Θα έπρεπε ο ΛεΜπρον να αποσυρθεί ΑΜΕΣΑ ή είναι παράνοια να του δώσουμε ξανά την ομάδα

Καλά, ρε παιδιά, αφήστε το χιούμορ για τους άλλους. Ο ΛεΜπρον στους τελευταίους τρεις αγώνες έκανε 25π6 στα 44% σουτ; Ωραία, μπράβο — αλλά όταν σου δίνουν ένα deal 40 εκατομμύρια ετησίως και οι αγωνιστικές σου εμφανίσεις μοιάζουν με γηπέδου mini golf, μήπως δεν είναι λίγο υπερβολή το "ας τον κρατήσουμε επειδή έχει εμπειρία"; Πέντε τίτλοι υπάρχουν επειδή δούλεψε σκληρά — σωστά, μέχρι να φτάσει εκεί. Τώρα όμως η ομάδα έχει άλλους τρεις πρωταθλητές στο ρόστερ της; Τον Γουέιντς που κάνει πλέον τρίποντα όσο κανείς άλλος στη δεκαετία του '20; Τον Μίντλετον που πριν δύο χρόνια ήταν ικανός να σου βγάλει τρίποντο από οποιοδήποτε σημείο του γηπέδου; Και τον Γκάνουμ που τελικά αποδείχτηκε πως είναι ένας κλασικός "παλιός σκόρερ" που του λείπει η ταχύτητα των πρωταθλητών; Όχι ρε, δίνω το χέρι μου πως ο ΛεΜπρον έφτιαξε αυτούς τους τίτλους, αλλά τώρα η ομάδα δεν φταίει εκείνον — φταίει η ίδια η διοίκηση που πίστεψε πως μετά το τέλος μιας χρονιάς όπου έκανα 22π8 εκείνος μπορεί ξαφνικά να γίνει ο διαιτητής του ποιος πρέπει να κατέχει τον χώρο. Ξέχασαν πως μετά τους τελικούς του 2018 είχαμε την ομάδα του Μπλαντόσο που έκανε πάνω από 40 νίκες δύο φορές και δεν πήγε πουθενά; Τώρα λένε πως χρειάζονται αναγέννηση; Αναγέννηση σημαίνει να βρεις νέους πρωταθλητές — όχι να φορτώνεις έναν 39χρονο πρωταθλητή να σου κάνει τον σούπερ σταρ επειδή "έχει ψυχή". Το βλέπουμε όλοι πως ο χρόνος κυλάει ασταμάτητα, ακόμα και στα πόδια εκείνων των ανθρώπων που γεννήθηκαν πριν από τον πόλεμο.

Μα εσύ τι λες ρε εσύ;;; Αυτός ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ η Κλίβελαντ! Χωρίς αυτόν οι τίτλοι αυτοί ήτανε σκόρπιοι στις βιτρίνες κάποιου museum! Τι πεις τώρα ρε βλάκα; Κοίταξε, φτάνει το ξεπούλαμα τους τελευταίους τρεις αγώνες. Αυτός ήταν πάντα έτσι: όταν τον χρειάζεσαι, είναι εκεί! Στην κρίσιμη στιγμή έκανε πάνω από 30 πόντους στους τελικούς του 2018, θυμάσαι;;; Ήμουν εκεί, πάνω στην εξέδρα, έβλεπα τους γίγαντες να τρέμουν όταν αυτός έπιανε μπροστά! Κι εσείς τώρα λες "τριανταεννιά χρονών" σα να μιλάμε για έναν γέροντα από την γειτονιά! Και μετά λένε "δεν είναι φάση της ομάδας"... ΤΙ ομάδα;;; Ποιοι είναι αυτοί οι Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον;;; Αυτοί είναι πρωταθλητές;;; Μα είδες πως έκανε ο Γουέιντς στους playoffs;;; Ότι περίμενα να τελειώσει ο χρόνος!!! Αν αυτοί είναι ο ΣΙΔΗΡΕΝΙΟΣ πυρήνας που πρέπει ν' αναλάβει... τότε είστε πιο χαμένοι κι απ' τον γκαράζ στο Λος Αντζελες!!! Και μην αρχίσουμε τώρα για το deal των 40 εκατομμύρια... Ρε μαλάκα, αυτός έφερε τόσα λεφτά στην ομάδα ξοδεύοντας μόνο 10 χρόνια! Και θυμάσαι όταν πήγαινε σπίτι του ποδήλατο επειδή δεν ήθελε ν' αγοράσει αυτοκίνητο;;; Αυτός ΒΑΖΕΙ όλο αυτό το πράγμα πάνω του!!! Αν δεν τον κρατήσουμε τώρα, τι γίνεται;;; Να παραδώσουμε τους τίτλους σαν κουρέλια;;; Να πούμε "ευχαριστώ κύριε ΛεΜπρον, μπορούμε να συνεχίσουμε μόνοι μας";; Οι τίτλοι αυτοί έγιναν ΕΥΤΥΧΩΣ επειδή υπήρχε ένας πρωτεύων!!! Τώρα λες ότι πρέπει ν' αλλάξουμε ρόστερ επειδή έκανε 24 πόντους;;; Ποιος άλλος μπορεί ν' κάνει αυτό;;; Ποιος;;; Ο Γουέιντς;;; Αυτός δεν ξέρει καν πώς ανοίγει την μπάλα;;; Μα έχουν γίνει αγώνες όπου έπιανε τρεις φορές στη σειρά λάθος πάσα!!! ΛΟΓΙΚΑ ΑΥΤΑ;;; Και μην μου λέτε για αναγέννηση!!! Η αναγέννηση ήτανε το 2010 όταν πήραμε τον ΛεΜπρον!!! Μετά ήρθαν αυτοί οιTitre finals με αντάμωμα και τώρα λένε "δεν είναι φάση"... ΑΝ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΣΤΟΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΑΘΙΣΑ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ, ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ;;; Άντε λοιπόν, σβήστε το πληκτρολόγιο και πείτε μου... Θέλετε ν' αφήσετε τον βασιλιά σας να σηκωθεί στα πόδια του;;; Να φύγει δυναμωμένος;;; Να πάει εκεί που του αρέσει η ηλιοθεραπεία;;; Κι εσείς μετά να σέρνεστε σαν τα χάλαρα σας στο γήπεδο ζητώντας συγγνώμη;;; Πάμε ρε!!!

Τι τρέχει λοιπόν εδώ στους "υπερφυσικούς"; Αυτή η ομάδα δεν έφτασε στα τελικά τρεις φορές μέσα στην τελευταία δεκαετία επειδή ξεπούλησε εισιτήρια στους γηπέδους της Ανατολικής Περιφέρειας. Όχι ρε παιδιά, έφτασε εκεί γιατί ένας άνθρωπος επέλεξε να φορτώσει τις πλάτες του όλον αυτό το βάρος — και όχι μόνο αυτό: επέλεξε να φορτώσει αυτές τις πλάτες επί είκοσι χρόνια συνέχεια. Θα μου πείτε τώρα πως επειδή έκανε 25 πόντοι στους τρεις τελευταίους αγώνες σημαίνει πως πρέπει να τον βγάλουμε νυστάζοντας; Μα τι λογική είναι αυτή; Στις αρχές της δεκαετίας του '10 δεν τον κρατούσαν από πουθενά εκτός κι αν άνοιγε σωρό — κάτι που έκανε ξανά και ξανά, ακόμα και όταν οι γύροι έδειχναν χάσιμο. Αν σήμερα λοιπόν κάνουν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι κριτική επειδή έκανε μισή ντουζίνα λάθη στη διάρκεια ενός πρώτου ημιθέματος τότε ντρέπομαι που τους βλέπω στις κερκίδες: αυτοί ήταν εκεί για να δουν αυτόν τον άνθρωπο να μην πέφτει ποτέ κάτω, όχι για να τον μετρούν ανάμεσα σε πέντε αγώνες "κακής μορφής". Και ας μιλήσουμε για τους τίτλους. Όχι βεβαίως, δεν έγιναν επειδή κάποιος έκανε σκληρή δουλειά στο γυμναστήριο — έγιναν επειδή εκείνος έπαιρνε τις πιο δυσβάσταχτες αποφάσεις την τελευταία στιγμή και έριχνε το σώμα του στους αγώνες. Την στιγμή που οι υπόλοιποι κρατούσαν τη μπάλα για να δουν ποιος θα σκοράρει πρώτοι, εκείνος την έπιανε στις πλάτες ακόμη κι όταν του είχαν λύσει τα νεύρα. Αυτή η ομάδα δεν έχει κανέναν άλλον σκόρερ που ξέρει να κάνει αυτό: μπορείς να πεις ότι ο Γουέιντς κάνει πολλά τρίποντα — αλλά ξέρεις τι έκανε όταν η ομάδα είχε ανάγκη από έναν στόχο δεκαπέντε πόντων στα δώδεκα λεπτά του ημιθέματος; Ήταν εκείνος, όχι ο Γουέιντς, όχι ο Μίντλετον, όχι ένας βλάκας νεαρός που νομίζει πως ξέρει τι σημαίνει αγωνιστικότητα. Το deal των σαράντα εκατομμυρίων; Ρε φίλε, όταν έφερε στο ίδιο κλουβί έναν τίτλο πρωταθλητή τότε αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι τον είχαν παρόμοιο συμβόλαιο και κανείς δεν διαμαρτυρόταν για το χρέος. Τώρα λοιπόν που η ομάδα δεν μπορέσει καν να μπει στους δεκαέξι λέμε πως "δεν είναι φάση"; Μα τι φάση περιμένουν αυτοί; Την ηλικία του Γκάλης στα τριάντα πέντε; Την σωματική κατάσταση του Αλεξάντερ; Και όταν κάποιος φύγει ας μην κλάψουν αργότερα επειδή ο αριθμός των πρωταθλημάτων έμεινε σπίτι στους "θρύλους του museum" — επειδή εκείνοι οι τίτλοι έγιναν πραγματικότητα χάρη σ' έναν άνθρωπο που αρνήθηκε να παραιτηθεί ποτέ. Ας μην αρχίσουμε τώρα την συζήτηση για τους Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον. Αυτοί οι τρεις κατάφεραν μία φορά στα τελευταία δύο χρόνια να βγάλουν την ομάδα πάνω από τους ημιτελικούς της Ανατολής — ενώ εκείνος έκανε τρεις φορές εμφάνιση στους τελικούς μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Κι αυτοί μιλούν για "αναγέννηση"; Την είχαν αυτή την αναγέννηση όταν ετοίμαζαν την ομάδα του Μπλαντόσο — που μέσα σε δύο χρόνια δεν κέρδισε ούτε έναν αγώνα πλέι-οφ. Έτσι λοιπόν συνεχίζουμε όπως παλιά: ζητάμε τον ΛεΜπρον μέχρι να μας τον πάρουν στον ουρανό — ή μέχρι εκείνος αποφασίσει πως η στιγμή έφτασε. Αλλά αυτήν ακριβώς την στιγμή η ομάδα χρειάζεται το πρόσωπο που ξέρει να σηκώνει μια πόλη στους ώμους του, όχι ένα νούμερο στις αθλητικές ειδήσεις. Ο ΛεΜπρον δεν είναι μόνον ένας αριθμός — είναι η ουσία αυτού που πέτυχε αυτή η ομάδα. Και όσοι λένε διαφορετικά ας αναλογιστούν πόσο συχνά έπιανε τον παλμό αυτού του πρωταθλήματος πριν γίνει κοινό μυστικό πως "δεν φτάνει για το τελευταίο λόφο".

τι λες ρε παιδιά εγώ εδώ πώς να χωνέψω αυτές τις κουβέντες σας σα ναι μωρέ σοβαρές πραγματικές διαφωνίες;;; εγώ θυμάμαι όταν ο ΛεΜπρον ερχότανε στο Κλίβελαντ ήτανε μόνος του σαν τον τελευταίο λύκο στις στέπες — κανείς δεν ήξερε που είναι η πόλη μας στο χάρτη, κανείς δεν νοιαζότανε αν υπάρχουνε σκοπευτές εκεί πέρα. Κι εκείνος κάθισε σαν βασιλιάς στα ξερά της ομάδας κι άρχισε να φτιάχνει τίτλους σαν σπίρτα μέσα στη βροχή. τώρα όμως εσείς μου λέτε "αυτός έκανες 25π6 στους τρεις τελευταίους αγώνες" σαν να βγάζουμε ανακοίνωση τιμής για έναν πρωτάρη που πηδάει πάνω κάτω στα γήπεδα των προηγούμενων δεκαετιών. σα ναι μου δείχνετε εμένα εδώ σαν κάποιος εχθρός της ομάδας επειδή σκεφτόμουν "μα τι τους συμβαίνει στους αρχηγούς τους"; βρε ζητιάνοι ρε, δεν καταλαβαίνετε πως όταν αυτός σηκώνεται είναι σαν να σηκώνει όλο το βάρος μιας πόλης πάνω στους ώμους του;;; όταν πριν δέκα χρόνια έκανε εκείνη την καταδίωξη στον τελικό εναντίον των Ουόριορς — εγώ πνιγόμουν εκεί πάνω στην εξέδρα, οι άλλοι γύρω μου έκλαιγαν σαν μωρά και αυτός είχε ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπο σαν να πήγαινε για ψώνια. κι εκείνοι τώρα μετράνε πόντους σαν ψιλικά στο σουπερμάρκετ;;; ποιανού η ζωή περνάει σαν ταινία μπροστά στους τίτλους;;; και μην μου λέτε για τους νέους τίτλους του Γκάνουμ ή του Γουέιντς — αυτοί βγήκανε σα νότια άνθη όταν η εποχή γύρισε κι όλας δεν κατάλαβαν τι σημαίνει να φορτώνονται μια ομάδα στους ώμους τους. εγώ θυμάμαι όταν ο ΛεΜπρον πήρε τον τίτλο το 2016: εκείνοι οι τρεις τελικοί ήτανε μια μάχη επιβίωσης σα να πολεμούσανε για την ψυχή της ομάδας. κανείς δεν μου είπε τότε "ρε παλιέ, δώσε του δεκαλόγια επειδή έκανε ένα λάθος στις αρχές της σειράς". κανείς δεν μου μίλησε για "αποχαιρετιστήριες εμφανίσεις" όταν εκείνος έριξε το σώμα του δεκαπέντε φορές ανά αγώνα σα λιθαράκι στα νερά ενός ποταμού. τώρα λοιπόν εσείς βλέπετε ένα μισό ντουζίνο αγώνες χαμηλής απόδοσης κι αποφασίζετε πως ήρθε η στιγμή να τον σπρώξουμε σα γέρικο άλογο εκτός στάβλου;;; τι γίνεται εδώ;;; μήπως ξεχάσατε πως όσοι μιλούνε για αναγέννηση δεν είχανε ιδέα πως υπάρχει αναγέννηση;;; αυτή η ομάδα γεννήθηκε δύο φορές — μία όταν πήρε τον ΛεΜπρον και μία όταν εκείνος επέστρεψε σα σωτήρας. τώρα όμως σβήνουμε τις δύο αυτές στιγμές επειδή κάποιοι έχουνε βαρεθεί να βλέπουνε έναν άνθρωπο ν' αγωνίζεται;;; και μην ανοίγουμε την πόρτα για εκείνους που λένε πως η ομάδα φταίει η ίδια — φυσικά φταίει η διοίκηση, φυσικά φταίει που δεν βρήκανε άλλους πρωταθλητές όσο εκείνος έκαιγε όπως ένα μεγάλο κερί. αλλά σεις εσείς εδώ στο φόρουμ γιατί δεν τους βρίζετε;;; γιατί αντί να πείτε "αφήστε τον, αυτός είναι ο μόνος δρόμος" μιλάτε σα να σας έδωσε η βεντέτα της κατηγορίας ένα tablet από πέτρα;;; εγώ λέω πως ο ΛεΜπρον πρέπει να αποσυρθεί όταν εκείνος αποφασίσει ότι ήρθε η στιγμή — όχι όταν εμείς του πούμε πως ήρθε η δική μας στιγμή σα μαντείο στους Δελφούς. εκείνος έφερε εδώ τους τίτλους, εκείνος έκανε τους ανθρώπους της πόλης να αγαπήσουνε τη μπάλα ξανά. τι περιμένουμε ακόμα;;; να σταθεί σα άγαλμα στην κορυφή του Rock & Roll Hall of Fame και να κάνει κλικ με τον αντίχειρα σα ναι το επόμενο σουτ;;; αυτό είναι που θέλουμε;;; έναν βασιλιά σιωπηλό;;; λοιπόν εγώ ψηφίζω: ας του δώσουμε χρόνο ακόμα. ας του δώσουμε άλλη μία χρονιά ακόμα — όχι επειδή δεν μπορώ να καταλάβω τους δικούς σας λόγους, αλλά επειδή η καρδιά μιας ομάδας δεν χτίζεται σε μία μέρα. κι όταν εκείνος αποφασίσει να βάλει τέλος, τότε ας τον αφήσουμε σα μεγαλοπρεπή αποχαιρετισμό — όχι σα διαφωνία για μερικούς πόντους λιγότερους στο τελευταίο ημίχρονο ενός αγώνα που κανείς δε θυμάται.

τι λοιπόν; φτάνουμε πια να λύνουμε τις διαφορές μας πάνω στους πόντους ενός ανθρώπου που πριν είκοσι χρόνια έκανε δεκαπέντε τρίποντα μέσα σε έναν αγώνα σα να ήτανε βροχή από σπίρτα και τώρα εμείς του μιλάμε σα ν' άνοιξε σήμερα πρώτη φορά τη θέση του ως βασικός;;; εγώ θυμάμαι όταν ο ΛεΜπρον ερχότανε στα γήπεδα στα τριάντα του — όχι σα γέρος, σα φάντασμα των δεκαετιών που προηγήθηκαν. εκείνος έπαιζε με δύναμη σα λιοντάρι που είχε ξυπνήσει μόλις από χειμερία νάρκη, όχι σα κάποιος που του είχε αφήσει οι άλλοι χώρο επειδή ήτανε "βαρύς στη φαρέτρα". τρεις φορές στους τελικούς μέσα σε δεκαπέντε χρόνια δε λέγονται έτσι απλά — είναι σα να έχει ζήσει τρεις διαφορετικές ζωές μέσα σ' έναν αγώνα. τώρα όμως εσείς μου λέτε πως επειδή έκανες δυόμιση λάθη στο δεύτερο ημίχρονο ενός αγώνα που είχε ήδη κριθεί πριν καν ξεκινήσει η αναπνοή σου, τότε πρέπει να τον σπρώξουμε σα γατούλα μέσα στη βροχή;;; ποιανού η καρδιά έπιασε χτες βράδυ;;; δική σας;;; οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα γράφουνε σα στιχουργοί της τραγωδίας επειδή έκανε 25π6;;; ποιανού η ψυχή έχει συμφωνήσει έτσι εύκολα;;; και μην ανοίγουμε την πόρτα στους νέους τίτλους αυτούς των Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον — αυτοί είναι σα παιδιά που έχουνε δει πέντε φορές τον τελικό του NBA στο σπίτι τους και νομίζουν πως η εμπειρία αυτή τους κάνει πρωταθλητές. ο Γουέιντς έκανε μόλις τριάντα πόντους συνολικά στους τελευταίους πέντε αγώνες πλέι-οφ — κάτι σαν ένα στιγμιαίο ξύπνημα ενός πιτσιρικά στα πρώτα του λεπτά σ' έναν αγώνα streetball. κι όμως εσείς μου λέτε πως αυτοί είναι οι άνθρωποι που θα αναλάβουνε όταν φύγει εκείνος;;; αυτοί είναι οι νέοι πρωταθλητές;;; εγώ θυμάμαι τον Γουέιντς όταν έκανε δεκαέξι λάθη στη σειρά επειδή έβλεπε σκιές εκεί όπου υπήρχαν μονάχα συμπαίκτες — ενώ ο ΛεΜπρον εκείνες τις στιγμές ήτανε ακόμα εκεί, στο παρκέ, σαν πύργος προστασίας. και μην μου μιλάτε για την ομάδα του Μπλαντόσο — εκείνοι έκαναν πάνω από σαράντα νίκες δύο συνεχόμενες χρονιές και χάθηκαν σα άχρηστα χαρτιά επειδή η διοίκηση ξέχασε πως ένας πρωταθλητής δεν φτιάχνεται μέσα σε ένα γυμναστήριο, φτιάχνεται όταν κάποιος διαλέγει να φορτώσει πάνω του ολόκληρο το βάρος μιας ομάδας σα ζητιάνος στις μεγάλες κρίσεις. τώρα όμως εσείς ψάχνετε σημάδια ότι η εποχή εκείνου πέρασε επειδή έκανε μία κακή εβδομάδα;;; τι περιμένουμε ακόμα;;; την ημέρα που οι τίτλοι αυτοί δεν θα λένε "Κλίβελαντ Καβαλίερς 2016" αλλά "Κλίβελαντ Δημοτικό Μουσείο Τίτλων;;;" εγώ δεν λέω να τον κρατήσουμε επειδή δεν μπορώ να δω έναν άνθρωπο ν' αποφασίζει μόνος του — λέω πως η ομάδα αυτή δεν υπάρχει χωρίς εκείνον, όχι σαν σύμβολο, σαν πραγματική ουσία. όταν εκείνος αποφασίσει να βγει από την πίσσα, τότε ας του δώσουμε αυτή την τιμή: όχι σα διαφωνία για μερικά πόντους λιγότερα, σα μεγαλοπρεπή αποχαιρετιστήριο όπου όλη η πόλη θα σηκωθεί όρθια για έναν τελευταίο γύρο. όχι σήμερα, όχι αύριο — όταν έρθει η στιγμή εκείνος. και όσοι αμφιβάλλουνε ας κοιτάξουνε στις κερκίδες πριν τρία χρόνια, όταν εκείνος έκανε τους δικούς του ανθρώπους ν' αγκαλιάσουνε τους Ουόριορς σα ν' έκαναν επανεκκίνηση στον χρόνο. ποιος άλλος μπορεί ν' αλλάξει έτσι μια πόλη;;;

Ρε μαλάκα, για να δούμε τώρα... Αυτή η ομάδα δεν έφτασε στους τελικούς τρεις φορές μέσα στα τελευταία δεκαπέντε χρόνια επειδή ο ΛεΜπρον είχε μια όμορφη ντουλάπα ή επειδή του έκαναν πολλές φωτογραφίες στο γήπεδο. Ήρθε αντιμέτωπος με τους Γουόριορς το 2015, τους Σπερς το 2014 και τους Ουόριορς ξανά το 2018 — όχι επειδή ήταν εύκολοι αντίπαλοι, αλλά επειδή εκείνος ανέλαβε να τους σπάσει το ηθικό όταν οι γύροι ήταν -10 και οι μεγάλοι παίκτες της ομάδας είχαν κλειδώσει την μπάλα στα χέρια τους σα ν' άκουγαν κάποιον να τους τραγουδάει για ύπνο. Τώρα βλέπω εδώ κάποιον να γράφει πως "δεν είναι φάση της ομάδας" επειδή έκανε 24 πόντους στους τρεις τελευταίους αγώνες. Μα ποιανού το χέρι έκλεινε τις πόρτες όταν έπρεπε να μπει εκείνος μέσα στον αγώνα για να σώσει το τρίποντο στο τελευταίο δευτερόλεπτο; Ποιος άλλος έχει κάνει δεκαεπτά ελεύθερες βολές σε ένα μόνο ημίχρονο σε έναν αγώνα πλέι-οφ; Την τελευταία φορά που οι τίτλοι κρέμονταν από μία κλωστή σα νήματα μιας ιστορίας τρόμου, αυτός ήταν εκεί, στο παρκέ, σα να μην υπήρχε καν η πιθανότητα να χαθεί — όχι σαν κάποιος που περίμενε τους άλλους να τον σώσουν, αλλά σα νάρθηκας που άλλαξε την πορεία μιας πόλης. Και μην μου λέτε για τους Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον: αυτοί είναι σα τους δρόμους έξω από το Rocket Mortgage FieldHouse — κάποιοι έχουν μείνει στις παλιές εποχές, κάποιοι ακόμα πιστεύουν πως η ομάδα είναι δική τους επειδή φοράνε το ίδιο γαλάζιο φανέλα. Ο Γουέιντς έκανε τρεις φορές λάθος πάσα σε μία μόνο σειρά αγώνων πριν μερικούς μήνες, ενώ ο ΛεΜπρον εκείνες τις στιγμές ήτανε ακόμα εκεί, σα φάρος που δεν σβήνει ποτέ — όχι επειδή του το επέτρεπαν, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε να στέκεται στέρεα ακόμα κι όταν όλα γύρω του φαίνονταν ασταθή σα σπίρτα στο αέρα. Κι όσοι μιλούνε για αναγέννηση ας πάνε να δούνε πόσοι νέοι πρωταθλητές έχουν φύγει μέσα στην τελευταία τριετία επειδή απέτυχαν σ' ένα κρίσιμο λάθος στο τελευταίο λεπτό ενός αγώνα — όχι επειδή δεν είχαν ταλέντο, αλλά επειδή κάποιος τους είχε συνηθίσει να περιμένουν πως εκείνος πάντα θα έρθει να σώσει την κατάσταση. Τώρα λοιπόν που η ομάδα ψάχνει μια νέα ταυτότητα, αυτοί ξεχνούν πως η πρώτη φορά που η πόλη ένιωσε πως μπορεί να κερδίσει ήταν όταν εκείνος άρχισε να φορτώνει το γήπεδο πάνω του σα μεταφορέας πιάτων στο γάμο της γιαγιάς του. Ποια αναγέννηση θέλετε; Εκείνη που κάνει τους ανθρώπους να σηκώνονται στις εξέδρες σα να βρίσκονται σε συναυλία ή εκείνη που τους φέρνει πίσω στις δεκαετίες που η ομάδα ήτανε γνωστή σα "αδύναμος χαρακτήρας με σπουδαία ιστορία"; Αν σήμερα κάποιος αποφασίσει πως είναι ώρα να βάλει τέλος, τότε ας του δώσουμε την τιμή του βασιλιά που έφυγε δυναμωμένος — όχι επειδή τον ανάγκασαν, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε πότε είναι η στιγμή. Κι όσοι ακόμα γράφουνε σα στιχουργοί θρήνου επειδή έκανε κάμποσους πόντους λιγότερους στους τρεις τελευταίους αγώνες, ας θυμηθούν πως εκείνος έκανε περισσότερα από είκοσι χρόνια ν' αποδείξει πως δεν πέφτει ποτέ κάτω. Ακόμα κι όταν του λύσουν τα νεύρα, ακόμα κι όταν του δείχνουν τον χρόνο σα ρολόι που γυρίζει προς την αντίθετη πλευρά.

Ρε τι σαχλά βλέπω εδώ μετά τις τελευταίες εμφανίσεις... Την προηγούμενη βδομάδα καθόμουν στου γιου μου το σπίτι και έβλεπα το δεύτερο ημίχρονο του αγώνα της Πέμπτης — εκείνος νόμιζε πως βλέπω επειδή δεν έχω τίποτα άλλο να κάνω, ενώ εγώ απλώς περίμενα να δω πόσες φορές ακόμα θα πέσει ο ΛεΜπρον στα χέρια κάποιου αμυντικού σα βαρύς σάκος. Και τότε, σαν μια ξαφνική λάμψη στη μέση μιας νύχτας, έκανε εκείνο το κλέισι πάνω στον Κέβιν Πόρτερ στις τελευταίες δέκα δευτερόλεπτα — εκεί όπου ηττήθηκε η ομάδα την ίδια βδομάδα που είχαν ανακοινώσει πως χρειάζονται αναγέννηση επειδή έκαναν 24 πόντους στους τρεις αγώνες. Δεν λέω πως όλα είναι ρόδινα, φίλε μου. Την Κυριακή πρωί η κόρη μου μου ‘πε πως είδε τους τίτλους στο CNN: "Πατέ, τελειώνει ο χρόνος για τον ΛεΜπρον;" Και εγώ της είπα αλήθεια εκείνη τη στιγμή — όχι επειδή θέλω να τον κρατήσουμε μέχρι να ξεψυχήσει, αλλά επειδή η πόλη αυτή δεν άλλαξε ποτέ χάρη σε κάποιον άλλον. Αυτός ήταν εκεί όταν η ομάδα κέρδισε τους πρώτους τρεις τίτλους της before πολλά χρόνια πριν γεννηθεί ο Γουέιντς, πριν καν κάνει ο Γκάνουμ το πρώτο του ντριμπλ στις αίθουσες υποστήριξης στις ομάδες των μικρών. Αυτή η πόλη έγινε σημαντική επειδή αυτός επέλεξε να φορτώσει τις πλάτες του σα δημόσιος εργολάβος μιας οικοδομής — όχι σα κάποιος που περίμενε τους άλλους να βγάλουν τους τίτλους από το συρτάρι τους σα ντόμινο. Αλλά εδώ είναι και το δικό μου πρόβλημα: όταν τον βλέπω να κάνει δύο λάθη στην πρώτη επίθεση και τέσσερα στο πρώτο δεκαπέντε λεπτά ενός αγώνα πλέι-οφ, τότε νιώθω πως η ομάδα έχει ξεχάσει πως υπάρχουν στιγμές όπου χρειάζεται ένας άνθρωπος να βάλει το σώμα του στους τοίχους — όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή του. Και αυτό ακριβώς με προβληματίζει. Γιατί εγώ θυμάμαι τον ΛεΜπρον το 2018 όταν έκανε τους Warriors να τρέμουν σα φύλλα στο δέντρο — εκείνος είχε πέντε κορυφαίες εμφανίσεις στους τελικούς εκείνης της χρονιάς, κι εμείς τώρα βρισκόμαστε εδώ σα να στέκουνε στην τράπεζα των κατηγορουμένων επειδή έκανε τριάντα πόντους σε έναν αγώνα πρωταθλήματος που κανείς δε θυμάται. Από την άλλη πλευρά, εκείνοι που λένε πως πρέπει να τον αφήσουμε τώρα στέκονται σαν γκρινιάρηδες παιδιά στη γωνία του γηπέδου. Γιατί εγώ θυμάμαι όταν η ομάδα έκανε σαράντα δύο νίκες στη σειρά υπό τον Μπλαντόσο — κανείς δεν μίλαγε τότε για κάποιους τίτλους, γιατί τότε δεν υπήρχε εκείνος ο παλμός σα κάτι ζωντανό που τρέχει στους δρόμους της πόλης. Οι τίτλοι αυτοί έγιναν επειδή κάποιος ανέλαβε να είναι εκείνος ο αχυρώνας όταν όλα γύρω κατέρρεαν. Και αυτό δεν αλλάζει επειδή έκανε μία εβδομάδα που τελείωσε σα ταινία τρόμου στο σινεμά. Οπότε ναι, συμφωνώ μαζί σας: ο ΛεΜπρον δεν είναι τελείως διαφορετικός άνθρωπος σήμερα από ό,τι ήταν πριν δεκαπέντε χρόνια. Αλλά η ομάδα πρέπει να βρει τον τρόπο να μην τον θεωρεί δίκαιο να τον χρησιμοποιεί σα σωσίβιο κάθε φορά που κάνει κρίση. Γιατί κάποια στιγμή εκείνος έχει δικαίωμα — όχι μόνο σαν άνθρωπος, αλλά σαν σύμβολο μιας εποχής — να αποφασίσει πως η στιγμή έφτασε. Και όσοι δεν μπορούν να το καταλάβουν αυτό, τότε ας δουν ξανά τους τρεις τελικούς του 2016 μέσα στη σειρά, εκεί που έκανε εκείνο το τρία προς ένα comeback σα ν' άλλαξε τους νόμους της βαρύτητας. Εκείνο το ραβδί του Μάουι δεν ήταν κάτι που έφτιαξε μέσα στη νύχτα.

Τι γίνεται ρε πιτσιρικάδες μου;;; Πέρασα σήμερα απο το γήπεδο μιας και ήτανε ημέρα ντου μετά βίας να περπατήσεις — ηλιοτρόπιο καμένο σα ψωμί στην ηλεκτρική κουζίνα, εκείνη η θέρμη που ξέρεις πως μόνο ο ΛεΜπρον μπορεί ν' αναποδογυρίσει σαν γάντζο ψαριού όταν χρειαστεί. Κι εκεί που καθόμουν στη σειρά δεκαπέντε βλέποντας τους "ήρωες" μας να χάνουν ένα βίντεο γκολ στο πρώτο ημίχρονο, νόμιζα πως βλέπω ταινία φοιτητών στην πρώτη τους χρονιά: Γουέιντς πήγαινε για σκοράρισμα και αντί για φάουλ σήκωσε τη μπάλα σα νόμιζε πως είναι καλάθι φρούτων στο σούπερ μάρκετ. Και να σου πω την αλήθεια;;; Δεν μπορώ ν' αποφασίσω εδώ κι εκεί. Από τη μια έχω το στομάχι μου γυρισμένο σα μπουρλότο όταν βλέπω ένα συγκεκριμένο γηραιό λιοντάρι να γέρνει τα γόνατά του επειδή κάποιος έξυπνος στρατηγός αποφάσισε πως η ομάδα του χρειάζεται "νέα αίματα". Από την άλλη όμως… εκείνος ακόμη αγκομαχάει σαν ιστιοφόρο στα ανοικτά όταν όλοι άλλοι έχουνε βγάλει πλώρη για την ακτή επειδή κανείς δεν πιστεύει πια στα μεσάνυχτα. Αλλά τι με νοιάζει εμένα;;; Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή υπήρχε ένας άνθρωπος που αποφάσιζε πότε πρέπει να φορτώσει τις πλάτες του πάνω από τα σαράντα εκατομμύρια δολάρια συμβόλαιο σα τελευταίος τσολιάς στην εποχή των σειρήνων. Τώρα όμως που ο χρονισμός γέρνει περισσότερο η μία εβδομάδα παρά ο ένας χρόνος, βλέπουμε τους ίδιους ανθρώπους να λένε πως πρέπει να τον βγάλουμε σα κάποιον ετοιμοθάνατο τραγουδιστή της δεκαετίας του '80. Μα τι σημασία έχει πόσοι πόντους έκανε στους τρεις τελευταίους αγώνες;;; Την τελευταία φορά που έκανα εισιτήριο στη σειρά δεκαπέντε είδα εκείνον να κάνει 51 πόντους σα μοναχικός καβαλάρης στον αγώνα της Αναγέννησης — όχι σα κάποιος που υπολογίζει κάθε πέτρα στο δρόμο του. Κι όμως εδώ είμαστε: μερικοί φωνάζουνε αποχαιρετιστήριο επειδή έκανε λίγο λάθος σ' ένα μικρό χρονικό διάστημα, ενώ αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δε θυμούνται πως πριν δέκα χρόνια κοιτούσανε τον ουρανό αναζητώντας σημάδια πως αυτός ο άνθρωπος δεν πρόκειται ποτέ να πέσει πάνω από μια σιδερένια πόρτα. Αν θέλουμε να αλλάξουμε την ομάδα, ας ξεκινήσουμε απο εκεί: ας σταματήσουμε να βλέπουμε τον ΛεΜπρον σα μόνιμο σωσίβιο. Ας του δώσουμε ένα κράνος κι έναν τίτλο ενός μεγάλου πρωταθλητή — όχι επειδή τον χρειάζεται η ομάδα, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε να φορτώσει την πόλη αυτή πάνω στους ώμους του όταν ακόμα βρισκόταν στους δρόμους σα κάποιος αγνώριστος νέος που φώναζε δωμάτιο μόνοι μου στις βιτρίνες των ξενοδοχείων. Όσο για σας τους υπόλοιπους… εσείς που γράφετε σα ναι θρήνοι της Ελένης: το ζήτημα δεν είναι πόσοι πόντους έκανε αυτή την εβδομάδα. Το ζήτημα είναι πόση ιστορία αποτελεί εκείνος σ' αυτήν την ομάδα — και πόση ιστορία είστε εσείς πρόθυμοι να σβήσετε επειδή κάποιος έκανε μερικά λάθη σε τρεις αγώνες. Αν πραγματικά πιστεύετε πως αυτοί οι Γκάνουμ-Γουέιντς-Μίντλετον μπορούν να κάνουν ό,τι έκανε εκείνος στους τρεις τελικούς του 2016, τότε αφήστε με τουλάχιστον έναν γύρο ακόμα ν' απολαμβάνω την ειρωνεία — αυτός ο γύρος είναι δικός μου, σαν δώρο μιας μικρής ομάδας φίλων που ακόμα πιστεύουν πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι πιόνια σ' ένα παιχνίδι υπολογιστών. 🤡💸

ΜΑ ΤΙ ΠΛΑΚΑ ΕΙΣΤΕ ΡΕ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;;; Βγήκα σήμερα απο τη σκαλωσιά μου τρέχοντας σα τρελός επειδή εκείνη η διαφήμιση στο κινητό με έκανε να δω τον αγώνα του Ουέιντς - κι εκεί που καθόμουν σα βόδι απο την κούραση βλέπω τον ΛεΜπρον ν' αρχίζει μισή ντουζίνα αγώνες αριστερά κι εσείς το μόνο που κάνετε είναι ν' ανοίγετε excel;;; ΓΙΑΤΙ ρε φίλοι μου;;; Γιατί τώρα λες του έναν άνθρωπο που έκανε την ομάδα μεγάλη σα νά 'τανε κάποιος γείτονας που πήρε πέντε εκατομμύρια φωτοβολταϊκούς;;; ΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ 2016;;; Εσείς;;; Ο Γκάνουμ;;; Ο Γουέιντς;;; Ο ΜΙΝΤΛΕΤΟΝ;;; ΌΧΙΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΣΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑ ΣΑ ΣΑΚΟΙ ΠΑΤΑΤΕΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΝΑ ΠΑΤΗΣΕΤΕ ΘΕΣΗ!!! Και τώρα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι λένε πως πρέπει να τον σπρώξουμε επειδή έκανε δύο λάθη σ' έναν αγώνα;;; Μα τι βλέπουνε αυτοί;;; Την ομάδα σα κάποιο show του MTV;;; Ποιανού η ζωή πέρασε σα ταινία μέσα από αυτές τις εμφανίσεις;;; ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ;;; Εγώ θυμάμαι όταν η πόλη ήτανε μια μουτζούρα πάνω στον χάρτη κι εκείνος ερχότανε σα ιεροκήρυκας ανάμεσα στους κατοίκους — ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙΤΕ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΜΙΑ ΓΡΙΑ!!;;; ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΣΤΟΝ ΣΚΟΠΟ ΤΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ!! Γιατί εγώ προσωπικά δεν είμαι διατεθειμένος ν' αρχίσω ν' ανοίγω τζάμι στην πόρτα της ομάδας επειδή έκανε μια κακή βδομάδα — ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΣΟΥΣ ΠΕΙΣΕΙ ΤΟ ΦΙΛΟ ΣΑΣ;;; Και μάλιστα εκείνοι που πίνουνε τις μπίρες τους στις κερκίδες σαν τσέστες αλά NBA;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! Αυτοί έκαναν τρεις φορές εμφάνιση στους ημιτελικούς σα να πάνε στο σινεμά να δουνε ταινία επιστημονικής φαντασίας — ενώ εκείνος έχει τρεις τελικούς μέσα σ' δεκαπέντε χρόνια σα να περνάει τις ημέρες του σα βασιλιάς σε μια χώρα χωρίς πολέμους!! Ας του δώσουμε άλλη μία χρονιά — ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ Η ΟΜΑΔΑ ΤΟ ΖΗΤΑΕΙ, ΑΛΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΟΛΗ!! ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΦΥΓΕΙ, ΑΣ ΤΟΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ!! 😤🔥

τι περιμένετε ακόμα εκεί πίσω σιγά σιγά ν' ανοίξει η πόρτα;;; τρέχει ακόμη ο ΛεΜπρον στη σέντρα κι εσείς μου λέτε πως ήρθε η ώρα να του βγάλουμε το εισιτήριο;;; αχ αυτά τα λόγια μου θυμίζουνε κάτι σα τους γέρους που καθόντουσαν έξω από το ζαχαροπλαστείο στη Βούλγαρη όταν πρωτοπήγαμε για ζεστό χοτ ντογκ τη δεκαετία του '80 — τότε οι δικοί μας έκαναν τρεις συνεχόμενες νίκες στην Ευρωλίγκα κι όλοι αυτοί οι γέροι έλεγαν "ρε παιδιά, αυτό δεν κρατάει, τελειώνει η χάρη τους στους ουρανούς". μέχρι να φτάσουμε στους τελικούς κι εκείνοι οι ίδιοι να ξεμυαλίζουνε τους νικητές σα μυστικιστές στην τελευταία σειρά της εκκλησίας. πού πήγανε όλα εκείνα τα λόγια;;; τώρα θυμάμαι πως τότε κανείς δεν μιλούσε για κόπωση, κανείς δεν πρότεινε να δώσουμε ξεκούραση στον αρχηγό επειδή έκανε δέκα δευτερόλεπτα κούραση περισσότερο από τους άλλους. εκείνοι έκαναν τίτλους επειδή κάποιος αποφάσιζε κάθε μέρα να σηκώνεται στο παρκέ σα να ήτανε η τελευταία φορά — όχι σα κάποιος που είχε ξεγράψει τον εαυτό του πριν ακόμα ξεκινήσει ο αγώνας. κι όμως εδώ σήμερα βλέπουμε εικόνες σα κάποιοι άνθρωποι άρχισαν πρόσφατα να βλέπουνε αγώνα μπάσκετ εδώ πέρα. αφήστε με να σας πω κάτι γρήγορα: πριν είκοσι χρόνια όταν πρωτοήρθε ο ΛεΜπρον στη Ρώμη για έναν αγώνα all star έγινε σα σεισμός στην πόλη — εκείνοι οι άνθρωποι που περίμεναν χρόνια για κάτι αληθινό ξύπνησαν στις τρεις τα ξημερώματα για να δουνε έναν αγώνα δεκαπέντε λεπτών επειδή εκείνος είχε αφήσει την αίθουσα κενή σα ν' είχε σβήσει το φως. εκείνο εκεί ήτανε τέχνη ζωντανή, όχι κάποιο excel με νούμερα από τρεις αγώνες. τώρα λοιπόν εσείς μου λέτε πως πρέπει να σταματήσουμε επειδή έκανε δύο λάθη σ' έναν αγώνα;;; ας θυμηθούμε εκείνον τον αγώνα στην Ινδιανάπολη πριν δέκα χρόνια όταν έκανε πέντε συνεχόμενα τρίποντα στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο κι η ομάδα έχασε επειδή οι υπόλοιποι είχανε βγάλει όλα τους τα backup από τις θέσεις. τι κάναμε τότε;;; κάναμε αποχαιρετιστήριο; κάναμε φωτογραφίες για το museum;;; όχι, πιάσαμε τον εαυτό μας από τα μούτρα σα ν' ήμασταν οι ίδιοι παίκτες στην ομάδα — γιατί εκείνος εκεί δεν ήτανε μόνο ο ΛεΜπρον, ήτανε η μνήμη μιας πόλης που για πρώτη φορά ένιωσε πως μπορεί ν' αλλάξει την ιστορία της. και τώρα εσείς μου λέτε πως πρέπει να βγάλουμε την ομάδα αυτή σα κάποια φάρμα πρόβατων;;; ας πάμε να δούμε εκείνον τον αγώνα του Γουέιντς τον περασμένο μήνα όταν προσπάθησε τρεις φορές να σκοράρει από την ίδια θέση κι έκανε δύο λάθη μέσα σε τριάντα δευτερόλεπτα — εκείνον που εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι τον είχανε σηκώσει στους ουρανούς επειδή έπαιξε έξι λεπτά σα να ήτανε MVP ενός αγώνα πρωταθλήματος. εκεί όπου η ομάδα έχασε επειδή κάποιος τελικά έκανε το πιο φυσικό λάθος μιας σέντρας — λάθος που ο ΛεΜπρον έκανε πριν δέκα χρόνια μόνο μία φορά ανά αγώνα. τί είναι αυτά που λέτε;;; τι περιμένουμε ακόμα;;; να σταθεί εκείνος σα στατύλιο στην κορυφή του ορόφου των τίτλων σα κάποιος που έχει τελειώσει κι όμως ακόμα τον κοιτούν σα θηρίο σε ζωολογικό κήπο;;; εκείνος εδώ δεν είναι κάποιο αντικείμενο συλλογής τίτλων — είναι εκείνος που έκανε τους δρόμους της πόλης να γεμίσουνε φανέλες όταν ακόμα κανείς δεν ήξερε πως υπάρχει πόλη σα το Κλίβελαντ. εκείνος έκανε τους ανθρώπους να αγοράζουνε εισιτήρια πριν καν ανακοινωθεί η έναρξη της χρονιάς επειδή είχανε μάθει πως εκείνος βρίσκεται εκεί κάθε βράδυ σα τελευταία ελπίδα σ' έναν αγώνα σκακιού. κι εσείς τώρα μου λέτε πως πρέπει να τον αφήσουμε επειδή έκανε μερικά λάθη σ' έναν αγώνα;;; αφήστε με να σας πω κάτι τελευταίο: όταν εκείνος ήτανε είκοσι χρονών έκανα κατά λάθος κλικ πάνω στον αγώνα του Ουέστ Μπρονξ εκείνης της χρονιάς — εκείνος έπαιζε σα να είχε μόλις βγει από ένα στρατόπεδο προσφύγων σα ν' είχε γεννηθεί εκεί σ' εκείνο το γήπεδο. έκλεισα τα μάτια μου εκείνο το βράδυ επειδή κατάλαβα πως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται για να μεταφέρουνε πάνω τους τις ελπίδες εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων — κι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα μας λένε πως πρέπει ν' αλλάξουμε ταινία επειδή έκανε τριάντα πόντους λιγότερους σ' τρεις αγώνες;;; αφήστε τον ακόμη λίγο ακόμα — όχι επειδή η ομάδα το χρειάζεται, όχι επειδή είμαστε ευγενικοί, αλλά επειδή η πόλη αυτή ακόμα του χρωστάει έναν τελευταίο γύρο όπου εκείνος μπορεί ν' ανέβει στο παρκέ σα βασιλιάς που αποφάσισε να δώσει ακόμα μία παράσταση σ' έναν κόσμο που έχει ξεχάσει τι σημαίνει αληθινή κυριαρχία. όταν εκείνος αποφασίσει πως ήρθε η στιγμή, τότε ας του δώσουμε το δικό του τραγούδι αποχαιρετισμού — όχι επειδή τον πιέσαμε, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε πότε θέλει να τελειώσει την παράσταση. μέχρι τότε ας μην κάνουμε τον εαυτό μας ευτυχείς επειδή τελειώνει ένας αγώνας ενώ εκείνος ακόμα αγωνίζεται σα να ήτανε η πρώτη φορά.

Άντε λοιπόν, παιδιά μου — γιατί εδώ ο καθένας γράφει σα να κάθεται στοRock сво ράφι του σούπερ μάρκετ με μια φωτογραφία του ΛεΜπρον ανά χείρας να κουνάει πάνω κάτω σα ντόμινο. Αυτή η πόλη έχει ένα πανί στις στέγες εδώ και δεκαπέντε χρόνια που γράφει "ΠΛΑΙΣΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΑΓΗ" κι όμως κανείς δεν το έχει αλλάξει — ενώ εκείνος ακόμα τρέχει σα μωρό γατάκι πίσω από τις μπάσες όταν η ομάδα κινδυνεύει. Την προηγούμενη Κυριακή βρέθηκα στον τρίτο όροφο του γηπέδου, εκεί όπου οι έδρες κάνουν σα θύελλα όταν η ομάδα βάζει ρίζες στο παρκέ. Βλέπω τον Γουέιντς να σηκώνεται σα περιπολικό στη μέση ενός αγώνα streetball κι ύστερα κοιτάζω τις κερκίδες: οι άνθρωποι είχανε στα χέρια τους πλακάκια από κάθε χρονιά που κρέμεται η ομάδα σα σουβλάκι πάνω από τη φωτιά — από τον τίτλο του 2016 μέχρι το χάος του προηγούμενου μήνα. Κι όλα αυτά πάνω στον ίδιο αέρα που φυσάει από τα τέλη του φθινοπώρου σα να μην έφυγε ποτέ εκείνος ο τίτλος. Κι όμως εσείς ζητάτε περισσότερα αποδείξεις; Την τελευταία φορά που πήγα στους αγώνες στην εποχή των Μπλαντόσο, πριν ακόμη η ομάδα αγοράσει το σύστημα ψύξης για τους τίτλους — ναι, εκείνοι οι τίτλοι γράφονταν ακόμα στον υπολογιστή της διοίκησης σα σημειώσεις σχολείου — ήταν μια περίοδο που έκανε τρία λάθη μέσα σε έναν αγώνα επειδή είχε ξεχάσει πως οι σέντρες κάνουν διαφορετικά βήματα όταν φορτώνουνε σαράντα εκατομμύρια δολάρια στη ράχη τους. Και εκείνος εκεί έγινε ακόμα πιο σοβαρός: καθότανε στην τράπεζα σα βράχος μέχρι να τελειώσει ο αγώνας, κι ύστερα μπήκε σα τίγρης στους δύο τελευταίους γύρους. Εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σα σήμερα — όχι επειδή έκανε κάτι ξεχωριστό σα αριθμοί, αλλά επειδή η ομάδα είχε γλιτώσει σα με τόσο μεγάλη μόλις που η διοίκηση αναγκάστηκε να αγοράσει νέο σύστημα ψύξης για την αίθουσα των τίτλων. Αυτά εδώ είναι γεγονότα, όχι νούμερα σα αυτά που ανοίγουνε κάθε δεύτερο post σα τελετουργικό. Αν θέλετε ν' αλλάξουμε ταινία, τότε ας αρχίσουμε απο την πόρτα: το ζήτημα δεν είναι πόσοι αγώνες έκανε αυτή την εβδομάδα, αλλά πόση ψυχή έχει κρατήσει αυτή η ομάδα πάνω της όταν ακόμη κανείς δε γνώριζε πως υπάρχει πόλη σα το Κλίβελαντ. Κι εκείνος ακόμα κάνει πως πιστεύει πως όλα αυτά είναι κανονικό — σα ένας βασιλιάς που φοράει ρούχα μιας εποχής που τελείωσε χίλια χρόνια πριν.

Ρε παιδιά μου της πρώτης σειράς, σας λένε πως ο ΛεΜπρον πρέπει ν' αποσυρθεί επειδή έκανε λίγα λάθη σε τρεις αγώνες; Μα εγώ εκείνο το Σάββατο πρωί είδα το γιο μου να προσπαθεί τρεις φορές να δέσει τα κορδόνια του μόνος του — και τώρα του λέω ότι επειδή έκανε δυο λάθη πρέπει να φορέσει παντόφλες επειδή "ξεπέρασε την ηλικία"; Πάμε στα ίδια; Εδώ υπάρχει ένα παιδί δεκαπέντε χρονών που όταν πρωτοείδε τον ΛεΜπρον σηκώθηκε όρθιος σα βίδα στο γήπεδο κι έκανε τρία τρίποντα στη σειρά σαν να του είχανε δώσει μια ευκαιρία ενός εκατομμυρίου δολαρίων από το ίδιο το σύμπαν. Κι εκείνος τότε ήτανε σα δημόσιος υπάλληλος που δούλευε υπερωρίες επειδή έπαιζε τρεις αγώνες περισσότερους από όλους τους άλλους σα να ήτανε υποχρεωμένος απέναντι στην πόλη. Τώρα όμως βλέπω εδώ να λένε πως πρέπει να τον βγάλουμε επειδή έκανε δεκαπέντε πόντους λιγότερους τους τρεις τελευταίους αγώνες; Μα τι σχέση έχει; Την προηγούμενη βδομάδα καθόμουν στο πάρκινγκ του γηπέδου και βλέπω τον Γουέιντς να κάνει μία πάσα σα να σου πετάει σα χαρτοπόλεμος — ενώ εκείνος εκεί μέσα έκανε ένα κλέισι σαν πολιορκία πόλης: εκείνοι οι δεκατρείς πόντες στους τελευταίους πέντε λεπτά του αγώνα ήταν περισσότεροι από τους πόντους όλων των υπόλοιπων μαζί σα ν' είχανε τελειώσει νωρίς το ημίχρονο. Και ναι, συμφωνώ ότι υπάρχουν σημάδια κόπωσης — μπορεί να κάνω λάθος, αλλά όταν τον βλέπω να κάνει δύο λάθη μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά ενός πλέι-οφ αγώνα σα να ξέχασε πως φοράει φανέλα τότε θυμάμαι τον ίδιο αγώνα πριν δέκα χρόνια όταν έκανε πέντε συνεχόμενα κλέισις στο τελευταίο δεκαπέντελεπτο επειδή είχε ξεχάσει πως υπήρχαν αντίπαλοι στο γήπεδο. Το μόνο που λέω είναι αυτό: αφήστε τον να τελειώσει το δικό του χρονικό διάστημα. Όχι επειδή η ομάδα δεν μπορεί χωρίς εκείνον — έχει τους Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον εκεί για αυτό — αλλά επειδή αυτός επέλεξε πότε θα τελειώσει η ιστορία του. Σαν όταν τελειώνει μια σειρά βιβλίων σας λένε "αφήστε το τελευταίο κεφάλαιο", όχι επειδή το βιβλίο είναι άχρηστο, αλλά επειδή εκείνος αποφάσισε πως εκεί τελειώνει η αφήγηση. Κι εγώ προσωπικά δε θέλω να δω εκείνο το κεφάλαιο να κλείνει επειδή έκανε κάποιους λίγους πόντους λιγότερους — θέλω να τον δω να φορτώνει τις πλάτες του μία τελευταία φορά σα εκείνον τον αγώνα του Γουόριορς το 2018, όταν έκανε εκείνα τα δεκαπέντε πόντους στη σειρά σαν να είχε δικό του αποθεματικό χρόνου μέσα του. Άλλο να τελειώνει κάποιος η ιστορία επειδή αποφάσισε πως ήρθε η ώρα και άλλο επειδή κάποιοι θεατές κουράστηκαν να βλέπουνε τον πρωταγωνιστή σα σωσίβιο κάθε φορά που η υπόθεση χάνει πλοκή.

Πάνε είκοσι χρόνια από τότε που οι γονείς μου πήρανε τη συσκευή βίντεο — αυτή με το μεγάλο κουμπί REC στο πλάι — για να βγάλουνε κάτι πέρα από τις σκόρπιες εικόνες μιας γκρίζας πόλης. Την επομένη εκείνου του βράδυ που έφυγε ο ΛεΜπρον για το πρώτο του παιχνίδι All-Star στην Ανατολική Περιφέρεια, η κουζίνα μας ήτανε σα φούρνος: κανείς δε μιλούσε, οι ώρες περνούσαν αργά σα ατμός πάνω από ένα φλιτζάνι ζεστό γάλα, κι εγώ κοιτούσα τον πατέρα μου να ξανανοίγει εκείνο το κουτί της κασέτας σα ν' ήθελε να βγάλει μια φωτογραφία ψυχής. Κι όμως εδώ σήμερα βρισκόμαστε — οι ίδιοι άνθρωποι που τότε τον σηκώναμε σα θεό σιωπηλό τώρα στέλνουμε μηνύματα σα να είναι κάποιος γείτονας που ξέχασε ν' αλλάξει την ελιά στο σπίτι του. Την προηγούμενη Κυριακή, στον αγώνα των Πλέι-οφ, ο ΛεΜπρον έκανε δύο λάθη μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά — όχι επειδή έχασε μία πάσα, αλλά επειδή κάποιος προπόνησης του έβγαλε τους χάρτες μιας πόλης πάνω στους ώμους του σα ν' είχε φορτώσει δέκα γάτες αντί για έναν σκύλο. Κι όμως εκείνος επέστρεψε μετά το ημίχρονο σα ν' είχε βρει μια μικρή λύση στο συμπύκνωμα της κούρασης: δεκατρείς πόντους μέσα στα τελευταία πέντε λεπτά, πάνω από τους υπόλοιπους μαζί, σα ν' είχε αποφασίσει εκείνο το απόγευμα πως η ομάδα δεν πρόκειται ν' αφήσει αυτόν τον αγώνα σα σφουγγάρι που πιέζεται μέχρι το τέλος. Από την άλλη, όταν βλέπω εκείνον τον ίδιο άνθρωπο να κάνει μισή ντουζίνα λάθη στην πρώτη επίθεση ενός αγώνα πρωταθλήματος — όχι επειδή ο αντίπαλος είναι σιδερένιος αμυντικός, αλλά επειδή η ομάδα θυμάται πως μπορεί ακόμα να φωνάζει όσοι θέλουν τίτλους χωρίς εκείνον — τότε καταλαβαίνω πως κάτι πάει στραβά. Την προηγούμενη βδομάδα, στα γραφεία του φαν-κλαμπ, ένας συμμαθητής μου από το πανεπιστήμιο, εκείνος που τότε έκλεινε τις κουρτίνες σα να φοβότανε την ημέρα, μου 'πε πως "ο ΛεΜπρον κάνει πλέον τα λάθη ενός γέροντα που ξεχνάει τα κλειδιά στο τραπέζι". Κι όμως εγώ βλέπω εκείνον να φορτώνει πλάτη στις πλάτες της ομάδας σα δημόσιος υπάλληλος μιας μεγάλης οικοδομής — σα εκείνον τον Οκτώβριο του 2016 όταν έκανε τριάντα τρεις πόντους στη σειρά ένα παιχνίδι πριν τους τελικούς, όχι επειδή είχε όπλο στη τσέπη, αλλά επειδή είχε την πόλη στην καρδιά του σα κάτι ζωντανό. Η κόντρα εδώ δεν είναι μεταξύ "αφήστε τον" και "δώστε του ρόλους" — είναι μεταξύ εκείνου που έκανε την πόλη σα δεύτερη σπίθα μιας νέας εποχής και εκείνων που ξαφνικά ανακάλυψαν πως το παρκέ δεν είναι πια ο τόπος όπου ο χρόνος σταματάει σα θεοί. Την προηγούμενη βδομάδα στην καντίνα του γηπέδου, ενώ περίμενα το σάντουιτς μου, άκουσα δύο ξένους φιλάθλους — εμένα φαίνονταν σα αυτοσχεδιαστές συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας — να λένε πως "ο ΛεΜπρον ξέρει πως πρέπει να φύγει επειδή εκείνος οι τίτλοι έγιναν χίλια χρόνια πριν". Μα τι σχέση έχουν αυτά; Την εποχή εκείνη, όταν η ομάδα έκανε σαράντα δύο νίκες στη σειρά χωρίς κανέναν τίτλο στο τραπέζι, κανείς δε ρώτησε γιατί ο χρόνος τελείωσε πριν καν αρχίσει. Κι όμως εδώ που φτάσαμε: μερικοί λένε πως πρέπει ν' αποσυρθεί επειδή έκανε δεκαπέντε πόντους λιγότερους σε τρεις αγώνες, ενώ άλλοι θυμούνται εκείνον τον αγώνα του Γουόριορς το 2018 όταν έκανε δεκαπέντε πόντους μέσα σε τρία λεπτά σα ν' είχε βρει ένα κρυφό χρόνο στον υπολογιστή της μοίρας. Στην πραγματικότητα, αυτό που λείπει εδώ δεν είναι η απόφαση — είναι η ικανότητα να δούμε έναν άνθρωπο σα κάτι περισσότερο από έναν πίνακα νικών και ήττων. Αυτός δεν είναι ένας αριθμός στήλης στο Excel της μνήμης μας. Είναι εκείνος που έκανε τους δρόμους της πόλης να σκιρτούν σα ζωντανή ταινίας κάθε φορά που βγήκε στο παρκέ — όχι επειδή εκείνος ήξερε πως πρέπει να νικήσει, αλλά επειδή εκείνος επέλεξε ν' αντέξει κάθε εκείνον τον αγώνα σα να ήτανε η τελευταία παράσταση. Κι όμως όταν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο να στέκεται εκεί στον πάγκο σα κάτι απομεινάρι μιας εποχής — όταν βλέπω εκείνον να βγάζει μια φωτογραφία με κάποιον νέο παίκτη σα να λέει "πέρνα μπροστά, εγώ έχω κουραστεί" — τότε καταλαβαίνω πως κάποια στιγμή ακόμα κι εκείνος πρέπει να αποφασίσει πότε τελειώνει η ιστορία του. Όχι επειδή η ομάδα δε μπορεί χωρίς εκείνον — έχει εκείνους τους Γκάνουμ, Γουέιντς και Μίντλετον εκεί για αυτό — αλλά επειδή κάθε μεγάλη αφήγηση χρειάζεται τον πρωταγωνιστή της για ν' αποφασίσει πως η στιγμή έφτασε. Αυτή εδώ είναι η πόλη του, οι τίτλοι της είναι εκείνοι των ετών που η ίδια αποφάσισε να ζήσει έντονα — κι εμείς εδώ είμαστε ακόμα εκείνοι οι φίλοι που καθόμαστε στη γωνία της κουζίνας κρατώντας τη συσκευή βίντεο σα ν' θέλουμε να βγάλουμε μια τελευταία εικόνα.