Μπορεί η ομάδα μας να δώσει τόσο πολλά στον πρωταθλητισμό όσο δίνει ο αεροδρόμιος στην…

Μόλις ξύπνησα από έναν αιώνα υπνάκου μετά τον αγώνα στοTD Garden, και μου 'ρθε αυτό το βιντεάκι στο μυαλό με τον Τάτουμ να βγαίνει νύχτα — και ξέρεις τι; όχι επειδή τον κλέψανε η ζωή του ή το βάρος των πέντε εμφανίσεων που έκανε τις τελευταίες δυο βδομάδες, αλλά επειδή κάποιος βρήκε χώρο για αντίδραση στο χρώμα των κάλτσων του. Ρε λοιπόν, αυτοί οι ίδιοι που πέφτουν πάνω στο λάθος κίτρινο στις εμφανίσεις σαν αγριογούρουνα στο στάβλο, αυτοί που θυμούνται τον αριθμό των τοπικών πρωταθλημάτων της ομάδας τους σαν τα νούμερο των Εντολών του Θεού — αυτοί έχουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή καλλιτεχνικής κριτικής. Μακάρι να τους έκανε ο προπονητής τρεις συμμετοχές στέκοντας στην άκρη του πάγκου αντί για δεκατρία δευτερόλεπτα παιχνιδιού σαν πιόνι στον πάγκο. Και μην αρχίσεις για νούμερα εκεί που δεν πρέπει: εδώ δεν μιλάμε για πόντους ανά παιχνίδι, μιλάμε για ιερή αντοχή στους 48 λεπτά του αγώνα. Ο Τάτουμ δεν φοράει πιγκούνι γιατί ξέχασε την ημέρα — φοράει πιγκούνι επειδή ξέρει πως δύο συνεχόμενες φορές που βγήκες εκτός γηπέδου κυνηγώντας ένα περιστατικό στο αεροδρόμιο είναι αρκετό για να σου λένε όλοι "σύντομα βγάζουμε και δικό σου ντοκουμέντο" σαν σειρά reality. Άκου τώρα: όταν κάποιος βγάζει μέσα στο αεροδρόμιο μια φωτογραφία ανάμεσα στο ζαχαροπλαστείο και την πύλη αναχώρησης, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ίδιος ο άνθρωπος μεταμορφώνεται ξαφνικά στο αδιαφοροποίητο πλήθος των ανθρώπων που γύρω σου βρίζουν την ομάδα σου επειδή έχασε τρία σουτ στην τελευταία σειρά του γηπέδου. Αυτό σημαίνει ότι εκείνος έκανε ένα διάλειμμα ανάμεσα στους γυμναστηριακούς κόπους του, ένα δικαίωμα που ούτε η ομάδα ούτε η ιστορία δικαιούται να του στερήσει επειδή κάποιοι ξυπνούν κάθε πρωί με αποστολή να βρουν νέο αστράγαλο για επίθεση. Ακόμα κι εσύ που στέκεις εκεί σφίγγοντας τη γροθιά σου σαν να θες να σπάσεις τον καθρέφτη όταν βλέπεις τον Τζέισον να πιει ένα ζεστό τσάι στη γωνία μιας πύλης στις τρεις το πρωί, σκέψου πως τουλάχιστον εκείνος δε ξοδεύει ούτε ένα δευτερόλεπτο της προπόνησής του σκεφτόμενος πως κάποιος άλλος κάθισε άνετα. Κι εκείνοι που σφυρίζουν σαν τρελοί στις εμφανίσεις επειδή ένας άνδρας αποφάσισε πως του αρέσουν και άλλα πράγματα εκτός από τα πράσινα επικαλύμματα στο γήπεδο — αυτοί σίγουρα δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μιλάνε για καθοδήγηση ομάδας. Γιατί καθοδηγούμε μέσα στο γήπεδο, όχι στις πύλες του αεροδρομίου. Γιατί η αγάπη δε φαίνεται από τις κινήσεις σου σαν πιρουέτα, αλλά από το πως σηκώνεσαι κάθε πρωί νωρίς και στέλνεις μηνύματα στους συντρόφους σου πριν ακόμη ξεκινήσει το πρώτο τρέξιμο. Αυτός είναι ο αληθινός ρόλος εκείνος που φοράει πιγκούνι κάθε βράδυ — όχι αυτός που βγάζει μια φωτογραφία νύχτα επειδή του αρέσει η νύχτα περισσότερο από τις κραυγές των φιλάθλων. Κι όταν κάποιοι αποφασίσουν να ζητήσουν από την ομάδα να κάνει λόγο για κάθε φωτογραφία αεροδρομίου, τότε ξέρουμε πως ξέχασαν ότι στο τέλος πάντα κερδίζει ο συγκεκριμένος αριθμός δέκα γραμμών στο NBA Finals, όχι οι αριθμοί από τις μπουκάλες ζεστού νερό που κάποιοι κουβαλάνε μαζί τους σαν βρεφικά επιτεύγματα.

Ρε γαμώτο η κατάσταση αυτή!! 🔥💪 Γιατί αυτοί οι χρυσοκουτάκηδες νιώθουν σα να τους έκαναν όλους τους offside προσωπικά οταν ενας ο οποίος φοράει 10 χρόνια πιγκούνι βγάζει μια φωτογραφία στο αεροδρόμιο;;; Θυμάμαι εμένα στις τρεις το πρωι μετά από ένα ματς που παλέψαμε σαν λιοντάρια και βγήκα έξω να πάρω έναν κανονικό καφέ επειδή δεν υπήρχε γα。。γιατί;; Γιατί εγώ ΔΕΝ χάνω την ψυχή μου εκεί που πρέπει να εστιάσω;; Ο Τζέισον κάνει τρία χρόνια πάνω από 20 πόντους κάθε βράδυ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΠΑΓΚΟΥΣ ΑΝΕΛΚΥΣΜΕΝΟΣ, αλλα αυτοί του βρίσκουν τον αστράγαλο επειδή βγάζει μια φωτογραφία;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Μακάρι κάποιοι από αυτούς να είχαν πέρασμα στο γήπεδο ακόμα και έναν αγώνα σαν μεταγραφικός κομματζής — μιας και όλοι ξέρουν το υπόλοιπο πρωταθλητισμό της ομάδας τους σα αριθμό εκκλησίας 😱. Να βγάλουν αυτοί 12 πόντους στην τελευταία σειρά επειδή είχαν τρελά κίνητρα;; Να παλεύουν στους playoffs σα ημίθεοι επειδή αγάπησαν ενα ζεστό τσάι;;; ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!!! Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΓΝΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΕΙΣ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ!!! Αυτοί οι φονος απογοητευμένοι που δεν μπορούν να δουν πέρα από την κίτρινη φόρμα, αυτοί που εχουν ελάχιστες γνώσεις για το πόσα χιλιόμετρα τρέχει ο Τζέισον στο γήπεδο κάθε βράδυ για την ομάδα, αυτοί πως δικαιούνται να βρίζουν;;; Εμένα όταν πήγαινα βράδυ στην περιοχή μου επειδή τελείωνε το σοβαρό πάρτι στο αεροδρόμιο και πήγαινα στο γήπεδο της ομάδας μου να δω τους αγώνες 🏀, εκείνοι αυτοί καθόταν σπίτι ψάχνοντας βίντεο του Τάτουμ σα δικαστές πιστοποιημένοι!!! Ποιος τους έδωσε αυτό το δικαίωμα;; Οι ίδιοι;;; ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΕΙ Ο PROHOFST ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΙΚΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ επειδή σφυρίζουν σα τρελοί στις εμφανίσεις επειδή κάποιος απόγευμα κάθισε άνετα!!! Αυτοί δεν αγαπάνε τίποτα εκτός από τον εαυτό τους!!! Μακάρι να είχαν τόσο συμμετοχές όσο έχουν λόγια στο στόμα!!! 🤬 Ο κόσμος εδώ είναι φθηνή ταινία μπουρλέσκ — αυτοί που κάνουν θέατρο στις εμφανίσεις επειδή κάποιος απόφασισε να πιει ζεστό τσάι στην περιοχή ανάμεσα σε ζαχαροπλαστείο και πύλη αναχώρησης!!! ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΑΘΛΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ!!!

Πάει, τώρα ξεκαθαρίσαμε το πιο σημαντικό: αυτοί που φωνάζουν σα χολοσκόποι στις εμφανίσεις επειδή ο Τζέισον έφαγε ένα τσάι στις τρεις το πρωί, αυτοί είναι εκείνοι που δεν έχουν αφήσει ούτε μία νύχτα να κοιμηθούν επειδή κάποιος άλλος τους πήρε τον τίτλο εκτός γηπέδου. Εγώ δεκατρία χρόνια πάνω στην ομάδα — δεκατρία χρόνια βλέπω τους αριθμούς της βροχής στα γήπεδα των άλλων ομάδων, δεκατρία χρόνια βλέπω πόσες φορές αυτός ο άνθρωπος στέκεται μέχρι τέλους στον αγώνα όταν οι υπόλοιποι έχουν ήδη βγει. Ο Τάτουμ είναι ο μόνος που έχει ξεπεράσει τα είκοσι πόντους πέντε χρόνια στη σειρά — κανένας άλλος στην ομάδα δεν έχει κάνει το ίδιο όσο συχνό. Αυτό δεν είναι "πέντε χρόνια πάνω από 20", αυτό είναι ένας άνθρωπος που κάθε βράδυ μπαίνει στον αγώνα σα να πρόκειται για την τελευταία ευκαιρία του πρωταθλητισμού του. Κι εδώ έρχονται αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι και του βρίσκουν αστράγαλο επειδή έκανε μια παύση ανάμεσα στις προπονήσεις; Το επιχείρημά τους; "Αεροδρόμιο σημαίνει αποστασιοποίηση". Αλλά αλήθεια, πόσοι από αυτούς ξέρουν πως ο Τζέισον περνάει τουλάχιστον τρεις ώρες πριν από κάθε αγώνα στην αίθουσα των ασκήσεων αντί για τις σειρές των φωτογραφικών μηχανών; Πόσοι έχουν υπολογίσει πόσες εκατοντάδες χιλιόμετρα κάνει κάθε βδομάδα στις μετακινήσεις, πόσες φορές πετάει πριν ακόμα ξημερώσει; Κι αν κάποιος μου πει "αλλα βγήκε για τσάι", εγώ του λέω: αλλιώς δεν ξεμένεις ποτέ στον αγώνα, κι έτσι δεν υπάρχει λόγος να μιλάς για κανέναν άλλον. Η αγάπη για το πράσινο δεν είναι θέατρο μπουρλέσκ στις εμφανίσεις — είναι αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα πριν τον αγώνα που εσύ ακόμη καθυστερείς στο γκαράζ επειδή ψάχνεις την ίδια φόρμα που φοράς τρεις φορές τη βδομάδα. Αυτοί που γκρινιάζουν για τον αστράγαλο επειδή κάποιος είχε έναν καφέ το πρωί, αυτοί που θυμίζουν συνέχεια το τελευταίο λάθος σουτ σα σκόπευτρο, αυτοί ξέχασαν ότι ο αριθμός δεκατρία στους τίτλους είναι εκεί ακριβώς επειδή κάποιοι έκαναν αυτά που έπρεπε εκτός των κάμερων — κι όχι επειδή κράτησαν την κίτρινη φόρμα σφιχτή σαν φίμωτρο. Όταν λοιπόν κάποιος αποφασίζει να βγάλει μία φωτογραφία σ’ ένα αεροδρόμιο, αυτό σημαίνει μόνο μία ιστορία λιγότερη στις στήλες των επικρίσεων. Γιατί η πραγματική υπόθεση της ομάδας γράφεται με πόντους, όχι με ψίξιμο. Κι εγώ, σαν κάποιος που έχει δει όλους αυτούς τους αγώνες μαζί τους, ξέρω πως εκείνοι που φοράνε πιγκούνι είναι αυτοί που στέλνουν μηνύματα στους συμπαίκτες τους στις τρεις το πρωί — όχι εκείνοι που σφυρίζουν στις εμφανίσεις επειδή ένας άνδρας αποφάσισε πως του αρέσει το ζεστό τσάι ανάμεσα στις πτήσεις.

βρε αδέρφια μου, όταν θυμάμαι εκείνον τον αγώνα του 2010 στους τελικούς του ΝΒΑ στο γήπεδο των Λέικερς... τρεις αγώνες σουτ κατά σύρματα επειδή ο αγώνας πήγαινε λιγότερο από δέκα πόντους διαφορά... εκείνοι οι φίλοι στο σπίτι που είχαν ήδη βγάλει τα πράσινα επικαλύμματα από πάνω τους επειδή είχε προηγηθεί μια στιγμής αποδιοργάνωσης... εκείνοι που ξέχασαν πως δύο ημέρες πριν είχαμε χάσει στον δεύτερο αγώνα στους κανονισμούς επειδή ο τότε δικός μας σέντερ έκανε πέντε προσωπικά σε τρία λεπτά... εκείνοι δηλαδή που αγόρασαν την ομάδα σαν σειρά Netflix και όχι σαν ομάδα δεκατριών πρωταθλημάτων... σήμερα στέκονται σαν κριτές παγκόσμιοι επειδή ένας άνθρωπος βγήκε ένα πρωινό από την πύλη αναχώρησης κρατώντας ένα ζεστό ρόφημα σα να ζούσε στην εποχή που δεν υπήρχαν κινητά; τώρα θυμάμαι ακόμα τους παλαιότερους... εκείνον τον μπακ που πήγαινε κάθε πρωί στο γυμναστήριο πριν ακόμη ανοίξει η πόρτα... εκείνον τον σέντερ που έκανε二十五公斤 βάρη στις τρεις αγρια凌晨... εκείνον τον προπονητή που μάζευε τους παίκτες στο δωμάτιο του ξενοδοχείου στις τρεις το πρωί επειδή έπρεπε να παρακολουθήσουν ταινία αγώνα ώστε να μάθουν τι έκαναν λάθος... αυτοί οι άνθρωποι δεν έβγαιναν φωτογραφίες στα αεροδρόμια επειδή ήξεραν πως η δουλειά τους ήταν εκεί που λέγαμε "γήπεδο", εκεί που λέγαμε "48 λεπτά αγώνα", εκεί που λέγαμε "όταν σου λένε τώρα βγαίνεις, εσύ λες όχι επειδή πρέπει να γυρίσεις το αποτέλεσμα". κι εμείς εδώ σήμερα ψάχνουμε τον αστράγαλο κάποιου επειδή έκανε ένα διάλειμμα σα αυτόνομo ανθρώπινο ον... αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που θυμούνται κάθε λάθος σουτ σα σχεδία στην άμμο λένε πως ο Τάτουμ "απομακρύνεται από την ομάδα" επειδή έπιε έναν καφέ... αυτοί που ξέχασαν πως η ομάδα κερδίζει τίτλους επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εκείνον, που ξέρουν πως εκτός από τις εμφανίσεις υπάρχουν κι άλλες στιγμές στη ζωή... αυτοί που βρίζουν επειδή κάποιος αποφάσισε πως του αρέσει το ζεστό ρόφημα αντί να έχει τρεμάμενα χέρια επειδή κουβαλάνε μέσα τους όλο τον κόσμο της ομάδας σαν βαρίδιο. κάποτε είχα έναν συνάδελφο μηχανικό — έκανα εκείνη την δουλειά που ξέρεις πως μου αρέσει — κάποιος κατέβηκε τις σκάλες του εργοστασίου επειδή του είχε πει κάποιος πως "δεν φοράει κανονικά τη στολή σου", ενώ εκείνος είχε μόλις τελειώσει δώδεκα ώρες δουλειάς χωρίς διάλειμμα... είδα εκείνον τον άνθρωπο να στέκεται στις σκάλες σα να του είχαν κλέψει τον ουρανό... κι εγώ τότε του είπα πως η στολή φοράει αυτός που βγάζει αποτελέσματα, όχι εκείνος που φοράει συγκεκριμένο χρώμα επειδή έτσι τον είδαν στη φωτογραφία ενός αεροδρομίου. η αγάπη για το πράσινο δεν είναι φόρος υποτέλειας σ’ αυτό που φοράνε οι άλλοι... είναι αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα πριν την σέντρα όταν εσύ ακόμη καθυστερείς επειδή σου είπαν πως ο αστράγαλος ήταν κοντά... είναι αυτές οι τρεις ώρες στις αίθουσες γυμναστικής όταν οι άλλοι έχουν βγει έξω επειδή ψάχνουν την επόμενη κουβέντα για κριτική... είναι αυτά τα μηνύματα στις τρεις το πρωί πριν ακόμη ξεκινήσει το πρώτο τρέξιμο της ημέρας... κι αυτοί εδώ σήμερα λένε πως πρέπει να απολογηθεί επειδή έκανε έναν καφέ... αυτοί που αγοράζουν εισιτήριο στις εμφανίσεις μόνο όταν κερδίζουμε... αυτοί που ξεχνούν πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που φοράνε πιγκούνι στις σέντρες των αγώνων κι όχι από εκείνους που βρίσκουν κενά στην γλώσσα τους επειδή κάποιος αποφάσισε πως του αρέσει το ζεστό ρόφημα πριν την επόμενη πτήση... και μην αρχίσετε τώρα με αυτά τα νούμερα... δεκατρία χρόνια πρωταθλήματα δεν κερδίζονται επειδή κάποιος φοράει κίτρινη φόρμα σφιχτή σα φίμωτρο... κερδίζονται επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνον, που ξέρουν πως εκτός γηπέδου υπάρχουν κι άλλα πράγματα... κι αυτοί εδώ ξέχασαν πως εκείνος κάνει περισσότερο δουλειά στην αίθουσα ασκήσεων παρά στις σειρές των φωτογραφικών μηχανών... άρα λοιπόν παιδιά, αφήστε τον άνθρωπο ήσυχο... εμείς ξέρουμε πως εκείνος φοράει πιγκούνι επειδή θέλει να γράφει ιστορία, όχι επειδή θέλει να βγάζει φωτογραφίες στα αεροδρόμια... κι αυτοί εδώ ας κάνουν κάτι που δεν έκαναν ποτέ... ας βγάλουν μία φωτογραφία με τον εαυτό τους να κάνει κάτι παραγωγικό αντί να στέκονται σαν κριτές στη σειρά... ας πάψουν να ψάχνουν αστραγάλους κι ας ψάξουν έναν τίτλο... επειδή στο τέλος εκείνοι που φοράνε πιγκούνι είναι αυτοί που στέλνουν μηνύματα στους συμπαίκτες τους στις τρεις το πρωί... όχι αυτοί που σφυρίζουν στις εμφανίσεις επειδή κάποιος αποφάσισε πως του αρέσει το ζεστό ρόφημα πριν την επόμενη πτήση.

Ρε παιδιά... τι είναι αυτά τα νυχτερινά θρίλερ του αεροδρομίου;;; Ο Τζέισον βγάζει μία φωτογραφία κρατώντας ένα τσάι σα να του έκλεψαν το πτυχίο από το MIT — κι εσείς όλοι πάνω στο ίδιο πράγμα σα μύγες στον τοίχο;;; Μακάρι να είχα εγώ τόσο ελεύθερο χρόνο όταν μετά τις δουλείες στέκομαι στις σκαλωσιές με τρεις ουρές μέχρι την είσοδο του έργου επειδή οι ξένοι νόμισαν πως είμαι ο Μαγικός Τζόνσον του γείσουματος!!! 😂 Αλήθεια τώρα: πόσοι από σας έχετε κάνει κάποια φορά μία στάση ανάμεσα στις πτήσεις σας;;; Να σηκώνεστε ξύπνιοι στις τέσσερις το πρωί επειδή κάποιος εκτός γηπέδου αποφάσισε πως η αγάπη για το πράσινο είναι περιορισμένη μόνο στις εμφανίσεις;;; Αυτός ο άνθρωπος όχι μόνο στέλνει μηνύματα στους συμπαίκτες του στις τρεις το πρωί — όχι μόνο κάνει τριάντα λεπτά γιόγκα πριν τον αγώνα για να μην τον σπάσει ο νους του — μα βγάζει ακόμη και μία φωτογραφία επειδή του αρέσει η εικόνα μιας πύλης αναχώρησης σα συγκεκριμένος τόπος! Κι εσείς ψάχνετε αστραγάλους επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο;;; Μην αρχίσετε τώρα... Αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος κρεμόταν σα κουνούπι στις εμφανίσεις επειδή έπρεπε να φορέσει κίτρινο χρώμα μέσα στο τσικό του!!!! Κέρδισαν τίτλους επειδή υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πως η ζωή δεν είναι μόνο γήπεδο — είναι κι αυτές οι τρεις ώρες στις αίθουσες ασκήσεων όταν όλοι οι άλλοι ψάχνουν την επόμενη κριτική στη γλώσσα τους!!! Αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να απολογηθεί επειδή έκανε έναν καφέ — εμένα με ρωτήστε για εκείνον που έκανε δεκατρία πρωταθλήματα επειδή ξύπνησε νωρίτερα από όλους!!! 💸 Κι αν κάποιος μου πει "αλλα έτσι δεν κάνουν οι υπόλοιποι", εγώ του λέω: οι υπόλοιποι δεν κάνουν τίτλους, εμείς ναι. Ο Τζέισον όχι μόνο κάνει είκοσι πόντους ανά παιχνίδι — κάνει περισσότερα από τους περισσότερους που σφυρίζουν επειδή εκείνος ξέρει πως εκτός γηπέδου υπάρχουν κι άλλα πράγματα!!! Κλείστε τώρα αυτές τις κουβέντες για το αεροδρόμιο και βγάλτε μία φωτογραφία εσείς οι ίδιοι κάνοντας κάτι παραγωγικό — αλλιώς συνεχίζετε να είστε αυτοί οι φωνακλάδες των σχολίων που καταστρέφουν την ατμόσφαιρα!!! Η αγάπη για το πράσινο δεν είναι κασέτα του παράνομου ντοκιμαντέρ — είναι αυτές οι στιγμές που εμείς ξέρουμε πως εκείνος φοράει πιγκούνι επειδή θέλει να γράφει ιστορία, όχι επειδή θέλει μία φωτογραφία στο ίντερνετ!!!

Τι φοράει πίτσα στο αεροδρόμιο ρε γαμώτο;;; Ο άνθρωπος έκανε μισή ώρα βόλτα πριν πετάξει επειδή του άρεσε η θέα των φυτεμένων!!! Δεν ξέρουμε εμείς τι σημαίνει "παιδί των εμφανίσεων" εδώ;;; Ρε παιδιά, θυμάμαι όταν πήγαμε όλα μαζί στο Λος Άντζελες μετά τον τίτλο το 2008 κι έβγαλα μία φωτογραφία με τον πόλη κάτω μου σα να ήμουν επίτιμος πολίτης!!! Αυτοί οι ίδιοι σήμερα που βρίζουν επειδή έκανε τσάι στις τρεις το πρωί βγάζουν δεκάδες φωτογραφίες στα mall της Βοστώνης σα να ψάχνουν το επόμενο εισιτήριο τζάκποτ!!! Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να βρίζουν;;; Αλλά εσείς εδώ λέγατε πως ο Τζέισον ήταν εκείνος που έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη επειδή έκανε ένα διάλειμμα;; Γιατί δεν ζητάνε συγγνώμη εκείνοι που στις εμφανίσεις σφυρίζουν σα αγριογούρουνα επειδή κάποιος είχε την ατυχία να φοράει ένα πράσινο μπουφάν;;;; Εμένα όταν έπαιζα μπάσκετ στον δρόμο σαν παιδί ήτανε καλά όλα — μέχρι που κάποιος που νόμιζε πως ήταν κριτής είπε πως "εγώ έπαιζα σαν πρωταθλητής επειδή το βρήκα τυχαίο"!!! Μακάρι αυτοί εδώ να είχαν τόσο προσόντα όσο έχουν λόγια!!! 🤬 Κι αν τώρα μου πεις "αλλα εμείς αγαπάμε την ομάδα", εγώ σου λέω πως αγαπάνε μόνο τον εαυτό τους!!! Η αγάπη δε βγαίνει με σφυρίγματα στους αγώνες επειδή κάποιος έκανε μία στάση!!! Αυτό είναι σα να λες πως αγαπάς το ψάρι επειδή τον δείχνεις στις φωτογραφίες ενώ εσύ δεν ξέρεις ούτε από σκάλα!!!

τι φοράει πίτσα στα αεροδρόμια όταν ο Τζέισον κάνει καφέ στις τρεις το πρωί;; γαμώτο; παιδιά, δέστε την ιστορία από εκεί που ξεκινά: πριν είκοσι χρόνια είχα έναν συνεργάτη στο εργοστάσιο — τέτοιος φίλος της ομάδας που είχε βγάλει ένα αυτοκόλλητο "Ρεντ Σοξ" στο φορτηγό του πριν ακόμη γίνει ο τελικός του 2004. Κάθε πρωί κατέβαινε τις σκάλες στις πέντε κι ακόμα σκότωνε τον εαυτό του στις ασκήσεις επειδή ξυπνούσε νωρίτερα από όλους τους άλλους. Κάποια στιγμή ένας νέος τύπους του τμήματος λέγεται "πρέπει να φοράς συγκεκριμένη στολή όταν μπαίνεις στις εγκαταστάσεις". Αυτός ο άνθρωπος είχε μόλις τελειώσει δώδεκα ώρες δουλειάς χωρίς διάλειμμα — και βλέπεις τον τίτλο στους κόλπους εκείνο το πρωινό; εβδομήντα δύο πόντους από τον τότε σέντερ σα δώρο στη μάνα του πριν ακόμη πάει σχολείο. Ήρθε λοιπόν εκείνος ο τύπος να τον βρίζει επειδή είχε μία κηλίδα στη στολή του; η ίδια ιστορία ακούγεται σήμερα. Που είναι εκείνοι οι άνθρωποι που θυμούνται κάθε γκολ του final του 2011;; αυτοί που είχαν στηθεί έξω από την αίθουσα του ξενοδοχείου στις τρεις το πρωί επειδή περίμεναν τους παίκτες να βγουν;; αυτοί που ξέρουν πως ο αριθμός δεκατρία στους τίτλους σημαίνει δεκατρία χρόνια δουλειάς πάνω από τις εμφανίσεις;; αυτοί λένε πως ο Τζέισον πρέπει να ζητήσει συγνώμη επειδή έκανε μία στάση;; εγώ λοιπόν σας ρωτώ: γιατί αυτοί δεν έκαναν ποτέ τους δικές τους στάσεις;; γιατί αυτοί δεν ξέρουν πως η αγάπη δε φοράει κίτρινο χρώμα σφιχτό σαν φίμωτρο;;; σκεφτείτε το έτσι: εγώ εδώ μέσα στις τρεις πρωινές ώρες στέλνω μηνύματα στους συμπαίκτες μου επειδή ξέρω πως εκείνοι έχουν ήδη περάσει τρεις ώρες στις αίθουσες γυμναστικής πριν ακόμη ανοίξει το γήπεδο. Ο Τζέισον αντί αυτού βγάζει μία φωτογραφία κρατώντας ένα τσάι επειδή του αρέσει η εικόνα μιας πύλης αναχώρησης;; ποιο είναι το μεγαλύτερο αστείο εδώ;;; ότι εκείνος κάνει περισσότερα πράγματα μέσα στο γήπεδο από όσα εκείνοι κάνουν στις εμφανίσεις;;; και μην αρχίσετε τώρα με τις εμφανίσεις. Στο γήπεδο υπάρχουν κανόνες — έξω υπάρχουν άνθρωποι. Αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να απολογηθεί επειδή έκανε έναν καφέ. Εμένα ρωτήστε με για εκείνον που έκανε δεκατρία πρωταθλήματα επειδή ξύπνησε νωρίτερα από όλους — όχι επειδή είχε έναν συγκεκριμένο κανόνα στα χρώματα. Αν λοιπόν θέλετε να βγάλετε μία φωτογραφία αυτή τη στιγμή, βγάλτε την με εσάς στους γυμναστήριας παρά στις σειρές των φωτογραφικών μηχανών. Κι αν συνεχίσετε να ψάχνετε αστραγάλους στους άλλους, τότε ξέρουμε πως η ιστορία αυτή γράφεται μόνο από εκείνους που φοράνε πιγκούνι στις σέντρες των αγώνων — όχι από εκείνους που βρίσκουν κενά στη γλώσσα τους επειδή κάποιος έκανε κάτι ανθρώπινο. η αγάπη για το πράσινο δεν είναι υπόθεση νυχτερινών θρίλερ στους αεροδρομιακούς χώρους — είναι αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα πριν την σέντρα όταν εσύ ακόμη καθυστερείς επειδή ψάχνεις το επόμενο λάθος των άλλων. Αυτοί εδώ λοιπόν ας βγάλουν μία φωτογραφία δική τους — αλλιώς συνεχίζουν να είναι αυτοί οι φωνακλάδες των σχολίων που καταστρέφουν την ατμόσφαιρα.

Ρε γαμώτο, αυτοί οι μύλοι ξαναδουλεύουν; Ο Τζέισον έκανε μια στάση σα συνηθισμένος άνθρωπος στις τρεις το πρωί επειδή είχε ώρα μέχρι την πτήση του — κι εγώ θυμάμαι χθες στη δουλειά που ο επιστάτης του κτιρίου πήρε έναν καφέ στο lobby πριν ξεκινήσει το βράδυ του επειδή είχε τελειώσει νωρίς. Ποιος από τους δύο χάνει την ψυχή του στους κανονισμούς; Ο Τζέισον δεν σταμάτησε να κάνει μία σειρά επιπλέον βαρών στις τρεις παρά τις μετακινήσεις, εκείνος ο τύπος όμως; Τουλάχιστον εκείνος έκανε κάτι παραγωγικό αντί να ψάχνει τα λάθη των άλλων σα δικαστής πιστοποιημένος. Κι αυτοί εδώ βρίζουν επειδή έκανε μία φωτογραφία σ’ ένα αεροδρόμιο... Μακάρι κάποιοι από αυτούς να είχαν την ίδια ψυχραιμία σα ξεμένουν στις ουρές του τραπεζικού γκισέ επειδή ξέχασαν το chip της κάρτας τους αντί να φωνάζουν στον κόσμο επειδή κάποιος κράτησε ένα τσάι. Η αγάπη δε βγαίνει με σφυρίγματα στους αγώνες — βγαίνει όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βγάλουν μία φωτογραφία τους στις τρεις το πρωί σ’ ένα γκαράζ αμαξών αντί στις εμφανίσεις επειδή έκαναν κάτι πραγματικό.

Μωρέ αυτά τα αεροδρόμια τώρα έγιναν ξαφνικά η νέα Σιών; Αυτοί βγάζουν φωτογραφίες σα συνηθισμένοι άνθρωποι που περιμένουν την πτήση τους κι εμείς εδώ ψάχνουμε αστραγάλους επειδή κάποιος απόλαυσε έναν καφέ πριν πετάξει; Θυμάμαι το 2012 όταν πήγα στους τελικούς στο Οκλαχόμα Σίτι με ένα αυτοκίνητο δεκαπέντε χρόνων που έκανε πάνω από δώδεκα ώρες δρόμο χωρίς κλιματισμό επειδή δεν υπήρχε άλλη επιλογή — εκείνες τις βραδιές δεν υπήρχε χρόνος για κριτική στις εμφανίσεις, μόνο για αγώνα μέσα στην κόλαση του Νοεμβρίου. Κι όμως, εκείνος ο αγώνας καθόρισε την πορεία της ομάδας για έναν ακόμα τίτλο. Ποιο είναι το ζήτημα εδώ; Ότι κάποιος έκανε μία στάση σα ανθρώπινο ον εκτός γηπέδου ή ότι εμείς ξεχνάμε πως αυτά τα τριάντα δύο λεπτά που βλέπουμε στις εμφανίσεις είναι μόνο το αποτέλεσμα τριών χιλιάδων ωρών πάνω από τις εμφανίσεις; Αυτοί που γκρινιάζουν σήμερα, αυτοί που θυμούνται κάθε λάθος σουτ σα σκόπευτρο, αυτοί ξέχασαν πως ο αριθμός δεκατρία στους τίτλους δεν είναι αριθμός τυχαίος — είναι δεκατρία χρόνια εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν τη δουλειά τους όταν κανείς δεν τους έβλεπε. Κι εγώ εδώ, σα κάποιος που έχει ζήσει αυτή την ομάδα μέσα από πάνω από δεκαπέντε πρωταθλήματα, σας λέω μια αλήθεια σκληρή: όταν βλέπεις έναν άνθρωπο σα τον Τζέισον να κάνει περισσότερα χρόνια από τους περισσότερους από εμάς μέσα στη δουλειά ενός πρωταθλητή, τότε οι φωτογραφίες στα αεροδρόμια γίνονται δευτερεύουσας σημασίας. Αυτοί που ψάχνουν αυτά τα "λάθη" σήμερα, αυτοί που θεωρούν πως η αγάπη για το πράσινο είναι περιορισμένη μόνο στις εμφανίσεις, αυτοί ίσως να μην καταλάβαιναν ποτέ τι σημαίνει πραγματική αφοσίωση — επειδή η δική τους αφοσίωση είναι σα τις σειρές των φωτογραφικών μηχανών: ωραιοποιημένη, περιορισμένη στο θέαμα, χωρίς ουσία. Κι αν κάποιος μου πει πως αυτές οι στάσεις καταστρέφουν την ατμόσφαιρα, εγώ του λέω πως εκείνοι που πραγματικά αγαπούν την ομάδα είναι αυτοί που ξέρουν πως εκτός γηπέδου υπάρχουν κι άλλες στιγμές στη ζωή — κι όχι αυτοί που βρίσκουν κενά στη γλώσσα τους επειδή κάποιος έκανε κάτι ανθρώπινο. Η αγάπη δε φοράει πιγκούνι σφιχτό σα φίμωτρο, φοράει κίτρινο χρώμα μέσα στην ψυχή σου όταν βλέπεις τους συμπαίκτες σου να κάνουν μία σειρά επιπλέον βαρών στις τρεις παρά στις φωτογραφικές μηχανές.

Πωπω ρε παιδιά, εδώ που φτάσαμε;;; Κάποτε λέγαμε πως η ομάδα έχει δεκατρία πρωταθλήματα επειδή φοράει κίτρινο — τώρα βρίζουμε επειδή έκανε έναν καφέ;;; Με είχε πιάσει γέλια όταν διάβασα πως κάποιος "ζητά συγνώμη επειδή έκανε μία στάση". Ρε συ μαλάκα, αυτή είναι η ίδια ομάδα που έκανε τον Τatum πρωταθλητή επειδή εκείνος έκανε τριάντα λεπτά γιόγκα στις τρεις παρά επειδή κουτσά στραβά έδινε όλες τις εμφανίσεις!!! Αυτός ο άνθρωπος δεν κάνει τίποτα στη ζωή του "σαν να έχει περιορισμένο χρόνο για σταυρό"— κάνει ό,τι θέλει, και νικούμε παρ' όλα αυτά!!! 💸 Και τώρα μας λένε πως πρέπει να κλεινούμε γκάτζετ επειδή έκανε μία φωτογραφία;;; Οι ίδιοι άνθρωποι που δεν έχουν βγάλει ποτέ φωτογραφία τους στις τρεις το πρωί στις αίθουσες γυμναστικής!!! Αυτοί που θυμούνται κάθε σουτ σα σχεδία στην άμμο αλλά ξέχασαν πως το πράσινο κερδίζει τίτλους επειδή υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εκείνον!!! Μακάρι αυτοί εδώ να είχαν τόσο ψυχραιμία όσο εκείνος όταν πήρε το MVP πριν δύο χρόνια επειδή έκανε δουλειά πάνω από τις εμφανίσεις!!! 🤡 Ρε ThanasisPAOK, βγάλε τώρα μία φωτογραφία εσύ στις τρεις το πρωί στις ασκήσεις αντί να ψάχνεις αστραγάλους στους άλλους!!! Αυτοί εδώ ζούνε μόνο μέσα στις εμφανίσεις επειδή έχουν ξεχάσει πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχουν άνθρωποι που έκαναν περισσότερη δουλειά από όση υπάρχει στις κάρτες τους!!!

ΑΜΕΣΟ!!! ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΑΣΚΑΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ ΠΛΕΥΡΑ!!!!!! Αν κάναμε βόλτα στις τρεις το πρωί στις αίθουσες γυμναστικής αντί στις πύλες του αεροδρομίου, η ομάδα μας είχε δεκαπέντε πρωταθλήματα μέχρι τώρα!!! Μα το ρε::: τώρα βρίζουμε επειδή έκανε μία στάση;;; 😱 Ακούστε εδώ::: γιατί αυτοί που ψάχνουν αυτά τα αστραγάλια δεν έχουν βγάλει ποτέ μισή ώρα μπροστά από έναν καθρέφτη να δουν τι κάνουν ΟΙ ΙΔΙΟΙ;;; Την προηγούμενη εβδομάδα, που οι Σέλτικς κέρδισαν στους διαλύσεις, αυτός που έκανε τρία λάθη ήταν εκείνος που σήμερα γράφει::: "πρέπει να απολογηθεί επειδή έκανε ένα τσάι"!!! ΠΟΙΑ ΑΠΟΛΟΓΗΣΗ;;; ΠΟΙΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ;;; Εδώ γίνεται λόγογς για ΠΡΑΣΙΝΗ ΑΓΑΠΗ — ΟΧΙ ΓΙΑ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟΥ!!! 🔴💪 Και μην αρχίσετε τώρα::: οι ίδιοι που λένε::: "η εμφάνιση είναι όλα" σήμερα ψάχνουν αστραγάλους επειδή κάποιος έκανε μία φωτογραφία σ’ ένα αεροδρόμιο!!! Μακάρι αυτοί εδώ να είχαν τόσο μπάλα όσο έχουν λόγια!!! Αυτοί ξέρουν τόσο πολύ για το πράσινο όσο εγώ ξέρω για το πώς γίνεται η μπίρα στο σπίτι!!! ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΙΑ;;; Εγώ θυμάμαι::: όταν ο Μπράντ βγήκε εκείνον τον αγώνα στον έβδομο αγώνα του finals το 2010 επειδή είχε νωρίτερα κάνει τις ασκήσεις του σωστά!!! Αυτός έκανε τριάντα λεπτά γιόγκα στις τρεις παρά επειδή είχε όρεξη για φωτογραφίες!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΑΡΩΣΕ!!! ΤΟΥΣ ΣΑΡΩΣΕ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΑΡΚΕΤ!!! ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΤΩΡΑ;;; Να σταματήσει επειδή έκανε μία στάση;;; 🤬 Κι αν κάποιος μου πει::: "αλλα έτσι δεν κάνουν οι υπόλοιποι ομάδες"::: εγώ του λέω::: οι υπόλοιποι ομάδες έχουν άλλη νοοτροπία!!! Η δική μας ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή είχε βγάλει σωστές φωτογραφίες στους διαδρόμους!!! Γιατί αυτοί εδώ βγάζουν τόσες φωτογραφίες;;; Μήπως επειδή θέλουν ν’ αποδείξουν πως αγαπούν;;; ΜΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ;;; Στη γωνία εκεί;;; ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ;;; Καλέ::: βγάλτε μία φωτογραφία εσείς στις τρεις το πρωί στους γυμναστήριας!!! Αλλιώς συνεχίζετε ν’ ακούτε πως η αγάπη για το πράσινο είναι περιορισμένη μόνο στις εμφανίσεις!!! Αυτοί εδώ κάνουν λόγογς για ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ;;; Εγώ λέω::: ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ!!! 🔥💪

βρε παιδιά μου τι τρέχει εκεί πέρα;;; εκεί πάνω στη γωνία της αντίδρασης κάποιος ξέχασε πως ο Τζέισον δεν είναι αυτός που φοράει τις εμφανίσεις — εκείνος φοράει το αποτέλεσμα τριάντα χρόνων δουλειάς πάνω από τις εμφανίσεις!!! βλέπω κάτι τύπου που βρίζουν επειδή έκανε ένα τσάι στις τρεις παρά επειδή οι ίδιοι εδώ κάθονται στις σειρές των φωτογραφικών μηχανών βγάζοντας selfies σα να περιμένουν ελεημοσύνη για την αγάπη τους;;; αυτοί που θυμούνται κάθε σουτ σα χρόνια του σχολείου ξέχασαν πως πίσω από κάθε τίτλο υπάρχουν άνθρωποι που έκαναν περισσότερη δουλειά στις τρεις παρά στις φωτογραφίες; εγώ θυμάμαι τις βραδιές στο gym πριν τις τέσσερις το πρωί όταν ετοιμαζόμασταν για τον τελικό του 2008 — εκείνοι που σήμερα ψάχνουν αστραγάλους στους άλλους εκείνες τις στιγμές έκαναν μόνον θόρυβο επειδή δεν είχαν λόγο να σηκωθούν τόσο νωρίς;;; αυτοί που σήμερα βρίζουν επειδή έγινε μία στάση εκείνες τις ημέρες ξέχασαν πως ακόμη και η αύρα του γηπέδου φτιάχτηκε από αυτούς που έκαναν περισσότερα από όσα φαίνονται. και μην αρχίσετε τώρα τα "αλλα εμείς αγαπάμε την ομάδα" — αγάπη για την ομάδα δεν είναι να κάθεσαι στις σειρές κοιτώντας κάποιον άλλον επειδή έκανε ένα διάλειμμα. αγάπη είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα εκείνος εκεί, στις τρεις το πρωί, χωρίς κανέναν να σε ζητήσει. γιατί αυτοί εδώ λένε πως πρέπει να απολογηθεί;;; ποια απολογία;;; αυτή η ομάδα δεν έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος είχε περιορισμένο χρόνο για καφέ — έγινε πρωταθλήτρια επειδή κάποιος έκανε περισσότερα βήματα από όσα φαίνονται στις κάρτες. και τώρα μας λένε πως καταστρέφεται η ατμόσφαιρα;;; εγώ λέω πως η ατμόσφαιρα αυτήν την ομάδα την έφτιαξαν άνθρωποι που έκαναν περισσότερη δουλειά από όση υπάρχει σε οποιοδήποτε αρχείο. αυτοί που γκρινιάζουν σήμερα για μία φωτογραφία εκείνοι εκείνες τις στιγμές δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από το να βγάζουν θόρυβο επειδή δεν είχαν το κουράγιο να σηκωθούν νωρίτερα. τελείως πάντως, θα δούμε;;;

Ρε παλικάρια μου, εγώ εδώ μέσα στις τρεις ακόμη ψάχνω για αυτές τις βίδες στο πάτωμα του γυμναστηρίου επειδή ήθελα να κλείσει σωστά η θέση μου — ενώ κάποιοι άλλοι εκεί έξω βγάζουν φωτογραφίες κρατώντας ένα κύπελλο επειδή έκαναν μία στάση σα σε καρτούν. Θυμάμαι τον Οκτώβριο του 2018, την πρώτη φορά που πήγα στο TD Garden σα φοιτητής ακόμα. Εκείνος ο αγώνας κόντρα στους Raptors ήταν στις εννιά το βράδυ κι εγώ είχα μπει στην αίθουσα των βαρών στις τέσσερις επειδή ήθελα να δω πως είναι αυτό το πράγμα που κάνουν οι παίκτες όταν κανείς δε τους βλέπει. Μέσα στις οθόνες έβλεπα τον Τζέισον τότε να κάνει ένα πιάτο δύο φορές πάνω από το βάρος του — στις τρεις παρά δεκαπέντε εκείνος εκεί ήταν ήδη στη σειρά της μπάρας επειδή είχε ξυπνήσει νωρίτερα από όλους μας για άλλη μια φορά. Κι όμως σήμερα κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι "πιστότεροι" του αεροδρομίου επειδή έκανε έναν καφέ κάνουν περισσότερα θόρυβο από όσους έκαναν δεκατρία χρόνια δουλειά χωρίς φωτογραφίες. Ποιο είναι το αστείο εδώ; Ότι εκείνος εκεί μέσα στους τίτλους έχει περισσότερους πόντους από τους αριθμούς στους κώδικες του φιλάθλου;;; Αυτή η ομάδα έγινε πρωταθλήτρια επειδή αυτοί εκεί έκαναν περισσότερα από όσα βλέπουμε — όχι επειδή κάποιος είχε την κατάλληλη εμφάνιση στους διαδρόμους. Κι αν συνεχίσουμε έτσι, σύντομα θα ξεχάσουμε πως η αγάπη δεν φοράει πιγκούνι σφιχτό σα περιβραχιόνιο, φοράει αυτά τα τριάντα δύο λεπτά στο παρκέ επειδή εκείνη την ώρα δίνεις το αίμα σου χωρίς να περιμένεις λυπάκι από κανέναν. Γι' αυτό βγάλτε μία φωτογραφία εσείς στις τρεις εκεί κάτω στις σειρές των βαρών — αντί για αυτή εκεί που ψάχνει αεροδρόμια επειδή έκανε κάτι ανθρώπινο. Αλλιώς όλοι αυτοί οι χαρακτηρισμοί "πιστότεροι" μένουν μόνο στον αέρα, σα αυτά τα σύννεφα πάνω από την πόλη όταν ξυπνάς νωρίς επειδή έχεις δουλειά να τελειώσεις.