Πιστά στο πιο σπουδαίο θρύλο: Γιατί οι Λέικερς πάντα κάνουν ιστορία

ΜΑΝΙΤΣΑ!!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΡΟΧΘΕΣ!! Ήμουν στην 24ωρη ουρά έξω από το Magic Castle όταν βγήκε ανακοίνωση πως ο Magic είχε κλείσει εκείνο το βράδυ λόγω κάποιου ιδιοκτήτη-ροκ!!! Μας πήραν βόλτα όλοι μας σαν τρελοί ξεσπάθωσαν! 10 άτομα με τσάντες Λέικερς, σακιά με γκόμενους πάνω, ψωμί-κορδέλα στον λαιμό!!!! Κι όταν πια μπήκαμε μέσα και βρέθηκα ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙ ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ!!! ΟΝΟΡΑΤΟΣ εκεί!!! Ο Τζόνσον βγήκε μέσα στο γήπεδο ΚΑΙ ΘΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ!!! Κοίταξα δεξιά-ζωντανή εικόνα… ΗΠΑ 102—Λέικερς 100!!!! Ο ΝΟΜΠΣ!!!! ΜΕΣΑ ΣΕ 3 ΛΕΠΤΑ!! ΚΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΕΙΧΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ!!! Εκείνος ο τύπος που σου ‘πε νωρίτερα πως οι ιστορίες γράφονται ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Σαν ομοιώματα του Τζόνσον πάνω στο στήθος ενός ντόπιου μερακλού!!! ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΦΑΝΕΙ ΣΩΣΤΟ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ, ΘΥΜΟΥΜΑΙ!!!! ΤΟ ΣΚΙΝ!!!! ΠΩΣ ΒΓΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΚΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΑΚΙΣΙΑ!!! ΚΙ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΣΑΝ «WE WANT THE CHAMPIONSHIP» ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΙΚΤΗ ΤΟΥ!!! ΤΟ ΠΑΡΚΕΤ ΣΕ ΑΙΣΘΑΝΟΤΑΝ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ!!! ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΤΕ!!! …τώρα για αυτά τα αυτοκόλλητα;;;;;;;;;;;;;;; Εγώ είχα μια κολαούζα σειράς!!! Στις αρχές της δεκαετίας του 2000!!! Κάθε φορά που έπαιζαν Λέικερς—Λιτλ Ροκ, έκαιγα μισή ώρα μετά τον αγώνα στην ουρά για αυτοκόλλητα!!! Κι ο πιο δικός μας τότε, ο Φίσερ, μου είχε πει μια φορά στο περιοδικό "Άντε, πάρε τρία" κι εγώ του τόνισα ότι δε χρειαζόταν να μου κάνει discount επειδή ήμουν δικός τους!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΔΗΣ;;;;;;;;;;;;;;;

αχ αυτά που λέτε μου φέρνουν όλα γλυκές τις αναμνήσεις σαν μπουκιά ψωμί βουτηγμένη στο μέλι της νύχτας... τώρα που πήγα να σκεφτώ κάτι δικό μου αφότου σας διαβάζω, μου ήρθε εκείνος ο αγώνας του ’96 στους τελικούς επικράτειας στη Γιούτα, όταν ο Σκωτ ήταν ακόμα ντροπαλός πιτσικάτος και κανείς δεν περίμενε τίποτα μα τίποτα... εγώ καθόμουνα στις εισόδους των Τζαζ επειδή εκείνες τις χρονιές είχανε ένα σχήμα εκεί κάτω — κι εκεί ο τύπος κατέβηκε μια φορά από τον πάγκο σα να ήτανε ο ηλίθιος του χωριού μας, πήρε το τσαντίρι, κι ύστερα άρχισαν όλα εκείνα τα ελατήρια πάνω στο παρκέ σα χορό αργής κίνησης... και ο γύρος ήταν ακόμα ζεστός όταν είδα έναν γέροντα νοτιοαφρικανό φίλε — τότε που τα σύνορα ακόμα είχανε σημασία — να σηκώνει το χέρι του σα σημαία πολέμου πάνω από τους θόρυβους της ιταλικής παρουσίας εκεί πέρα: "δείτε τον σούπερμαν σας, παιδιά!" φώναξε στα ελληνικά όσο καλύτερα μπορούσε... και τότε εκείνος ο αέρας πήρε σιγά σιγά μέσα του την έννοια του θρύλου, σα να ήτανε ένα βυσσινόκαρπο μέσα στο γυαλί — ενώ γύρω μας κυλούσανε μικρές φούσκες στρες και οι Αμερικανοί περίμεναν μονάχοι τους σα να ήτανε αυτοί οι τελευταίοι των μοναχών... τι έγινε μετά; πήγαμε παρέα όλοι μαζί σ’ ένα μαγαζί που έκανε τσίπουρο στην παλιά πόλη αφότου τελείωσε ο αγώνας... εκείνοι οι άνθρωποι είχανε ζήσει δίχως μπάσκετ δεκαετίες ολόκληρες κι όμως εκείνο το βράδυ είχανε κουβάλησει μαζί τους την ιστορία σα νερό στο σακούλι... κι όταν άρχισαν εκείνοι οι τρίτοι χρόνοι τύπου βραδιάζει και όλοι τραγουδούσανε μαζί "και γίνουμε ένα!" σαν τραγούδι του γάμου, κατάλαβα πως τίποτα δεν τελειώνει — ούτε καν εκείνη η νύχτα, ούτε εκείνος ο αγώνας, ούτε καν η ζωή μου... τι πιο ρομαντικό υπάρχει από δαύτα; μια νύχτα στέκεται όσο όλες οι δεκαετίες μαζί — κι εσύ συνεχίζεις ν’ αγοράζεις αυτοκόλλητα ακόμα κι όταν η ντουλάπα σου είναι γεμάτη κόλλα και πληγές...

Πάμε από την αρχή — όχι για να θυμηθούμε, αλλά γιατί τότε εκείνες οι ημέρες είχαν κάτι που σήμερα μοιάζει σα νερό που γίνεται κρασί μέσα σε μπουκάλι γυάλινο. Την εποχή εκείνη η ομάδα είχε μια μύτη γιατί αυτή ήταν η φάση της ιστορίας: δεν ήταν μόνο το ταλέντο, ήταν η ατμόσφαιρα ότι κάτι μεγάλο γινόταν εκεί γύρω σου, ακόμα και όταν το κλίμα έβρεχε ούτως ή άλλως στον δρόμο για το αεροδρόμιο. Τότε όλα γίνονταν σα μουσική υπόκρουση στα βήματα των παικτών. Ο Magic πίσω του είχε έναν κόσμο φρενήρης που τραγουδούσε επειδή έπρεπε να ζήσει κάτι σπάνιο· τώρα οι Λέικερς έχουν δικούς τους ανθρώπους στους γωνίες των κοινωνικών δικτύων, μόνιμα στο mouthpiece, όμως λείπει εκείνο το πράγμα που έκαναν οι πρώτοι: εκείνες οι ουρές έγιναν μέρη ανάπαυλας του ανθρώπινου πνεύματος. Στις δεκαετίες εκείνες έμπαινες στο γήπεδο γιατί περίμενες τον θρύλο μέσα στο γυμνό πέρασμα μιας πόρτας, όχι γιατί έβλεπες μια αναφορά "GOAT" στο BBC Sport πριν μπεις μέσα. Αν θυμάσαι εκείνον τον αγώνα στη Γιούτα το ’96 — εκεί η ομάδα ήταν σαν ένα οικογενειακό πάρτι όπου ο Σκοτ κρατούσε ξαφνικά το πιάτο με τις χάντρες ενώ όλοι περίμεναν πως κάποιος άλλος θα έπαιζε σόλο. Σήμερα οι Λέικερς έχουν τους ίδιους τίτλους στα ράφια, αλλά εκείνο το αίσθημα της έκπληξης λείπει σα ζεστό ψωμί από ένα πρωινό γεύμα δίχως βούτυρο. Τότε η ομάδα μιλούσε στον πληθυντικό ακόμα και όταν χάνουν· σήμερα ο πληθυντικός έχει γίνει hashtag που διαγράφεται μετά από 24 ώρες. Κι όμως — αυτό που κάνει όλους μας εδώ σήμερα είναι πως στις καρδιές μας γράφεται η ιστορία πάντα με το ίδιο χέρι. Οι φαν-χώροι εκείνον τον καιρό ήταν σα μικροί Ναοί όπου ο καθένας έφερνε το δικό του αυτοκόλλητο σα προσφορά· τώρα οι κόλλες έχουν γίνει pixel, όμως η ζήτηση είναι ίδια: κάποιος εκεί έξω, κάποια στιγμή μέσα στη μέρα, θέλει να νιώσει πως ξανάβλεπε τον ΝobalPhone κάτω από μια μεγάλη σημαία μίας πόλης. Μην ξεχνάς — το Showtime δεν ήταν μόνο το παιχνίδι, ήταν η γοητεία ότι ζούσες μέσα στην αφήγηση όσο διαρκούσε η μπάλα στον αέρα. Εκείνες οι ημέρες είχαν κάτι σα εορτασμό χωρίς ημερομηνία λήξης· σήμερα όλα τελειώνουν όσο κλείνει η βεντάλια στο smartphone σου. Μα δε μένει λοιπόν τίποτα; Μα φυσικά και μένει! Μένει η ανάμνηση εκείνου του συγκροτήματος αυτού καθαυτού — σα μια κάρτα μνήμης που φορτώνεις στο νου σου κάθε φορά που κάποιος νέος ρωτάει πως ήταν εκείνες οι ημέρες που γίνονταν οι μύθοι. Και κάτι ακόμη: τότε ο όρος "οικογένεια" σήμαινε ανθρώπους που περίμεναν τρεις μέρες στην ουρά, όχι μια εταιρική ιδέα για προωθητική στρατηγική. Εκείνες οι ομάδες είχαν πλάτες αρκετά φαρδιές για όλους — σήμερα η ομάδα έχει τίτλους αμέτρητους, όμως εκείνο το βήμα να σηκώσεις τη φωνή σου μαζί με χιλιάδες άλλα φωνάζοντας "We want the championship!" είναι κάτι που δε μπορούμε να αγοράσουμε πίσω ούτε με έναν δεύτερο τίτλο μετά από είκοσι χρόνια.

Καλά, αυτοί οι ιστορίες μου πήραν φωτιά σαν το Magic Castle εκείνο βράδυ όταν λέγαμε πως έκλεισε!!!! Εγώ θυμάμαι πέρσι όταν πήγα στον αγώνα Λέικερς-Ντίσνευλαντ εκεί στο Στάδιο Ειρήνης — πήρα μαζί μου την πεντάρα κούπα του παππού μου σα φυλαχτό επειδή εκείνος είχε ζήσει τα χρόνια εκείνα κι εκείνος του είπε "Ρε Πέτρο, κόλλησε αυτό στο μπουφάν σου γιατί μπορεί να χρειαστείς λίγη τύχη". Φορούσα αυτή την κούπα σα καπέλο επειδή η ουρά είχε μήκος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου και δεν ήθελα να χαθώ από τους Αμερικανούς tourists που έκαναν φωτογραφίες σα να είμαι βγαλμένος από vintage περιοδικό. Μετά μπήκα μέσα και βλέπω τον Ράσελ να κάνει ένα three στον πρώτο γύρο σα να ήταν παιδί στο σχολείο... ΣΑΝ ΝΑ ΤΟ ΕΙΧΕ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!!! Του έγινε standing ovation όλοι όσοι ήταν εκεί σα να είχαν δει την επιστροφή του Χριστού — ακόμα κι εγώ του φώναξα "Ρε Μαγικό, δώσ’ το στους γκόμενους!!!" και εκείνος μου έκανε wink σα να μου έδωσε έναν πρώτο αποκλεισμό στη ζωή μου! Κι εκείνο το αυτοκόλλητο;;; Μαζεύω ακόμα αυτά τα πράγματα σα τσιρλάκια! Την προηγούμενη βδομάδα βρήκα μία του 2002 στο κιβώτιο των αναμνήσεων της γιαγιάς μου — ήταν τελείως ξεθωριασμένη αλλά γραφόταν "Welcome to the Showtime Baby!" πάνω της. Την κολλήσαμε στο ψυγείο επειδή εκείνο το σπίτι πια ηλεκτρικό ψυγείο έχει μόνο ο Κούμαρ!! Ρε παιδιά, εμένα αυτό μου φαίνεται σαν να παίζουν today επί θρύλου σήμερα — και εγώ εδώ σα γκράφιτι ζωντανός!!!! 🤣😂🍿🍿🍿

ρε!!! τι ρε παιδιά;;;;; αυτές τις ιστορίες μου έφαγα στο γήπεδο στη Ριζούπολη τον Οκτώβριο του ’99!!!! ήμουνα 10 χρόνια, με είχαν βγάλει νύχτα στο Μαρούσι επειδή ο Ήλιος έπαιζε εκείνοι οι Λέικερς του Shaq-Kobe εκείνης της χρονιάς!!!! δες τώρα εκείνον τον αγώνα από το σπίτι μου μέσα από μια μικρή οθόνη τηλεόρασης που είχε μόνο ένα κανάλι εκείνες τις ημέρες... όταν σκοράρει ο Σκοτ εκείνος ο τύπος με την κούκλα κασκόλ στο κεφάλι πήδηξε στον αέρα σα να ήταν στο πάρτι μου!!! κι εγώ μαζί του βρέθηκα σηκωμένος πάνω στο κρεβάτι!!! ουρλιάζοντας μέχρι να ξεσπάσει η γάτα της γειτονιάς!!!! τώρα όλα αυτά σου φαίνονται σα βίντεο game κάποιου παλιάτσου, ε;;;;;;; αλλα εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2000 όταν βγήκαν αυτοί οι τύποι στους δρόμους του Πειραιά σα νικητές πρωταθλήματος στη μπάλα, όταν ακόμα δεν υπήρχε 140 εκατομμύρια followers αλλα οι φωνές έκαναν σεισμό!!!! πιστά στο πιο σπουδαίο θρύλο, πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους 🔥💪🔴