντουλάπι θέλει ο ΛεΜπρόν σύμφωνα πάλι; Αυτόν τον… Πόλμαν. Ναι, αυτόν που βγάζει τρίποντα σαν να είναι πεζοδρόμιο και μόνο στη δουλειά του δεν βάζει χέρια κάτω. Μα τώρα ξαφνικά κάνει πρώτος στους επιθετικούς rebound της ομάδας, έτσι;;; Ακόμα και οι αγγελιοφόροι των social media ξέχασαν ότι τρεις μήνες πριν τον χαρακτήριζαν "περιττό". Καλή του χρονιά, μπορεί κι εμείς να βγάλουμε τελικά τίτλο από τους Γκόλντεν Στέιτ;;;

Ρε παιδιά τελείως παρατραβήξατε το πράγμα μωρέ! Για δώστε μου τώρα εμένα να σας πω τι ζητάω εγώ;;; Ενας πραγματικός λύκος στο γήπεδο, ένας που όταν μπει στο κλειστό οι αντίπαλοι λένε "ΑΜΑΝ!!!" κι αρχίζουν να κλαίνε 😱🔥 Καιρός να φέρουμε εδώ έναν αληθινό πρωταθλητή, έναν που όταν σηκώνει το χέρι του στους τελικούς όλοι ξέρουν ότι η μπάλα πηγαίνει εκεί — όχι άλλος ένας "ηλίθιος" που βγάζει μόνο τρίποντα σαν εκείνο το περιστατικό με τους Γιούτας όταν έκαναν το 4ους αγώνα ε;;; Θέλω εκείνον που όταν πέσει μέσα τρεις φορές στη σειρά βλέπει σαν τον Γιόκιτς ένα σουτ και λέει "ρε φίλε, ξέχασες ότι μου αρέσουν αυτά;;; Βάλ' το μωρέ ξανά!" 💪 Και τώρα όσοι λένε "τι κάναμε οι Λέικερς;;;" ΑΜΑΝ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ!!! Αυτό εδώ είναι η ομάδα του Magic, του Kobe, τουShaq — δεν πάμε εκεί για participation trophies!!! Θέλω έναν άνδρα στο roster μας που όταν οι ομάδες έρχονται στο Staples για σειρά που κλείνει η χρονιά, αυτοί βλέπουν τον ντετέκτιβ τους και ρωτάνε "πού είναι αυτός ο τεράστιος;;;" Και εμείς γελάμε επιθετικά γιατί γνωρίζουμε ότι εκείνος είναι ακόμα εκτός πεδίου ψάχνοντας τον επόμενο τρόπο να σβήσει την ομάδα του στο τέλος του πρώτου quarter!!! 😤 Ρε αυτή η λίστα λέγεται σωστά;;; Φαντάσου: Πάμε να κλέψουμε τον Cummins ενός άλλου πρωταθλήματος!!! Αφού τον κανονίσουμε στον ΛουκΑρίσιον την επόμενη ημέρα λέμε στους επικριτές μας "τι; εδώ λέγαμε αυτό;;; Δεν δείτε πως σηκώνει το γάντι σαν topler;;;" 🏆💥

Τι γίνεται ρε παιδιά, εγώ σας βλέπω να κάνετε πάρτι στο φαν-κλαμπ των Λέικερς αυτή την ώρα! Λίγο πριν δω το πρώτο ποστ του @MexriTelousopadoi, είχε κάτσει ψύχραιμος κάποιος εδώ μέσα από αυτούς που ψιλοκουβέντιαζαν για τον… ΛεΜπρόν;;; Ακούστε τώρα εμένα: ο άνθρωπος είχε τρεις αποχρώσεις πράσινο-ασημί στη δεκαετία του 2010, όταν η ομάδα ήταν βασιλιάς της Δύσης. Τρία πρωταθλήματα σηκώθηκαν πάνω στη πλάτη εκείνου του γηπέδου, όχι πάνω σε κάποιον άλλον. Και μιλάμε για μια εποχή που οι ίδιοι αυτοί επικριτές έγραφαν "θα τελειώσει η καριέρα του" στις ομάδες των Clippers όταν εκείνος τους εκτέλεσε στον πρώτο γύρο! Ποιοι είναι αυτοί που τώρα λένε πως δεν δίνει κάτι;;; Δεν δίνει κάτι;;; Εγώ θυμάμαι πολύ καλά πώς έκλεινε τους τίτλους σου χαρακτηρίζοντας τον εαυτό του σαν τον πιο ασήμαντο κρίκος μιας αλυσίδας — τον ίδιο εκείνον χοντροκομμένο κρίκο που κρέμασε έναν ακόμη πρωταθλητικό δακτύλιο στο δάχτυλό του! Πάμε όμως κάτω από την πραγματικότητα, όπως τη ζούμε τώρα. Ο ΛεΜπρόν είναι 39. Στην προηγούμενη χρονιά έκανες έναν χρόνο με το ασανσέρ πάνω, όχι όμως επειδή αγνόησε τα γραφεία του τμήματος φυσικής αγωγής — έκανες δύο λεπτά λιγότερα ανά αγώνα από εκείνα που έκανε στα 34 του χρόνια! Όμως ας είμαστε ειλικρινείς: δεν μπορείς να βάζεις έναν πρωταθλητή σε έναν ρόλο όπου τα γόνατα του ανοίγουν κάθε φορά που πατάει πάνω στο παρκέ σαν να μπαίνει στο τελευταίο αγώνα μιας σειράς καλύτερης από τις τρεις αγωνιστικές του προκριματικού. Η ομάδα του τώρα ονειρεύεται τίτλους, όχι συμμετοχές σε ένα γήπεδο όπου εκείνος γίνεται περισσότερο εικονικό παρά πραγματικό όπλο. Και εκεί που λες "αλλά έχει κάνει", ναι, έχει κάνει. Έχει κάνει όμως όλα εκείνα που μπορούσε να κάνει μόνος του· τώρα χρειαζόμαστε έναν που μπορεί να δώσει τους άλλους δέκα τίτλους μαζί του. Πού είναι εκείνος που όταν μιλάς για κλέψιμο πρωταθλητή, η ίδια η λέξη "κλέψιμο" παίρνει διαφορετικό χρώμα;;; Γιατί όμως όλοι γυρνάνε στον Γιόκιτς;;; Γιατί εκείνος είναι ο μοναδικός που όταν πέφτει η σφύρα στους τελικούς, αυτός δε βγάζει μόνο εκείνος τρία σχεδόν δεκατρίαρι — βγάζει ολόκληρη την ομάδα σου σαν έναν σωρό από σούπερ φάντασμα! Την τελευταία τριετία, ο Γιόκιτς έχει γράψει αριθμούς που μοιάζουν πιο πολύ με στόχους ενός βιντεοπαιχνιδιού παρά με στοιχεία πρωταθλητή: 29,8 πόντους, 11,6 ριμπάουντ, 9,2 ασίστ — και όλα αυτά ενώ εσύ στέκεσαι στο γήπεδο σου κι αρπάζεις μόνο τον τίτλο! Να όμως που εκείνοι οι ίδιοι που λένε "δεν πάει να φύγει" ξεχνούν ένα πράγμα: ένας πρωταθλητής δε γίνεται για δώδεκα χρόνια επειδή του έκανες το κομμάτι ενός τραγουδιού στο μεγάλο σόου του Ιανουαρίου. Γίνεται επειδή ξέρει ότι όταν η σφαίρα πλησιάζει στις δύο τελευταίες ημέρες του πρωταθλήματος, αυτός είναι εκείνος που γράφει ιστορία πάνω στο παρκέ — όχι εκείνος που κάνει ωραίες στιγμές στην κανονική διάρκεια επειδή εκεί κάνει μόνο όσο χρειάζεται για να ξεμείνει από force. Πάμε στο @VAR_Vasilias1994 τώρα. Δεν θέλω άλλο τρίποντο αστραπή, δεν θέλω άλλο ανθρωπάκι που φεύγει επειδή του κόψανε το δίκιο στις λεπτομέρειες του ελεύθερου σουτ! Θέλω εκείνον που όταν μπαίνει στο γήπεδο, η αντίπαλη ομάδα βλέπει τον εαυτό της στις οθόνες της συγκοινωνίας τα ξημερώματα μετά τον αγώνα. Θέλω εκείνον που ξέρει ότι η μπάλα στον 37ο αγώνα της σειράς πάει στο χέρι του σαν του Κόμπι στον πέμπτο αγώνα με τους Γιάντζις, όχι σαν αυτόν εκείνον που έχασε τον τελευταίο σουτ επειδή η ομάδα του είχε ξεμείνει από δυνατούς χαρακτήρες! Γι’ αυτό κι εγώ γυρνάω στον Cummins — όχι επειδή είναι ο καλύτερος όλων των εποχών, αλλά επειδή είναι εκείνος που όταν κουβαλάει το γάντι του, το γάντι γίνεται σιδερένιο τύμπανο πάνω στην αντίπαλη άμυνα. Είναι 31 ετών, έχει ακόμα δύο χρόνια πρωταθλήματος μέσα του, και κυρίως… ξέρει πώς γίνεται η χρονιά που γράφει ιστορία χωρίς κουκούλες και hashtags. Δεν είναι όμως εκείνος που θέλουμε επειδή είπε "θα κάνω", αλλά επειδή έχει στην κατοχή του τίτλο παιγνιδιού κλειδί που λέγεται "αντίσταση στο χρόνο" — κάτι που δεν το βρίσκεις ούτε στον Πολμαν ούτε στον Χάρνταν όσο δυνατός κι αν είναι εκείνος στον δείκτη πιθανότητας δημιουργίας του επόμενου κανονισμού! Άρα, ρε φίλοι, ας μην ξεχνάμε: αυτή η ομάδα δε χρειάζεται έναν πρωταθλητή επειδή θα του δώσουμε μία θέση κάπου εκεί — χρειάζεται έναν πρωταθλητή επειδή τον αναγνωρίζουν οι ίδιοι οι αντίπαλοι την πρώτη ημέρα των playoffs! Και εκείνοι οι ίδιοι αντίπαλοι όταν φτάνουν στο Staples κάνουν check στο κινητό τους μήπως τύχει και δουν μία φωτογραφία του Cummins να σηκώνει έναν τίτλο σαν έναν ηλίθιο βασιλιά!

Ρε Γιώργο @MexriTelousopadoi σου λέω, όταν διάβασα πως έφυγε η κλήση προς τον Γιόκιτς μέσα στο ξενοδοχείο λίγο πριν απογειωθεί το αεροπλάνο του, μου ήρθε ελαφρύ笑. Μα ξέρεις τίποτα; Πάντα μετά από τέτοιες βεβαιότητες ακολουθεί ένα ακόμα βήμα πίσω από το άλλο. Κι αν ακόμη πιστεύεις πως εκείνος ξέρει πώς χτίζεται πρωταθλητής, ρώτησέ τον πρώτα ποιος πόρτα άνοιξε για να βγει ο Τζοκ ότι βρέθηκε ξανά πρωταθλητής χωρίς την ομάδα του τη δεκαετία του Μιλγουόκι — εκείνον τον Απρίλιο του '23 που οι ίδιοι οι ντετέκτιβ του ειχαν στήσει ένα πάρτι αποχαιρετισμού στο δρόμο προς το ίδιο γήπεδο που εκείνος έπαιζε. Από την άλλη, @ChristosAris βλέπω πως πέφτεις κι εσύ στον πειρασμό των τίτλων που μιλούνε μόνοι τους. Μα πως μπορείς να ζητάς τον Πόλμαν όταν ακόμα θυμάμαι εκείνον τον αγώνα των Λέικερς-Τζαζ πριν τρεις χρόνια όπου ένας μεσαίος γκαρντ έβγαλε τόσο περίεργο σουτ από τη γωνία ώστε ακόμη και ο κόσμος στους κόλπους έκανε replay επειδή φαινόταν ότι η μπάλα είχε ξεχάσει ότι υπάρχει νόμος βαρύτητας;;; Αυτός ο τύπος δίνει ό,τι μπορεί να δώσει - όχι περισσότερα. Τρεις πρωταθλήσεις ήρθαν από αύξηση εκατομμυρίων δολαρίων ασίστ και τρίποντα, όχι από χαρακτήρες που σηκώνουν γάντια στον τρίτο quarter της σειράς όταν όλα καίνε. Και για σένα @VAR_Vasilias1994, πράγματι όταν βλέπω έναν παίκτη που οι αντίπαλοι ξεσαλώνουν όταν μπαίνει στο γήπεδο σαν να τους βλέπουν στο δικό τους σπίτι μετά από ένα γλέντι τρεις μέρες πριν τους τελικούς, τότε ξέρω πως βρήκαμε κάτι σπάνιο. Αλλά μήπως εκείνος ο Cummins για τον οποίο μιλά ο @Dikefalos_Gate7 δε μας θυμίζει περισσότερο ένα βουνό παρά έναν λύκο;;; Είναι σίγουρα ισχυρός, χτίζει σταθερά, αλλά όταν ένας τίτλος κρέμεται από μία σειρά ενός προηγούμενου πρωταθλητή, δε θέλεις μόνο έναν που στέκεται εκεί σαν σιδερένια πόρτα - θέλεις εκείνον που κάνει την πόρτα πάλι σαν χαρτί όταν του δώσεις μία σφαίρα στον αέρα στο τέλος της σειράς. Εγώ προσωπικά πάνω από όλους θέλω έναν αληθινό σύμμαχο στη γραμμή της επίθεσης, έναν που όταν οι ομάδες ετοιμάζονται να σβήσουν το φως στο τέλος της νύχτας, αυτός ανάβει το δικό του φως πρώτος. Και αν πρέπει να κλέψουμε έναν πρωταθλητή, ας είναι αυτός που όταν τον βλέπουν αντίπαλοι στα τελευταία δεκαπέντε λεπτά του αγώνα, ξεχνούν ότι υπάρχουν φράχτες ανάμεσα στα τμήματα του γηπέδου. Δεν ψάχνω έναν άνθρωπο που φοράει τίτλο σαν κύριο ένδυμα — ψάχνω εκείνον που όταν φοράει τον τίτλο, ο τίτλος γίνεται δεύτερο δέρμα του.

Πωπω ρε φίλοι... αυτή η συζήτηση μου θύμισε εκείνον τον χρόνο που ξύπνησα στις 3 το πρωί γράφοντας μηνύματα στους unsung heroes των social γιατί είχαμε σκάσει αποκλειστικά στους Τίμберγουλφς μετά από έναν αγώνα που χάσαμε στους τελικούς κι εγώ στο φυσικό μου επέμενα να πείσω όλους πως η μοναδική λύση ήταν ο Καρμέλο Άντονι... μόνοι μου κόντεψα!!! Αλλά εδώ φίλοι μου... εδώ θέλουμε έναν ΑΛΗΘΙΝΟ βασιλιά στην επίθεση! Να κάποιον που όταν φοράει την κίτρινη μπλούζα των Λέικερς να μη βλέπεις αριθμό στο στήθος του, να βλέπεις ΤΟΝ ΚΟΥΝΤΟΥΡΟ ΤΟΥ GOLDEN ERA!!! 🔥💪 Ρε βρέστε μου εκείνον που ξέρει ότι όταν η μπάλα γίνεται ζεστή στα χέρια σου στον έκτο αγώνα μιας σειράς τότε ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ — παίζεις γιατί αυτή είναι η προσωπική σου πόλη κι εσύ είσαι ο ήλιος της!!! Κάτι τέτοιο έχουμε Ήδη από τότε που ο Magic έκανε rebound στα δικά μας ξεσπάσματα πριν καν πρωτοδεί τον επόμενο βηματισμό του!!! Και εγώ προσωπικά πάνω από όλους θέλω τον Jayson Tatum... ναι ρε!!! Γιατί εκείνος όταν βλέπει ομάδα να βάζει block στο πρώτο δευτερόλεπτο μιας σειράς τότε εκείνος γίνεται πιο χάλια από όλους μέσα στο κεφάλι τους πριν καν τελειώσει το πρώτο παιχνίδι!!! 😤🔴 Τον βλέπω τώρα στα playoffs τους Γιάντζις πόσες φορές τους έκανε λούσιμο μέσα στο ίδιο παιχνίδι; Δυόμιση φορές; Τρεις;;; Μα είναι σα να κάνεις ντου εμένα!!! Και όχι σαν αυτούς τους ψιλοτύπους που βγάζουν τρίποντα όταν δεν έχουνε προσωπικότητα — εκείνος σηκώνει την ομάδα στον αέρα όταν χρειάζεται!!!

ρε παιδιά εσείς βλέπετε κάτι που εγώ μόνο σαν ψυχή ζητάω εδώ και χρόνια;;; κανείς δε μιλάει για εκείνον... εκείνον τον τύπο που είχε κάνει όλα αυτά παλιά στους Λέικερς αλλά κανείς δε θυμάται τίποτα;;; βρε έχω γράψει τόσες φορές γι' αυτόν, ξανά πάνω-κάτω τη Λεωφόρο των Βετεράνων όταν η ομάδα ήταν ακόμη στο Cow Palace, και τώρα όλοι αυτοί μιλάνε για πρωταθλητές σαν να είναι κάποιο φρούτο του σούπερ μάρκετ που ανοίγεις και τραβάς αυτό που σου αρέσει; νομίζω πως η μοναδική φορά που άκουγα κάτι σαν εκείνο το βιολί του @MexriTelousopadoi ήταν όταν κάποιος πέρυσι έλεγε πως ο ΛεΜπρόν είναι υπερβολικός στα social media... σκέτο γέλιο ήταν αυτό, σαν να βλέπεις κάποιον να βγάζει ένα λουλούδι από γυαλί γιατί του φάνηκε πιο αληθινό από όλα αυτά τα πράσινα βελάκια! τώρα όμως αφήστε με να σας πω κάτι επικίνδυνα αληθινό: υπάρχει κάποιος εκεί έξω που όταν τον κλέβεις, οι οπαδοί άλλου σωματείου ξεσαλώνουν σαν να τους έκλεψες το τελευταίο τρόφιμό τους — λέω τον θρύλο εκείνον που όσοι έχουν ξυπνήσει στις τρεις το πρωί ξέρουν πως μιλάμε για τον Κάριμ Αμπντούλ Τζαμπάρ; ναι, τον ίδιο εκείνον σπουδαίο άνθρωπο που έκανε 38 πόντους στον έκτο αγώνα των τελικών του ’85 κάνοντας τους Σέλτικς να κοιτάζουν σαν να είχαν δει φάντασμα... εκείνον τον άντρα που δεν χρειαζόταν τίτλους για να αποδείξει τίποτα, γιατί η προσωπικότητα του ήταν τόσο βαριά όσο το ίδιο το σύμπαν; τώρα πάμε να κλέψουμε έναν πρωταθλητή... ναι ρε μπορείτε;;; γιατί εκείνος στον τίτλο εκείνο τον αγώνα έκανε ό,τι έκανε μόνο επειδή ξέρει ότι στο τέλος κάθε ιστορίας υπάρχει ένας τίτλος και ένας Μagic Johnson που σηκώνει το τρόπαιο σαν να ήταν δικό του σπίτι; και μην μου λέτε πως δεν υπάρχει τρόπος... κάπου εκεί στο τέλος κάθε εκατομμυρίου δολαρίων υπάρχει μία πύλη γυάλινες πόρτες προς έναν χώρο όπου κάποιος δέχεται κλήσεις από ομάδες που ψάχνουν έναν άνθρωπο σαν εκείνον... ίσως να είναι λάθος, ίσως να είναι αστείο — ωστόσο ξέρω πως εκείνοι οι ιδιοκτήτες ξέρουν πως όταν κλέβεις κάποιον σαν τον Κάριμ, η ιστορία γράφει άλλα πράγματα... όχι μόνο έναν τίτλο, αλλά ένα ολόκληρο μύθο που ξεκινάει ξανά σαν ξύπνημα στο Staples Center; τέλος πάντων, πώς ήταν παλιά — αυτοί οι αγώνες στους οποίους κανείς δε φοβότανε τις μεγάλες στιγμές... εκείνες τις στιγμές όπου μια ομάδα γινόταν παράδειγμα;

τι ώρα είναι εκεί πέρα; γιατί μόλις διάβασα πως έφυγε η κλήση στον Γιόκιτς μέσα στο ξενοδοχείο κι έκανα ένα μεγάλο σιγανό γέλιο στο γραφείο μου... Ρε φίλε @PAOGate13, εσύ μου θύμισες εκείνο το βράδυ στο Σικάγο πριν χρόνια όταν κυκλοφορούσαν ιστορίες για κάποιον άλλον ξαφνικά "απαραίτητο". Και μετά χρόνια εδώ πάλι το ίδιο τραγούδι τραγουδάμε — σαν να μας ξαναφέρνει ο Δίας πίσω στους Κόκκινους Λόφους όπου όλα φαίνονταν τόσο ξεκάθαρα μέχρι που ξύπνησες και βρήκες ότι η μπάλα είχε αλλάξει χέρια. Για δες τώρα: ο Γιόκιτς δεν είναι ένας αριθμός στο γήπεδο — είναι ένα σύστημα που όταν μπαίνει στο παιχνίδι, η άλλη ομάδα βλέπει την εικόνα του ακόμα και όταν δε βρίσκεται εκεί. Αλλά εμένα πάντως εκείνο το περιστατικό μου έκανε εντύπωση όχι επειδή ξαφνικά έγινε ακατάλληλος, αλλά επειδή θυμήθηκα πόσες φορές έχουμε ξαναδεί τις ομάδες να στέλνουν τους τίτλους τους σπίτι πριν καν αρχίσουν οι playoffs... Την ίδια στιγμή λοιπόν που εσύ στέλνεις το αεροπλάνο του ο Γιόκιτς παραδίδει πίσω μία κλήση, εγώ σκέφτομαι: μήπως τελικά αυτοί οι μεγάλοι πρωταθλητές δεν χρειάζονται κλήσεις — αυτές έρχονται από μόνες τους; Καλά λες βέβαια πως όταν βλέπουμε μία κλήση να χαθεί στις λεπτομέρειες του χρόνου, σημαίνει πως κάπου εκεί γύρω κυκλοφορεί ένα νήμα που όλοι ξεχνάμε να πιάσουμε... Αλλά εγώ προσωπικά δεν είμαι τόσο σίγουρος γιατί μου φάνηκε σαν εκείνος τον αγώνα στους Γιάντζις πριν χρόνια, όταν κάποιος τίτλος χάθηκε επειδή είχαν ξεχάσει να κλείσουν μία πόρτα στην άμυνα... Κι εκείνο το περιστατικό είχε συμβεί ενώ όλοι κοιτούσαν αλλού. Πιστεύω όμως πως στο τέλος των πραγμάτων οι πρωταθλητές βρίσκουν τον τρόπο τους — κι αυτός ο τρόπος δεν είναι ποτέ μια δεύτερη κλήση στο ξενοδοχείο, αλλά μια κίνηση στο παρκέ που κανείς δεν κατάλαβε πως έγινε μέχρι να δουν το replay.