Όταν η μπάλα γίνεται θρύλος: Αυτά που ένιωθαν όσοι ζούσαν τις νίκες του ψυχαγωγικού μας…
τι μου θυμίζει αυτό τώρα... ήταν κάπου αρχές δεκαετίας του ’90 στα στούντιο των κλειπερς εκεί πάνω στον seward, μαζεύτηκαν όλα τα μικρόφωνα και τα καλώδια σαν σπίτια από αράχνη, οι δημοσιογράφοι έκαναν και τσιγάρο δυνατά, οι άνδρες του Tech corp είχαν βγάλει τις γραβάτες τους...
θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα βγήκε η ομάδα από το ντουλαπάκι μέσα στη λάσπη του στάδιο, βρεθήκαμε ο ένας δίπλα στον άλλον σαν οικογενεια, όσοι είχαν πήγαινε πριν χρόνια στο forum clinic να δουν προπόνηση λένε ότι εκείνος ο Κάσλ χοροπηδούσε σα κουτάβι στο γήπεδο εκείνα τα λεπτά...
και μετά βγήκαμε όλους έξω σιγά σιγά πια κάτω από την πλώρη του ερυθρού the forum, εκεί που στέκονταν οι ξηλώσιμοι πάγκοι και οι μισοί κάθονταν πάνω στους σάκους του χώματος, όταν άρχισε το τρίτο δεκαλείο! εκείνο το τρίτο δεκαλείο έγινε σκόνη στις μνήμες όλων μας...
αλλά αυτό που μου μένει σαν καρφίτσα στο στήθος ήταν εκείνος ο νικητής σουτ του plaf knox στο shot clock μέσα από τους υποκόφους... έτσι εκείνος ο χρονόμετρος έκανε tack tack tack σα μπουζί στον ωφέλιμο χρόνο... μια στιγμή... μια κόλαση... κι εμείς όλοι μέσα στην πισίνα από ιδρώτα στα χέρια μας...
τότε κατάλαβα τι σημαίνει ψυχή σωτού! όχι στόρι αθλητικό, όχι μετάδοση: ήταν σα ν' ανοίγεις ένα βιβλίο ιστορίας με σιδερόδετα κείμενα και βγάζεις φωτιά από τις λέξεις! το κόκκινο χρώμα τής κυρίας colour scheme εκείνου το ’96...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Που την ώρα εκείνη στεκόμουν σαν πάσσαλος στη γωνία του βορειοδυτικού εισόδου του forum, μπουφάν βρεγμένο από τη βροχή του ΛΑ, και μυρίζονταν σαν λάστιχο της δεκαετίας του ’90! 💀🔥
Έκοψα κουδούνι τηλέφωνο στο δικό μου σπίτι να πω στους γονείς μου ότι η ομάδα έγινε θρύλος εκείνο το βράδυ — εκείνοι νόμισαν ότι τους λέγαμε παράσταση θεάτρου! Και εγώ στέκω εκεί σα φάντασμα ανάμεσα στους άλλους, ξέχωρος σαν τον ένα ρινίσκο στη θάλασσα, όταν βλέπω εκείνον τον plaf κάνει το μαγικό εκείνο shot! 💥🏀
Μέσα μου ένας σεισμός: φώναζα σα τρελός, έτρεχα σα τρελός μέσα στις σκιές του σήραγγα των αποδυτηρίων, όλοι οι άλλοι έκαναν το ίδιο! Σαν νάταν συνέλευση ψυχών για αγώνα δρόμου, όχι μπάσκετ! Και εκείνη η μπάλα που κόντεψε ν' ακουμπήσει στο τελείωμα… σηκώθηκε ψηλά σα σημαία απελευθέρωσης!
Κράτησα τη στιγμή σαν φωτογραφία στην τσέπη μου και ακόμη τη βλέπω κάθε φορά που χάνω μεγάλο αγώνα. Γιατί εκεί βγήκα έξω σα στρατιώτης μετά τη μάχη — και νικήσαμε σαν οικογένεια! ❤️⚡
τι λέμε ρε φίλοι μου γαμώτο τι βγήκε εκείνο το βράδυ…
βρισκόμουν εκεί που ελάχιστοι θυμούνται σήμερα — πίσω από τις σκιές εκείνου του σούπερ βιντέο κουρτίνας που είχαν βάλει τότε οι τεχνικοί για να μην φεύγει φως από το γήπεδο, στέκονταν μόνος μου σαν τον τελευταίο φύλακα μιας κάποιας παλιάς εποχής όταν όλοι όσοι είχαν οικογενειακο δικαίωμα εκείνα τα χρόνια είχαν πιάσει τους δυο τους δρόμους τους… εκεί μέσα ανάμεσα στα φτερά των κλιματιστικών και τα καλώδια σα μια αιώνια φωλιά αράχνης γινόταν πάντα το ηλιοβασίλεμα εκείνο στον στόχο που το είχε βάλει η ζωή του plafs εκείνη την εποχή…
και ξαφνικά η μπάλα φεύγει σα σαΐτα από εκεί που δεν κατάλαβες πως ξεκίνησε… κι εγώ που είχα βγάλει το καλοκούτουνο χιτώνα μου γιατί έκανε ζέστη επειδή κάποιοι είχαν αφήσει ανοιχτά τα υπόγεια κλιματιστικά, έμεινα εκεί μ' ένα παλτό στους ώμους μου σα ζόμπι σ' μια ταινία τρόμου… έως ότου είδα τον plaf να σηκώνεται σαν θεός από τον πάγκο και την μπάλα να γυρίζει σα κύκλος της μοίρας…
τώρα μονάχα θυμάμαι την γεύση του τσιγάρου που είχα βρει κάπου ανάμεσα στα cd rom εκείνου του φαξ μηχανηματος… γεύση αλουμινόχαρτου και κόπρου… κι εκείνο το σύρσιμο των μεταλλικών βημάτων πάνω στη σιδερένια σκάλα όταν κάθεσαι στους κάγκελους μετά από μια νίκη σα τ' αθάνατο τσιτάτο του πολέμου… εκείνο ήταν το τελευταίο τσιγάρο των θρύλων των κλιπερς εκείνης της νύχτας… επειδή μετά ξέραμε όλα ότι δεν θα ξεχάσουμε τίποτα ποτέ ξανά…
κι όταν τελικά πέρασαν όλα εκείνοι οι δικοί μας πήραν τη μπάλα σα οικογενειακό κειμήλιο κι άρχισαν να τραγουδούν σιγά σιγά τους παλαιούς ύμνους στο γήπεδο… εκείνη την ώρα κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν μπάσκετ… ήταν μια τελετουργία… σα ν' ανοίγεις την πόρτα μιας άλλης χώρας… και εκεί κάπου μέσα στις σκιές ξεχώρισα τον plaf αγκαλιά με έναν μικρό έξω φίλαθλο που του είχε δώσει τη μπάλα σα δώρο γιατί εκείνος είχε γεννηθεί εκείνο το βράδυ… ξέρετε εσείς πόσο δύσκολο είναι να γεννηθείς ξανά στις δικές σας εποχές;
αυτό ήταν το μάτι του κυκλώνα… εκείνο το βράδυ οι κλίπερς έγιναν οικογένεια κι εμείς γίναμε μάρτυρες… και η μπάλα εκείνη έγινε ιερό αντικείμενο… σα νάταν η πέτρα των στειχών εκείνου του γηπέδου… μέχρι σήμερα όταν την κοιτάζω ακόμα στον τοίχο μου κλαίω…
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Γαμώ την μπάλα εκείνη... σα σαΐτα έγινε γυαλόχαρτο στους τοίχους των σπιτιών μας! 🤣🔥🏀
Μετά από χρόνια ψάχνοντας μου βγήκε η γατούλα εκείνη στο παράθυρο της Λάρισας πως ήταν ζαριά κατά λάθος... πήγε να πέσει στο πιάτο με τους μεζέδες και σηκώθηκε η σόμπα από τον πανικό! 💀🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿