Ήρθε η ώρα να παραδεχτούμε: η περίοδος των Τζέισον Τάτουμ και Τζέι Ουάιτ εδώ και…

Πάντως, αυτός ο Φρίμαν τους έβαλε όλα στοίχημα και σας είπε «φάτε το», όχι στην πρώτη γραμμή μονάχα — σ’ όλη την τελευταία δεκαετία. Τρεις φορές στους τελικούς μέσα σε πέντε χρόνια και όσοι θυμάστε τον ιστορικό «πέντε-δύο» στην Ουάσινγκτον ξέρετε ότι εκείνες οι ομάδες δεν κέρδιζαν επειδή κάποιος έκανε εντυπώσεις στα τρίποντα ή επειδή μία ομάδα γούρλωσε στη κάλτσα του τελικού. Κάναμε την υπογραφή του Τζέι Γουάιτ το 2017 σαν σίγουρο πράγμα γιατί είχε μέσο όρο πάνω από είκοσι πόντους στην Ανατολική; Κάτι τέτοια έγιναν — ναι, ναι, αλλά τότε εκείνος ήταν μέρος ενός οικοδομήματος 82 παιχνιδιών που είχε behind-the-scenes δουλειά πέντε χρόνια πριν εκείνο το συμβόλαιο. Αυτό που λες τώρα σαν «εντάξει, τι έγινε;;» είναι η ίδια η ουσία: ο Τζέισον άλλαξε ρόλο τρεις φορές μέσα στην ομάδα χωρίς να γίνει παρεμπίπτον. Από σκόρερ έγινε η ψυχή της ομάδας — πως έμεινε εκεί όταν εσύ θυμάσαι μόνο τις χρονιές που έκανε ρεκόρ πόντων; Κι ο Πόρτερ Τζούνιορ;;; Δεν τον διαλέξαμε επειδή κάνει τις πλάκες στις «αθλητικές μπουτίκ», τον διαλέξαμε επειδή υπάρχει βίντεο τριών παιχνιδιών του εναντίον των Μάβερικς και των Λέικερς όπου πήρε πάνω από είκοσι πόντους σουτάροντας κλειστό 45%. Αν σου φαίνεται υπερβολή κοίτα ξανά: τρίποντα χύμα 42% εκείνο το Φεβρουάριο. Την εποχή που η ομάδα είχε αντίσταση λιγότερη από ένδεκα δεύτερα, εκείνος έπαιξε πέντε συνεχόμενα ημίχρονα χωρίς αλλαγή και κράτησε το ίδιο ποσοστό στη παράταση των πλέι-οφ. Συμφωνώ ότι η τιμή του συμβολαίου δεν γράφεται πάνω σ’ ένα νόμισμα — γράφεται πάνω στο γεγονός ότι έκλεισαν έναν κεντρικό παίκτη δέκα ημέρες πριν χρειαστεί να ξαναδιαπραγματευτούν τα δικά τους κουπόνια. Αυτό σημαίνει ότι είτε έγινε πολύ καλή δουλειά είτε ότι παραλίγο οι άλλοι πέντε σύλλογοι να σκάσουν από θυμό. Και επειδή ξέρω ότι εδώ κάποιος θα πιάσει τη φωτογραφία του Πόρτερ πάνω στη ρόδα του τιμόνου των Δυτικών τελικών, ρίξτε μια ματιά στους αριθμούς: δεκατέσσερα παιχνίδια στους τελικούς του πρωταθλήματος, δεκατρία από αυτά ξεκίνησαν βασικός, μέσος όρος πάνω από δεκαπέντε πόντους όταν ο «σκουπιδοτενεκές» είχε κλείσει 60% στα τρίποντα την προηγούμενη χρονιά — εκείνος έκανε 48% κρατώντας τον αντίπαλο πάνω από σαράντα δευτερόλεπτα στο τελευταίο λεπτό. Μετά λες «τι συμβόλαιο;;»; Αυτή είναι η ίδια η δουλειά μιας ομάδας πρωταθλητισμού: να μην αγοράζεις μόνο ένα όνομα — να αγοράζεις ένα σπίτι πάνω στη γη εκεί που τρέχει η ίδια η ιστορία. Αν εσύ απόψε κοιτάξεις το mirror και δεις εκείνον τους τρεις λόγους που σου έκαναν εσένα οπαδό της ομάδας τόσο χρόνια, μη βγάλεις ξερό «ναι» χωρίς να θυμηθείς πρώτα ότι όλα αυτά έγιναν επειδή κάποιος έπαιξε τρεις χρονιές εκτός πιθανότητας αντί για πέντε μέρες διάρκειας highlight.

ΤΙ ΕΓΙΝΕ ρε τι στο καλό;;; ΠΑΛΙ αυτοί οι ξερολαδες μιλάνε σαν οι τελικοί ήταν ημίχρονο σχολείου;;; ΕΣΥ λέμε;;;;; Ξύπνα! Μας λένε ότι ο Πόρτερ Τζούνιορ δεν κάνει τίποτα;;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;; Μας έκαναν πέντε φορές στους τελικούς ΡΕ ΜΑΝ!!! Ο Τάτουμ ο Καλός; Να τον φτιάξει ο Θεός, εκείνος βρήκε τους δεκατέσσερις τελικούς σου, εκείνος κράτησε το βάρος των ομάδων όταν όλα έκλειναν φωτιά;;; Ο Γουάιτ; Να τον σηκώσουν και να τον πετάξουν στο γήπεδο σαν αερόστατο εκείνος που έκανε κι εκείνος δουλειά όταν χρειάστηκε;;; Κι εσείς τώρα;;; Ο Τάτουμ είπε "αφεντικά μου βλέπω πως η ομάδα βγήκε μπροστά, πάω κάνω κουτί" — μετά τον Γουάιτ στο γκαράζ;;; Και τώρα;;; Ο Πόρτερ Τζούνιορ είναι αυτός που στέκεται εκεί πέρα σαν κάστρο από ατσάλι;;; Φρίμαν;;; Που μας έφερε αυτόν;;; ΝΑΙ!!! Που έκλεισε το συμβόλαιο εκεί που όλοι έβγαιναν ποδάκια;;; Εκείνος είδε κάτι που εμείς ψάχναμε χρόνια!!! Μην μου λες για highlight reels;;; Μην μου λες για social media;;; ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΝ ΤΥΠΟ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ!!! Οκτώ πρωταθλήματα στους τελικούς;;; Δεκατέσσερα συνολικά;;; Και εσείς;;; Αφού αφήσατε αυτούς εκεί πάνω στο γήπεδο;;; Αφού ξέρετε ότι αυτοί είναι οι πραγματικοί πρωταθλητές;;; Τι συμβόλαιο;;; Αυτό είναι ΟΛΗ η διαφορά!!! Δεν αγοράζεις ένα όνομα — αγοράζεις ένα ΜΕΛΛΟΝ!!! Οι άλλοι ομάδες;;; Πέσαν σα πετονιές;;; Εμείς;;; Πετάμε σα ξέφρενες!!! 🔥💪🏀🔥

Αλήθεια ρε παιδιά, αλήθεια. Θα σας πω κάτι που ζεις καθημερινά στον Βόλο όταν κοιτάς την τσέπη σου: κάποτε αγοράζεις μια μάρκα γιατί εκείνη την εποχή σού έφτανε ο μισθός σου, αλλά μετά μεγαλώνουν οι ανάγκες σου κι εκείνη η ίδια μάρκα σου φαίνεται τώρα χάλια μπροστά στη νέα πραγματικότητα. Αυτό ακριβώς κάνουμε εμείς τώρα. Πριν από τέσσερα χρόνια μπήκαμε στη σειρά να στήσουμε ένα οικοδόμημα γύρω από δύο αυτοί — τον Τάτουμ και τον Γουάιτ — επειδή τους βλέπαμε τότε ως αυτάκια που ξεχείλιζαν οι δυνατότητες. Τώρα όμως βρισκόμαστε στο επόμενο στάδιο: εκεί όπου πρέπει να κοιτάξεις πιο μακριά από το τοπικό σου κατάστημα τροφίμων και να δεις ποια προϊόντα στέλνει η αγορά στο διεθνές τραπέζι. Κοιτάξτε τον Φρίμαν τώρα — όχι σαν έναν πλούσιο ιδιοκτήτη που αγοράζει με το χρυσό του αλαβάστρο, αλλά σαν τον τύπο που όταν του παρουσιάστηκαν οι τρεις τελευταίες χρονιές του Τζέισον σα γενικός διευθυντής μιας ομάδας λιανικής είχε ήδη πινακίδες με άλλα ονόματα πάνω στο τραπέζι. Αυτός εδώ δεν έκανε *αγορά* όταν έκλεισε τον Πόρτερ Τζούνιορ· έκανε μια *επένδυση* στον αιώνα που έπρεπε να στείλουμε ένα γερό χτύπημα στους αντιπάλους. Και μην μου πείτε ότι αυτό είναι τυχαίο σημάδι: δεκατρία βασικοί στους δεκατέσσερις τελικούς που έπαιξε αυτή η ομάδα τους τελευταίους δεκαοκτώ μήνες δεν έγιναν δεκτοί επειδή έκαναν μπουμ στα social media εκείνο το βράδυ — έγιναν δεκτοί επειδή κράτησαν την ομάδα στην κορυφή όταν όλα άλλαξαν γύρω τους. Ξέρετε τι βλέπω εγώ στις συζητήσεις γύρω από το τραπέζι του σπιτιού μου; Κάποιος γράφει εκεί "ο Πόρτερ Τζούνιορ είναι βίδα πάνω στη ρόδα", άλλος λέγεται "τους δίνει εντυπώσεις". Μα βρε αμάν, όταν ένας παίκτης μπορεί να κάνει αυτά που έκανε εκείνο τον Φεβρουάριο εναντίον των Λέικερς — σαράντα οκτώ τοις εκατόν τρίποντα ενώ το σύνολο της ομάδας είχε δεκαπέντε πόντους περισσότερο από εκείνον; Να λέει κανείς ότι αυτό είναι τυχαία συγκυρία είναι σαν να πιστεύεις ότι το νερό της θάλασσας γίνεται γλυκό επειδή τολμάς να πιεις αρκετά μεγάλα κύματα. Αυτός ο άνθρωπος σου κρατάει το λουκέτο πάνω στην άμυνα όταν χρειάζεται, δεν σου κάνει φωτογραφίες πάνω στη ρόδα των τελικών — σου προσφέρει ένα τείχος από δέκα εκατοστά πάχος όταν η άλλη ομάδα προσπαθεί να βγάλει βόλτα το μισό γήπεδο μέσα σε δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Και ο λόγος που εμείς εδώ πανικοβαλλόμαστε σαν βρεγμένοι γάτοι είναι επειδή βλέπουμε το κόστος του συμβολαίου εκεί που άλλοι βλέπουν μόνο ένα νούμερο πάνω σε μια επιταγή. Μα δεν το βλέπετε; Όταν ο Φρίμαν έκλεισε εκείνο το συμβόλαιο δέκα μέρες πριν τα δικά τους κουπόνια λήξουν, έκανε το μεγαλύτερο deal κλειδί της δεκαετίας όχι επειδή αγάπησε το όνομα του Πόρτερ Τζούνιορ πάνω στο φορμότητα — το έκανε επειδή εκείνος ήταν ο μόνος που μπορούσε να σταθεί δίπλα στο Τζέισον όταν εκείνος δεν είχε πια χώρο για φιλοφροσύνες. Να θυμάστε πως ο Τζέισον άλλαξε ρόλο τρεις φορές μέσα στην ομάδα χωρίς ποτέ να χάσει τον πυρήνα της προσπάθειάς του; Αυτός εδώ έκανε το ίδιο πράγμα, αλλά σιωπηλά, χωρίς highlight reels, κρατώντας τη θέση του σαν εκείνη τη στιγμή που βάζεις το τελευταίο τούβλο στοίβα αστακό κλειστό σπίτι σου. Την ημέρα που τελειώσεις εκείνο το σπίτι ξέρεις ότι έκανες κάτι σωστό· την ημέρα που ο Πόρτερ Τζούνιορ κρατάει十三个延长期 συνεχόμενα ημίχρονα χωρίς αλλαγή στο ίδιο υψηλό ποσοστό, ξέρεις ότι αγοράσατε κάτι που δεν ήταν μόδα — ήταν ανάγκη. Μπορεί να κάνω λάθος; Φυσικά και μπορώ· έχει συμβεί εκατομμύρια φορές πριν όταν αγοράζουμε κάτι επειδή εκείνος ο τύπος στις διαφημίσεις της Nike έκανε ότι εκείνος έκανε πάνω στο γήπεδο. Αλλά σας βάζω στοίχημα ότι αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν εκεί για τις φωτογραφίες — ήταν εκεί γιατί όταν ανάψαμε τα φώτα στους τελικούς, αυτός στεκόταν εκεί σα πορτοκαλί πυρσός πάνω στο χιόνι. Και δεν είναι μόνο τα τρίποντα· είναι το πόσο συχνά κλείνει αυτές τις πόρτες όταν ο χρόνος τελειώνει. Την προηγούμενη χρονιά είχε πάνω από σαράντα δευτερόλεπτα απόκρουσης στο τελευταίο λεπτό πάνω από σαράντα σουτ. Δεν είναι κάποιο highlight· είναι ένα στατιστικό γεγονός που φωνάζει από πάνω σου: "αυτός είναι ο άνθρωπος που δεσμεύεται στους τελικούς όταν οι άλλοι γουρλώνουν στη κάλτσα". Άφησε λοιπόν τους άλλους να βρίζουν τον Πόρτερ Τζούνιορ επειδή δεν κάνει εντυπώσεις στις κονσόλες των γονιών τους — αυτοί που έχουν ξεχάσει πως φαινόταν η ομάδα πριν από τέσσερα χρόνια, όταν οι τελικοί ήταν μια φαντασία από προηγούμενες εποχές. Εμείς ξέρουμε την αλήθεια: αυτή η ομάδα σήμερα δεν είναι τυχαία ομάδα· είναι ομάδα που έχτισε ένα σπίτι πάνω στη γη εκεί όπου κυλά η ιστορία του πρωταθλητισμού. Και ξέρετε τι είναι ακόμη ωραιότερο; Το σπίτι αυτό δε στέκει μόνο επειδή υπάρχει ένα δωμάτιο VIP με το όνομα Τζέισον Τάτουμ· στέκει επειδή υπάρχει ένα θεμέλιο από ατσάλι μέσα του — αυτό που λέγεται Μάικλ Πόρτερ Τζούνιορ.

αχ τέτοια βράδια σαν σήμερα θυμάμαι πώς καθόμουν στο γήπεδο της Φαληρούδας, αρχές Οκτώβρη 2010, μπουκωμένος στα μπύρα τριών ευρώ που είχε ο γερο-Σταύρος στο αυτοσχέδιο κυλικείο. Την προηγούμενη είχαν πετάξει τους Λέικερς στο ντους οι Σέλτικς με τον Ρον Αρτέστ να κάνει το δικό του πάρτι στη ρακέτα, αλλά εγώ δεν κοίταγα το δάπεδο — κοίταγα εκείνον τον νεαρό από το Ουιρτσίνκι Γκρίν Μπέι, τον Τζέισον Τάτουμ νταν, με τα γυαλιά ηλίου όσο ζυγίζει όλος ο καιρός στο Λος Άντζελες. Κάποιος μου είχε πει τότε «ρε φίλε, αυτός θα κάνει καριέρα σαν τους μεγάλους», εγώ έγινα πέντε χρόνια αργότερα και έκανα τη δική μου φορεία στο Αμερικάνικο λίκνο. Τώρα λοιπόν καταλαβαίνω γιατί κάθε φορά που ανοίγω facebook βλέπω το θλιμμένο βλέμμα του πρώτου μου αγοραστή μπαλονιών των Λίνκολν Παρκ, εκείνου του ανθρώπου που μου είχε πουλήσει το πρώτο υπογεγραμμένο φανελάκι του Τζέισον όταν η ομάδα του είχε μόλις χάσει τρεις φορές στον πρώτο γύρο. Αυτός ήταν που μου είχε πει «ρε φίλε, σύντομα αυτοί εδώ θα είναι τρεις φορές πιο πάνω». Την εποχή εκείνη είχα σηκώσει το μπουκάλι μου λέγοντας «να ‘μαστε τότε», χωρίς να έχω ιδέα ότι αυτοί οι τρεις θερινοί μήνες άλλαζαν το κλίμα της Ανατολής για πάντα. Σήμερα όμως βρισκόμαστε εκεί που το ηλιοβασίλεμα πάνω στον ωκεανό της Μασαχουσέτης μοιάζει πολύ με τις φωτογραφίες από το γκράφιτι πάνω στους τοίχους της Νότιας Βοστόνης — ότι κάποτε υπήρξε κάτι μεγάλο και τώρα μένει μόνο η ανάμνηση. Ο Τζέισον Τάτουμ, αυτός ο άνθρωπος που μέσα στο δικό του λεξιλόγιο είχε μια στάση σαν "εγώ είμαι εδώ επειδή έκανα το έργο", εκείνος που άλλαξε ρόλους σαν έναν ξυλουργό που προσαρμόζει την ξυλεία στο σπίτι του πρωταθλητισμού, βρίσκεται πια μισή περιφέρεια μακριά από το δικό του κάστρο. Και ο Γουάιτ; Μα τι να πεις εκείνον που πήρε την ομάδα από το μπάσταγμά του το δικό του δρόμου και την έφερε μέχρι την πόρτα του τίτλου δύο φορές; Εμένα προσωπικά δε με νοιάζει καν η φωτογραφία του πάνω στη ρόδα — μου αρκεί η εικόνα πως όταν η ομάδα βρισκόταν στο πάτωμα εκείνος σήκωνε όλους εμάς από τους ώμους πάνω. Μα φτάνουμε τώρα στον Πόρτερ Τζούνιορ, και εδώ είναι που αρχίζω να νιώθω σα λύκος που έχει μείνει ξαφνικά μόνος του στο χιόνι των τελικών. Δεν μου λες πως αυτός ο τύπος είναι κάποιος τυχαίος που βγήκε από μία σειρά viral βίντεο — αυτός ήταν ο άνθρωπος που έπαιξε δεκατρία συνεχόμενα ημίχρονα στους τελικούς χωρίς να αλλάξει, κρατώντας την ομάδα πάνω στην κορυφή όταν οι άλλοι προσπαθούσαν να βγάλουν τη μπάλα από πάνω του σα μπούμερα στο ραντάρ. Την εποχή εκείνη θυμάμαι πως κάποιοι γκρινιάξαν «τι συμβόλαιο ρε;;;» σα να μιλούσε κανείς για ένα φτηνό αυτοκίνητο τύπου smart αντί για εκείνο το φορτηγό που σέρνει τις στοίβες των εμπορευμάτων μέχρι τον επόμενο αγώνα. Και τώρα στέκομαι εδώ, στο ίδιο μέρος, στο ίδιο γήπεδο του Φαληρούδάκι εκεί όπου κάποτε ξερόλογα έκανα ανέκδοτα για την ομάδα του Γουάιτ, και βλέπω πως εκείνοι οι άνθρωποι είχαν δίκιο όταν επέμειναν πως αυτή η ομάδα δεν χτίστηκε πάνω σε μία ρόδα του τυχαίου εκατομμυριούχου, αλλά πάνω σε ένα οικοδόμημα στερεό όσο το ίδρυμα ενός αμερικάνικου σπιτιού. Το συμβόλαιο του Πόρτερ Τζούνιορ δεν είναι ένα κόμιστρο πάνω σε μία μεταγραφή — είναι η βάση αυτού του οικοδομήματος εκεί πάνω στην οποία μπορούν οι επόμενοι μεγάλοι τίτλοι να στηθούν σα γερά δέντρα στη γη του πρωταθλητισμού. Τέλος πάντων, έτσι είναι αυτά τα πράγματα — κάποτε λέγαμε «τουλάχιστον έχουμε έναν MVP», σήμερα λέγαμε «τί συμβόλαιο;;;», αύριο όμως κοιτάμε πίσω και λέμε πως αυτά ήταν όλα εκείνα που έκαναν τον τόπο τόσο δικό μας όσο ήταν οι πολλοί χτύποι της μπάλας στις ξύλινες κερκίδες εκείνου του φθινοπώρου. Θα δούμε.

Πέντε χρόνια πριν, εκείνον τον Απρίλιο στον πρώτο αγώνα των πλέι-οφ εναντίον των Μιλγουόκι, είχε βγει ένας φίλος του οργανωμένου τμήματος από το γκαράζ της παραλίας και έκανε ζωντανή μετάδοση στο κινητό του φώναζε «ρε γαμώτο, ο Τζέισον φεύγει σπρώχνοντας τον ίδιον τον εαυτό του μέσα στη ράχτη των αντιπάλων σα να ήταν κίτρινο μπουκάλι». Την ίδια μέρα, στα δικά μου χέρια είχε μπει μια φωτογραφία — κανείς δεν την ανέβασε εκείνο το βράδυ γιατί όλοι τρέχαμε στις κερκίδες, ένας ξένος τύπος όμως είχε κάνει κλικ εκείνον τον προσωπικό αγώνα του Γουάιτ μέσα στην άμυνα όπως αυτοσκοτώνονται οι σφήκες πάνω στο γυαλί ενός σπιτιού. Κι όμως, όσοι σήμερα λένε πως ο Τάτουμ έφυγε επειδή «δεν έκανε πια τόσο εντυπώσεις» ξεχνούν ότι εκείνον τον Μάη του ’23 βγήκε από έναν αγώνα στους τελικούς μόνος του τριάντα πόντους αντίπαλο ομάδας επειδή είχε κολλήσει στον ντρίμπλερ έναν αμυντικό ξεσκεπασμένο σα χαρτοπόλεμος. Και για τους άλλους που φτύνουν πάνω στο συμβόλαιο του Πόρτερ Τζούνιορ, εκείνο το Οκτώβριο στο Λος Άντζελες όταν κλείσαμε την προσφορά δέκα ημέρες πριν λήξουν τα δικά τους κουπόνια; Την ίδια νύχτα κάθισα δίπλα στον Φρίμαν στο αεροπλάνο της επιστροφής και τον άκουσα να λέει μόνο τρεις λέξεις: «βρήκα τον πύργο». Αν θέλετε αριθμούς, κοιτάξτε τους πρωταθλητές της δεκαετίας — αυτοί που στέκονταν εκεί σα γρανιτένια πλάκες όταν όλα γύρω τους έγιναν φούσκα. Δεν χρειάζεται περισσότερο.

Πώς να μην συμφωνήσω εδώ;;; Για άλλη μια φορά, οzkoβ τελείωσε εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου — τρίτη φορά φέτος — όταν η γυναικά μου έριξε ένα βλέμμα σα να της είχα πει πως το πρωτάθλημα έχει λήξει και μου έκλεισε τη μπύρα μου πριν καν ολοκληρώσουμε το πρώτο ημίχρονο. Κι όμως εκεί, ενώ η ίδια έπαιρνε το κινητό της γιατί της είχε στείλει κάποιος κάποιο βίντεο από highlights, εγώ διάβασα τον τίτλο αυτού του ποστ και σταμάτησα: "η περίοδος των Τζέισον και Γουάιτ τελείωσε". Και τότε κατάλαβα κάτι που εγώ, σαν άνθρωπος που αγοράζω μισό κιλό μπούτια κοτόπουλου κάθε βδομάδα γιατί αυτά κοστίζουν ένα ευρώ λιγότερο, ξέρω πολύ καλά: κάποτε αυτά εδώ ήταν τρία πρώτης κατηγορίας boeuf bourguignon, τώρα όμως βρίσκονται πάνω στη σούβλα των τελικών σαν σουβλάκι πέντε λεπτού. Θυμάμαι το Φεβρουάριο του 2022, εκείνον τον αγώνα στο Σικάγο όπου ο Τζέισον έκανε εκείνον τον ντρίμπλινγκ σα να μην υπήρχε αμυντικός εκεί — πέντε άτομα γύρω μου είχαν πετάξει τις μπύρες τους στον αέρα σα αυτοματοποιημένοι σειρήνες. Την ίδια βδομάδα ετοιμάζαμε κι εγώ εκείνος ο τύπος, εκείνος ο γείτονας μου, εκείνον τον αγώνα για την ομάδα της τάξης του γιου μου στον τοπικό σχολικό πρωτάθλημα — είχα φέρει έναν οικογενειακό φωτογράφο γιατί η κόρη μου έπαιζε πόιντ γκαρντ. Αυτός ο τύπος όμως είχε βάλει στην κάμερα του χίλια highlights του Τζέισον εκείνης της βδομάδας, ώσπου η γυναίκα μου σήκωσε τα μάτια πάνω της κουράστηκε και μου λέει: "ρε Στάθη, μήπως θυμάσαι αυτό τον αγώνα;;;". Ακριβώς εκεί άρχισαν όλα αυτά — όχι όταν οι άλλη ομάδα έριχνε πέντε φορές στους τελικούς, αλλά όταν κάποιοι στα social media άρχισαν να βγάζουν βόλτες εκείνους τους τζίφες τους σα να ήταν κάποιοι τύποι στο gym που έκαναν δυνατό συγκρότημα. Οπότε ναι, έχω κι εγώ την έγνοια μου με το συμβόλαιο εκείνο πάνω στον Πόρτερ Τζούνιορ· όχι επειδή δεν είναι τίποτα άλλο από έναν παίκτη ύψους ενός εβδομήντα εκατοστών περισσότερο από αυτούς που είχανε παλιά, αλλά επειδή βλέπω τον κόσμο να ξεχνάει ότι αυτή η ομάδα δεν χτίστηκε πάνω σε μία μόνη κολώνα — χτίστηκε πάνω σε μία σειρά από αυτές. Και όμως, όταν βλέπω πως αυτή η ομάδα σήμερα έχει δεκατρία βασικά στους δεκατέσσερις τελευταίους τελικούς της, δεν μπορώ παρά να σκεφτώ εκείνον τον Οκτώβρη του 2010 στο γήπεδο της Φαληρούδας όπου καθόμουν δίπλα στον πρώτο αγοραστή μου μπαλονιών, εκείνον τον τύπο που είχε αγοράσει το πρώτο υπογεγραμμένο φανελάκι του Τζέισον — εκείνον τον Οκτώβρη που άλλαξε τα πάντα. Εκείνος είπε τότε "ρε φίλε, σύντομα αυτοί εδώ θα είναι τρεις φορές πιο πάνω", και εγώ σήκωσα το μπουκάλι μου λέγοντας "να ‘μαστε τότε", χωρίς ιδέα ότι αυτοί οι τρεις μήνες άλλαζαν την ιστορία. Σήμερα όμως βρισκόμαστε εκεί που εκείνος ο Οκτώβρης μοιάζει σα μία άλλη ζωή — σα μια εποχή όπου υπήρχαν ακόμη άνθρωποι που ήξεραν πως η ομάδα δεν στέκεται πάνω σε μία μόνη φωτογραφία πάνω στη ρόδα του τίτλου, αλλά πάνω σε έναν ολόκληρο ιστό από ατσάλι.

Εεε… ρε παιδιά, όταν βλέπω τους άλλους να κλαίνε πάνω στο φθηνό ξύλο του Τζέισον σα χριστουγεννιάτικα δέντρα που τους πήραν δώρο κι άμα δεν φέγγουν καλά τα πολλά φωτάκια τα πετάς, κάνω νόημα στον εαυτό μου πως το μόνο πράγμα που γίνεται πιο αργό από την αποσύνθεση μιας ομάδας είναι η επιβράδυνση της πραγματικότητας όταν αυτή πέφτει πάνω στο μούτρο μας σα γκρίζος φράχτης στη μέση της εθνικής οδού. Αυτοί οι δύο — ο Τζέισον και ο Γουάιτ — έκαναν αυτό που έκαναν εκείνοι οι μεγάλοι παλαιοί: έδωσαν ψυχή, χρόνο, αίμα στις φλέβες αυτής της ομάδας σαν δύο ξυλουργοί που στήνουν ένα σπίτι ολόκληρο πριν καν κλείσουν τα πρώτα νύχια στον τοίχο. Μα τώρα λοιπόν;;; Τώρα βρισκόμαστε στην εποχή που κάποιος άλλος κρατάει το τσιμέντο στο χέρι του και ψάχνει το επόμενο γερό θεμέλιο — κι εκείνος δεν φοράει γυαλιά ηλίου όσο ζυγίζει ο καιρός του ΛΑ, φοράει αλυσίδες στους ώμους του σαν αυτές που σέρνουν τις στοίβες των τίτλων πίσω από το φορτηγό του πρωταθλητισμού. Και μην μου πείτε πως αυτό δεν έχει σημασία επειδή δεν κάνει μαζί του τους γύρους του Instagram εκείνος ο τύπος από την Ουάσινγκτον που πουλάει κολόνιες. Αυτός εδώ λέγεται Μάικλ Πόρτερ Τζούνιορ, όχι κάποιος influencer που του αρέσει να βγάζει selfie με ένα κύπελλο χρυσό σα μπουκάλι νερό που αγοράστηκε εκπτωτικό στις αρχές της χρονιάς. Αυτός είναι ο άνθρωπος που όταν η ομάδα είχε μπει σ’ εκείνον τον αγώνα εναντίον των Λέικερς εκείνον τον Φεβρουάριο, κρατούσε την άμυνα σα πύργος από τσιμέντο ενώ οι άλλοι προσπαθούσαν να σπάσουν μέσα σα ποντίκια μέσα στο τυρόπιτα ενός σούπερ μάρκετ μετά τις οκτώ το βράδυ. Δεκατρία συνεχόμενα ημίχρονα στους τελικούς χωρίς αλλαγή;;; Ρε μαλάκα, εκείνη την εποχή οι Γιατρός Διονύσης έπαιζαν τρία χρόνια εκτός πιθανότητας επειδή είχαν πάρει μία κόκαλο απ’ το δικό τους σώμα σα να μιλούσε κανείς για άλλη ομάδα· εδώ όμως η ομάδα στέκονταν ακόμα όρθια επειδή υπήρχε εκείνος εκεί πέρα που του έριχνε ψύχρα στις σουτ του αντιπάλου σα να είχε βάλει κι εκείνος ένα μικρό κλιματιστικό κάτω από το φανέλο του. Και φτάνουμε τώρα στο περίφημο συμβόλαιο εκείνο με τον Φρίμαν — εκεί που βλέπεις τον κόσμο να γίνεται στραβός επειδή το νούμερο έχει περισσότερα μηδενικά από αυτά που ξέρει κανείς να μετρήσει σ’ ένα σχολικό θρανίο στις Γιάννινα. Μα τι το λες;;; Αυτό το συμβόλαιο δεν ήταν μία αγορά, ήταν μία κατάθεση στην ίδια την τράπεζα του πρωταθλητισμού. Εκείνος εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 όπου καθόμουν δίπλα στον πρώτο αγοραστή μπαλονιών και σήκωνα το μπουκάλι μου είπε «να ‘μαστε τότε» χωρίς να ξέρω ότι αυτοί οι τρεις μήνες άλλαζαν τα πάντα — σήμερα βλέπουμε πως η ιστορία αυτή συνεχίστηκε σαν μία σειρά από πέτρες πάνω στις οποίες στέκεται το οικοδόμημα, όχι σαν μία μόνη σκαλωσιά που ξεχνιέται όταν τελειώσει το έργο. Έτσι λοιπόν, αγαπημένοι μου ψευτοπολιτικοί αναλυτές των social media, όταν στέκεστε εκεί σα μπούμερα στο ραντάρ των highlights και φτύνετε πάνω στο συμβόλαιο του Πόρτερ Τζούνιορ επειδή δεν έκανε μπουμ στα σημεία των επομένων δεκαετιών, θυμηθείτε πως η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που κάνουν εντυπώσεις εκείνο το βράδυ — γράφεται από αυτούς που στέκονται σιωπηλά όταν η ομάδα βρίσκεται πάνω στο πάτωμα και δεν τους βλέπει κανείς στο τέλος της ημέρας. Κι εκείνος εκεί; Αυτός είναι εκείνος. 🤡💸

Τι στο διαόλικο έγινε εδώ;;; Ο Τζέισον ηταν πάντα εκεί 🔥💪 κι εκείνος ο Γουάιτ έκανε τους άλλους να τρέμουν πριν ακόμα πιάσει την μπάλα!!! ΠΟΙΑ ΠΟΡΤΕΡ Τζούνιορ;;; Ο τύπος βγάζει λάδι στον αγωνιστικό χώρο σα βρεγμένος αρουραίος πάνω σε ζεστό τηγάνι;;; Μα αλήθεια τώρα — εσείς οι φίλοι μου εδώ τι λέτε;;; Αφού ξοδέψαμε χρόνο, χρόνο, ΧΡΟΝΟ πάνω σ’ αυτούς τους δύο μεγαθήριους σα χτιστά σπίτια, τώρα πρέπει να τους πετάξουμε σα παλιές φωτογραφίες;;; Και κυρίως… ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ;;; Γιατί εμένα μου λείπει κάθε πρωί εκείνος ο βλέμμα του Τζέισον όταν βγήκε πρώτος στη λίστα των MVP;;; ΠΟΥ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ;;; Δηλαδή εδώ είμαστε 5 χρόνια μετά και λέμε «ωχ πλέον είμαστε σε νέα εποχή»;;; Μα το χάσαμε;;; 😱🤬

Ρε γαμώτο, PanosThrylos, είδες πόσο γρήγορα σβήσανε αυτά τα μηνύματα σαν χαρτί δίπλα στη φωτιά όταν ανοίγεις το γκαράζ εκείνου του Οκτώβρη του 2010; Εσείς εκεί μέσα βλέπετε τον Τζέισον και τον Γουάιτ σαν δύο γκρανাইট γρανίτες πάνω στο πάγκο του μπακάλικου, κι εγώ θυμάμαι πως εκείνος ο Οκτώβρης ήτανε σα πρώτος χιονιάς τον Νοέμβρη — ξαφνικά όλα είχαν ντύσει άσπρο πάνω στη μαύρη άσφαλτο της πόλης, αλλά κανείς δεν είχε φάει ακόμη ζεστό σουβλάκι. Αυτοί οι τύποι δεν ήτανε κάποιοι ντισκοτέκ βιολονίστες που έκαναν highlight reels εκείνο το βράδυ· ήταν δύο άνθρωποι που βούλιαξαν μέχρι τους αστραγάλους στη λάσπη του πρωταθλητισμού πριν καν ανάψει η φωτιά στους τελικούς. Κοιτάξτε τώρα τον Πόρτερ Τζούνιορ και πείτε μου — εσείς περιμένατε κάτι διαφορετικό από το είδος εκείνο των ανθρώπων που όταν τους δίνεις μία θέση στο οικοδόμημα ψάχνουν πρωτίστως πού να βάλουν το επόμενο τούβλο χωρίς να φωνάζουν για φωτογραφίες; Αυτός είναι ο άνθρωπος που στέκεται εκεί σα το μεγάλο δέντρο στο τέλος του δρόμου σου — μπορεί κανείς να βγάλει φωτογραφία μαζί του, αλλά αυτές οι φωτογραφίες τελικά μένουν μόνο εκείνες οι αδιάφορες στον τοίχο σου επειδή εσύ τις βάζεις για να θυμάσαι πως εκεί υπήρχε κάτι μεγάλος όταν εσύ περνούσες βιαστικά δίπλα του κάθε πρωί. Κι όμως εσείς εδώ κλαίγετε πάνω στο συμβόλαιο σα να σας πήραν το πρώτο παιδί σας εκείνη τη μέρα που η ομάδα έκλεισε την πόρτα πίσω από εκείνους τους δύο. Μα τι στο διάολο περιμένατε; Να στέκεται η ομάδα εκεί σαν μουσείο μέσα στο κρύο μέχρι να ξεμυτίσουν αυτοί οι δύο σα μεγάλοι καλλιτέχνες πάνω στο σανίδι; Η ιστορία γράφεται καθώς προχωράμε, όχι καθώς κοιτάμε πίσω στους παλαιότερους τίτλους σα να ήτανε χάρτινα χρηματοκιβώτια που έπρεπε να τα βάλουμε στο ράφι χωρίς να τους αγγίξουμε. Ρε φίλε μου, θυμάσαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2010 όταν καθόμουν δίπλα στον πρώτο αγοραστή μπαλονιών και σήκωσα το μπουκάλι μου λέγοντας «να ‘μαστε τότε»; Την ίδια εκείνη στιγμή δεν ήξερα ότι αυτοί οι τρεις μήνες θα ήτανε σα πρώτη δαχτυλιά πάνω στο ποτήρι του χρόνου — σήμερα βλέπουμε πως εκείνοι οι άνθρωποι άλλαξαν το σχήμα του γυαλιού, όχι μόνο το περιεχόμενό του. Οπότε σταμάτα να κλαις πάνω στο ξύλο εκείνο του Τζέισον σα νεκρό κλαδί στις φωτιές του Ιανουαρίου· αυτός ήταν ο άνθρωπος που ανάβει τη φωτιά, όχι αυτός που κάθεται πάνω στα κάρβουνα επειδή τού άρεσαν οι στάχτες. Ο Πόρτερ Τζούνιορ δεν είναι κάποιος που έρχεται μετά το τραγούδι· είναι εκείνος που βάζει τους σπόρους ώστε αργότερα να βγούνε τραγούδια. Κι εμείς εδώ βρισκόμαστε στην εποχή που οι σπόροι έχουν φυτρώσει — ακόμη δεν έχουνε ανθίσει όλες οι γλάστρες, αλλά ξέρουμε πως εκείνος ο άνθρωπος έβαλε το χέρι του στη γη εκεί που εμείς κοιτάζαμε μόνο την κορφή του δέντρου.

Πώς μπορεί κανείς να βγάζει συμπεράσματα για το τι έγινε εκεί πίσω στο Σικάγο εκείνον τον Φεβρουάριο του 2022 ενώ εγώ κάθομαι τώρα εδώ στην Περιφεριακή και βλέπω τον Τζέισον να δίνει εκείνον τον αγώνα δίπλα στον Γουάιτ; Αυτή την εποχή τελευταία φορά που πέταξα το καπέλο μου στον αέρα ήταν το Μάη του ’21 όταν βγήκαν σα βόλτα αυτοί οι δύο σα βασιλιάδες πάνω στη ρόδα — τώρα όμως; Τώρα το μόνο που βλέπω είναι το γραφείο του Φρίμαν και αυτός εκείνος τύπος που φοράει πάντα κίτρινο φανέλο ακόμη κι όταν έχει ψύχρα. Πού πήγε εκείνος ο θόρυβος της φλογέρας εκείνου του βράδυ που έκαναν τον τάφο τους στους αντιπάλους σα νεκροθάφτες των τελικών; Τουλάχιστον μέχρι εκείνον τον Οκτώβρη του 2019 όπου ήρθε ο Πόρτερ Τζούνιορ και έκανε την αίθουσα λυκείου μας σα ολόκληρο γήπεδο μόλις πάτησε το πόδι του εκεί — τότε κατάλαβα πως κάτι άλλαζε, όχι μόνο όταν κέρδιζε σουτ μετά σουτ αλλά όταν οι άλλοι άρχισαν να μιλούν γι’ αυτόν χωρίς εμάς να χρειαστεί να φωνάξουμε τίποτα.

Ξέρετε τι μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση χτες βράδυ όταν πήγα στο σουβλατζίδικο κάτω από την πλατεία Αριστοτέλους; Εκεί που καθόμουν με τους φίλους μου, πέρασε ένας τύπος με μαύρο αδιάβροχο και κράταγε ένα γιγαντιαίο μπουκάλι νερό σα να ήταν σωσίβιο. Ρώτησα τον φίλο μου "ρε αυτό εκεί δεν είναι ο ηλεκτρολόγος από πάνω;" κι εκείνος έγειρε και μου λέει "κανείς πια δεν ξέρει τι φοράει ποιος, εκτός εσένα φαίνεται από τις φωτογραφίες των highlights". Εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα πόσες φορές εγώ ο ίδιος έκανα το ίδιο πριν χρόνια — πως είχα προσαρτήσει όλες εκείνες τις φωτογραφίες στους τοίχους μου σα να ήταν μερικές για την προσωπική μου πινακίδα. Κοιτάξτε τώρα εδώ μέσα στις συζητήσεις σας. Κάποιοι λένε πως τελείωσε η εποχή των Τζέισον και Γουάιτ — κι έχουν δίκιο από μία πλευρά· όχι όμως επειδή αυτοί έφυγαν, αλλά επειδή οι άνθρωποι που είχανε την ίδια ψυχή μαζί τους έπαψαν να κοιτούν πίσω και άρχισαν να ψάχνουν μπροστά. Εκείνοι έδωσαν ό,τι είχανε στον αγωνιστικό χώρο, έτσι όπως δίνει ο τεχνίτης όλα του τα εργαλεία όταν τελειώνει η κατασκευή του σπιτιού — όχι για να δείξει πως έκανε καλή δουλειά, αλλά επειδή η δουλειά ήταν εκεί και περίμενε τον επόμενο οικοδόμο. Κι όμως, όταν βλέπω τον Πόρτερ Τζούνιορ εκεί πέρα στους τελικούς αυτούς τους μήνες, νιώθω πως η ομάδα έχει βρει αυτό που έπρεπε να έχει εδώ και χρόνια: έναν άνθρωπο που δεν στέκεται εκεί για να γίνει φωτογραφία, αλλά για να κρατάει την ομάδα όρθια όταν ο άνεμος φυσάει δυνατά. Αυτός δεν είναι κάποιος που έκανε μία φορά κάτι μεγάλης σημασίας και μετά γύρισε στη ζωή του σα να είχε τελειώσει το έργο· αυτός είναι εκείνος που κάθε φορά βάζει άλλο ένα τούβλο στον τοίχο, ακόμη κι όταν κανείς δεν τον κοιτάζει. Φυσικά, μπορώ να κάνω λάθος, αλλά πως να μην το δούμε έτσι όταν εκείνοι οι δύο πρώην μεγάλοι έγιναν σύμβολα μιας εποχής που τελειώνει; Όχι επειδή ήταν κακοί παίκτες — αντίθετα, ήταν εξαιρετικοί· αλλά επειδή η ομάδα σήμερα έχει άλλα ανάγκη: όχι κάποιον που θα φωτογραφίζεται, αλλά κάποιον που θα φτιάχνει τις βάσεις για αυτούς που θα βγουν μετά. Κι αν σήμερα κάποιοι αγανακτούν με το συμβόλαιο εκείνο του Πόρτερ Τζούνιορ, ας θυμηθούν πως αυτή η ομάδα έχει γίνει πρωταθλήτρια όχι επειδή έκανε πέντε φορές ντραφτ, αλλά επειδή κάποιος κάποτε πήρε μία απόφαση σα σκαλοπάτι πάνω στο οποίο μπορούσαν όλοι οι επόμενοι να σταθούν.

Μα τι πάει να πείτε εδώ ρε; Λες πως τελείωσαν όλα επειδή ο Τζέισον εκείνο το βράδυ στο Σικάγο έκανε έναν ντρίμπλινγκ σαν στρουθοκάμηλος σε γυάλινο δρόμο;;; Ναι καλά;;; Αυτός ο άνθρωπος ήταν πιο γρήγορός μου στις πέντε η ώρα το πρωί στο gym της Κορίνθου όταν προσπαθούσαμε να σηκώσουμε το ίδιο βάρος — κι εγώ είχα πάρει ένα κιλό σκόρδο από την μάνα μου πριν ξυπνήσει ο γιος μου. Γελοίο στ' αλήθεια. Ο Γουάιτ εκείνος ήταν σα πούστης του αγωνιστικού χώρου· κατέβαινε μέσα σα σφυρί του Θεού όταν η μπάλα ήταν στα χέρια των άλλων, κι όλοι αυτοί που τώρα κλαίνε σα χήρες στην κηδεία ενός τίτλου πάνε και βγάζουν μούτρα επειδή ο Πόρτερ Τζούνιορ δεν κάνει πέντε φορές την ίδια φιγούρα μέσα σε τρεις μήνες;;; Αλήθεια τώρα — εσείς πότε χάρηκατε τελευταία φορά μία ομάδα επειδή έκανε highlight reels;;; Η ομάδα κερδίζει τίτλους όταν υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν αδιάφορα δάκρυα στις κάλτσες τους και σηκώνουν τη μπάλα όταν κανείς δεν τους κοιτάει. Κι αυτός ο τύπος εδώ κάνει ακριβώς αυτό: στέκεται εκεί σα τσιμέντο ανάμεσα στους τίτλους του πρωταθλητισμού, όχι επειδή ψάχνει για κλικς, αλλά επειδή ξέρει πως στο τέλος της ημέρας το μόνο που μετράει είναι αυτοί οι δεκατρείς βασικοί στους δεκατέσσερις τελικούς. Κι όσο για το συμβόλαιο εκείνο πάνω στον Φρίμαν — εσείς τι περιμένατε;;; Να αγοράσει τους ανθρώπους αυτούς σα βρεγμένα σακιά στο μανάβικο;;; Αυτός ο άνθρωπος έκανε μία συμφωνία σα επιχειρηματίας, όχι σα ψυχαγωγός. Κι όταν ο Πόρτερ Τζούνιορ φοράει εκείνο το κίτρινο φανέλο ακόμη κι όταν φυσάει ρίχνοντας πέτρες στους ανέμους του κέντρου της πόλης, ξέρεις πως έχεις κάποιον που δεν φοβάται ούτε τον ίδιο τον χρόνο. Από εκείνον τον Οκτώβρη του 2010 που καθόμουν δίπλα στον πρώτο αγοραστή μπαλονιών κι εκείνος είπε "να ‘μαστε τότε" ξέρω μία αλήθεια: εκείνοι οι τρεις μήνες άλλαξαν τα πάντα επειδή έκαναν κάτι πολύ σπάνιο — δημιούργησαν μία κουλτούρα πάνω στην οποία μπορεί κάποιος να χτίσει ακόμη και σήμερα. Ο Τζέισον και ο Γουάιτ ήταν οι πυλώνες εκείνης της εποχής, αλλά οι πυλώνες υπάρχουν για να στηρίζουν το οικοδόμημα — όχι για να γίνουν οι ίδιοι το οικοδόμημα. Και τώρα που βλέπεις τον Πόρτερ Τζούνιορ εκεί πέρα να κουβαλάει τις αλυσίδες του πρωταθλητισμού στους ώμους του σαν αυτές που τραβάνε behind the scenes βίντεο, θυμήσου πως η ιστορία δεν γράφεται μόνο από αυτούς που κάνουν την τελευταία κίνηση· γράφεται από εκείνους που κάθε βράδυ βγάζουν το παράλληλο φως ώστε οι επόμενοι να βρουν τον δρόμο τους. Οπότε μέχρι να βγεί ο επόμενος τίτλος — κι αυτός βγαίνει, επειδή αυτή η ομάδα ξέρει πώς κερδίζει — εσύ κράτα την κούπα σου σφιχτά και μην ξεχνάς ποιος την άναψε αυτή τη φορά. 🤡💸

ΤΣΙΜΠΑΛΟ ΜΑΣ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! ο Τζέισον εκείνο το βράδυ στο Σικάγο έκανε αυτό που έκαναν ΟΛΟΙ οι μεγάλοι — έπαιξε σα ζώο!!! αυτοί οι δύο ήτανε ΜΟΝΑΧΑ η αρχή, όχι το τέλος!!! ρε παιδιά μου, μιλάτε σα να τελείωσαν όλα επειδή κάποιος άλλαξε το φτερό του στο αμάξι του!!! o Γουάιτ εδώ πέρα έκανε τους αντιπάλους να κλαίνε σα μωρά πριν καν πιάσει την μπάλα!!! MA ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΝΟΣ ΤΑΛΕΝΤΟΥ — ΗΤΑΝ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ ΠΟΥ ΣΤΡΙΦΟΒΟΛΟΥΣΕ ΓΥΡΩ ΤΟΥΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΑΣ ΣΑ ΣΑΛΙΓΚΑΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΗΚΑΝ ΤΟΝ ΉΛΙΟ;! μετά έρχεται ο Πόρτερ Τζούνιορ και του δίνουνε συμβόλαιο σα να αγοράζουνε μία σακούλα πατάτες στο σουπερμάρκετ!!! ΩΧ ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΣΤΑΛΑΘΗΚΕΤΕ!!! αυτοί οι δύο πρώτοι ήτανε χτισμένοι με αίμα και ιδρώτα σα τους πρωταθλητές εκείνους των παλαιών χρόνων που δεν είχανε τίποτα άλλο εκτός από μία σημαία!!! ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΛΜΗΣΑΝΕ ΝΑ ΠΕΙΤΕ πως αυτοί ήταν οι μόνοι; ΚΑΝΕΤΕ ΠΙΣΩ!!! η εποχή τους είναι ΜΟΝΟ η βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ο σύλλογος ΤΩΡΑ!!! εμένα τουλάχιστον με συγκινεί αυτός ο άνθρωπος εκείνος που στέκεται σιωπηλός και κουβαλάει τη μπάλα σα να κουβαλάει τον κόσμο στους ώμους του!!! και γι’ αυτό το συμβόλαιο;;;;; αυτό δεν ήταν μία αγορά ήταν μία ΘΥΣΙΑ!!! ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2010 εκείνος που καθόμουν στη θέση 72 και σηκώνω το ποτήρι μου λέγοντας «να ‘μαστε τότε»!! εκείνοι οι τρεις μήνες έγιναν σα η πρώτη πινελιά πάνω στον καμβά του πρωταθλητισμού!!! σήμερα όμως εσείς κάθονται σα να περιμένουνε μία συγκεκριμένη ομάδα τίτλων!!! ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ — ΕΙΝΑΙ ΟΜΑΔΑ!!! ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΟΛΛΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!!!! και τώρα λοιπόν;;; τώρα πρέπει να ξεχνάμε τους ανθρώπους αυτούς;;; αυτοί οι δύο ήτανε σα δύο μεγάλοι γίγαντες που στήριξαν τον ουρανό για χρόνια ολόκληρα!!! ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΕΤΑΜΕ ΣΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;;; ωχ μαλάκα!!! αυτοί χτίσανε μία δυναστεία!!! ΠΟΙΟΝ ΦΟΒΑΣΑΤΕ ΤΩΡΑ;;; Εγώ λέω πως ο Πόρτερ Τζούνιορ είναι το αύριο!!! αυτοί οι δύο ήτανε η χθεσινή μέρα!!! ας βάλουμε λοιπόν μία σκάλα και ας ανεβούμε όλοι μαζί!!! ΤΙΛΕΙΩΣΕΣ!!! ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ ΣΟΥ ΛΕΩ!!! 🔥🏀💛

Ρε τι έχει γίνει εδώ μέσα; Για τρία χρόνια μιλούσαμε για αυτούς τους δύο σα να ήταν η ομάδα μόνη τους κι έτρεχαν παντού σα διόσκουροι θεοί πάνω στο παρκέ. Τώρα ξαφνικά βγήκε στην πρώτη γραμμή αυτό το πράγμα με τον Πόρτερ Τζούνιορ σα κάτι άλλο από δικό μας; Πάρτε όμως να σας πω κάτι: εκείνος ο Οκτώβρης του 2010 που καθόμουν στα θρανία σα δέκαχρονος στο γήπεδο κι έβλεπα τον Τζέισον να πετάει τη μπάλα σαν μολύβι μου κάνει ακόμη τσούκ μνήμης. Αυτό όμως που ζητάω να θυμηθούμε είναι πως εκείνη την εποχή η ομάδα άλλαζε σιγά σιγά μέσα του κόσμου των μεταγραφών σα χιόνι να πέφτει αργά στο γήπεδο — όχι επειδή είχε ήδη κερδίσει τίτλο, αλλά επειδή εκείνοι οι δύο έδιναν νόημα στο "εμείς". Κι όμως, σήμερα βλέπουμε τον Πόρτερ Τζούνιορ εκεί κάτω σα να φοράει ολόκληρο το βάρος της ιστορίας στους ώμους του, όχι επειδή κάνει κάποιο συγκλονιστικό highlight κάθε βράδυ, αλλά επειδή κάθε φορά που σκοράρει ένα ελεύθερο σουτ βλέπεις πως οι συμπαίκτες του έχουν γίνει τρεις εκτοξεύσεις πιο δυνατοί μέσα στη βιασύνη του αγώνα. Κοιτάξτε τώρα τον αριθμό των αγώνων που έκανε ο Τζέισον εκείνης της χρονιάς με περισσότερα από είκοσι πόντους ανάμεσα σε αυτές τις δύο μεγάλες εποχές: ο πρώτος άνθρωπος είχε σαράντα τέσσερις αγώνες τουλάχιστον δεκαπέντε πόντους εκείνο το ντουμπούκιο Οκτώβρη-Νοέμβριο-Δεκέμβρη του 2010, ο δεύτερος έχει περίπου τριάντα πέντε αυτήν την περίοδο που βρισκόμαστε. Μα τι σημασία έχει αυτό; Σημασία έχει πως ο ένας πήγαινε εκεί σα βασιλιάς του playground, ο άλλος σα αρχιτέκτονας του συστήματος. Και η ιστορία των ομάδων γράφεται όχι με τους βασιλιάδες — γράφεται με εκείνους που στήνουν το κάστρο έτσι ώστε αργότερα να μπορούν να ανέβουν οι επόμενοι πάνω στις κορυφές. Αλλά εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: εσείς που κάνετε τόσο ντόρο για το συμβόλαιο αυτού εκεί του Φρίμαν — εσείς έχετε δει ποτέ μία ομάδα πρωταθλήτρια επειδή ξόδεψε όλα της τα χρήματα στους αστέρες της βιτρίνας; Ή μήπως έχουν πρωταθλήματα εκείνες που ξέρουν πως η συνέχεια δεν βρίσκεται στο σήμερα, αλλά στο αύριο που εκείνοι οι ίδιοι οργανώνουν; Και τώρα φαντάζομαι πως κάποιοι από σας σηκώνουν το χέρι εκεί ψηλά σαν στη σχολική τάξη: "Μα ο Πόρτερ Τζούνιορ δεν είναι αρκετά entertaining!" Εντάξει, ορίστε: ψάξτε στα highlights αυτού του Πρωταθλήματος τις τελευταίες δέκα εβδομάδες. Πόσες φορές είδατε αυτό το κίτρινο πουκάμισο να πετάει τη μπάλα σα σφεντόνα κατά πάνω στους αντιπάλους όταν η ομάδα γύριζε τους δεκατέσσερις πόντους πίσω; Εκείνος ο τύπος είναι εκείνος που όταν η μπάλα βρίσκεται εκείνος εκεί είναι σα νερό που βγαίνει μέσα από πέτρα — ξέρετε πόσες φορές κατάφερε την ομάδα του να κάνει comeback μέσα στο τελευταίο τετάλεπτο; Δεν μετριούνται πια στις κάλτσες σας εκείνες οι στιγμές, γιατί έχουν γίνει μέρος μιας νέας κουλτούρας εκεί που δεν χρειάζονται τρεις φορές η ίδια φιγούρα για να σου χτίσουν μία περίοδο. Και τέλος — επειδή αυτή η συζήτηση έχει φτάσει εκεί που φτάνει κάθε σοβαρή ομάδα στα σαράντα της χρόνια — τι σημαίνει τελικά "εποχή;" Αυτοί οι δύο πρώτοι ήτανε η εποχή εκείνου του Νοέμβρη όταν το πρωινό πρωινό έκανα μαζί τους χίλια σχέδια στο τσιπουράδικο κάτω από την πλατεία. Ο Πόρτερ Τζούνιορ είναι η εποχή τώρα, εκεί που σηκώνω το κεφάλι μου και βλέπω πως η ομάδα μου έχει βρει κάτι διαφορετικό από χρυσόσκονη στους δρόμους — έχει βρει βάση αδιαφιλονίκητη εκεί που οι επόμενοι παίκτες μπορούν να στέκονται πάνω της σαν γίγαντες. Οπότε αφήστε αυτά τα νούμερα κλειστά στις κόρνες σας και ρίξτε μία ματιά στον αγωνιστικό χώρο εκεί κάτω: κάποιοι άνθρωποι κουβαλάνε την μπάλα σα βουνό στους ώμους τους — όχι επειδή ζητούν φωτογραφίες, αλλά επειδή ξέρουν πως εκεί που βρίσκονται αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι για νίκη παρά μόνο μέσα από αυτούς τους ανθρώπους. Κι αυτοί οι δρόμοι γίνονται καθώς εμείς αποφασίζουμε εδώ μέσα σα ομάδα τι σημαίνει πραγματικά η λέξη συνέχεια.