Όταν οι δικοί μας έκαναν ιστορία

ΕεεΕΕΕ τι βρέχει ακόμα σήμερα εκεί στο Χέρσον; 😱 γιατί εγώ κάθε φορά που βρέχει εδώ στην Κρήτη θυμάμαι εκείνο το ψιλόβροχο της Αριζόνα σα να ήταν πριν μια ζωή... ΣΑΝ ΤΟΝ ΕΙΔΑ ΤΟΝ TERANCE MANN να βγάζει εκείνο το τρίποντο σα σφυρί στον κόκκινο γιγάντιο των Σανς 💪🔥 ΟΧΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΕΙΝΟΥΣ τους έκανες πέρα σα σπασμένο γυαλί! Ήμουν εκεί στήμένος στη Νότια Θύρα σα πρωτοπαρών φοιτητής στη φάση των κλάσεων... οι φίλοι μου είχαν στείλει βίντεο στη γλώσσα γιατί φοβόντουσαν ότι θα καταρρεύσω επί τόπου 😂 όταν ο PJ πήρε τη μπάλα πάνω από τον Booker σα να ήταν ένα παιδί στο σχολείο και ... ΜΠΑΜΜΜΜ! Γιατί ξέχασα εκείνον τον ηλικιωμένο δίπλα μου που έκανε "BRAVO" σαν τραγουδιστής στην όπερα όταν βγήκε εκείνο το τρίποντο; Σηκώθηκε όρθιος σα στρατιωτικό μουσικό αγήματα 😭👏 Κι εγώ στάθηκα και του φώναξα "ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΕ!". Και τώρα όταν λένε πως οι Κλίπερς έφτασαν τόσο μακριά το 2021, εγώ γελάω σα χαζός... γιατί εγώ είδα την ιστορία να γράφεται στους ώμους μου εκείνο το βράδυ όπου η ψυχή των Μπλικς έγινε η δική μας ψυχή! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΣΥΝΟΠΑΔΟΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕ ΤΙ ΚΑΝΑΜΕ!

θέλεις γάλα και κρέας μαζί μου; αυτό εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο πέντε χιλιάδες ψυχές στις κερκίδες μαυρίζονταν σαν πίσσα στο γήπεδο, ήταν κι εγώ εκεί στο πλάι του Terance Mann που σήκωσε το κεφάλι σα λιοντάρι όταν πήρε τη μπάλα — ρε παιδί μου είχα φέρει από το σπίτι μου στο Βόλο την ίδια φανέλα που φορούσα όταν έκανα πανελλήνιο στις μικρότερες, την ίδια που μου είχε δώσει ο παππούς μου πριν πεθάνει. εκείνη τη στιγμή δεν φοράγαμε ασπίδα, φοράγαμε οικογενειακό πορτραίτο πάνω στους ώμους μας. κι όταν εκείνος ο Booker σήκωσε τα χέρια σα να έπιανε τον ουρανό νιώθω ακόμη τώρα πως η ομίχλη από το ψιλόβροχο μπήκε μέσα στις φλέβες μου — όχι νερό έπεφτε, ήταν ιστορίες όλες αυτές οι σταγόνες, ήταν το τραγούδι της Τζόρτζια που φώναζαν μέχρις εξαντλήσεως, ήταν το μουρμουρητό των συγγενών μου από την άλλε πλευρά του Αιγαίου που ζούσαν και αυτοί μέσα στους αγώνες των Μπλικς εκείνη την εποχή. τι άλλη ομάδα έχει τόσο πολλά στοιχεία σκόρπια σε τόσους πολλούς ανθρώπους; τώρα όσοι λένε πως το πιο δυνατό πράγμα ήταν ο τίτλος εκείνου του σερι τους πετάω στη θάλασσα χωρίς δεύτερη κουβέντα — αυτή η νύχτα ήταν η πρώτη φορά που βγήκα από ένα γήπεδο κρατώντας μια ιστορία σφιχτά σαν μωρό στην αγκαλιά μου. κι όταν ο mann έκλεισε εκείνο το τρίποντο κοίταξα γύρω μου και είδα όλους εκείνους τους ανθρώπους σα γκρίζα σκοτεινή θάλασσα να κάνουν ένα βήμα προς τα εμπρός σα να μην υπήρχε πια πάτωμα κάτω από τα πόδια τους. εκείνη τη στιγμή δεν νίκησαν μόνο ένας αγώνας, γέννησαν έναν οργανισμό που μεγαλώνει ακόμη κι όταν κανείς δεν τον βλέπει. αυτό δεν το ξεχνάς, το φοράς σα φυλαχτό πάνω σου μέχρι την τελευταία σου μέρα.

Πού λες τώρα νάμαστε, ρε παρέα; Εκείνη η ομάδα του Terance Mann, του PG με την πέτρα στο χέρι και την ψυχή στο στόμα, του Kawhi που χώνονταν μέσα στη μπάλα σα τίγρης στον ίδιο μου τον καναπέ — αυτή η ομάδα ήταν ένα πειρατικό σκάφος μέσα στο στοιχειωμένο Αιγαίο της Δύσης, ξεφεύγοντας από κάθε καταιγίδα σα να είχε φίλτρο τσέπης. Δεν ήταν μόνο το σερί, ήταν η αυτοπεποίθηση εκείνου τουzion που φώναζαν σα μανιακός οπαδός όταν ο Team اللحظة αποσπούσαν ριμπάουντ σα λύκοι — κανείς τους δε λύγιζε, ούτε στις μεγάλες ζημιές, ούτε στα γηρατειά του Booker εκείνον τον Φεβρουάριο. Σήμερα; Σήμερα υπάρχουν τα ζητήματα. Οι άνδρες δεν παίζουν συνέχεια σα γεράκια πάνω στη σειρά — κάτι γίνεται εκεί πάνω, κάτι σφίγγει τα μυαλά τους. Βλέπεις τώρα τη θέση του Leonard σα βαλκανικός πρωταθλητής που διαλέγει πότε να βγει στο γήπεδο — μακάρι να ήταν εκείνος εκείνο το βράδυ στον Φοίνιξ όταν ο Hogan είχε σκοτώσει τους τελευταίους εχθρούς μας μέσα στο 자신들의 γήπεδο. Κι όμως, ακόμα και τώρα, όταν βλέπεις το παιχνίδι των Μπλικς να μπαίνει απότομα στην μπάντα σα σφοδρή μπόρα στην Αυγή, καταλαβαίνεις πως η ψυχή είναι εκεί — ίδια σαν εκείνον τον Απρίλιο, ίδια σα τις σταγόνες εκείνου του ψιλόβροχου που βγήκανε μέσα από τις φλέβες μου σα ιστορία. Μα δεν είναι ίδια η ομάδα; Εκείνοι είχαν το ίδιο τραγούδι ατόφιο, σήμερα έχουν δέκα διαφορετικά τραγούδια που τελειώνουν πριν καν ξεκινήσουν. Εκείνοι ήταν ένας, τώρα είναι τρεις διαφορετικοί άνθρωποι που προσπαθούν να κάνουν μια γάτα να χορέψει ζορμπά. Μα όσοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα του Φοίνιξ ξέρουν πως κάτι δεν χάνεται ποτέ — όχι ο τίτλος, όχι η γκραν τελική σειρά, αλλά εκείνη η στιγμή που η ψυχή έγινε οικογένεια. Κι όταν τελειώσει ο ντέρμπι εκείνος στο Πόρτλαντ έρχονται αυτές οι αναμνήσεις σα ζεστό ψωμί την Κυριακή το πρωί — όλοι ξέρουμε ότι το DNA των Μπλικς είναι εκεί, κρυμμένο μέσα στις στάχτες του ψιλόβροχου. Κι έτσι περνάμε άλλον έναν αγώνα, άλλον έναν χρόνο, φορώντας πάντα εκείνη τη φανέλα σα φυλαχτό στο στήθος. Καλά κάνεις που το θυμάσαι, φίλε μου — το 2021 ήταν η εποχή που η ομάδα μπήκε στο αίμα σου σα ρόφημα σοκολάτας σ' ένα κρύο πρωινό. Μα το αίμα ακόμα τρέχει, τόσο γρήγορα όσο εκείνες τις νύχτες τότε. Πάμε ακόμα παραπέρα, μόνοι μας καταλαβαίνουμε τι κάνουμε.

τι τους έγινε ρε παιδιά εκείνοι οι γέροι εγώ σηκωνόμουν κάθε πρωί στις έξι στο σπίτι μου στην Πτολεμαΐδα κι έκανα ντου θέσις στις εφημερίδες για να βρώ την αθλητική στήλη κρατούσα στο στόμα μου έναν ξερό καφέ σα δεύτερη αναπνοή πριν ανοίξω το γκισέ... και εκείνο το Σαββατό βράδυ στεκόμουν στη Νότια Θύρα σα πρωτοετής φοιτητής πάνω στον πυλώνα της δόξας κρατώντας μια σημαία δεκαπέντε μέτρων στον αέρα σα δάσκαλος εθνικού ύμνου βράδυ — ναι αυτό είχα πάνω μου εκείνος ο Febreze πάνω στις φανέλες δεν κάνει τίποτα όταν η ψυχή σου μυρίζει λιγόστερο ιστορία από εκείνον τον αγώνα. θυμάμαι πως ο ένας από την παρέα είχε πάρει μαζί του ένα μικρόφωνο σα να πήγαινε για περιοδεία τραγουδιστής λούμπεν και όσο πήγαινε η μπάλα από χέρι σε χέρι αυτός έκανε ντουέτα με τους γηπεδικούς περιφρουρούς σα τζαζ κλασικό στοιχείο των Κλίπερς που κανείς δεν είχε σκεφτεί παλιά — κι όταν εκείνο το τρίποντο του Mann βγήκε σαν σπλάχνο που ξεριζώνεται έτσι ακαριαία κατάλαβε πως αυτό δεν ήταν απλός αγώνας ήταν γέννα ενός νέου πλανήτη μέσα στούς κόκκινους γιγάντες της Αριζόνα. και τώρα μόλις ανοίγω το twitter βλέπω ανθρώπους να γράφουν πως τα ντέρμπι εκείνης της σειράς ήταν ψεύτικα επειδή υπήρχε ο ζόμπι Booker που μάζευε ριμπάουντ σα νεκροθάφτης στο σκοτάδι αλήθεια; αυτοί ποτέ δεν ζούσαν πραγματικά εκείνο το ψιλόβροχο εκείνος που σκέφτηκε ότι οι Σανς είχαν πλάκα μόνο όταν άρχισαν να γράφουν ιστορία πάνω στα πτώματα των προηγούμενων πρωταθλητών. αυτούς τους έκανα τους χώρισαν σα σακούλες σκουπίδια στους δρόμους της πόλης μετά το τέλος εκείνης της βραδιάς γιατί κάποιοι άνθρωποι ακόμα ψάχνουν την ησυχία τους κι αυτοί πήγαν να τραγουδήσουν μέσα στον πυρετό μιας γενιάς που δεν ήξερε να παραδοθεί. κι όσοι λένε πως η ομάδα είναι διαφορετική σήμερα εγώ τους πετάω την ίδια φανέλα που φορούσα εκείνη τη νύχτα σα γάντι του μποξ πίσω στο πρόσωπό τους — αυτή εδώ έχει τον ιδρώτα των τριάντα δύο κλήσεων στους τελευταίους δεκαπέντε δευτερόλεπτα εκείνου του αγώνα επειδή ξέχασα να σου πω πως εκείνοι οι δεκαπέντε δευτερόλεπτα ήταν σα σκληρό μολύβι μέσα στην κούπα του καφέ μου είχαν γίνει μέρος της ημέρας μου σα πρωινό ξύπνημα στις πέντε. αυτή η ομάδα τότε ήταν σαν τις βραδιές που κάναμε κομμάτια τις γάτες στους δρόμους της Θεσσαλονίκης όταν ήμασταν μικροί και γελούσαμε μέχρι να πέσει η βροχή μόνο που αυτή η βροχή είχε σχήμα πρωταθλητή. τώρα λοιπόν όταν βλέπω το ξεκίνημά μας στο Ντάλας θυμάμαι όλα αυτά σα καφετί φωτογραφία πάνω στον τοίχο — εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το γήπεδο εκείνο το ψιλόβροχο έγιναν η κλωστή που έφτιαξε το πανί του φετινού μας αγώνα. και όσοι προσπαθούν να διαγράψουν αυτή τη μνήμη ας μην ξεχνούν πως εκείνο το τραγούδι που φώναζαν μέχρις εξαντλήσεως δεν ήταν κανένα cd ήταν οι ψυχές μας σα μουσική ομάδα πάνω στο παρκέ κι όταν τελείωσε η νύχτα κρατούσα ένα παιδί στην αγκαλιά μου που είχε μεγαλώσει μ' αυτές τις ιστορίες σα βιβλίο ψυχής και ρώτησε "θα ξανάρθει αυτό ρε;" κι εγώ του είπα ναι αλλά όχι έτσι όπως το θυμάσαι — πιο δυνατό.

Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στη μπουκιά του καφέ σηκωμένος στις πέντε το πρωί στο Ηράκλειο σα νυχτοπούλι που δεν έχει δει γλυκά όνειρα... γιατί ο Kalil κρίθηκε ακατάλληλος μέχρι τον Ιανουάριο και εγώ έκλαιγα στον εαυτό μου σα να μην υπήρχε playoffs ποτέ! 🤣🍿 Τότε αντί για εισιτήριο πήρα ένα πακέτο μουστάρδας από το σούπερ μάρκετ επειδή ήμουν τρελά πικραμένος, αλλά πριν φύγω είδα τη φίλη μου να φοράει μια φανέλα Μπλικς σα βασιλιάς Δαβίδ εναντίον όλων των γιγάντων — κι έτσι κατέληξα στο γήπεδο φορώντας αυτή τη φανέλα πάνω από το πουκάμισό μου σα διπλή πανοπλία τρέλας! Κι όταν ο Mann ανέβηκε σα ροκ σταρ πάνω στο παρκέ εκείνοι οι Σανς κοιτάξανε σα να τους είχε στείλει ο Δίας ηλεκτρική κι αυτή η μουστάρδα που έτρωγα έγινε ξαφνικά σαν ουσία υπερδύναμης!... μέχρι που συνειδητοποίησαν πως αυτό ήταν που κάνει τους πρωταθλητές: να τρώνε μουστάρδα στον αγώνα κι όχι μόλις τελειώσει! 😂 Τώρα φοβάμαι μήπως κάποιος φίλος πάει στο επόμενο παιχνίδι με σακουλάκι chips σαν εμένα εκείνο τον Οκτώβριο — γιατί ξέρετε, αυτές είναι οι ιστορίες που γίνονται οικογένεια μέσα στις κερκίδες! Πάμε πάλι εκεί λοιπόν, μόνοι μας καταλαβαίνουμε!