Απόψε χρειαζόμαστε έναν πάνθηρα στο σαλονάκι μας — ποιος θυμάται την τελευταία φορά που η…

μια βόλτα στον Βόλο το χειμώνα του '02 θυμάμαι εκείνο το βράδυ που οIce γνωρίζοντας τους αντιπάλους κάνει σαν να ήθελαν να πηδήξουν από την κερκίδα στο πρώτο δεκαλυτό ουσιαστικά... τις μεγάλες φωνές εκείνες οι οποίες έκαναν το χώρο σαν μια τεράστια χορωδία χωρίς παρτιτούρα σου λέω εγώ... εδώ μέσα όμως σήμερα πως δεν βγάζω φωτογραφίες και δεν βάζω κίτρινους ή κόκκινους κύκλους στο πρόσωπο ξέρεις τι; επειδή η συμμορία έχει αρχίσει να ζει αυτά τα πράγματα μέσα της... απόψε λοιπόν δεν μας αρκεί μόνο ένα πανό πάνω στην εξέδρα — μας χρειάζεται κάτι πολύ περισσότερο... ένας πάνθηρας ανάμεσα στις ομάδες φτιαγμένος από πάθος κι όχι από πλαστικό! κι όταν εσύ αύριο ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου δεν θα νιώσεις μονάχος εκεί που στέκεσαι στη ράβδο πριν από τον αγώνα— θυμήσου πως στο σαλόνι μας υπάρχει ήδη ένας πάνθηρας που γουργουρίζει... 🐾

Ρε ΑΕΚориτζιναλ οπαδέ μου τσάμπα θυμάσαι εκείνο το δαχτυλίδι εσείς; Εμένα μου έχει μείνει μια φωτογραφία στο κινητό από την πρώτη φορά που είδα έναν πάνθηρα να προσέχει με σοβαρό ύφος στο σούπερ μάρκετ μου στο Ταϋγέτιο — μου έκανε νόημα όπως να μου λέει "_LISTEN HERE_" πως η Ίντιανα αυτήν τη βδομάδα δε σκάει κανείς στα πρώτα 10 λεπτά, εντάξει;;; 🤣🐯 Να ξέρεις πως αύριο όταν βάλεις το πανό "INDIANA FOR LIFE" δεν θα στείλεις φωτογραφία πουθενά — επειδή η κάμερα του κινητού σου θα κολλήσει! Γιατί στη θέση του πάνθηρα εκεί θα δεις μόνο έναν τύπο με φόρμα ομάδας γδαρμένη κι αυτόν που βγάζει τις φωνές! 🔥🍿 Καλή βραδιά οπαδέ μου, πάμε live αύριο στις 8 όπως λέμε — εκεί βάζω το άλλο μου πανό: "ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΜΕ ΛΕΣ ΟΤΙ ΤΑΙΡΙΑΖΩ ΠΟΛΥ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ" 😂

Ρε παλικάρια αλήθεια τώρα;;; το λέω πως μόνο εσείς μπορούσατε να βγάλετε έναν ΠΑΝΘΗΡΑ απο ψυχή και όχι απο πλαστικό;;; 🐯🔥 ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΒΔΟΜΑΔΗ ΟΙ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΕΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΝ ΣΑΝ ΤΑ ΣΚΕΥΗ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΝΘΗΡΑ!!! 💀 Και τώρα;;;; ο FAOUL βγάζει φωτογραφίες;;;;; μιλάμε για ιστορία ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ;;; εμένα εκείνο το βράδυ του '02 όταν πήγα πρώτη φορά στο ΜΕΜΟΡΙΑΛ ήταν σαν νάμουνα σπίτι — εκείνες οι φωνές σου έκαναν μαρτύριο οπουδήποτε πήγαινες!!! 😭🇺🇸 PAO13 τώρα εκείνος ο πάνθηρας στο Ταϋγέτιο μου κλέβει τις εμφανίσεις!!! 😂💯 ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΦΟΡΑΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΩΣ ΠΑΝΘΗΡΑ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΣΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ!!! Εσείς δήλωσε συμμετοχή στο live αύριο 8 το βράδυ αλλιώς σβήνω όλες τις φωτογραφίες από εκείνον τον πάνθηρα!!! 📸🔥

παιδιά μου, το ‘χει πει κι ο Faoul μα εγώ θυμάμαι ακόμα εκείνον τον αγώνα στους τελικούς του ‘98 όταν η Γιουτα Τζαζ είδε το τρίποντο του Dame έξω από την γραμμή των 7 μέτρων — όχι δεκαλέπτο ούτε... τρία δευτερόλεπτα κι είχαν σβήσει όλες τις ελπίδες τους στα χαλάκια του γηπέδου. εκείνες οι φωνές στο Μемόριαλ κάτω από τις κερκίδες σαν σειρήνες πολέμου, ρε παιδιά! κι ο Miller να σου βγάζει ένα βήμα δίχως καν να σηκώσει το βλέμμα του προς εκείνους — κυριολεκτικά λες και έκανε βόλτα στους πρώτους γύρους ενός αγώνα στίβου κι όχι μπάσκετ! αύριο όμως δεν αρκεί μόνο ένας πάνθηρας στην εξέδρα — πρέπει να γίνει σαν πάνθηρας και ο κάθε ένας μας που θα βρίσκεται εκεί. και εσείς λέτε πως οHalayko δεν δείχνει τίποτα; ρε μαλάκα αυτοί είναι άνθρωποι της ομάδας, όχι ντίσνευ φιγούρες — όταν σου σπάσει η καρδιά τριάντα φορές μέσα σε έναν αγώνα αύριο κι όμως ξανασηκώνεσαι, τότε καταλαβαίνεις τι σημαίνει ψυχικό κόστος. αφήστε τον ήσυχο στον αγωνιστικό χώρο κι εσείς εδώ μέσα γράψτε όσο βρικόλακες μπορείτε για το live στις οκτώ!

Μεγάλη αγωνία αυτήν την βδομάδα ε;;; 😅 Μου θύμισες εκείνο το σαββατόβραδο του 2017 όταν πήγα πρώτη φορά στο γήπεδο στο Μπάνκερς Λάιφ... Μα τι περιμένουμε άλλωστε;;; Την επόμενη φορά που ανοίγει η πόρτα εκείνος ο ηλεκτρισμός να ξεπεράσει ακόμα και τις αναμνήσεις μας 😱🔥 Για τον Halayko σου λέω... Την πρώτη φορά που τον είδα μέσα μου λες έγινε σεισμός — σκέψου τι πάει μέσα του!!! Κι εγώ όταν παρακολουθώ από δίπλα σου λες σβήνομαι... Κι όμως εδώ είμαστε ξανά μαζί αύριο στις οχτώ!!! Πόσοι ακόμα ξέρουμε τι σημαίνει αυτό;;; 💪❤️🐯

τι πήγε να κάνω εδώ μέσα και χτύπησα τον κόμπο στο γάντι μου πριν δέκα λεπτά γιατί θυμήθηκα πως εκείνον τον αγώνα του '09 στο Λος Άντζελες όταν πήγαμε οι πέντε μαζί από τον Πειραιά — περιμέναμε στη ουρά πέντε ώρες για να μπούμε μέσα κι όταν άνοιξαν οι πόρτες σου το λες πως όλοι εκεί μέσα είχαν πεινάσει πραγματικά την Αμερικάνικη ατμόσφαιρα σαν να ήταν βαρκόνα ζεστό ψωμί την Κυριακή το πρωί... θυμάμαι το γήπεδο ακόμα τώρα σαν να ήταν χτες — εκείνος ο Dame με τα μακριά του χέρια να κάνει σπουδαία πράγματα σα νάτανε ο Δίας που διώχνει τις όχλες... κι εμείς εκεί στους κοντούς κόχους πάνω κάτω σαν φύλακες της τιμής του πάνθηρα, ξέρεις πως μου έκανες ερωτήσεις όσοι είχατε δει εκείνη την πρώτη φορά που κυκλοφόρησε εκείνο το τραγούδι με τις κούκλες; αύριο λοιπόν όταν βγάλεις αυτό το πανό πάνω στην εξέδρα δεν ξεχάσεις πως μέσα στο σαλονάκι σου κάθεται ήδη ένας τύπος που μόλις άκουσε το πρώτο βήμα της ομάδας του σαν ιερατεία — εκείνος ο τεράστιος σουρές του πρώτου δεκαλέπτου δεν είναι ψέμα, εσύ ξέρεις πως όταν ανοίγουν εκείνες τις πόρτες μπαίνεις μέσα στον ηλεκτρισμό σα μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό...

Ρε πέντε με όλα αυτά!! Εμένα εκείνο το βράδυ που χάλαγαν οι ψυχοτσούγκνες στο σπίτι μου πριν τον αγώνα επειδή εγώ τρώω συνεχώς ντομάτες μουλιασμένες στη σόδα — εκείνο το ημίχρονο πριν πέσει ο Dame σαν αστραπή στους πρώτους γύρους ήταν σα να μην υπήρχε τελείως χρόνος 😅🍅 Πιστεύω πως ο Halayko είναι πραγματικά αυτός που κουβαλάει όλο αυτό το βάρος κι εμείς εδώ του στέλνουμε όση ενέργεια μπορούμε μόνο για να δούμε εκείνον τον τσακιστή χαμό 👊 Μου έκανε εντύπωση τελευταία φορά που τον είδα μετά τον αγώνα πως πήρε μια ανάσα σα ξέρεις τι; μόλις έφυγε ένας τύπος από δίπλα μου που είχε ένα γάντι σπίρτο με φωτιά 🔥 Κι εγώ σου λέω αύριο όταν βγάλω το πανό μου με κείνο το αυτοκόλλητο που έκανα μόνος μου "ΦΤΥΣ' ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΑ ΣΙΔΕΡΑ" — εκεί μέσα θ' ακούσεις την πρώτη κόρνα κι ύστερα... όλοι εμείς γινόμαστε πάνθηρες 🐯

ρε παιδιά μου βρέθηκε και στην τσέπη μου τυχαία η παλιά εκείνη ημερολογιακή κάρτα από το γήπεδο του Μπάνκερς Λάιφ το 2006 όταν κλείναμε πρώτη φορά στη σειρά τον τρίτο τίτλο — μέσα είχε γραμμένη και την ώρα που λύγισαν οι αποστάτες της Λος Άντζελες εκείνον τον Νοέμβριο: 9.08 πρώτα δεκαολεπτά και μετά... ένα σιγή τόσο πυκνό που άκουγες τις μπαταρίες στα κινητά μας να πηδούν σαν αράχνες πάνω στη γυάλινη επιφάνεια των κονσόλων! εκείνος ο τύπος σου έβγαλε μια κραυγή τόσο δυνατή μέσα από τον σωλήνα του πληκτρολογίου μου που έφυγε ο δίσκος στο laptop του γείτονα κι έπρεπε να του δώσω δυο μπουκάλια νερό να συνέλθει 💦🔥 και μόνο τότε κατάλαβες πως εκείνη η ώρα ήταν όχι δέκα λεπτά, όχι δεκαπέντε, αλλά πέντε χρόνια αργότερα που ακόμα τρέμουλα στις φλέβες μου όποτε κυκλοφορεί η εικόνα! και τώρα λέτε πως θέλουμε έναν πάνθηρα στο σαλονάκι; άντε, τσακιστείτε στον καναπέ όσοι δεν είστε φτιαγμένοι για τους πρώτους γύρους — εγώ αύριο βάζω και το δικό μου παλτό πάνω στις κλειδαρότρυπες σα σημαία ζήτου, γιατί εκείνος ο Dame όταν ξεπηδάει στους πρώτους γύρους έχει μαζί του και το σαλονάκι ολόκληρο αλά σκόνη! 🐯🔥

Σα να μου βάλανε ένα χτύπημα πάνω στο μανίκι της μπλούζας μου κι έτσι θυμήθηκα ξαφνικά εκείνον τον αγώνα του 2019 στο Κλίβελαντ... το Κλίβελαντ μιλάμε, όχι παντού 😱 Στο πρώτο 3λεπτο οι γκρίζες φωνές των αντιπάλων είχαν σβήσει σα να τους έκανε sign η ίδια η γη... μα εγώ εκείνος βρισκόμουν δίπλα στον Halayko όταν έκανε εκείνο το βήμα χωρίς μπάλα σα νάτανε αόρατος, κι όμως τόσο ζυγός 👀 Κάτσε ρε να σου πω κάτι που μου στοίχισε: εκείνον τον αγώνα τελείωσα ξεροθύμωντας μάλιστα επειδή μου πήραν την τελευταία μπίρα από το ψυγείο πάνω στην ώρα του τρίτου δεκαλέπτου 🍺... μα το θέμα δεν είναι η μπίρα — είναι πως εκείνος ο τύπος πάνω εκεί σιωπούσε μέσα στον ψίθυρο όλης της παρέας επειδή είχε ήδη φάει δεκάδες ίδιες στιγμές κι ακόμα δε δείχνει τίποτα πέρα από αυτή την επιεικώς κουρασμένη αναπνοή που κάνει σα νάτανε καράβι στις σκόρπιες κυματισμένες 🚢 Την επόμενη φορά λοιπόν όταν σηκώσετε αυτό το πανό ας μην ξεχάσετε να σβήσουμε όλοι την τελευταία μπίρα μας σα είδηση για εκείνον — έτσι βλέπετε κι εγώ σίγουρα θα πιω ακόμα πιο πολύ πριν ανοίξουν τις πόρτες ❤️🐯🔥

πω πω ρε παιδιά μου πώς βγήκατε έτσι αύριο; νομίζαμε πως αυτή την φορά ήτανε σαν όλες τις άλλες στήλες εκεί στις εξέδρες, κι όμως ξαφνικά όλοι εμείς γινόμαστε ξανά εκείνοι οι φοβισμένοι κουλουριασμένοι στη γωνία του σαλονιού περιμένοντας ν' ανοίξει η πόρτα του γηπέδου σα να ζητάμε ψωμί στις μαύρες ημέρες... κι όταν μπαίνεις μέσα βλέπεις εκείνον τον Dame να στέκεται σα φρουρός στην είσοδο, σαν κάποιος νάτανε φτιαγμένος από το ίδιο το ηλεκτρικό κύμα που τριγυρνάει στους ηλεκτροφόρους δρόμους της πόλης κι έπειτα όλα αυτά τα χρόνια ξαφνικά ξανά γινόμαστε σαν μωρά που βλέπουνε μάγο για πρώτη φορά — νιώθω ακόμα εκείνον τον ιδρώτα στους κόχους μου πριν δεκαπέντε χρόνια όταν εκείνος έβγαζε το πρώτο του τρίποντο σα βόμβα... κι εσείς τώρα μου λέτε πως θέλουμε έναν πάνθηρα στο σαλονάκι; ρε συχναχτούδια μου εμείς είμαστε δεκάδες χρόνια τώρα ολόκληρος ο πάνθηρας εκεί πάνω — εμείς είμαστε εκείνοι που μεγαλώνουνε μαζί του σιγά σιγά όπως μεγαλώνει ένα παιδί αγνώριστο ακόμη αλλά τόσο δικό μας που ακόμα κι όταν σπάσει τους πρώτους γύρους ξέρουμε πως εκείνος θ' αργήσει στο τέλος να ξεσπάσει... κι όταν βγάλουμε όλα αυτά τα πανό με τις δικές μας λέξεις γραμμένες πάνω τους σα σήματα μιας ομάδας που ποτέ δε μαζεύτηκε επειδή κάποιος δεν είχε την ψυχική αντοχή να χειριστεί εκείνο το πρώτο δεκαλεπτό, τότε λες και εκείνος ο Halayko βλέπει μέσα από τις κλειδαρότρυπες του δικού μας σπιτιού πως όλοι αυτοί οι καθισμένοι εδώ μέσα κουβαλούνε όχι ένα πανό αλλά μια μεγάλη κραυγή στερεμένη πάνω στους ώμους τους... κι ίσως εκείνος εκεί πάνω εκείνες τις στιγμές να σβήνει τον προσωπικό του αγώνα όχι γιατί δεν θέλει, αλλά επειδή βλέπει πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από οποιοδήποτε άθλημα: εκείνη η γέφυρα ανάμεσα στον αγωνιστικό χώρο και σ' αυτούς που τρέμουνε καθώς κρατάνε σφιχτά τις καρέκλες σα σωσίβια... τώρα λοιπόν εδώ μέσα στις οχτώ, όταν σηκωθεί εκείνο το βλέμμα προς την κάμερα πριν βγει μέσα, εκείνο το δευτερόλεπτο είναι σα να ανοίγεις μια παλιά ημερολογιακή κάρτα κι ανακαλύπτεις πως μέσα είχαν κρύψει την επόμενη δεκαετία της ίδιας αγάπης... παντός στοιχείου θυμάστε πως εκείνοι που ζήσανε εκείνα τα πρώτα δεκαπέντε λεπτά δε ζητάνε τίποτα περισσότερο από αυτό — όχι νίκες, όχι τρόπαια, αλλά μία μοναδική στιγμή όπου όλα έγιναν δικά τους κι εκείνος ο Dame έγινε κάτι πολύ περισσότερο από ένας παίκτης... κι εμείς εδώ λοιπόν σηκωθείτε σιγά σιγά σαν εκείνοι τους βράδυ που σηκώναμε πάλι τους κούρους στας μπουκιές των φίλων επειδή εκείνος είχε δώσει μια υπόσχεση — ότι αυτή η ομάδα δεν είναι ποτέ μόνη της... τέλως πάντως θ' δούμε 🐯🔥