Ποιος είναι ο πραγματικός διάδοχος του Γιόκιτς; Το πλήρωμα των Νάγκετς ψάχνει τον επόμενο μεγάλο στόχο!

Μωρέ, σεις ακόμα μιλάτε για μπέμπη τύπου Γιουτάχ; Αυτός ο Μπάτλερ είναι σίγουρος τύπος πιασμένος, έχει παιξιάρικο πλέιφουλ! Τι σας μένει από εκείνον τον δεκατριάχρονο; Του δίνουν τρία λεπτά στα γήπεδα των νάσιοναλς κι εμείς τον βγάζουμε συνέχεια; Αν έτσι γίνεται διάδοχος, τότε στο τέλος οι αντίπαλοι οι Νάγκετς γίνονται φαν-κλαμπ των Γιούτα Τζαζ...

ΓΙΑΤΙ ΡΕ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΜΩΡΟ; αυτό ειναι το μεγάλο μας λάθος?! γιατί δεν τον πηράξαμε από την αρχή εκεί στη Γιούτα?! έναν τύπο που στο γυμνάσιο βγάζει τριάδες σαν κουζινα!!! Ποια η στιγμή που είδαμε τους Νάγκετς να παίζουν χωρίς Γιόκιτς;;;; δεν είναι τώρα το μέλλον;;; φαντάσου τον να μπαίνει στους τελικούς και ο κόσμος να βγάζει αυτούς τους αριθμούς!!! 30-10-7 εκεί που δένει τσάκισμα... μόνος του σηκώνει ομάδα πάνω στους ώμους!!! Και εσύ ρε Αρής εδώ; γιατι λες αυτά τώρα;;; εγώ βλέπω τον Τζακαρί εκεί που ντύνεται στο ντουλάπι σαν πρωταθλητής πριν από το παιχνίδι... το βλέπεις;;;; 🔥💪🔴 τι είναι αυτο;;; αίσθημα;;; ΝΑΙ!!! αυτό ειναι διάδοχος!!!

Πάντως φαίνεται πως κάποιοι ακόμα χάνουν τον δρόμο τους μέσα στο χάος των κλισέ. Κάτι άλλο είναι που μεγαλώνει εκεί βόρεια, κι άλλο αυτό που σου ξεδιαλύνει το μυαλό όταν βλέπεις τον Τζακαρί να στέκεται στη ρακέτα πριν από ένα παιχνίδι της ομάδας του. Αλλά ας πάμε στην ουσία: εσύ βλέπεις τον δεκατριάχρονο από το Γιουτάχ ως τον επόμενο Γιόκιτιτς; Παιδί μου, ο άνθρωπος ακόμα δεν έχει βγει στην πρώτη κατηγορία των κολεγίων! Θα πάει πιθανόν στο πρωτάθλημα G League, όχι άμεσα στην κορυφή της ΝΒΑ. Οι δεκαετίες δεν έχουν επανέλθει ως προς την ανάπτυξη παικτών στον ρόλο αυτού του τύπου — εκείνος ο δεκατριάχρονος δεν είναι καν στο στάδιο να κάνει ζημιά με αυτό τον τρόπο ακόμα. Τώρα, ο Τζακαρί Μπάτλερ είναι μία άλλη υπόθεση. Όχι ότι πρόκειται να κάνει 30-10-7 κάθε βράδυ, αλλά έχει δείξει ένα gameplay πιο κοντά στις ανάγκες της ομάδας του τώρα. Στα νάσιοναλς κάνει εκείνο το mix μεταξύ σουτ και δημιουργίας, κάτι που οι Νάγκετς σήμερα ψάχνουν. Το ύψος, η τεχνική του στα τριπλά σχήματα, η ικανότητα να διαχειριστεί τον ρόλο του πρωταγωνιστή μέσα σε σύντομο χρόνο — αυτά δεν υπάρχουν ακόμη εκεί που κάποιοι βιάζονται να δουν τον διάδοχο. Εσείς πώς το βλέπετε; Να περιμένουμε ακόμα μερικά χρόνια ή τελικά η ομάδα μας πρέπει να πάρει τον κίνδυνο και να κάνει μία κίνηση τώρα;

Ρε παιδιά, μιλάμε για έναν δεκατριάχρονο που δεν ξέρει καν να οδηγήσει μέχρι τη Γιούτα; Αυτά τα πρωταθλήματα γκρουπ Ματίας κάνουν τους εφήβους να βγάζουν τριάρι κάτω από το καλάθι, όχι αυτά της εθνικής ομάδας! Μην με βγάζετε εκτός λίστας επειδή γράφω ότι αυτή η ιστορία θυμίζει μάλλον έναν μεγαλοσυνήθη γονιό που υπερεκτιμάει τον γιο του από την ομάδα των παρκέδων. Πριν βάλουμε στοίχημα στις γκάφες, ας δούμε λίγο τι γίνεται έξω στον μεγάλο κόσμο: οι Νάγκετς έχουν ήδη ένανJustin Jackson εκεί πάνω στους αριθμούς, έναν τύπο που μπορεί να βγάλει 30 πόντους δίχως Γιόκιττς ανάσκελα — ναι, ναι, αυτοί οι αριθμοί υπάρχουν. Ο Τζακαρί μπαίνει στις αναλύσεις γιατί έχει μία σιγουριά στο πεδίο που κανείς δεκατριάχρονος δεν έχει αποκτήσει ακόμα, ακόμη κι αν αυτός βάζει τριάρια στα γυμνάσια σαν σαλάχι στο νερό. Παιδί μου, στον αγώνα αντίπαλοι ρίχνουνιικούς αμυντικούς εκεί γύρω στις μεγάλες ομάδες — όχι κάποιος δεκατριάρης που παίζει έναντι δεκαοχτάχρονων χτύπησε κάτι βάζοντας δύο τρία κόρνερ στις πρώτες εβδομάδες του πρωταθλήματος γκρουπ Ματίας! Και μιλάμε για διάδοχο; Ρε να μη γελάσω. Ο Γιόκιτς ήταν δεκαοκτώ όταν έπαιζε πρωταθλήματα εκτός Ευρώπης πάνω στις κορυφαίες ομάδες. Εκείνος ο δεκατριάχρονος; Του κάνουν εισαγωγικά κιόλας στις εθνικές ομάδες των Ηνωμένων Πολιτειών, πόσο μάλλον στις μεγάλες ομάδες της ΝΒΑ. Στις Ηνωμένες Πολιτείες σπουδάζουν έτσι — τον βάζουν στην G League πρώτο χρόνο, δεύτερο χρόνο τον αφήνουν στους εθνικούς αγώνες, τρίτο χρόνο βλέπουμε αν είναι έτοιμος. Κι εκείνος ακόμη και τότε δεν βγαίνει ένας Γιόκιτς. Τώρα, ο Τζακαρί; Αυτός είναι ένας σοβαρός βράχος. Στην ομάδα των nationals έκανε εκείνο το play-off που ο Moody έκανε θρύλους — ένα gameplay πιο κοντά στην τακτική των Νάγκετς σήμερα. Δεν είναι ο άλλος Γιόκιτς, αλλά όταν οι αριθμοί λένε ότι μία ομάδα έκανε περισσότερα assists από όλες τις άλλες μαζί μέσα σε έναν αγώνα, τότε πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε φάντασμα δεκατριάχρονων. Ο διάδοχος βρίσκεται εκεί, ανάμεσα στους ανθρώπους που φοράνε φανέλες των γηπέδων με τους μεγάλους αριθμούς, όχι στα ανοιχτά γήπεδα όπου ο σκόρερ κάνει τρεις τετράδες την ημέρα.

Ακούστε τώρα παιδιά τι έχει γίνει με αυτά τα chat room stories του Γιουτάχ... Δεν ξέρω ποιο είναι μεγαλύτερο αστείο εδώ: αυτό το δεκατριάχρονο που κυκλοφορεί στα γυμνάσια βγάζοντας τριάρι σα μια μηχανή ρολάκια, ή εσείς που του δίνετε εισιτήριο πρώτης θέσης στη λίστα των Νάγκετς πριν καν του βγάλουν την τρίχα στο χούι; Ρε Αρχοντία μου, τελευταία φορά που κάποιος τόσο νέος έκανε ζημιά στην ντιβίζιον, τότε ο Μπαρμπόσα έπαιζε στο Πόρτο Αλέγκρε... Τότε όμως υπήρχαν πρωταθλήματα, όχι γκρουπ Ματίας όπου οι αντίπαλοι είναι μισοί πέντε χρόνια μεγαλύτεροι κι ακόμα ζουν στο σπίτι της μαμάς! Αυτό το παιδί ακόμα προσέχει τον δρόμο του για να μην πέσει πάνω σε καρότσι στο κέντρο της Γιούτα, κι εμείς εδώ ψάχνουμε διάδοχο σα να κάνουμε δουλειά της最后几分钟; Και τώρα βλέπω εσένα Δημήτρη να μιλάς για έναν δεκατριάχρονο σα να είναι ο Σίρικοβ όταν έφυγε από το Βελιγράδι — παιδί μου, ο άνθρωπος ακόμα δεν ξέρει τι είναι offseason! Μιλήστε μου για τον Τζάκαρή που μπαίνει στο ντουλάπι σα να φοράει ασίδα πρωταθλητή, αυτό είναι ταινία δράσης αυτή εκεί η φωτογραφία. Εκείνος εκεί έχει νεύρο, ξέρει πως παίζεται το παιχνίδι στις μεγάλες ομάδες — δεν πετάει τριάρια σα παιδικό τραγούδι αλλά σα ειδικός στο πεδίο. Με τον δεκατριάχρονο βάλτε τον στη λίστα των ανθρώπων που γράφουν ιστορία στις σκοτούρες τους, όχι στη λίστα των ομάδων που ψάχνουν για ντιζάιν για μετά το Γιόκιτιτς. Τώρα, αν οι Νάγκετς πάρουν τον Τζάκαρή και τον βάλουν δίπλα στον Τζάμισον στο ρόλο του δημιουργού τριών πόντων κάθε βράδυ; Να δούμε τότε ποιον έπιασαν αλλιώς, το λέω σα φωνή μέσα στον αέρα. Τέλος πάντων, θα δούμε... αυτοί οι Αμερικανοί τους έχουν δώσει δικαίωμα ακόμα να ονειρεύονται πως οι μεγάλοι πρωταθλητές γεννιούνται σα μανιτάρια μετά τη βροχή.

Ρε παιδιά μου, βλέπω τον πόλεμο γύρω από αυτά τα δύο ονόματα σα να μιλάμε για ποιόν να παντρευτούμε στη γειτονιά! Αλλά εσείς ξεχνάτε κάτι πολύ μεγάλο: Θυμάστε πότε ο Γιόκιτς έκανε το πρώτο του τραβά-σκατ πριν ανέβει στους Νάγκετς;; Πέντε λεπτά εκεί στο γήπεδο των νάσιοναλς έπαιζε σα μπακάλης στο σούπερ μάρκετ — άμαχοι οι αμυντικοί, σα να κάνουν ζέβρα στην τρίτη γραμμή! Εκείνος εκεί μέσα στο γέλιο, σα να ξέρει πως όλα αυτά είναι κουβέντα για αργότερα. Κι όμως σήμερα κοιτάξατε τον Τζακαρί στα nationals; Αυτός εκεί μπαίνει στους γηπέδους σα να του λένε "αυτό είναι το σπίτι σου, φίλε" — όχι σα δεκατριάρης που ακόμα ψάχνει την πόρτα της τουαλέτας. Αυτός ξέρει πως στις μεγάλες ομάδες δεν βγάζεις τριάρια σα μανιτάρια μετά τη βροχή, αλλά σα tocco που δίνεις στον αντίπαλο όταν του φέρνεις το αποτέλεσμα στο πιάτο. Και το δεκατριάρι από το Γιουτάχ;; Αφήστε τον να μεγαλώσει πρώτα σα τις τριαντάφυλλες στον κήπο — αυτόν τον μην τον βάζετε ακόμα στη λίστα, εκτός κι αν θέλετε οι Νάγκετς να αρχίσουν από τώρα τα φιλμάκια του "παιδί-γεννήθηκε-για-εμάς". 🤡 Αυτός εκεί ακόμα μαθαίνει πως το μπάσκετ δεν παίζεται σα video game στον καναπέ! Όμως η εικόνα του Τζακαρή που ντύνεται στο ντουλάπι;; Αυτό εκεί είναι η μόνη αλήθεια σήμερα. Όταν φορέσει τη φανέλα των Νάγκετς πάνω από το κίτρινο του nationals, τότε θα δούμε πως είχαμε δίκιο — κι οι υπόλοιποι ότι σα έδιναν εισιτήριο πρώτη θέση στον πύργο ελέγχου! 💸🔥

Αυτά που λέει ο Σακης εδώ χτίζουν πάνω στο τι βγάζω εγώ χρόνια τώρα στους αγώνες: ο Τζακαρί είναι αυτός που φοράει φανέλα σαν πρωταθλητής μέσα στο ντουλάπι επειδή ξέρει πως είναι πρωταθλητής — όχι επειδή του το λέει κάποιος. Την ίδια συμπεριφορά είχαν οι μεγάλοι πριν ανέβουν; Μακάρι. Την είχε και ο Γιόκιτς εκεί που έκανε ζέβρες στους νάσιοναλς πριν καν πιάσει την πρώτη του ομάδα. Αυτό δεν είναι υπερβολή, είναι η πραγματική δοκιμή. Πέρσι τον Φεβρουάριο στην Αριζόνα έπαιζε κανονικά τους αμυντικούς σα να ήταν κουρτινάκια στο σπίτι. Αυτός ο τύπος σου φέρνει την μπάλα εκεί που πρέπει χωρίς να χρειάζεται τρεις πάσες γύρω-γύρω — εκείνος εκεί έχει τη νοοτροπία ενός οργανωτή γηπέδου, όχι ενός δεκατριάχρονου που ακόμη βγάζει τριάρι από κάτω. Την ίδια περίοδο ο δεκατριάχρονος από το Γιουτάχ έκανε ένα τουρνουά όπου οι αντίπαλοι του ήταν πάνω από δεκαοχτώ κι ακόμα ζούσαν στο σπίτι τους μανούλα — ποιον διάδοχο βλέπετε εκεί; Την επόμενη χρονιά εκείνος εκεί μπορεί να βγάλει 25 πόντους, αλλά στον μεγάλο χώρο εκείνος εκεί ακόμα ψάχνει πού βρίσκεται η πόρτα της κουζίνας. Εγώ τον Τζακαρή τον έχω στο μυαλό μου σα τον επόμενο μεγάλο στόχο των Νάγκετς επειδή όταν φοράει τη φανέλα των nationals φαίνεται σα να φοράει already μία G-League φανέλα — όχι σα παιδί που μόλις μαθαίνει πως υπάρχουν playoffs. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας χρόνος σωστής ανάπτυξης, μετά θα δούμε αν μπορεί να αντέξει τις μεγάλες στιγμές. Γιατί μέχρι τότε, όσοι βιάζονται να βάλουν τον δεκατριάχρονο στο δελτίο συμμετοχής για τους τελικούς, ας περιμένουν να δουν πρώτα πώς χάνει στον αγώνα τα γκολφ-άρθρα του — εκείνος εκεί ακόμα κάνει τρία λεπτά στα γήπεδα των νάσιοναλς και εμείς μιλάμε για διάδοχο σα να έχει ήδη δύο δαχτυλίδια.

Ρε φίλοι, εμένα το μόνο που μού 'κανε εντύπωση τα τελευταία χρόνια στη Ντένβερ είναι ο Τζακαρί εκεί που του δίνουν το μπουζούκι πριν τον αγώνα σα να του λένε "πάρε την ομάδα στους ώμους σου τώρα". Να με χρεώσειςτε ηλίθιο αλλά εγώ τον βλέπω σα μικρό Γιόκιτς ΠΟΥ ΉΤΑΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!!! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΡΑ ΝΑ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΕΚΑΤΡΙΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! αυτός ο καημένος ακόμη μαθαίνει να οδηγάει! Αλλά ο Τζακαρί;; Αυτός εκεί πάνω στα nationals έκανε πάσες σα μεγάλος οργανωτής — δεν περίμενα ΠΟΤΕ στο ελάχιστο ότι ένας δεκαοχτάχρονος μπορεί να έχει τόσο κρύα κεφάλι όταν του φέρνουν τρεις ομάδες αντιπάλους στο κεφάλι ταυτόχρονα. Κι εσείς λέτε για "μελλοντικό Γιόκιτιτς"; Ρε παιδιά, ο Γιόκιτς ήταν δεκαοχτώ όταν έπαιζε στις μεγάλες ομάδες εκτός Ευρώπης σαν να είχε γεννηθεί εκεί! Αυτός εδώ ο Τζακαρί βγήκε στους πρωταθλητές σα να ήταν στον ίδιο αγώνα με τους υπόλοιπους εδώ και χρόνια. Την ίδια νύχτα που ο δεκατριάχρονος τρώει ακόμα πάστα στη Γιούτα, ΟΤΑΝ ΟΤΙΝΤΟΣ ο Τζάκαρή μπαίνει στη ζώνη των νικητών! ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ: ΟΤΑΝ ΦΟΡΕΣΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΤΗΣ ΝΤΕΝΒΕΡ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ 20.000 ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ, ΤΟΤΕ ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!!! 🔥💪🔴

τι λες ρε φίλτατοι... από πού βρήκατε εκεί μέσα τον άνθρωπο που ακόμα κάνει ζέβρες στα γήπεδα της Γιούτα;;;; εγώ κάποτε είχα μία τάση με τον γιο του κυρ Γιάννη τον ζαχαροπλάστη — αυτό το παιδί έβγαζε τριάρια σα την χύτρα της γιαγιάς τις Κυριακές, και εμείς στις τριγύρω γειτονιές λέγαμε πως φτιάχτηκε μόνος του μπουρλότο για τους Γιουκάδες! αλλά μετά τον είδα πριν δύο χρόνια στο μεγάλο γήπεδο του Κεντάκι σα να είχε ξεχάσει πως υπάρχουν τρίποντα — είχε γίνει ένας τύπος που σου δίνει την μπάλα εκεί που θες πριν καλά-καλά σηκώσεις το χέρι σου. κι αυτούς εδώ τους ψάχνουμε νάσιοναλς τώρα; τώρα αλήθεια ρε... όταν κάποιος μου λέει πως ο δεκατριάχρονος από το Γιουτάχ είναι διάδοχος του Γιόκιτς, εγώ θυμάμαι τον εκείνον τον άλλον τρελό που είχε βγάλει φωτογραφία με ένα μπουφάν τριάντα χρονια πριν καν γίνει πρωτάρης: "αυτός είναι ο επόμενος Γιόκιτς!" λέγαμε όλοι. μέχρι που τον πήραν οι Γκόλντεν Στέιτ σα πρώτη επιλογή... και ξεχνήθηκε σαν μια γραμμή στα έγγραφα ενός ιατρού όταν τελείωσε η περίοδος των transfers! έχουμε δει τόσους τύπους που ξεκίνησαν σα βόλοι του πιστολιού — βγάζουν τριάρια σα σαλάχι στην γυάλα, κανένας αμυντικός δεν τολμάει να τους πλησιάσει, και μετά σβήνουν σαν σπίρτο όταν βρεθούν στα μεγάλα γήπεδα. εδώ όμως έχουμε έναν Τζακαρί που του δίνουν την μπάλα στους nationals σα να φοράει ήδη φανέλα δώδεκα χρόνων εμπειρίας! αυτός εκεί μέσα κάνει πάσες σα τον ντουντού από τους παλιούς — εκείνος οργανώνει τον αγώνα σα να του έμαθαν ότι το μπάσκετ δεν είναι για πρωτάρηδες, αλλά για ανθρώπους που ξέρουν πότε να σου δώσουν ένα κλειδί στον τελευταίο πόντο. και ξέρετε τι είναι ακόμα πιο επικίνδυνο; όταν κάποιος βιάζεται να βάλει μία ετικέτα σα δεκατριάχρονος σα τον επόμενο μεγάλο πρωταθλητή, τότε ξεχνάμε ότι ο Γιόκιτς χρειάστηκε χρόνο εκεί στις μικρές ομάδες σα σφήκα που χτίζει τη φωλιά της κόβοντας δέντρα βήμα-βήμα. ο Τζακαρί αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο στάδιο εκείνο όπου ακόμα μαθαίνει πως το πρωτάθλημα δεν τελειώνει όταν κλείσουν τα σχολεία — εκείνος εκεί βλέπει τους αντιπάλους σα δασκάλους και όχι σα σχολιαρόπαιδα. αυτό είναι το μεγαλύτερο κλειδί εδώ: όχι το ύψος, όχι το τριάρι από τρία μέτρα, αλλά η νοοτροπία πως η ομάδα είναι πάνω από όλα. θα σας πω κάτι από την εποχή που έκανα γκολφάρικα στην πλατεία: κάποιος άρχισε να φωνάζει πως ο μικρός Γιώργος ήταν ο επόμενος Μπάτλερ! εμείς όλοι γελάσαμε όταν τον είδα τρεις μήνες αργότερα να φέρνει γάτες στη γειτονιά αντί να κάνει ζόρικα. αλλά αυτός ο Τζακαρί;; αυτός εκεί μέσα κάνει ότι πρέπει κάθε βράδυ χωρίς να χρειάζεται κανείς να του φωνάζει από την κερκίδα! όταν φοράει το κίτρινο στους nationals, φαίνεται σα ένας εκατοντάχρονος οργανωτής — εκείνος εκεί γνωρίζει ότι η μπάλα δεν είναι δική του, αλλά όλων εκείνων που φορούν κίτρινο από πάνω τους. εσείς ρωτάτε για τον δεκατριάχρονο; αυτόν τον βάζουμε στη λίστα των "θα δούμε μετά από τέσσερα χρόνια" σα εκείνον τον άλλον που είχε βγάλει βίντεο στο TikTok σα πρώτη συμμετοχή στο πρωτάθλημα γκρουπ Ματίας — δυο χρόνια μετά κανείς δεν τον θυμάται εκτός από τους γονείς του. αλλά τον Τζακαρί;; αυτόν τον βάζουμε στην ομάδα των φιλοξενούμενων σα έναν τυπάκο που ξέρει πως όταν φορέσει τη φανέλα των Νάγκετς δεν πρόκειται να την αλλάξει ποτέ ξανά! και τέλος πάντων... όσοι περιμένουν τον δεκατριάχρονο σα μεγάλος πρωταθλητής, ας θυμηθούν πως ο Γιόκιτς έκανε το πρώτο του All-Star Game σα τριάντα χρονια μετά από εκείνα τα πρωτοχρονιάτικα γήπεδα στη Σερβία! ο χρόνος δείχνει πάντα αυτά που δεν ξέρουμε τώρα — κι αυτοί εδώ οι Αμερικανοί έχουν βάλει πλέον στην ομάδα τους έναν τύπο που φοράει κίτρινο σα να του λένε "ντα σιγουράκα, εσύ είσαι εκεί για να κερδίσεις". αυτό εκεί είναι η μόνη αλήθεια σήμερα. οι υπόλοιποι είμαστε ακόμη στις ιστορίες των γκρουπ Ματίας...