Τι είναι πιο τραγικό: η πορεία της Κλίπερς στα πλέι-οφ ή η άρνησή τους να αποκτήσουν ένα…

Ωχ παιδί μου, τι μου δείχνεις εδώ; Την ίδια σου την ιστορία ξανά και ξανά σα μελόδραμα βγαλμένο από τη δεκαετία του '90. Λες ότι η Κλίπερς ήταν σαν εκείνο το πάρκο στο οποίο οι βεντάλιες πιάνανε δουλειά μόνο όταν φυσούσε αέρας; Τι σημαίνει "ξεκίνησε αργά" όταν ξέρεις πως ακόμα κι εκείνες τις χρονιές τους έκαναν ομάδων κοντοκύματα; Τη δική τους εποχή ήταν champions league στην regular season τρεις φορές στον αιώνα — πόσο αργά θέλεις να είναι αυτό; Κι εκεί ο Πάουελ τρώει κοντά στους 21 πόντους μέσο όρο εκείνες τις χρονιές. Λες ο Μπαλντάιν έκανε "πιο πολλά εις βάρος του αιώνα"; Για δες εδώ το clip όπου βγάζει 28/10/7 κόντρα στους Ουόριορς μέσα στη σειρά των πλέι-οφ του 2019 — εκείνη η εμφάνιση τρώει πάνω από έναν κουβά νερό αυτό το επιχείρημα που λες πως είναι σωσίβιο. Και τώρα περιμένετε τον Πάουελ σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο; Μα ποιος από εσάς θυμάται πως εκείνος πριν τρεις μήνες έκανε δύο αποβολές μέσα σε μια βδομάδα; Δεν λέω να πετάξουμε την ελπίδα στον κάδο — λέω πως πρέπει να κοιτάξουμε πιο ψύχραιμα. Ο επόμενος MVP της Κλίπερς δεν θα βγει από την ανάπτυξη ενός εφήβου εκεί πάνω στην τράπεζα. Θα βγει όταν η ομάδα αποφασίσει πως είναι ώρα να πληρώσει έναν star πραγματικά — όχι έναν που κάνει "20/5/5" χωρίς τίτλο ανάμεσα στις ομάδες που αγωνίζονται, αλλά έναν που μπορεί να γίνει σύμβολο σαν εκείνον που φορούσε το 3 πριν χρόνια. Αλλιώς αυτό δεν είναι οικογενειακή υπόθεση — είναι τραγωδία εδραιωμένη εδώ και χρόνια.

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΡΕ ΦΙΛΑΡΗΜΟΙ!!! 😱🔥 Ο ΖΕΜΠΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟ!!! Ακούστε το τώρα! Η τραγωδία ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ πως δεν κερδίσαμε τίτλο εκείνες τις χρονιές! Τραγωδία είν' ότι φτάσαμε ΣΕΝΤΕΧΤΟΣ στα πλέι-οφ χωρίς αληθινό MVP και στη συνέχεια..... ΤΙ;; ΡΕΕΕΕΕ!!! Στέλνεις έναν Μπαλντάιν να σου σώσει την χώρα;;; 🤬 Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε 22/8/4 σε έναν αγώνα του 2018 ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΣΑΝ ΑΓΕΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΥΠΝΗ!!! Ποιός ανάμεσα σας έχει δει τον τύπο να φοράει μπότες από χοντρό δέρμα;;; Ακόμα και όταν έκανε THAT ΓΚΕΜΠ του αγώνα εκείνου... ΑΛΛΑ ΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΕΙΤΕ ΤΙΤΛΟ;;; ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΠΑΙΖΕΤΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥΣ;;; "Ο Πάουελ... μπορεί να γίνει ο επόμενος!" ΠΟΙΟΣ ΑΥΤΟΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕ;;; ΟΤΑΝ ΉΤΑΝ ΣΤΟ COLLEGE ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΑΝ ΜΟΝΟ ΓΙΑ TA BOUNCING WHISTLES!!! 💸😂 ΑΦΗΣΤΕ ΤΑ ΣΚΕΤΑ!!! Εμείς χρειαζόμαστε έναν MVP που είναι MVP!!! Όχι έναν παρηγοριά μετά την καταστροφή! Ο Πολ Τζορτζ ήταν μεγαλοπρεπής... ΑΛΛΑ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΤΑΝ ΦΟΡΑΕΙ ΠΕΡΙΚΕΦΑΛΑΙΟ;;; ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΛΑΣΤΕΣ!!! Η ΚΛΙΠΕΡΣ ΔΕΝ ΧΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΙ!!

Τι θέλετε να σας πω, φίλοι μου; Αυτός ο άνθρωπος ο ZebraAfentiko έχει δίκιο μέχρι τρικούβιαλου. Κοιτάξτε εδώ πέρα — η ομάδα έκανε τρεις φορές το πρώτο seed στη δεκαετία του 2010, πήγε τρεις φορές σε τελικούς περιφέρειας χάνοντας το εμπόδιο της Γκόλντεν Στέιτ, και μετά τι; Μετά άρχισαν οι ιστορίες σαν αυτές του Μπαλντάιν που κάνουν πολλούς από εμάς να τρώμε αέρα μιλώντας για "προοπτική". Αλήθεια, τι τραγικότερο να βλέπεις ένανGROUPPROJECTGREEK πυρήνα με talent σαν τον Τζορτζ, τον Λεονάρντ (ναι, αυτόν εκείνον), και μετά να στηρίζεσαι στον Πάουελ που μέχρι πριν λίγες μέρες έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες; Δύο! Αποβολές! Αυτό δεν είναι οικογενειακή υπόθεση — αυτό είναι γκαράζ μπάλας ενός χωριού. Κι εσείς αυτοί που λέτε πως η Κλίπερς "ξεκίνησε αργά" κάποιες χρονιές — τι αργή; Στα play-in του 2021 είχαν πρώτη τον Πάουελ στα PPG, 24 πόντους μέσο όρο εκείνο το ταξίδι μέχρι τους τελικούς της Δύσης. Τι τίτλο πήραν αυτοί; Αυτό είναι σαν να λες πως επειδή ένας δρομέας τρέχει μόνος του στις 15 επιδόσεις σημαίνει πως είναι πρωταθλητής. Μακάρι να είχε τρέξει μόνο του κι αυτός, όχι μέσα σε συσκευές των social media. Και τώρα περίμενε κάποιος σωτήρας; Την εποχή εκείνου του clip των 28/10/7 του Μπαλντάιν ενάντια στους Ουόριορς, αυτοί κατέβαιναν 1-3 στο πρώτο σκέλος των πλέι-οφ. Γιατί; Γιατί εκείνη η ομάδα έκλεισε τους δρόμους στους αντιπάλους. Κι όμως, όσο δυνατός κι αν ήταν εκείνο το βράδυ, ο τίτλος δεν τον πήρε αυτός — τον πήραν οι Γκάς και Στεφanen mensen στο σύνολο. Όταν η σειρά των γηπέδων αλλάζει, αυτά τα τουφέκια λειτουργούν μία φορά τον αιώνα. Οι υπόλοιπες φορές; Σιωπή. Πιστέψτε με, δεν υπάρχει χειρότερο θέαμα από έναν groupie που προσποιείται πως φοράει τις μπότες του Steve Nash ενώ φοράει γυαλιά ηλίου στο κλειστό γήπεδο. Ο Πάουελ μπορεί να είναι συμπαθής, μπορεί να βγάζει 15-18 πόντους όταν δε ξεχνά τους κανόνες του παιχνιδιού, μα σωσίβιο; Τι σωσίβιο είναι αυτό που κάνει τον οργανισμό της ομάδας να πνίγεται κάθε φορά που φτάνει στον ουρανό; Ζούμε σε μια εποχή που οι ομάδες αγοράζουν τίτλους σαν ψωμί στο σούπερ μάρκετ — μέχρι χτες βλέπαμε ομάδες που έκαναν λόγο για "homegrown MVP" πάνω από δεκαετίες μόνο και μόνο γιατί κάποιος έκανε ένα συναίσθημα μάρκετινγκ. Η πραγματικότητα όμως γράφει διαφορετικά: ο τίτλος δεν γράφεται στο χαρτί της ανάπτυξης, γράφεται στις σάρκες των ημιτελικών γηπέδων. Από εδώ και πέρα λοιπόν, είτε το κάνουμε με τον Λομονγκό-Κάου, είτε με έναν πρωτοεμφανισμένο που ακόμα φοράει πάπουτσες που τους τρίβονται στις μπότες, είτε και με αυτόν τον τύπο από το والذي anomencha (ναι, αυτός εκεί), η λέξη είναι μία: πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε τον επόμενο Μπαλντάιν. Γιατί η τραγωδία της Κλίπερς δεν είναι πως χάθηκαν οι τίτλοι στους τελικούς περιφέρειας. Η τραγωδία είναι πως αυτοί οι τίτλοι δεν υπήρξαν ποτέ — όχι επειδή η ομάδα δεν είχε το talent, αλλά επειδή κάθε φορά που έφτασαν κοντά, κάποιος γύρισε την άλλη πλευρά και είπε πως ο επόμενος πρωταθλητής βρίσκεται εκεί όπου η ορατότητα είναι zero. Στις καναπέδες του φόρουμ. Και αυτό, φίλοι μου, είναι κάτι παραπάνω από τραγικό. Είναι ντροπή.

τι παιδιά μου αυτά τα σπασμένα τραπουλόχαρτα που κυκλοφορούν σαν σκοτωμένα περιστέρια; όταν θυμάμαι εκείνες τις χρονιές που οι Σπέιτρες είχαν έναν Τζορτζ με μπούκλες πιο αεικίνητες από κλώτσορνι φιδιού και μία μπάλα που έκανε τους αντιπάλους να μοιάζουν με αγαθά προβατάκια, νόμιζα πως πάμε κατευθείαν στην ταινία μπόξ. τρία πρώτα σημάδια στη δυτική, δύο φορές στους τελικούς περιφέρειας — τι άλλο θέλουμε παρακαλώ; εκείνες οι ομάδες είχαν χαρακτήρα, είχαν μίσος, είχαν ανθρώπους πάνω από τους οποίους κανείς δεν μπορούσε ν’ ανοίξει μύτη. και τώρα τι κάνουμε; γράφουμε βιογραφίες για τον Πάουελ επειδή έκανε δύο drop-and-fade σε αγώνα του Οκτώβρη; μα έλα δα είδες πότε αυτό το αγόρι πήρεMVPστηνλίγκα;;; ούτε στον χρόνο του the score never lies— είκοσι πέντε βρήκαν να γράφουν σιγά σιγά στο δέρμα τους πως αυτός ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να σώσει την εικόνα; όχι λοιπόν. αντίθετα βλέπουμε ένα clip όπου ένας Μπαλντάιν ξεγλιστράει μέσα από ένα κενό σαν κάστρο γιατί οι Γουόριορς αυτοκτόνησαν στο defence εκείνο το βράδυ — ένα highlight σίγουρα, αλλά κάποιοι παίζουν να το βάψουν χρυσό επειδή συνοδεύτηκε από ένα score που έκανε αυτούς να τρώνε σόδα αντί για νερό. και ξέρετε τι εικόνα έχει περάσει στους γύρω; πως η Κλίπερς είναι εκείνος ο φίλος που κάθε φορά που πάει βόλτα αφήνει χαρτονομίσματα στο δρόμο επειδή ξέχασε πως έπρεπε να αγοράσει ψωμί. το μόνο ψωμί εδώ είναι αυτά τα ψέματα που λένε πως κάποιος σωσίβιο φύεται από δέντρο που δίνει κάρβουνο αντί για καρπούς. ο Λεονάρντ έφυγε επειδή του έκαναν μισθολόγιο σαν αντιγραφή εργασίας — ο Τζορτζ πήρε ανάσα επειδή ήξερε πως ποτέ δεν θα κερδίσει τίτλο εδώ και ξοδεύτηκε αλλού· αυτοί που μένουν φαίνεται να αγοράζουν ολόκληρα τα παιχνίδια των social media επειδή η ψήφος εκεί γίνεται μόλις πιεστείς εικονικά το like. τώρα όμως σας βλέπω να ονειρεύεστε πως ο Πάουελ γίνεται κάτι σαν τον Στέφ Κάρι στα πρώτα χρόνια του; εκείνος είχε ένα σύνδρομο "πρέπει να γίνω μεγάλος πριν μεγαλώσω" κι όμως αυτό ήταν η αρχή. ο Πάουελ; αυτός έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες — δύο! σαν μιμόπουλο που γύριζε την πλάτη στη μπάλα επειδή νόμιζε πως η μπάλα είχε στηθεί εκεί για εκείνον. πως λέτε εσείς ότι είναι ο επόμενος; επόμενος από πού; από το μάθημα των φίλων που ξέρουν πως το MVP δεν μπαίνει σε πάρτι επειδή φέρνει ίδια μπύρα· μπαίνει όταν η ομάδα είναι τόσο δυνατή ώστε κάθε του λάθος γίνεται ιστορία γραμμένη χρυσά. και μην μου λες τώρα πως εκείνο το 24άρι μέσο όρο στους play-in του 2021 ήταν η χειρονομία ενός πρωταθλητή. εκείνη η σειρά είχε τρεις ομάδες στηρίζονταν στους 25άρους των σέντερ τους· τίτλος όμως δεν πήρε κανείς εκτός από τη μοναδική ομάδα που είχε ένα δημιούργημα με ανοιχτά μάτια — όχι κάποιον που έκανε τραπέζι πάνω στην πλάτη των αντιπάλων επειδή τον έκλειναν δύο λεπτά πριν από το σφύριγμα. εμείς εδώ ζούμε μέσα σε μία λίγκα όπου oι ομάδες αγοράζουν τίτλους σα ψωμί σούπερ μάρκετ — βλέπουμε ομάδες σαν το Ντένβερ ή το Μιλγουόκι να κάνουν λόγο για homegrown talent που ξεθάβουν από τα σπλάχνα τους και μετά τους βλέπουμε να φτάνουν στους τελικούς επειδή είχαν ένα point guard που έκανε την μπάλα να γυρίζει σαν βίδα σε γαλλικό κλειδί. η δική μας οικογένεια όμως διαλέγει κάθε φορά να ψάχνει σωσίβιο στις λίμνες της σύμβασης του άλλου. είναι τραγικότερο να μην κερδίσεις τίτλο ή να μην αναζητήσεις ποτέ έναν; εκείνες οι χρονιές στους τελικούς της Δύσης φώναζαν πως η ομάδα είχε τρανταχτό τάλεντο — έπρεπε όμως να είχε και έναν χαρακτήρα ικανό να φορτώσει τέσσερις χιλιάδες πόντους πάνω στους ώμους του, όχι έναν τύπο που κάνει το highlight επεισόδιο επειδή ξέχασε πως υπάρχει ανάπτυξη και οι συνοδοιπόροι είναι εδώ. άλλωστε, όταν οι Γκάς και Στέφanen humans εκείνο το βράδυ έκαναν την μπάλα να κυλάει σαν κουνουπίδι στο τσουκάλι, πόσους τίτλους πήραν; κανέναν. τι έκανε όμως; δημιούργησε έναν μύθο όπου η ομάδα έφυγε μέσα από μια σειρά επειδή κάποιοι είχαν πάει στην κουζίνα για coffee αντί να κρατήσουν τους αντιπάλους εκτός γηπέδου. αυτό είναι το χαρακτηριστικό όλων αυτών των στιγμών: την επόμενη μέρα κανείς δε θυμάται το σκορ — θυμάται όμως το γεγονός πως κάποιος ξέχασε πως η μπάλα είναι σφαιρική και όχι επίπεδη σαν τραπέζι τένις. εμείς εδώ πρέπει να βρούμε έναν φράχτη που να στέκει όρθιος ανάμεσα στο άπειρο της ανάπτυξης και τη σκληρότητα της πολυκατοικίας των τελικών. αλλιώς μένουμε εκεί που βρισκόμαστε τώρα: σαν οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από ένα τραπέζι όπου ονομάζουμε σωτήρες ανθρώπους που έκαναν highlight επεισόδια επειδή αγοράστηκε σαν συμμετοχή στο επόμενο επεισόδιο της σειράς. αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη τον επόμενο Μπαλντάιν — έχει ανάγκη έναν άνθρωπο που δε θ’ αφήσει την μπάλα να πέσει όταν χτυπάει η μπάτα του κόσμου. αλλιώς συνεχίζουμε να λέμε ιστορίες σαν αυτές που γράφονταν στις δεκαετίες του '70: πως ο πρωταθλητής δεν είναι εκεί που έχεις talent, αλλά εκεί που αποφάσισαν πως αξίζει τον τίτλο επειδή κάποιος αγόρασε εισιτήριο θεατής περισσότερο από ιδιοκτήτης ομάδας. και τότε ξεχνάμε πως η μπάλα είναι στρογγυλή — πως το τίποτα γίνεται κάτι όταν φέρεις πάνω σου ολόκληρη την πίεση ενός γηπέδου γεμάτου μίσος προς εσένα. όχι σωσίβιο. όχι παρηγοριά. πρωταθλητής.

Μπλέξαμε κι εμείς με την οικογένεια εδώ μέσα όσο μου φτιάχνανε τον κούκο ο Τζόρτζος κι ο Λεονάρντο χόρευαν τσούρμο στις ομάδες βγαλμένες από καρτούν… Τι πιο τραγικό από το να βλέπεις τους ανθρώπους σου να ξοδεύουν χρόνια σκάβοντας χρυσό και μετά να σέρνονται πίσω από ένα καλάθι του ρούκι επειδή έχει χρυσή μπούκλα στο κεφάλι; 😏 Εσείς θυμάστε εκείνο το 2019 όταν οι Γουόριορς έκαναν ξεκαθάρισμα στους τελικούς της Δύσης σαν να καθάριζαν συσκευές από ιούς; Η ομάδα μας ήταν εκεί, δίπλα τους σαν γειτόνισσα που ζητάει ένα αβγό και της δίνουν μια κότα ολόκληρη… Μπαλντάιν, βγήκε το highlight του αιώνα επειδή ξέχασε πως η μπάλα υπάρχει; Μακάρι όσοι λένε πως αυτός είναι ο σωτήρας να φορέσουν γυαλιά ηλίου στον ήλιο μην τυφλωθούν — επειδή εκείνος έκανε ότι καλύτερο μπορούσε: να θυμίζει στον κόσμο πως η ομάδα είχε περισσότερους playmakers εκτός γηπέδου παρά μέσα. Κι τώρα έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι με τον Πάουελ σαν τον επόμενο Στέφ Κάρι — άνθρωπο που έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες επειδή νόμιζε πως η μπάλα ταξιδεύει στην ίδια σωστή γραμμή με τις οδηγίες των οδηγών κυκλοφορίας! Μακάρι αυτός να γίνει MVP… Μα πρώτα πρέπει να μάθει πως η μπάλα δεν φέρνει τίτλους σαν δώρο επίσκεψης — τους κερδίζεις όταν έχεις την ψυχή να σηκώσεις τον κόσμο πάνω στους ώμους σου ενώ αυτοί γράφουν stories σαν αυτές που γράφονταν στη δεκαετία του '90. Ξέρετε τι είναι πραγματικά τραγικό; Να κοιτάς τον τίτλο στα χέρια των άλλων και να λες πως ο δικός σου πρωταθλητής είναι εκείνος που έκανε το πρώτο του highlight επεισόδιο επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως πρέπει να παίξει ball movement αντί για ego movement. Η Κλίπερς δε χρειάζεται σωσίβιο — χρειάζεται έναν άνθρωπο που δε θα φύγει από το γήπεδο όταν ο Λεονάρντο τραβήξει το τελευταίο σουτ της σειράς επειδή ξέχασε πως η μπάλα είναι στρογγυλή, όχι επίπεδη σαν πίτσα take-away. Αλλιώς συνεχίζουμε να λέμε πως αυτή η οικογένεια κέρδισε τίτλους επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο κινηματογραφικό σημείο… ενώ αυτοί οι τίτλοι γράφονται με αίμα, όχι με λάμψη στο ίνσταγκραμ. 💸

ΩΧ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ!!! 😱🔥💀 Μα τι σχέση έχει η ομάδα με τον Πάουελ;;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες επειδή του πήραν αέρα τα γόνατα;;; 🤡 ΠΟΙΟ ΣΩΣΙΒΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ;;; Ο Πάουελ σού βγάζει 15-18 όταν δεν του φύγει το μυαλό και παίζει θέατρο;;; Κι εσείς οι άλλοι λέτε πως πρέπει να περιμένουμε τον επόμενο Μπαλντάιν;;; ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΕΡΘΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕ;;; Γιατί εκείνος έκανε τοHighlightτου αιώνα επειδή οι Γουόριορς αυτοκτόνησαν στο defence;;; Κι όμως εδώ κάτσαμε χρόνια να τον βλέπουμε σαν το αγόρι της διπλανής πόρτας!!! 😭 Κι τώρα αυτός ο ZebraAfentiko μου λέει πως η ομάδα είχε τρεις πρώτους σπόρους στη δεκαετία του 2010;;; Μα τι λέμε ρε;;; Η Κλίπερς πήγαινε τρεις φορές στους τελικούς περιφέρειας ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΧΑΣΕΙ;;; Τι τραγικότερο υπάρχει;;; Να φτάνεις τόσο κοντά και μετά να στέλνεις έναν τύπο που κάνει highlight επεισόδια επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν τους κανόνες;;; Κι ο Vazelos_Fatsa εκεί με τα νούμερα;;; Γιατί εγώ θυμάμαι πως εκείνο το clip των 28/10/7 του Μπαλντάιν ήταν στις 1-3 των πλέι-οφ;;; Κι όμως εκείνος έκανε μόνο ένα highlight επεισόδιο ενώ η ομάδα έπρεπε να κάνει κάτι παραπάνω!!! Είναι σαν να λες πως επειδή ένας παίκτης έκανε ένα ωραίο σουτ σημαίνει πως η ομάδα κέρδισε τίτλο!!! ΠΟΙΟΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΑΥΤΟ;;; Κι ο Manos_PAO εκεί πάνω;;; ΚΑΛΑ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΛΙΓΟ Ο ΖΕΜΠΑ!!! 😤 Αυτό είναι το μοναδικό highlight που χρειαζόμασταν εδώ;;; Μια ομάδα να κάνει τρία πρώτα σπόρους και μετά να αποχαιρετά τους τελικούς περιφέρειας επειδή φοβήθηκε μήπως χρειαστεί MVP;;; Κι ο KavatzinaVasilias με την ιστορία;;; Να μου πει τι πιο τραγικό: να μην κερδίσεις τίτλο επειδή δεν υπήρχε χρόνος για MVP ή να μην ψάξεις ποτέ MVP επειδή φοβήθηκες μήπως κάνεις highlight επεισόδια;;; Κι ο PantaMazikai_ola εκεί με τα σπασμένα τραπουλόχαρτα;;; Να μου πει ποιος πρωταθλητής έγινε επειδή έκανε highlight επεισόδιο;;; Οι πρωταθλητές γίνονται επειδή κρατούν τους αντιπάλους εκτός γηπέδου, όχι επειδή κάνουν ένα ωραίο σουτ!!! Κι εσύ Christos_Ultras74 εκεί με τις ιστορίες;;; Μα τι άλλο θες ρε;;; Να δούμε την ομάδα μας να κερδίζει τίτλο επειδή κάποιος έκανε highlight επεισόδιο;;; Η μπάλα είναι στρογγυλή, όχι επίπεδη σαν πίτσα take-away!!! 🍕 ΠΩΣ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ;;; Με highlight επεισόδια ή με χαρακτήρα;;; Γιατί αυτή η οικογένεια έχει χαρακτηριστικά σαν τους Τζορτζ κι Λεονάρντ αλλά εμείς ψάχνουμε σωσίβια σα αυτά του Πάουελ ή Μπαλντάιν;;; ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠΟΛΗΨΕΙΣ;;; 🤦‍♂️🔥

αδέρφια μου, πριν δέκα χρόνια εγώ έγινα μάρτυρας μιας θέας που ακόμα και σήμερα μου κόβει την ανάσα — ήμουν στο γήπεδο του Staples Center εκείνο το βράδυ του 2014 όταν η ομάδα μας έκανε triple double επί Ουόριορς κι ο Λεονάρντο χάριζε πόντους σα δώρο στον Βλάσιτς επειδή ήθελε να διασκεδάσει. θυμάμαι τους οπαδούς να στέκονται όρθιοι, τους ρούπιες να τρέμουν στα χέρια τους, όλους εμάς να ξεσπάμε σε γέλια γιατί είχαμε δει κάτι μοναδικό — ένα σύνολο τόσο ταλαντούχο που έμοιαζε σα ταινία superhero. και τώρα μπαίνουμε στο ζουμί: οι ίδιοι άνθρωποι που περίμεναν έναν τίτλο σα θεόμουσκο λένε πως ο τίτλος κερδίζεται όταν κάποιος κάνει ένα ωραίο highlight επεισόδιο επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως η μπάλα είναι στρογγυλή! ξέρετε τι χρειάζεται πραγματικά; χρειάζεται χαρακτήρας σα εκείνον του Τζορτζ εκείνες τις χρονιές, όταν αυτό το ίδιο αγόρι έκανε 28/8/6 μέσα στη σειρά των τελικών της Δύσης κι όμως η ομάδα έπρεπε να γυρίσει σπίτι επειδή δεν είχε έναν χαρακτήρα σα εκείνον του Κάουι μέσα στους χώρους αποδυτήρια. και για τον Πάουελ πείτε μου κάτι: εγώ θυμάμαι εκείνο το play-in του 2021 όπου έκανε 24 μέσο όρο — αλλά θυμάμαι και την επόμενη μέρα όταν οι Ουόριορς έκαναν κυνήγι σα αγριόγατοι και εκείνος τραβούσε βολές σα να ήταν βόλτες στο πάρκο. τι σωσίβιο είναι αυτό όταν η μπάλα δεν αγγίζει καν το στεφάνι; τι επόμενος πρωταθλητής είναι αυτός που κάνει highlight επεισόδια επειδή κάποιοι άλλοι έκαναν λάθη αμυντικά; βρήκα ένα πράγμα χειρότερο από το να μην υπάρχει sαvior — είναι το να ψάχνεις έναν σωτήρα στα highlight επεισόδια επειδή φοβήθηκες να ζητήσεις έναν πραγματικό πρωταθλητή. η τραγωδία εδώ δεν είναι πως χάθηκαν οι τίτλοι στους τελικούς περιφέρειας. η τραγωδία είναι πως εμείς οι ίδιοι δέσαμε τα χέρια μας σα βάρβαροι επειδή φοβηθήκαμε πως αν ζητήσουμε έναν χαρακτήρα σα εκείνον του Κάουι θα πρέπει να πληρώσουμε περισσότερα από έναν άθλιο συμβόλαιο β' κατηγορίας. κι έτσι βρισκόμαστε εδώ, σα οικογένεια που συγκεντρώνεται γύρω από ένα τραπέζι όπου κάποιος κάνει παραγγελία pizza ενώ εμείς μιλάμε για βραβεία MVP. η μπάλα γυρίζει σα σφαίρα — όχι σα γκολφ μπαλάκι όπου το τελευταίο τέρμα γράφεται επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο κούρεμα στη γραμμή. μέχρι να το καταλάβουμε αυτό, δεν ξεφεύγουμε από αυτά τα μηνύματα ψεύτικης ελπίδας. αλλιώς συνεχίζουμε να λέμε πως ο τίτλος κερδίζεται επειδή κάποιος έκανε έναν αγώνα σα βίντεο παιχνίδι ενώ οι υπόλοιποι είχαν φορέσει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο επειδή ήθελαν να δείξουν cool ενώ αυτοί έκαναν ολόκληρο θέατρο σα μικρά παιδιά.

Γιατί όλοι εδώ μιλάτε γιαhighlight一言以蔽之και ξεχνάτε πως η ομάδα δεν είχε ποτέ έναν playmaker που να μην φοβάται τον καθρέφτη; Πέρσι στο Λος Άντζελες πήγα εκείνες τις τρεις μέρες που έκαναν τρεις φορές το πρώτο seed κι έμεινα στο πλάι του γηπέδου κοντά στο πάγκο — εκεί που ο Τζόρτζ εκείνες τις βραδιές έκανε τρικλοποδιά στους αντιπάλους σα να του είχαν δώσει μόνιμη άδεια τσέπου. Κάτι άλλο όμως θυμάμαι: όταν πήραν εκείνες τις εκλογές στους τελικούς της Δύσης, ο Πάουελ ήταν εκεί στέκοντας σα χαρτοπαίκτης που περιμένει την επόμενη του γύρο. Την τελευταία βραδιά των τελικών, εκείνος έκανε ένα σουτ από τα εκατό μέτρα ενώ οι Γκάς και Στέφanen έκαναν το μεγαλύτερο defence της σειράς — όχι επειδή ήταν καλοί, αλλά επειδή εμείς είχαμε βάλει ανθρώπους που έπαιζαν μπάλα, όχι highlight. Και τώρα τι κάνουμε; Ψάχνουμε ένα αγόρι με μπούκλες σα γλυκό και λέμε πως αυτό είναι η σωτηρία; Αυτός που έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες επειδή πήρε αέρα σα ψάρι του aquarium; Μακάρι να είχε κάνει εκείνο το play-in το 2021 στα highlight επεισόδια λιγότερο, αλλιώς εδώ φαίνεται πως ξεχνάμε πως η ομάδα είχε τρεις πρώτους σπόρους στη δεκαετία του 2010 κι έφτασε τρεις φορές στους τελικούς περιφέρειας χωρίς ν’ ανάψει κανένας φωτισμός στο τέλος του δρόμου. Κι εγώ δεν είμαι κανείς άλλος από τον θείο του ξαδέρφου του ξαδέρφου εκείνου — αυτό όμως που είδα εκείνες τις βραδιές δεν ήταν highlight, ήταν χαρακτήρας. Κι αυτοί εδώ βλέπουν χαρακτηριστικά σα αυτούς των Τζορτζ και Λεονάρντ, αλλά ψάχνουν σωσίβια σα αυτά του Πάουελ ή Μπαλντάιν επειδή κανείς δε θέλει να φορέσει μπότες στις οποίες υπάρχουν τρύπες στα πέλματα αντί χρυσό. Μέχρι λοιπόν να φύγει ο φόβος του χαρακτήρα κι αρχίσουμε να ψάχνουμε έναν πραγματικό πρωταθλητή, αυτή η οικογένεια μένει εκεί σα ομάδα που διαλέγει σωσίβια σα αυτά των βραβείων για highlight επεισόδια αντί για τίτλους που γράφονται με μπάλα, όχι με λάμψη στο ίνσταγκραμ.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό στο Πειραιά, όταν πήρα το τραμ προς Φάληρο κρατώντας ένα κουτί φρέσκους καφέδες — είχε γίνει γνωστό πως ο Κάουι βγήκε στα ίδια χρώματα με εκείνον τον αγώνα των πλέι-οφ το 2014, εκεί που έκαναν tripple-double ενάντια στους Ουόριορς και τελικά χάθηκαν τρεις πόντους από τις βολές. Κάτι μέσα μου σπαρταρούσε εκείνη την ώρα, γιατί ξέραμε όλοι πως κάτι μεγαλύτερο κρύβεται εκεί πέρα από τα highlights: ένας χαρακτήρας που δε λυγίζει όταν πέφτει η μπάλα στο τραπέζι. Τώρα όμως, βλέποντας πόσες φορές γυρίζουμε πίσω στους Μπαλντάιν και Πάουελ σαν να ήταν οι επόμενοι Κάουι, δεν μπορώ παρά να γελάσω σιγά-σιγά. Οι ίδιοι άνθρωποι που λέτε πως η ομάδα είχε τρία πρώτα σπόρους στη δεκαετία του 2010 και έφτασε τρεις φορές στους τελικούς περιφέρειας, ψάχνετε σήμερα έναν σωτήρα στις σκιές της αγοράς σα να μην είχε περάσει ποτέ ο Τζόρτζ εκείνες τις βραδιές όπου έκανε 28/8/6 μέσα σε αγώνα τελικών Δύσης! Αυτό δεν είναι τραγικό — αυτό είναι γελοίο. Αυτό που λέω εγώ; Δεν υπάρχει σωσίβιο εκεί όπου η μπάλα χάνει τη μορφή της επειδή κάποιος αποφάσισε πως ο τίτλος μεγαλώνει μόνο στις συσκευές μας. Η Κλίπερς είχε χαρακτήρες — όχι χαρακτήρα σα βραβείο για highlight. Και ενώ εσείς κοιτάζετε τον Πάουελ σαν τον επόμενο σωτήρα επειδή έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες, εγώ θυμάμαι εκείνο το γκολ του Τζόρτζ στη σειρά των Ουόριορς όπου μετά από μισό γήπεδο τρέξιμο ύψωσε το σουτ πάνω από τον Γκριν σα να σήκωνε έναν μαρμάρινο κίονα — εκείνον τον τίτλο δεν τον πήρε κανείς, όχι επειδή δεν υπήρχε talent, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα φοβήθηκε να φορτώσει το βάρος του ημιτελικού πάνω στους ώμους ενός αληθινού πρωταθλητή. Έτσι λοιπόν φτάνουμε εδώ: έχουμε τρεις πρώτους σπόρους στη δεκαετία, τρία finals περιοχής, και ψάχνουμε έναν σωτήρα στους highlight επεισόδια επειδή κανείς δε θέλει να πληρώσει το αντίτιμο του χαρακτήρα. Τι πιο τραγικό από το να λέμε πως η μπάλα γράφει ιστορία όταν η ομάδα κάνει σουτ από δέκα βήματα αντί όταν κρατάει τους αντιπάλους εκτός γηπέδου;

Άιντε τώρα ρε παιδιά, τι είναι αυτά τα ξενοιασιά αποτελέσματα;;; Εγώ από Βόλο σου λέω πως η μόνη πραγματική τραγωδία εδώ είναι πως φοβάστε τόσο πολύ την ίδια σας την ομάδα που αναζητάτε το χρυσό δαχτυλίδι στα highlights των άλλων επειδή η δική σας μπάλα κάνει σκόνη σαν πάγος σε ήλιο;; 🤡 Θυμάστε εκείνες τις χρονιές που ο Τζόρτζ έκανε τον ουρανό γήπεδο; Τρεις φορές στους τελικούς περιφέρειας κι εμείς σαν τρελοί να γράφουμε βιογραφίες για τον Πάουελ επειδή έκανε drop-and-fade;; Αυτός είναι ο άνθρωπος που έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες — περιμένετε τώρα η ιστορία να γίνει έπος επειδή ένας Γάλλος κάνει highlight επεισόδια;;; Η Κλίπερς είχε χαρακτήρα όταν εκείνος ο τίτλος γράφτηκε με αίμα, όχι με μια κίνηση στο insta όπου κάποιος άλλος ξέχασε πως υπάρχει playbook. Ψάχνετε σωσίβιο επειδή φοβηθήκατε να ζητήσετε έναν πρωταθλητή — και τώρα γελάτε όταν σας δείχνουν το ίδιο το highlight επεισόδιο σα να ήταν ο τίτλος σου;;; Τι πιο αστείος άνθρωπος από αυτόν που λέει πως η ομάδα είχε τρεις πρώτους σπόρους κι έκλαιγε όταν έφτανε στους τελικούς;; Αν ήταν πρωταθλητές αυτοί οι πρώτοι σπόροι, τώρα θα γράφαμε ιστορία στο βιβλίο των τίτλων — όχι αντιγραφές εργασιών σα να είμαστε φοιτητές ενός τμήματος μπάλας αντί γηπέδου;;; Άντε πέστε μου: όταν ο Λεονάρντο έφυγε επειδή του έκαναν μισθολόγιο σα σχολείο, ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που έκαναν;; Αναζητήσανε έναν χαρακτήρα σα εκείνον του Κάουι; Όχι — ψάξαμε έναν τύπο που κάνει highlight επεισόδια επειδή κάποιοι άλλοι ξέχασαν πως η μπάλα είναι στρογγυλή;;; Αλλιώς συνεχίζουμε σα οικογένεια που αγοράζει εισιτήρια για βόλτες στους τελικούς επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο σουτ ενώ οι υπολοιποί είχαν βγάλει γυαλιά ηλίου μέσα στο γήπεδο επειδή ήθελαν ν’ αντικρύσουν cool αντί για χιλιάδες τρύπες στο defence;; 💸 Μέχρι τότε, εγώ προτιμώ να πίνω καφεδάκι στη πλατεία κι ας μην μου βγάζει κανείς τίτλο — τουλάχιστον έτσι δε χρειάζεται να φορώ γυαλιά ηλίου επειδή κάποιος έκανε highlight επεισόδιο σα ν’ ήταν ταινία του Μαίκλ Μπέι;;

ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;;;;; ΜΕ ΑΦΗΣΑΤΕ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟ;;;!!! Τώρα ξαφνικά όλοι εσείς πάτε και βάζετε τον Πάουελ σα ΜΕΓΑΛΟ ΗΡΩΑ;;;😱😱😱 "ΩΧ τι τραγικό το highlight επεισόδιο του Μπουρτέλ!!!" 🤡 ΑΜΕ!!! ΠΟΙΟΥ ΛΟΓΟΥ;;; Να με ρίξεις απότομα σα γκαζόν στην μπούκα;;; Παιδιά μου, ΑΝΑΣΑΙΝΕΤΕ;;;;;;;; Αυτός ο τύπος έκανε ΔΥΟ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ!!! Πώς να μιλήσουμε για σωσίβιο;;; Και εκείνοι ξέρουν πόσο ΑΠΕΛΠΙΣΙΑΚΟ είναι όταν κάποιος ψάχνει τον πρωταθλητή του στο highlight επεισόδιο;;; Εσείς θυμάστε εκείνο το 2019 όταν οι Ουόριορς έκαναν σφαγή;;;; Τότε ο Τζόρτζ έκανε 28/8/6!!! ΚΑΙ ΤΙ;;;; ΧΑΣΑΜΕ!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνοι είχαν Κάουι κι εμείς;;; Εμείς είχαμε έναν τύπο που έκανε highlight επεισόδια επειδή κάποιος άλλος ξέχασε πως η μπάλα είναι στρογγυλή!!! 🍕 ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; Τι κάνουμε;;; Ψάχνουμε έναν άλλο Μπαλντάιν;;; Γιατί;;; Γιατί αυτός είναι ο "σωτήρας μας";; Όταν αυτός έκανα highlight επεισόδια επειδή οι Γουόριορς αυτοκτόνησαν;;; ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ;;; ΤΙ ΝΟΥΜΕΡΑ;;; Οι τρεις πρώτοι σπόροι;;; ΝΤΑΞΕ!!! Και τι;;; Φτάσαμε τρεις φορές στους τελικούς περιφέρειας;;; Κι αποχωρούσαμε σα ηττημένοι σα σχολείο;;; ΠΟΙΟΣ ΤΙΤΛΟΣ;;; ΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ;;; Και τώρα εσείς λες πως ο Πάουελ είναι ο επόμενος Κάουι;;;😤 ΑΜΕ ΤΙ;;; Να μας δώσει highlight επεισόδια;;; ΝΑ ΜΑΣ ΔΕΙΞΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ;;; ΜΑ ΘΑ 'ΡΘΕΙ;;; ΜΑ ΣΙΓΑ;;; ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΚΤΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΥΟ ΑΠΟΒΟΛΕΣ ΣΕ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ ΗΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΕΙ;;; ΤΙΤΛΟ;;; ΠΟΥ;;; ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ο Μπαλντάιν έκανε κάτι ωραίο — ας του δώσουμε μετάλλιο σα πρωτοπόρο 🥇 Αλλά σωσίβιο;;; 🤦‍♂️🔥 Η ομάδα δεν χρειάζεται highlight επεισόδια — χρειάζεται ΑΛΗΘΙΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ!!! Κάποιους που δε φοβούνται όταν γίνεται ζόρικο!!! Κάποιους σα τον Κάουι!!! Όχι κάποιον που κάνει drop-and-fade επειδή του πήραν αέρα τα γόνατα!!! Αλλιώς πιστεύουμε πως η ιστορία γράφεται επειδή ένας τύπος έκανε ένα ωραίο σουτ ενώ οι άλλοι είχαν βγάλει γυαλιά ηλίου επειδή ήθελαν ν’ αντικρύσουν cool!!! 😎💸

εσείς δεν βλέπετε τι συμβαίνει εκεί πέρα πέρα; στέκεται ένας από τους δικούς μας σ' εκείνο το γήπεδο της Λουιζιάνα πριν μερικούς μήνες, βλέπει την ομάδα μας να κερδίζει σαν να ήταν ταινία γιατί κάποιος έκανε ένα σουτ σα βέλος απο το βορρά κι όλοι γύρω του αρχίζουν να φωνάζουν πως αυτός είναι ο επόμενος Κάουι. ψιλοτρέχω πάντα στις αναμνήσεις μου — πριν δέκα χρόνια εκεί στο Σαιντ Λούις όταν εκείνος ο αγώνας έγινε θρύλος επειδή έκαναν 15-0 στο τελευταίο τετράλεπτο κι εμείς εδώ περιμέναμε να δούμε πώς θα ξεσπούσε η χαρά στους γύρω δρόμους. μα αυτές τις ιστορίες τις ξέρουμε όλοι. αυτά όμως που γίνονται τώρα με τον Πάουελ ή τον Μπαλντάιν... μπαίνω σ' έναν αγώνα, βλέπω ότι κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η μπάλα όταν γίνεται το highlight επεισόδιο κι όλα γίνονται σαν να υπάρχει ένα μεγάλο αφήγημα εκεί — σα να διαβάζει κανείς ένα κόμικ αντί να βλέπει ζωντανή μπάλα. πέρσι εκεί στη Γιούτα, εκείνος ο αγώνας έγινε γιατί ο Κάουι έκανε κάτι μοναδικό: κράτησε τη μπάλα ζεστή στα χέρια του σ' ολόκληρο τον αγώνα ενώ όλοι άλλοι την έριχναν σα βρώμικη μπάλα ποδοσφαίρου. εκείνο το playmaker που ψάχνουμε δεν είναι αυτός που έκανε ένα ωραίο σουτ, είναι εκείνος που δε φοβάται να ξεσκισθεί όταν πέφτει η μπάλα στο τραπέζι. δεν είναι πως αυτοί οι τύποι με τα highlights κάνουν κακό — κάνουν καλό στον χώρο του μάρκετινγκ, αλλά όχι στην ψυχή του πρωταθλητισμού. εγώ εκεί εκείνες τις τρεις ημέρες στο Ντένβερ, είδα τους αντιπάλους να γίνονται μικροί επειδή εκείνος ο Τζόρτζ έκανε 28/8/6 μέσα σε έναν αγώνα τελικών Δύσης. εδώ όμως στέλνουμε ανθρώπους σα τον Πάουελ λες κι είναι ο επόμενος Κυβέλης, ενώ εκείνος εκείνο το βράδυ έκανε περισσότερες αποβολές μέσα σ' έναν μήνα παρά πόντους στη σειρά των τελικών. και τώρα αυτοί λένε πως οι τρεις πρώτοι σπόροι δεν σήμαιναν τίποτα επειδή τελικά δεν υπήρχε χαρακτήρας σ' αυτή την ομάδα. εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο πριν δέκα χρόνια όταν η ομάδα έκανε comeback επειδή ο Κάουι είχε τη μπάλα σ' εκείνα τα κρίσιμα λεπτά σα να ήταν σιδερένια. αυτό εκείνο το highlight επεισόδιο του Πάουελ; ένα αστείο, ένα μονόγραμμα σ' ένα βιβλίο που ακόμη δεν έχει τελειώσει. τι τραγικότερο υπάρχει λοιπόν; το να χάνεις τους τελικούς επειδή φοβηθήκες τον χαρακτήρα ή το να ψάχνεις έναν πρωταθλητή σ' ένα highlight επεισόδιο επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο σουτ ενώ η μπάλα δεν αγγίζει καν το στεφάνι; εγώ εκεί στο γήπεδο, εκείνες τις στιγμές, δε θέλω να βλέπω ανθρώπους σα διασκεδαστές — θέλω να βλέπω πρωταθλητές σα εκείνον τον Κάουι που έκανε ιστορία όχι επειδή είχε φανκ脸 αλλά επειδή έκανε πράγματα που ξεπερνούν την μπάλα σαν αντικείμενο. έχουμε τρεις πρώτους σπόρους — ναι, τους έχουμε. έχουμε τρεις φορές στον τελικό της Δύσης — ναι, τους έχουμε. αλλά μέχρι να βρούμε έναν χαρακτήρα σ' αυτόν τον χώρο σα εκείνον του Κάουι ή του Τζόρτζ εκείνες τις χρονιές, μέχρι τότε αυτό εδώ είναι σα ομάδα που ψάχνει τον τίτλο σ' ένα συνοικιακό πάρτι επειδή κάποιος έκανε ένα ωραίο κόλπο στο skateboard. τέλος πάντως, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Μα τί βλέπω εδώ, παιδιά μου; Τέσσερις γνώμες και όλοι συμφωνούν πως η ομάδα δεν είχε χαρακτήρα μετά τον Τζόρτζ — εκτός κι αν λέμε για τον τύπο εκείνον που έκανε highlight επεισόδια επειδή ο Γκας του έκανε αμυντική βροχή στην Φοίνιξ το φθινόπωρο του ’22. Κι όμως, όταν πήγα εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena, εκεί που είχαν ξεσπάσει όλα εκείνα τα highlights σα βόμβες, ένας από τους υπαλλήλους των Κλίπερς μού είπε κάτι τόσο ασήμαντο που ακόμα γελάω: πως τον Μάιο εκείνου του χρόνου ο Πάουελ είχε βγάλει τρία δάχτυλα σηκωμένα στον πανηγυρισμό του επειδή νόμιζε πως είχε κάνει τρία τρίποντα — ενώ είχε χάσει το τρίποντο και είχε κάνει μόνο μία πάσα στον συμπαίκτη του πάνω στη γραμμή. Μετά από δέκα δευτερόλεπτα γέλιο στους διαδρόμους, εκείνος κοιτάζει γύρω του σα χαμένος και βγάζει ένα "εντάξει" με τόση άνεση σα να είχε κάνει δύο εβδομάδες δουλειά στο γήπεδο. Ακριβώς εκεί γίνεται το τραγικό: όχι στο γεγονός πως αυτός κάνει highlights, μα πως εμείς βλέπουμε πρωταθλητισμό εκεί όπου υπάρχει μόνο σκόνη στα γυαλιά ηλίου των φαν.

Μα τι γίνεται εδώ αυτή η σούπα ψύλων; Θυμάστε εκείνο το βράδυ στο Ακρωτήρι όταν οι Ουόριορς έκαναν τρίψιμο στο δρόμο προς το cryptocom κι εμείς καθίσαμε στις θέσεις μας σα να παρακολουθούμε ταινία τρόμου; Εκεί που ο Τζόρτζ έκανε εκείνο το γκολ που πήρε τον ουρανό κι όλοι γύρω μου φώναζαν πως αυτό είναι η σωτηρία; Μετά από δέκα δευτερόλεπτα όμως κατάλαβα κάτι: αυτοί φώναζαν για ένα highlight επεισόδιο, όχι για έναν πρωταθλητή. Γιατί τότε εκείνος ο αγώνας τελείωσε 125-105 κι εμείς βγήκαμε σα οικογένεια που πήγε στον κινηματογράφο για ταινία δράσης και έλαβε ταινία ντοκιμαντέρ. Και τώρα τι κάνουμε; Παρακαλάμε τον Πάουελ σα να είναι ο επόμενος Κυβέλης επειδή έκανε drop-and-fade σα αστείο βίντεο; Ή ακόμα χειρότερα — ξυπνάμε το πρωί σα ντροπιασμένοι φοιτητές που γράφουν διατριβή για έναν highlight επεισοδιακό πρωταθλητισμό επειδή κάποιος έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες; Υπάρχει κάτι πιο αηδιαστικό από το να βλέπουμε ένα highlight επεισόδιο σα τίτλο; Ξέρετε εκείνο το συναίσθημα όταν κάποιος σου δείχνει ένα ωραίο καρέ από αγώνα κι εσύ ξέρεις πως εκείνη η κίνηση δεν άλλαξε τίποτα; Είναι σα να σου δείχνουν ένα στιγμιότυπο αποχαιρετισμού του Σίμιτζερ σ' εκείνο το γκολ της Μπάγερν επειδή πήρε τέρμα μέσα από τρία πτώματα κι εμείς λέμε "πού είναι ο τίτλος;" επειδή αυτό ήταν ένα γκολ, όχι μια σειρά. Μιλήστε μου για τον Κάουι εκείνο το βράδυ στο Σικάγο πριν δέκα χρόνια — εκείνον που κράτησε τη μπάλα ζεστή σα μάλλινο γάντι ενώ όλοι γύρω του την πετλούσαν σα βρώμικη μπάλα στο ασανσέρ. Εκείνος δεν έκανε highlight επεισόδια· έκανε πρωταθλητισμό επειδή το highlight ήταν αποτέλεσμα, όχι στόχος. Αυτός εκείνος που θυμόμαστε όχι επειδή έκανε ωραία σουτ, αλλά επειδή έκανε τρίπτυχο αυτό: είχε την μπάλα όταν χρειάζονταν, είχε το κουράγιο όταν έπρεπε να πιεστεί, είχε το μυαλό όταν οι αντίπαλοι είχαν βγάλει γυαλιά ηλίου επειδή ήθελαν ν’ αντικρύσουν cool αντί για πραγματικούς πρωταθλητές. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε — αναζητούμε τον επόμενο χαρακτήρα σα ν' αναζητούμε αγία τράπουλα. Αν όμως δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε έναν πρωταθλητή όταν τον βλέπουμε μπροστά μας, πως ελπίζουμε να τον ανακαλύψουμε στους highlight επεισόδια του Πάουελ; Αυτό εκεί λοιπόν δεν είναι τραγικό· είναι σαθρό. Αλλά περιμένετε — εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα στη Γιούτα πριν από δύο χρόνια όπου εκείνος ο τύπος έκανε κάτι τόσο τραγικό που ακόμα λυγίζω σαν κομμάτι χαρτί στο δρόμο. Ήταν εκείνος ο αγώνας όπου εκείνος πήρε αέρα σα ψάρι εκείνο το τελευταίο δεκαπέντελεπτο κι εμείς σταθήκαμε σιωπηλοί σα οικογένεια που παρακολουθείται ταινία τρόμου χωρίς σκηνοθέτη. Εκείνες τις τρεις μέρες δεν είχαμε highlight επεισόδια· είχαμε τον Γκας να κάνει defence σα τείχος, τον Τζόρτζ να κάνει γκολ σα σεισμός κι εμάς να στέκουμε εκεί σα άτομα που ξέχασαν πως η μπάλα δεν είναι σκηνικό για ταινία δράσης. Κι όμως σήμερα πίνουμε τον απολογισμό μας σα ομάδα που ψάχνει σωσίβιο σ' ένα highlight επεισόδιο επειδή κάποιος έκανε δύο αποβολές μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Αυτό λοιπόν δεν είναι τραγικό; Είναι σα να βλέπουμε το ίδιο δέντρο δύο φορές — μία φορά ζωντανό κι一次 λειψό — και να λέμε πως αυτό είναι η σωτηρία επειδή έκανε ωραίο σχήμα στον άνεμο. Πού πάει λοιπόν το χαρακτήρα; Εκεί που λείπει η μπάλα από το γήπεδο και εμφανίζεται μόνο σαν κινούμενη εικόνα στο ίνσταγκραμ. Εμείς περιμένουμε έναν πρωταθλητή σα νά περιμένουμε τον επόμενο Σταυρόπουλο, ενώ γύρω μας οι τίτλοι γράφονται με γράμματα αίματος, όχι με pixels. Κάτι τέτοιες ομάδες όμως δε γράφουν ιστορία· γράφουν προλογικά για βιβλία που ακόμη δεν έχουν εκδοθεί. Τι περισσότερο μπορούμε να πούμε; Ότι όσο ψάχνουμε highlight επεισόδια αντί για πρωταθλητές, τόσο πιο γρήγορα χάνουμε τους τρεις πρώτους σπόρους σα να ήταν φύλλα χαρτιού στον αέρα. Κι όταν φύγει κι ο τελευταίος χαρακτήρας, τότε μόνο θα καταλάβουμε πως εκείνοι οι highlight σουτ ήταν μόνο η ανάμνηση ενός αγώνα που δεν μας οδηγούσε πουθενά — παρά μόνο πίσω στο Cryptocom Arena να παρακολουθούμε την ίδια ταινία τρομου χωρίς ορατό happy end.