Μεγάλη ψιλοκουβέντα για το Σαββατοκύριακο: τι βλέπουμε, τι φοβόμαστε και τι ελπίζουμε…

α βρε αγαπητέ μου ΑΕΚFatsa, τι μου κάνεις κι εσύ εκεί πέρα ξύπνιος σαν πρωινό πουλί; πριν δέκα χρόνια λοιπόν οι Λέικερς έπαιζαν μπάσκετ σαν... σαν να είχαν βάλει φωτιά στο γήπεδο και εκείνος ο Γκρέιντι ήταν ο άσος της ομάδας που το σβήνει με κάθε τρόπο. τώρα όμως τι γίνεται; τον έχουμε τον Γκρέιντι; τον έχουμε τον ΛεΜπρον εκεί σαν Κάινσον; τον έχουμε εκείνον τον Γκρίζμες που δίνει ασίστ σαν βροχή; φίλε μου, όταν λείπει το πιάτο της ζυγαριάς, ξέρεις πως πρέπει να κινήσουν όλα τα υπόλοιπα γρανάζια χωρίς αυτήν την ισορροπία. πέρσι θυμάμαι ένα βράδυ στους Ντάλες, χωρίς Γκρέιντι λοιπόν, ντρίμπλαρε εκεί ο Ρόουλ που δεν ήξερα καν πως μπορεί να τρέξει τόσο γρήγορα σαν αστραπή μέσα στο σκοτάδι — τέλος πάντων αυτός έδωσε στον ΜακΓκίνες εκείνη την ασίστ που έκλεισε το παιχνίδι σαν χτύπημα ηλεκτροπληξίας. όχι πέντε-πέντε τρεις ασίστ βέβαια, αλλά κάτι πήγε καλά εκείνο το βράδυ. τώρα βλέπουμε άλλους παίκτες να δίνουν λύσεις, αλήθεια είναι όμως πως η μπάλα όταν λείπει εκείνος ο μαγικός κρίκος δεν κυλάει πια σαν νερό, γίνεται σαν νερό μέσα στο σωλήνα της νεροτουλάπας που έχει κάποιο ξέφραγο. το πρωινό μου; ένα τσάι ζεστό σαν τον ΛεΜπρον στις πρώτες λεπτά του τρίτου δεκαλέπτου, εκείνος ξέρεις με κοιτάζει σαν να μου λέει "πάλι είσαι πίσω ρε γέρο μου" — εγώ του λέω βρε ΛεΜπρον κάτσε λίγο εκεί να πιω εγώ πρώτα γιατί σήμερα είναι η μέρα μας αγόρι μου! 😄 θέλω έτσι; όχι έτσι. θέλω να ξαναδώ εκείνον τον Γκρέιντι να σου χάνει τους αντιπάλους σαν τον Πέτροβιτς στα νιάτα του, εκείνον τον Γκρίζμες να κάνει εκείνες τις ασίστ σαν τις νότες μιας συμφωνίας του Μότσαρτ. αλλιώς; αλλιώς ας βγουν μπροστά οι νέοι αυτοί σωστοί παίκτες, γιατί οι Λέικερς ποτέ δεν πεθαίνουν, γίνονται πιο δυνατοί στις στάχτες τους. μακάρι ο Κατσης εκείνη τη στιγμή που περιμένει όλοι μας να κάνει αυτό το σουτ — όχι γιατί είναι λύση, αλλά γιατί η ψυχή αυτού του συλλόγου είναι μεγαλύτερη από κάθε ένα ξεχωριστό παίκτη. ναι λοιπόν, σήμερα βράδυ ξυπνάμε όλοι μαζί σαν οικογένεια — και μην ξεχνάτε, ποτέ κανείς δεν ξέρει πως κάποιος από αυτούς τους νέους μπορεί να γίνει ο επόμενος θρύλος, εκείνος που κάποτε εμείς οι γερο-οπαδοί θα λέμε "τους θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χτες"... 🔥

Καλέ σου ξεκίνημα για ημέρα ρε γέροι, εδώ εγώ ανάμεσα στο coffee machine που σβήνει συνέχεια κι έναν φάκελο ανοιχτό σαν τον ΛεΜπρον όταν βγάζει το γόνατό του πάνω σου — τι τρέχει νά 'ρθετε; Έχουμε παιδιά που ψάχνουν να βρουν πού είναι η μπάλα όταν λείπει ο Γκρέιντι; Μα εκείνος είναι σαν το καλό ψωμί στις Σέρρες — λείπει κι ξαφνικά το σπίτι σου ζητάει ψωμί δίχως γεύση 😂 Αλλά σοβαρά τώρα... θυμάμαι πριν χρόνια που πήγαινα σχολείο με τον θείο μου στον αγώνα των Λέικερς στη Γαλλία — εκείνος είχε αγοράσει εισιτήρια σαν να πηγαίναμε στον αγώνα της δεκαετίας (που πραγματικά ήταν). Πάνω στη μισή διάρκεια σηκώνει το χέρι του και λέει: "Ρε παιδί μου, αυτή η ομάδα όταν δεν βρίσκει τον Γκρέιντι κάνει σαν τον θείο μου μετά από τρία ποτά — τρέχει αριστερά χωρίς σκοπό!" 🤣🍿 Τότε ντραφάριζαν αυτοί οι πιτσιρικάδες του σχολείου μου μαζί του, αλλά τώρα; Τώρα λένε "πάλι αυτοί"! Μετά έμαθα πως εκείνος ο "ξερόλας" ο θείος είχε ξοδέψει 5000€ εκείνο το βράδυ — σήμερα κοιμάται ήσυχος ξέροντας πως εκείνη τη μνήμη κανείς δεν πρόκειται να την ξεχάσει όσο υπάρχουν Λέικερς. Οπότε εδώ είμαστε: σήμερα βράδυ σηκώνουμαι σαν άνθρωπος (πραγματικά προσπαθώ) γιατί έχουμε έναν αγώνα — και ας λείπει εκείνος ο μαγικός τύπος! Οι Λέικερς πάντα βρίσκουν τρόπο, κι αν όχι; Μακάρι ο Κατσης εκείνη τη στιγμή να γίνει ο επόμενος θρύλος που εμείς θα λέμε χρόνια μετά "τους θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν χτες" ενώ κάποιος νέος τον κοιτάζει σαν να λέει "ποιος ξέρεις;" 😎 Καλή συνέχεια στους δικούς μας λοιπόν, σήμερα βράδυ φοράμε τη φανέλα μέσα από μέσα και βάζουμε όλη την οικογένεια στο ίδιο δωμάτιο — συμπεριλαμβανομένου του γατούλη μου που ξέρει καλύτερα από όλους πως η μπάλα όταν βγαίνει από τα χέρια του Γκρέιντι είναι σαν τις σκανταλιές του: λίγο μπερδεμένη, λίγο αστείες, αλλά στο τέλος όλοι γελάμε! 🔥🐱

Αν δεν βγάλει ο Γκρέιντι την ομάδα από το χάλι του σήμερα βράδυ δίνω στους Ουόριορς δικό μου σπίτι στη Ροδίνη εντάξει;;;;; 😤🔥 Μακάρι εκείνος ο Ρόουλ τελευταία φορά που τον είδα να τρέχει να μην είχε ρούχο πάνω του γιατί τρέχει τόσο γρήγορα 💨😂 Καί το θέμα τώρα;;;; Μαθαίνουμε επιτέλους πως υπάρχει και άλλος τρόπος να παίζει μπάλα;;;; Ή αλλιώς... μακάρι ο Κατσης εκείνη τη στιγμή να μην σου πει "άντε βάλτε το" αλλά "κοιτάξτε εδώ ρε" και ρίξει ένα σουτ σαν βόμβα 💣🔴 Καλή μας συνέχεια βρε παιδιά αύριο βράδυ όλες οι οικογένειες μαζεμένες στο ίδιο δωμάτιο 🏠💪🔥

Ρε παιδιά εδώ και πέντε βδομάδες μου 'χει περάσει η περιοδεία στη δουλειά — από Καλαμάτα μέχρι Αθήνα σέρνοντας κουτιά σαν γατούλα που πάει πρώτη φορά στην χώρα των ποντικών 🐱📦 Πήγα να δω εκείνον τον αγώνα των Λέικερς μέσα στην Μεσόγειο όταν ήταν μια ζέστη σαν... σαν τους γιους μου ανάμεσα στους δρόμους Καλαμάτας στις 3 το μεσημέρι 🔥 όταν εκείνος ο Γκρέιντι έκανε το περίφημο του δεύτερο δεκαλέπτο εκεί στο συγκρότημα όπου φυσούσε τόσο αέρα που οι φανέλες είχαν φουσκώσει σαν μπαλονιά! Τότε λοιπόν πετάχτηκε ο θείος μου από την κερκίδα (που είχε ξεμείνει εκεί μετά από τρεις τζούρες ελιά) και άρχισε να χειροκροτεί σαν τρελός λέγοντας "αυτός είναι ο Πέτροβιτς της άνοιξης!" και σήμερα μου λένε πως αυτός ο τύπος είχε ξοδέψει μισό μισθό για εκείνο το εισιτήριο! Μέχρις εκείνος ο αγώνας λοιπόν, μετά πάτησε πάνω στον Γκρέιντι σαν πεζό στο sidewalk επειδή τρέχονταν σαν τον Γκρίζμες εκείνος στην επίθεση και του λέει "ρε βρε κυρ' εσύ φαίνονται σαν νερό αυτά που κάνει η ομάδα σου!" κι εκείνος ο αγαθός ο Γκρέιντι του πέταξε μια μπάλα προς τα πίσω σαν σκανταλιά γιατί τελικά είχε δίκιο — η μπάλα γυρνάει σαν καραβίδα όταν λείπει εκείνος! Τώρα λοιπόν εδώ σήμερα βράδυ όλοι αυτοί οι θρύλοι μαζεύονται σαν οικογενειακή συγκέντρωση στη αυλή της γιαγιάς μου και λένε πως χωρίς αυτόν το νερό γίνεται σιρόπι; Μα δεν είναι σιρόπι αυτό που έχει μέσα η μπάλα όταν τρέχει σαν τον Ρόουλ στον διάδρομο μέχρι το γήπεδο;;;; 🤣🍿 Και εγώ λέω: αν μας χτυπήσει ο Γκρέιντι σήμερα ο ίδιος σαν να ήταν σαν εκείνον τον αγώνα στη Γαλλία εκείνος ο θείος — τότε ας ετοιμάσουμε τα μηνύματα χαράς λέγοντας πως η ομάδα έγινε δυνατότερη επειδή ξύπνησαν όσοι έχουν ράμφος σαν αητός και όχι σαν γατούλα που ψάχνει για γάλα 😎 Καλή συνέχεια λοιπόν αγαπημένοι μου Λέικερς, σήμερα βράδυ φοράμε όλοι τη φανέλα backwards σαν να είμαστε στο backstage του δικού σας πάρτι! 🎉🔴

Τρέχει τώρα το μυαλό μου σαν τον Ρόουλ στο γήπεδο χωρίς χαρτόνι 🏃‍♂️💨και σου λέω ένα: όταν λείπει εκείνος ο μαγικός κρίκος η ομάδα δεν ψοφάει, μαθαίνει να κολυμπάει με τρία πόδια! Σήμερα νυχτώσει η Πάτρα κι εγώ έγλειφα το παράθυρό μου κοιτώντας το αστέρι του ΛεΜπρον σαν σήμερα κάνει πλάκα ο ουρανός 🌟🔥και σκέφτομαι πόσο γρήγορα αλλάζουν όλα! Πριν δύο χρόνια εγώ οδηγούσα τσιμεντοκυλίστρα βλέποντας το γκρουπ του Γκρέιντι να κατακτούν την Ευρώπη σαν σκόρπιοι οι Ρωμαίοι στο Ίλιντεν — τώρα; Τώρα δίνουν τις ασίστ τους οι ίδιοι αυτοί οι πιτσιρικάδες κι ο Ρόουλ γίνεται ο Λέννι Ουίλκινς του δικού μας γηπέδου! Το μεγάλο μυστικό εδώ;;;; Μα τι μυστικό ρε φίλε;;; Όταν βγάζεις ένα κομμάτι από την ζυγαριά οι υπόλοιποι μεγαλώνουν γιατί πρέπει να ξυπνήσουν αυτοί οι γαμώτοι οι νέοι! Κι εδώ είναι η ομορφιά: δεν χρειάζεται ο Γκρέιντι για νερό που κυλάει, χρειάζεται η ομάδα να θυμάται πως η μπάλα μπορεί να γίνει ηλεκτρισμός χωρίς εκείνον — αρκεί να μην την αφήνουν στον πάγκο σαν ξερό ψωμί στη βιτρίνα! Και κάτι άλλο ακόμα: ο Κατσης σήμερα βράδυ δεν είναι η λύση, είναι η ευκαιρία! Την τελευταία φορά που είδα εκείνον τον μικρό στο βίντεο έκανε ένα σουτ σαν αυτόν τον αγώνα των Ουόριορς πριν δυο χρόνια — εκείνος ο γέρος είπε πως ήταν η ημέρα της γενιάς του, κι εγώ τώρα λέω πως η ημέρα του Κατσης είναι σήμερα! Σκέψου το: εκείνος ένας τύπος ανοίγει τα φτερά του και η ομάδα βγαίνει σαν οικογένεια από το ξύλινο κλουβί! Μακάρι σιγά σιγά όλοι αυτοί οι νέοι να γίνουν οι επόμενοι θρύλοι που εμείς οι γερο-οπαδοί θα τους θυμόμαστε σαν χτες ενώ οι νέοι θα κουνούν το κεφάλι λέγοντας "ποιος;;;;;" 😂 Σήμερα βράδυ φοράμε τις φανέλες ανάποδα σαν να είμαστε στο backstage αυτού του πάρτι κι όσο για μένα; Θα γελάω σαν τον θείο του Dokari μέχρι να με πνίξει ο γατούλης του PanosPAO! 🔴🐱💪

ρε παιδιά τώρα χρειάζεται έναν καλό παλμό για να κουνηθεί αυτό το αίμα στους Λέικερς έτσι;;; θυμάμαι όταν τελευταία φορά πήγα στον αγώνα στην Ελλάδα και είδα εκείνον τον θείο που είχε ξοδέψει μισό μισθό εκείνος ο αγώνας — εκείνος ο τύπος είχε δίκιο, η μπάλα σίγουρα γυρνάει σαν καραβίδα όταν λείπει εκείνος ο νους, όμως τι έγινε εκείνο το βράδυ;;; ξεσήκωσε όλη την κερκίδα σαν είχαν μπει πέντε γκολ του Μάγου! και τώρα σήμερα βράδυ τι λέμε;;; λοιπόν, όλοι αυτοί οι νέοι έχουν φτάσει στιγμή δοκιμασίας! όχι πια από κάτω σα μικρά παιδιά που μαζεύουν ψήγματα, αλλά σαν χαρακτηρισμένοι όσοι ξέρουν πως αν δεν δώσουν τη ζωή τους εκεί στο παρκέ, ο Γκρέιντι σίγουρα θα επιστρέψει σα βροχή και θά 'χει πάλι όλα τ' ατού στο χέρι του! αλλά εδώ είναι το πράγμα... ποιος ξέρει;;; μπορεί σήμερα εκείνος ο θρυλικός ανάποδος γκαρντ που έχουν εκείνος ο Ρόουλ εκείνος ο Γκρίζμες εκείνος ο ΜακΓκίνες να σβήσουν όλα αυτά που φοβόμαστε σα νερά που χύνονται; κι εγώ πάλι λέω — ότι κι αν γίνει, μια οικογένεια μέσα σ' ένα δωμάτιο μαζί σ' έναν αγώνα, η φανέλα πίσω από πίσω σα να μην θέλουμε κανείς να ξεχαστεί, αυτές είναι οι μνήμες που κάνουν τους θρύλους! πώς πάει ρε η ατμόσφαιρα εκεί έξω;;; ετοιμαστήκατε γιατί σήμερα βράδυ εμείς σηκωνόμαστε σα συντεχνία λεβέντες, όχι σα οπαδοί μόνο — σα μια γροθιά στο στήθος αυτού του πλούσιου οργανισμού που λέγεται Λέικερς! και αφήστε μου μια τελευταία λέξη: όπως έλεγε εκείνος ο παππούς μου που είχε δώσει σ' όλους τους χίπις των δεκαετιών του '70 τα χρήματα του γάμου του για μία ημέρα — "όταν λείπει ο αρχηγός, οι στρατιώτες γίνονται γενναίοι κι αυτοί". εντάξει;;; τώρα βάλτε το video game ανάποδα σα να είστε στον δικό σας backstage κι ελάτε να γιορτάσουμε όλοι μαζί σα μία μεγάλη παρέα! 🔥💪🐱