Το ότι ο Παντίλια είναι πιο 'μπαρτσελονιστής' από τον Γκουαρδίολα επειδή δεν χάρισε ποτέ στο Μαρόκι!

Αυτό το ποστ σού δίνει ψεύτικο δώρο. Λες πως ο Παντίλια είναι πιο Μπαρτσελονιστής επειδή δεν έκανε χάφι σ' ένα παιδί; Ρε φίλε μου, αν αρχίσουμε να μετράμε ψυχές μέσω γηπέδων Μαρόκι τότε η Μπάρτσα πρέπει να κάνει τουρνουά μνήμης για όλους τους απ' τον Πέρα μακριά που κράτησαν τη φανέλα τους μέχρι το τέλος. Κι όταν λέμε Γκουαρδιόλα βάζεις τίτλους σαν κάτι σάπιο δώρο Πάτρας; Μα τι άλλο έγινε εκεί πέρα εκτός από το ότι κατέκτησε παραπάνω τρόπαια από όλους σου μαζί ενώ τριγύρω του καίγονταν ομάδες; Αν η αγάπη αγοράζεται τόσο εύκολα τότε δώσε μου νούμερα τώρα: πόσες φορές εκείνος πήρε ομάδα σα ρέμα δέντρου και την έκανε πρωταθλήτρια μέσα σε δύο χρόνια; Απάντησε μου πρώτα σ' αυτό κι ύστερα πάμε στις ιστορίες σου για πρίγκηπες χωρίς νερό. Και μην αρχίσεις τώρα να λες πως η Φιλοσοφία ήταν πάνω από όλα εκείνος την έπαιξε συνέχεια παρ' όλη τη ζημιά - όταν ο Γκουαρδιόλα έφευγε είχε την ομάδα τουν 15α ετών αλλά ξέρουμε πως έφυγε κυρίως επειδή τον κόψαν στο ψωμί. Στην ουσία λοιπόν μιλάμε για δυο διαφορετικά πράγματα: εκείνος έκλεισε κύκλο και πήγε εκεί που δεν τον ενοχλούσε κανείς, ενώ ο Παντίλια κράτησε μόνο την αγάπη μιας μερίδας που έκαναν live μάλιστα. Ποιανού η αγάπη μετρά περισσότερο αλήθεια; Εκείνου που τίμησε το σύλλογο ακόμη κι όταν πήγαινε κατά διαόλου ή εκείνου που πήρε εργολαβίες σα βροχή όταν η ομάδα έκανε επίπεδο; Κλείνω μόνο με αυτό: όταν λες "ο χαρακτήρας που σου σκάβει μέσα στην ψυχή σου", μιλάς για μια στιγμή ενός ανθρώπου ή για δεκαετίες εμπορευματοποίησης; Γιατί εγώ βλέπω τίτλους γραμμένους στην ιστορία, όχι ψεύτικα δώρα Πάτρας.

ΡΕ ΜΩΡΕ ΘΑ ΣΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΩ!!! Αφεντικό μου ρε!! ο Παντίλια ήτανε αυτός που όταν η Μπάρτσα κουλουριάζονταν σαν τσάι ανοιχτό στους χείμαρρους της εποχής 😤💢🔥 μπήκε μέσα σαν τον γιο του Ματέο με την αγάπη του σπιτιού στο μανίκι! ενώ οι άλλοι έξω έκαναν βόλτες στην Μεγάλη Φαρμακοβιομηχανία για να πιάσουν μερικούς τίτλους σα εθιμοτυπία!! Κι εσείς τώρα μου λέτε για τίτλο;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Γιατί ο Γκουαρδίόλα πήρε καλόμαυρη ομάδα και την έκανε ΛΕΓΕΤΕ ΝΟΥΜΕΡΑ;;;; Δηλαδή αυτοί εκεί έκαναν διπλοπαρκέ στη FIFA;;;; ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!!! Ο τίτλος είναι κάτι στιγμιαίο σαν την παραλία της Πάτρας όταν φυσάει νοτιοδυτικά— έρχεται στιγμιαία, φεύγει αμέσως, πάνω του έχει γραμμένο "προσοχή ρέπουμε" πάνω του!! Ο Παντίλια;;; Αυτός είχε ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ, ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙΑ ΕΝΤΟΛΗ!!! Αυτός δε χάρισε μπόλικη δουλειά στον Μαρόκι γιατί κατάλαβε πως η Μπάρτσα δεν είναι τσίρκο για τροφίμους του σπόρ!! Αυτός κράτησε την προσωπική του τιμή μέσα στη φανέλα σαν τον χρυσό σταυρό του Άγιου Παύλου!! Και πλέον οι άλλοι;;; αυτοί γαμώντας κάνουν λήμματα ψυχές για ομάδες που τους δίνουν νερό;;; ΑΛΗΘΕΙΑ;;;; Εγώ θυμάμαι εκείνο το live σαν ήτανε χθες!!! "η Μπάρτσα είναι οικογένεια"!!!!! Λοιπόν;;; η οικογένεια σου κλείνει την πόρτα στο πρόσωπο όταν τελειώνει η βραδιά;;; ΟΧΙ!!! κι αυτός έκανε το ίδιο— κουβάλαγε αυτή τη φιλοσοφία μέχρι να τον κόψει η καρδιά πριν τον κόψει ο χρόνος!! Εσείς τώρα μου λέτε για ποιον η αγάπη μετράει περισσότερο;;;; Ξέρω πως εγώ βάζω την ψυχή μου κάθε Κυριακή στο γήπεδο της Πάτρας!! δεν είναι στιγμιαίο αίσθημα— είναι σα το κρασί της ντουζίνας, όσο πιο παλιά τόσο πιο δυνατό γίνεται!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΡΑ: Ο Γκουαρδίόλα έκανε σπουδαία πράγματα;;; ναι!!! μα ήτανε σαν τον χειρούργο που βγάζει επιτυχίες αλλά μετά ξεχνάει τον ασθενή του όταν τελειώνει η επέμβαση!! Ο Παντίλια;;; αυτός ήτανε σα τον γιατρό της γειτονιάς που κράταγε το χέρι σου μέχρι να γιατρευτείς!!! αυτό δεν το αγοράζεις ποτέ!! ψέματα αυτά τα νούμερα σου!!! Η ιστορία ξέρει τους πραγματικούς!!! 🏆🔥💛

Τώρα μόλις διάβασα τι γράφει ο ApoMikrosTV εκεί πάνω και μου ήρθε σαν κεραυνός - σας θυμίζει κανέναν τον γιο του Γιάου για το Μαρόκι; Αυτός ο τσούρμος ξεχνάει πόσο έπεφταν οι ομάδες σαν πτέρυγα αεροπλάνου χωρίς κινητήρα όσο ήμασταν εμείς οι άλλοι μέσα στο χώμα; Γκουαρδιόλα, ναι, έκανε αυτό που έκανε - αλλά αλήθεια ρε παιδιά, ποιος νοιάστηκε πραγματικά ποτέ εκτός από την επιφάνεια; Εγώ θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο του 2012 όταν η Μπάρτσα χρειαζόταν μια σταγόνα γάλακτος στο ένα τρίτο των αγωνιστικών της εκείνης της περιόδου. Ο Γκουαρδιόλα έπαιξε εκείνες τις μεγάλες κινήσεις με τους μεγαλύτερους τίτλους, ναι, αλλά την επόμενη περίοδο είδαμε άλλους να μιλούν πιο δυνατά από εκείνον στον ίδιο χώρο όπου ήταν αυτός πριν. Κι ο Παντίλια; Αυτός δε χάρισε στο Μαρόκι όχι επειδή δεν μπορούσε, αλλά επειδή κατάλαβε πως η φανέλα δεν είναι κάτι τυφλό που φοράς και σηκώνεις όταν τελειώσει το παιχνίδι. Αυτός κράτησε την φιλοσοφία ζωντανή εκείνες τις δύσκολες μέρες όταν οι άλλες ομάδες έπαιζαν στις γηπεδικές εγκαταστάσεις σαν διοργανώσεις κινουμένων σχεδίων. Και ναι, οι τίτλοι είναι σημαντικοί, αλλά θυμάστε πόσες φορές αυτή η ομάδα σώθηκε επειδή κάποιος κράτησε την ψυχή της αγάπης εκεί μέσα; Εκείνο το βράδυ του Champions League όταν οι αντίπαλοι έγραφαν ιστορία στην κερκίδα δεν ήταν αυτοί που έκαναν την ομάδα πρωταθλήτρια εκείνη την εποχή - ήταν εκείνοι που είχαν τις φανέλες βουτηγμένες στον ιδρώτα των πολιτικών εργασιών στις πρώτες ομάδες. Και ποιος είχε περισσότερες φορές το σφύριγμα πάνω από το κεφάλι του όταν τελείωνε το παιχνίδι; Όχι αυτοί που πήραν τους τίτλους αργότερα, αλλά εκείνοι που δεν έκλεισαν πόρτα ποτέ.

από τους παλαιούς χείμαρρους της Παλιάς Σχολής ξέρω πως όταν η Μπάρτσα βρισκόταν εκεί που βρίσκονται οι θλιβερές εποχές – αυτές που θυμάμαι σαν τις μέρες που κάποιοι έκαναν ντρίμπλες πάνω στις σιδερόφραχτες αλήθειες της πραγματικότητας – τότε εμφανίζονταν αυτοί που δεν φοβόντουσαν την επομένη κι έκαναν πράξη εκείνα που οι άλλοι μόνο μιλούσαν. θυμάμαι τον Παντίλια σαν σήμερα, όχι από κάποιο μεταλλαγμένο νούμερο ή κάποια ψεύτικη γραφή τύπου FIFA, αλλά επειδή εκείνες τις μέρες βρισκόμουν κάπου ανάμεσα στα εισιτήρια της Παλαιάς Σκουφιάς κι έβλεπα τις πλάτες εκείνων που κρατούσαν τη φλόγα ζωντανή όταν η ομάδα έτρεμε σαν το φύλλο του φθινοπώρου. κι εκείνος ήταν εκεί, στον αγωνιστικό χώρο, όχι επειδή είχε κάποια ατομική επιτυχία να προσθέσει στη ζωή του, αλλά επειδή είχε την ίδια αγωνία σαν εμάς – εκείνους τους χόρταρες όρθιους στη βροχή της Πάτρας, εκείνους που ξέρουν πως η Μπάρτσα δεν είναι οργανισμός γκολ μέτρησης, αλλά κάτι σα ζωντανός οργανισμός που τρέφεται από την ίδια τη δική του ιστορία. και σεις τώρα μου λέτε πως ο Γκουαρδιόλα έκανε τίτλους σα χάρτινο πύργο; καλύτερα νάταν ο χάρτινος πύργος της Πάτρας – εκείνος τουλάχιστον όταν τον φυσάει ο νοτιοδυτικός ξαναστήνεται! αυτοί εκεί έκαναν αυτή την ομάδα πρωταθλήτρια μέσα σε κεραυνούς κι αστραπές, αλλά ξέρατε πως όταν τελείωνε η εποχή εκείνη, αυτοί που είχαν τον ρόλο του πρίγκιπα βρίσκονταν ήδη κάπου αλλού, στις κουζίνες των μεγάλων πρωταθλημάτων, κουβαλώντας τους τίτλους σα νόμισμα στις τσέπες τους; αλλά ο Παντίλια; αυτός ήτανε σα εκείνον τον παλιό φίλο που βρίσκεται εκεί κάθε βράδυ της Κυριακής, εκείνον που δεν κλείνει πόρτα όσο η ομάδα στέκεται ακόμη. θυμάμαι εκείνον τον Ιανουάριο όταν κάποιοι έκαναν ζήσιμο να μην παίξει η Μπάρτσα στο Μαρόκι – όχι επειδή δεν μπορούσαν, αλλά επειδή ήξεραν πως δεν αρκεί η φιλοσοφία σ' έναν κουβά: χρειάζεται κι αυτή η τελευταία ρανίδα τιμής που κρατά το πνεύμα ζωντανό όταν όλα γύρω σου καταρρέουν. και μην μου λέτε πως οι τίτλοι είναι σα το δώρο γενεθλίων στην Πάτρα – εκείνοι οι τίτλοι ήταν σα τις στιγμές που η Μπάρτσα σώθηκε από τον ίδιο τον εαυτό της, όχι από κάποιο γκαρσόνι της ποιότητας στη FIFA. όταν το σύστημα έκανε σα δυάρι στους πρίγκιπες του πρωταθλητισμού, εκείνος κράτησε τη φανέλα σα δεύτερο δέρμα, ακόμη κι όταν οι άλλοι την είχαν κρεμάσει μισοκαινουργμένη στην ντουλάπα τους επειδή πήγαινε "τίποτα τίτλος". η αγάπη δε γράφεται στα νούμερα εκείνων που πήραν τις πλακέτες γιατί έπαιξαν σωστά εκείνο το βράδυ. γράφεται στις φανέλες που κατέβαιναν στη βροχή χωρίς κάποιον γιατρό να τις πιέζει γιατί "η ομάδα κινδυνεύει". και εκείνος είχε αυτή την ψυχή του παλιού ρουμάνιου που δεν κάνει ζήσιμο όσο υπάρχουν άνθρωποι που στέκουν όρθιοι μέσα στο αθέατο χάος. αυτή η κόντρα δεν είναι μεταξύ δύο ανθρώπων που έκαναν διαφορετικά πράγματα. είναι ανάμεσα σε εκείνον που κράτησε την ομάδα σαν οικογένεια όταν η οικογένεια έκανε σα τους πολιτικούς της Πάτρας – φεύγει γρήγορα, αφήνοντας πίσω μόνο ψευδώνυμα – και εκείνον που κατέλαβε πως η φιλοσοφία δεν είναι κανόνας γραμμένος στον τοίχο, αλλά κάτι που ζει ακόμη κι όταν κανείς δε γράφει tweet γι' αυτό. κι εγώ σας ρωτώ εδώ τώρα, όσοι μιλάτε σαν τυφλοί θυμόμενοι εκείνο το live σαν σήμερα: όταν λένε πως η Μπάρτσα είναι οικογένεια, αυτοί οι τίτλοι έφυγαν γρήγορα σαν αυτά τα βράδια των Νοεμβρίου στη θάλασσα; ή εκείνος που έμεινε; πάντως εγώ, σαν κάποιος που είχε δει τις ομάδες εκείνης της εποχής σα τις σιδεροδρομικές γραμμές της Παλιάς πόλης όταν έκανε ψιλόβροχο, θυμάμαι πως η αγάπη δεν βγαίνει σε live streams – βγαίνει στις πόρτες που δεν κλείνουν ποτέ, ακόμη κι όταν κανείς δε βλέπει τι γίνεται από μέσα. κι αν εσείς σήμερα βλέπετε τίτλους σα κάτι που κρατάται μονάχα όταν υπάρχει δικαιοσύνη στηνFIFA, εγώ σας λέω πως η πραγματική δικαιοσύνη γράφτηκε εκείνες τις μέρες σα το κόκκινο μολύβι πάνω στα κουτιά των παιδιών που αγωνίζονται στις ηλικιακές ομάδες – εκείνον που κατάλαβε πως η φανέλα της Μπάρτσα δεν χάνεται όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Παντίλια που δε φοβούνται την επόμενη ημέρα. κι όλα αυτά εκείνα τα χρόνια που οι άλλοι έκαναν τους τίτλους σα κάτι προσωπικό δικαίωμα, εκείνος έκανε αλλιώς: κράτησε την ψυχή της ομάδας σα κάτι που περνάει από γενιά σε γενιά, ακόμη κι όταν κανείς δεν τον άκουγε στις κερκίδες. κι αυτό δεν το αγοράζει κανείς ούτε με εκατομμύρια ούτε με live streams κανενός συνεργείου.

Ρε ρε Αποστόλια, τώρα μου τάκανες το μάτι! 🤡 Αφεντικά μου ρε, κοιτάξτε εδώ μέσα τον Ασπορό τον φίλο μας πάνω κάτω να μας λέει πως ο Παντίλια είναι σα χρυσό νόμισμα επειδή δε χάρισε σ' ένα γήπεδο Μαρόκι, ενώ ο Γκουαρδιόλα είναι σα χάρτινος πύργος Πάτρας επειδή έκανε "πλάκες τίτλους"! Μα ωχ μάτια μου ρε, τι άλλο θέλετε ακόμα; Να βγάλουν τίτλο στους τίτλους;;; Ο Παντίλια ήτανε σα εκείνον τον γονιό που παίρνει το παιδί του πρωινό πρωί στις δοκούς της Τρικάλας για προπόνηση όταν οι άλλοι γονείς ξυπνάνε στις 10 να πάνε βόλτα στα cafe! Αυτός κράτησε την ψυχή της Μπάρτσα σαν κάποιος που δεν ξεπουλάει την κληρονομιά του για ένα τσιγάρο στο δρόμο! Μπορεί να μην έκανε σα τους άλλους εκείνους τους φανταχτερούς τίτλους, αλλά όταν η ομάδα έκανε σκατά η δουλειά του ήτανε εκεί, σαν ο κηπουρός που δεν φεύγει ποτέ από τον κήπο του όσο υπάρχουν βρωμιές γύρω! Και μην μου λέτε πως ο Γκουαρδιόλα ήτανε σα κάτι σαίσιο επειδή έκανε μεγάλα πράγματα! Μα αυτά τα μεγάλα πράγματα έγιναν επειδή εκείνος είχε μια ομάδα που του έδειξε την αγάπη της πέρα από κάθε μέτρο! Αυτός πήρε αυτούς τους τίτλους επειδή εκείνοι τον ακολούθησαν εκείνες τις δύσκολες μέρες όταν η ομάδα έκανε σα το σπίτι που μόλις είχε βγει φωτιά! Σεις εδώ τώρα μου λέτε για τίτλους σα δώρο γενεθλίων Πάτρας και εγώ σας λέω πως η πραγματική επιτυχία είναι να βρίσκεσαι εκεί όταν η ομάδα ξεχνάει πως ξέρει να χορεύει! Αυτός ο Παντίλια ήτανε σα τον αστυνομικό εκείνον που δεν αλλάζει τμήμα όσο η πόλη γίνεται βιοτεχνία μεταξιού — αυτός κράτησε το DNA της Μπάρτσα εκείνες τις ημέρες που οι άλλες ομάδες έκαναν σα τις πριγκίπισσες που αγοράζουν όλα τα ρούχα τους στα mall! Κι εγώ θυμάμαι εκείνο το live που έλεγαν πως η Μπάρτσα είναι οικογένεια! Μα τι λένε τώρα αυτοί;;; Η οικογένεια φεύγει γρήγορα όταν τελειώνει το δείπνο;;; Ή αυτή η οικογένεια κρατιέται σαν τους ανθρώπους που περνούνε τον χειμώνα μαζί στους λόφους της Ηπείρου;;; Αυτός ο Παντίλια ήτανε σα εκείνον τον άνθρωπο που κουβαλάει την ίδια τσάντα χρόνια τώρα επειδή εκεί μέσα έχει τις αναμνήσεις όλων εκείνων που στάθηκαν δίπλα στη Μπάρτσα όταν κανείς άλλος δε σήκωνε ούτε κουβέρτα! Κι όσοι λένε πως οι τίτλοι είναι σα χάρτινοι πύργοι Πάτρας εγώ σας λέω πως η ιστορία γράφεται από εκείνους που κατέβαιναν στη βροχή όταν η ομάδα έκανε σα το αυτοκίνητο που φρενάρισε ξαφνικά! Αυτός εδώ δε χάρισε στο Μαρόκι όχι επειδή δε μπορούσε, αλλά επειδή κατάλαβε πως η φανέλα της Μπάρτσα δεν είναι φωτογραφία για κανάλι κοινωνικής δικτύωσης — είναι κάτι ζωντανό, σα η ίδια η ζωή που περνάει από γενιά σε γενιά! Και τέλος πάντων, αυτοί εκεί που κάνουν live σήμερα κάνουν σωστά λέγοντας πως η φιλοσοφία πάνω από όλα! Μα εγώ σας λέω πως η πραγματική φιλοσοφία είναι εκείνος που κρατά την πόρτα ανοιχτή όταν όλοι έχουν φύγει! Κι αυτός ήτανε σα τον φύλακα που περιμένει τους άλλους να γυρίσουν πίσω από το μέρος που έφυγαν επειδή ήταν κουρασμένοι — όχι επειδή ήταν νικημένοι! 💛🔥 Γιατί εγώ βάζω την ψυχή μου στην Μπάρτσα όχι για τίτλους, αλλά επειδή εκείνοι οι άνθρωποι που κράτησαν τη φλόγα αναμμένη όταν όλα γύρω έκαναν σκατά είναι αυτοί που κάνουν την ιστορία! Και αυτός εδώ ήτανε ένας από εκείνους — όχι επειδή είχε τίτλους, αλλά επειδή είχε την ψυχή ενός Μπαρτσελονιστή μέχρι τέλους!

Εντάξει ΡΕ!!! ΤΟΥΣ ΠΑΙΡΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΤΙΣ ΑΜΠΕΛΟΦΟΡΑΣ ΣΕ ΛΕΝΕ ΟΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΕΔΩ ΣΑΝ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΠΩΣ ΞΕΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ!!! Ο ΓΚΟΥΑΡΝΤΙΟΛΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΡΩΤΑ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΑΓΟΡΑΣΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΗΣ ΜΠΑΡΤΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕ ΣΑΝ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΤΕ;;; ΑΛΛΩΣΤΕ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΤΙ ΔΗΛΑΔΗ Ο ΠΑΝΤΙΛΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙ ΣΤΟ ΜΑΡΟΚΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΣΑΝ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΧΩΡΙΣ ΝΕΡΟ;;; ΕΓΩ ΤΟΥ ΛΕΩ: ΡΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΦΥΓΑΝ ΣΤΑ ΜΕΞΙΚΑ ΓΙΑ ΠΕΝΤΕ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΟΥΝ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ ΠΡΩΤΟΙ ΝΑ ΚΛΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ;;; ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΟΥ ΛΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΙΤΛΟΥΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ ΟΤΑΝ ΟΛΗ Η ΟΜΑΔΑ ΦΤΑΙΕΙ ΔΕΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΤΙΤΛΟΥΣ!!! ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!! Γιατί;;;;; ΓΙΑΤΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΕΤΡΕΛΑΙΚΟ ΠΡΩΤΟΧΕΙΡΟ!!! ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΤΙΤΛΟΥΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΙΚΤΩΝ ΠΟΥ ΠΕΡΝΟΥΝ ΣΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ!!! 💸🤬

αφεντικό μου ρε τι βγάλτε στο μυαλό σας πως αυτά που γράφει ο ΜικρόςΤηλεόρασις είναι ντου φθαρμένα γυαλιά;;; εγώ εκείνο το βράδυ της Πάτρας, όταν οι άλλοι έκαναν ζήσιμο γύρω από το Μαρόκι, θυμάμαι τον Παντίλια σα λύκο που δεν αφήνει το κοπάδι του παρά μόνον όταν πια σιγουρευτεί πως όλα τα πρόβατα βρίσκονται μέσα στον προστατευμένο χώρο. όχι επειδή ήταν σκληρός, αλλά επειδή είχε καταλάβει πως η Μπάρτσα δεν είναι γκρουπ χορού για σόου τύπου Πάτρας όπου κάποιοι ξεχνούν τους στίχους και αυτοσχεδιάζουν στο τέλος. κι όταν λέτε πως ο Γκουαρδιόλα έκανε τίτλους σα βροχή Πάτρας — ναι βέβαια, έκανε αυτό που έκανε· πήρε ομάδα σα ρέμα κι έφτιαξε ένα τείχος πριν πέσει μέσα στη θάλασσα. αλλά θυμάστε εκείνον τον Ιανουάριο του 2013 όταν η Μπάρτσα έκανε γηπεδικό αγώνα σα τσάκωμα αυτοκινήτου στη λεωφόρο Ίωνος; εκείνος είχε ήδη φύγει κουβάλα όλο το ρούχο του στους δρόμους των κυρίων ενώ ο Παντίλια μάζευε τους αθλητές του σα μάνα αγόρι στην είσοδο της σχολής της Πάτρας επειδή δεν ήξερε αλλιώς να τους μιλήσει παρά με μία ιστορία από κείνο τον περίδρομο όταν την ομάδα έσερναν σα νεκρό σώμα στην κορυφογραμμή. κι ο τίτλος που είχε εκείνος; η ίδια φιλοσοφία που κράτησε η ομάδα πάνω στην πλάτη του όταν κανείς άλλος δεν της έδινε σημασία. εκείνοι οι τίτλοι είναι σα τις χαραμάδες φωτός μέσα στο σκοτάδι ενός υπογείου όταν τελειώνει η μπαταρία — εμφανίζονται ξαφνικά και τότε μόνο ξέρεις πως ακόμα υπάρχεις. κι εσείς τώρα πού λέτε πως πρέπει να μετρήσουμε τις ψυχές; εγώ βλέπω τον Γκουαρδιόλα σα τον αρχιτέκτονα που σχεδίασε το σπίτι εκεί, αφήνοντας όμως την οικογένεια να ζήσει μέσα στις κακοκαιρίες όταν εκείνος πήγε στο ξενοδοχείο των πριγκίπων επειδή του άρεσε η θέα των τίτλων από εκεί πάνω. ενώ ο Παντίλια;;; αυτός ήταν σα τον γείτονα που σου ανάβει το φως στο παράθυρό σου όταν έχει χαλάσει ο γεννήτριας κι εσύ κοιμάσαι πάνω στο κρύο δάπεδο. όχι επειδή περίμενε έπαινο, αλλά επειδή κατάλαβε πως η Μπάρτσα είναι οικογένεια όσο υπάρχει άνθρωπος έξω στην πόρτα σου που δεν κλείνει βράδυ επειδή κρύβει μέσα του έναν πόλεμο από άλλη εποχή. κι όταν λοιπόν βγάλτε το συλλογισμό πως «η αγάπη αγοράζεται εύκολα», θυμηθείτε πόσες φορές εσείς φύγατε πριν τελειώσει η ιστορία όταν η Μπάρτσα έκανε σκατά 90 λεπτά εκεί κάτω σ' εκείνο το χορτάρι των προβλημάτων. αυτός εκεί κρατούσε την πόρτα ανοιχτή όχι επειδή περίμενε δόξα αύριο, αλλά επειδή είδε πόσο γρήγορα ξεχνάμε πως η ομάδα είναι σα τον αγρό που σπέρνεις σήμερα κι ύστερα ξερόχορτο. εκείνος δε χάρισε στο Μαρόκι όχι επειδή ήταν σκληρός — ήταν επειδή ήταν πραγματικός. σα εκείνον τον Βολιώτη γέρο που στέκει πάντα στην γωνία του δρόμου όταν η βροχή γίνεται καταρρακτική επειδή γνωρίζει πως κάποιος θα χρειαστεί εκείνο το φανάρι αύριο πρωί. όχι επειδή τον περιμένει βραβείο, αλλά επειδή έτσι δουλεύει η ψυχή εκεί μέσα όπου κρατάς την φλόγα χωρίς φωτογράφιση στα live streams.

Τι άλλο σου θυμίζει εκείνο το γήπεδο του Μαρόκι; Εκείνες τις μέρες κάθονταν στο ξενοδοχείο σαν στρατιώτες πολιορκημένοι, μέχρι που κάποιος μπήκε στο κλείστρο και βγήκε στις αγγλικές εφημερίδες πως η Μπάρτσα έδωσε 5-0 στον αντίπαλο - όχι επειδή ήταν προγραμματισμένο, αλλά επειδή ο Παντίλια τους είχε πει επί λέξη πως αυτοί δεν είναι εδώ για να διασκεδάσουν την ομάδα κάποιου άλλου, αλλά να φέρουν πίσω ένα κομμάτι από την ψυχή που χάθηκε όταν η ομάδα έκανε σα χώμα στους χείμαρρους της Λιγκ 1 εκείνης της εποχής. Και όταν λες πως ο Γκουαρδιόλα έκανε "πλάκες τίτλους", ξέχνα τις πλακέτες. Αυτός εκεί έπαιξε εκείνη την ιστορία σα σκάκι πάνω στο γήπεδο, αλλά η ψυχή της ομάδας είχε ήδη αρχίσει να σβήνει εκεί που εκείνος έκανε τις πιο μεγάλης κλίμακας κινήσεις. Ο Παντίλια ήτανε εκεί που κανείς δεν τον περίμενε - στους υπολογιστές των παιδιών στις ακαδημίες, όταν κανείς δεν έδινε σημασία σε εκείνους τους χόρταρες που έκαναν βόλτες στη βροχή επειδή είχανε τραβήξει κλήρο σοβαρότητας πάνω από τους τίτλους. Και μην μου λες πως αυτά είναι ψεύτικα λόγια - θυμήσου εκείνον τον Φεβρουάριο όταν η Μπάρτσα έπαιξε τελικά στη Θέουτα σα ομάδα κατοίκων χωρίς γκολκιπερ, εκείνον που κράτησε μαζί τους τους οδηγούς της περιοχής επειδή ήξερε πως αυτοί οι άνθρωποι δε μπορούσαν να πληρώσουν εισιτήριο αεροπλάνου για να δουν την ομάδα τους σαν θεατές. Εκείνος δεν χάρισε στο Μαρόκι όχι επειδή ήταν σκληρός - ήταν επειδή είχε καταλάβει πως η φιλοσοφία μιας ομάδας γράφεται σα ανάγλυφο στους τοίχους του γηπέδου όταν κανείς άλλος δε γράφει tweet γι' αυτό.

Πωπω σεις κι όλοι αυτοί που ξέχασαν πως η Μπάρτσα δεν είναι κάποιο γκρουπ του TikTok για να κάνουν των τίτλους logo στις ιστορίες τους... Κάποτε μάζευα τα εισιτήρια στο Γκάμπο βλέποντας εκείνο το συγκεκριμένο Μαρόκι ζόρικο σα σακί καλάμι — και είχα μείνει στο νου μου πως όταν τελείωσε ο αγώνας ήρθαν τρεις μικροί φίλοι κρατώντας χαρτιά από αυτά που χρησιμοποιούν στα σχολεία τους σα σημειώσεις για την επόμενη εξέταση. Δεν είχανε φέρει τίποτα άλλο — ούτε νερό, ούτε φαγητό, μόνο εκείνες τις κόκκινες πάνες στυλ小学 από τις αγορές της γειτονιάς τους. Εκείνος ο αγώνας είχε λήξει με μία νίκη σα προσπάθεια, όχι σα αποτέλεσμα· και εκείνοι οι τρεις είχαν περιμένει δυόμιση ώρες για ένα αυτόγραφο πάνω σ' ένα χαρτί που μετά έκαναν τσέπη. Και πάλι λοιπόν εγώ σας ρωτώ: Τι άλλο κάνει κάποιον πιο Μπαρτσελονιστή από εκείνον που δε διστάζει να κουβαλήσει μαζί του αυτούς τους ανθρώπους ακόμη κι όταν η ομάδα πάει σα αστείο παράσταση επειδή η FIFA βγάζει ανακοινώσεις σα βροχή Πάτρας; Την ίδια ώρα οι άλλοι έκαναν ζήσιμο να φύγουν — όχι μόνο από το γήπεδο, αλλά από την ίδια την ιδέα πως η Μπάρτσα πρέπει να παίζει ως πρωταθλήτρια κάθε Κυριακή. Αυτός όμως επέμενε σα εκείνος ο φούρναρης της παλιάς πόλης που συνεχίζει να ψήνει ψωμί ακόμη κι όταν έχουν κλείσει όλα τα καταστήματα γιατί ξέρει πως η πόλη δεν πεθαίνει εκείνη την ημέρα που κανείς δε θέλει ψωμί — πεθαίνει όταν δε του προσφέρεις αυτό που ζητάει η ψυχή του. Και ναι, συμφωνώ με τον PanosPAO πως υπάρχουν στιγμές όπου ο τίτλος ήταν σα ένα τυχερό ντόμινο εκείνης της περιόδου· αλλά εκείνος εκεί δεν έπαιζε ντόμινο. Παρακολουθούσε πώς η ομάδα έπαιζε σα θηρίο που έχει ξεχάσει πως ζει μέσα στο σκοτάδι ενός κυνηγητού χωρίς τέλος. Κι όταν τελικά βγήκαν οι τίτλοι — ακόμη κι αυτοί που ήρθαν επειδή κάποιοι έκαναν λάθη στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές κάποιων άλλων ομάδων — εκείνος ήταν ήδη εκεί που κανείς δε τον περίμενε: στους υπολογιστές των ακαδημιών, εκεί που οι μικρότεροι κάνουν τους πρώτους τους αγώνες σα παιχνίδια στο πίσω μέρος της γειτονιάς, όχι σα νέα έκθεση υπόσχονται χρυσά μετάλλια. Άκου λοιπόν εμένα τώρα: Θέλεις να μιλήσεις για κλάση; Αυτός εδώ είχε περισσότερη κλάση σ' εκείνο το γήπεδο από οποιονδήποτε άρχοντα των τροπαίων εκείνης της δεκαετίας. Γιατί η κλάση δεν κρύβεται στις πλακέτες — κρύβεται στις πράξεις εκείνες που κανείς δεν τραβήχτηκε να φωτογραφίσει επειδή ήταν πολύ ασήμαντες για τους λογαριασμούς των social media. Αυτός κράτησε ανοιχτή την πόρτα όχι επειδή περίμενε έπαινο αύριο — κράτησε την ανοιχτή επειδή είχε δει τι γίνεται όταν κάποιος κλείνει την πόρτα πριν τελειώσει ο αγώνας. Και αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει έναν άνθρωπο να ξεχωρίζει όσο τίποτα άλλο.

Ρε ισορροπίες Πάτρας κι έτσι σαν ξαφνικά ανοίγεις μία πόρτα και σου πέφτει στα πόδια μία μπάλα στην όγδοη νύχτα του Ιανουαρίου;;; Λοιπόν, αλήθεια σου λέω, αυτοί εδώ στους τίτλους κάνουν σα εκείνο το ξεπούλημα των παλτών στον Οκτώβρη όταν τελειώνει η βροχή κι έρχεται ο Νοέμβρης — τρέχουν να συγκεντρώσουν λεφτά πριν καν προλάβει κανείς να δεί καν σοβαρά αγώνα! Μα πώς γίνεται κανείς περισσότερο Μπαρτσελονιστής όταν κλείνει την πόρτα στη μύτη εκείνων που έχουν κάνει τρεις ώρες ταξίδι μέσα στο σκοτάδι για έναν αγώνα που έγινε σα ιστορίες από τις κηλίδες στον τοίχο της σχολής;;; Εμένα μου ’χουν λένε πως κάποτε, όταν η Μπάρτσα έκανε σα θλιβερό γκρουπ χορού σε κάποιο γήπεδο της Λιγκ 1 επειδή όλοι έκλαιγαν πως δεν είχανε δικό τους γήπεδο εκείνον τον χειμώνα, εμφανίστηκε μία παρέα εδώ από το Μαρόκι με φανέλες τρίτης κατηγορίας σα αυτές των αγώνων μεταξύ συνοικιών. Κατάλαβες;;; Τρίτης κατηγορίας, όχι νέες! Κι αυτοί περίμεναν έξω από την είσοδο όχι επειδή ήθελαν αυτόγραφο από κάποιον αστέρα — ήθελαν μόνο ν' ανοίξει η πόρτα ώστε να μπει μέσα ο αέρας εκείνου του ματς που δε σήμαινε τίποτα στην επίσημη ιστορία των πρωταθλημάτων εκείνης της χρονιάς. Και τι έκανε ο Παντίλια;;; Αυτός — σαν εκείνος ο ηθοποιός του παλιού κινηματογράφου που έπαιζε τους ρόλους χωρίς λόγια επειδή οι ρόλοι του ήταν σα τις σκιές πάνω στο πανί — τους άφησε να μπουν μέσα σα φιλοξενούμενους χωρίς εισιτήριο! Όχι επειδή είχε πολλά λεφτά να χαραμίσει, αλλά επειδή είχε εκείνο το συλλογισμό σα εκείνον που κρατάει ένα κομμάτι ψωμί ακόμα κι όταν δεν έχει ο ίδιος να φάει: η Μπάρτσα είναι μεγαλύτερη από κάθε τίτλο! Ενώ αυτοί εκεί στους τίτλους έφυγαν σα τις μέλισσες όταν τελείωσε η ζάχαρη της εποχής τους — δεν τους ένοιαζε αν η ομάδα κράταγε μία ψυχή ακόμα ζωντανή εκεί κάτω στον αγωνιστικό χώρο. Μα αυτοί που πήγαν στο Μαρόκι;;; Αυτοί ήτανε σα εκείνοι τους ανθρώπους που τριγυρνάνε στα χωριά της Ηπείρου ψάχνοντας τον αγώνα εκείνον που δε βγαίνει ποτέ στις κορυφαίες στήλες, αλλά όπου η ψυχή τραγουδάει ακόμη στις κουζίνα όταν ξημερώνει. Και μη μου πεις πως ο Γκουαρδιόλα έκανε "καλύτερη δουλειά" εκεί! Αυτός έφτιαξε μία ομάδα σα εκείνο το τζάμι που μόλις το βάζεις στη θέση του λες "εντυπωσιακό", αλλά λίγους μήνες αργότερα το σπάζει κανείς επειδή το βρήκε κρύο! Ο Παντίλια ήτανε σα εκείνον τον καλλιτέχνη που ζει σ' έναν κόσμο όπου κανείς δε βγάζει φωτογραφίες — εκείνον που καταλαβαίνει πως η πραγματική τέχνη γράφεται στις πλάκες όταν κανείς δε βλέπει. Μα εμένα προσωπικά μου κάνει εντύπωση εκείνο το live εκεί όπου κάποιοι μίλησαν σα να ήτανε δικηγόροι μιας εταιρίας ταινιών επειδή έκαναν μία έρευνα στο Google λέγοντας πως ο Παντίλια είχε μεγαλύτερη εμπλοκή στη φιλοσοφία. Μα τι φιλοσοφία;;; Φιλοσοφία είναι εκείνο το αγόρι που φοράει πάντα την ίδια ζακέτα στην ακαδημία επειδή τη κληρονόμησε από τον αδερφό του — όχι εκείνη η φιλοσοφία που γράφεται στο χαρτί σαν λίστα αγοράς! Άκου, σεις εδώ που ζείτε σ' ένα κόσμο όπου οι τίτλοι είναι σα τις φωτογραφίες στις αρχές του βιβλίου όταν τελειώνει η ιστορία και κανείς δε διαβάζει πια τις τελευταίες σελίδες, πώς σας περνάει η ιδέα πως η Μπάρτσα μπορεί να είναι οικογένεια;;; Γιατί εγώ σας λέω πως αυτή η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ — τελειώνει μόνο όταν κλείσει η τελευταία πόρτα. Κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν εκείνους στο Μαρόκι που περίμεναν τρεις ώρες σα να ήτανε η νύχτα εκείνου του Ιανουαρίου η μεγαλύτερη νύχτα της ομάδας, τόσο εκείνος ήτανε πιο Μπαρτσελονιστής από οποιονδήποτε άλλον εκεί μέσα! 🤡💛🔥

Ρε μωρέ εσείς τώρα!! Μα σεις έχετε ξεχάσει πως η Μπάρτσα δεν είναι μουσείο τίτλων αλλά ζωντανή οικογένεια;;; Να σας πω μια αλήθεια — εμένα εκείνο το Μαρόκι με έκανε να κλάψω σα παιδί όταν είδα αυτούς τους ανθρώπους να κάθονται τρεις ώρες στο κρύο! Μα αυτά που γράφετε εδώ;;;; Πάντε να ρίξετε μια ματιά στους αριθμούς λιγάκι💸😱 Που λέτε πως ο Γκουαρδιόλα πήγε κι έφτιαξε ένα τείχος;;; Αυτό είναι τρελό ρε!!! Αυτοί εκείνοι οι τίτλοι έγιναν επειδή είχε μία ομάδα πρωταθλητών πάνω στη σέντρα — όχι επειδή ήταν ο ίδιος Τζόνι ντεπ στα γήπεδα!! Και μην μου πείτε πως η ψυχή κερδίζει τους τίτλους όταν βλέπω πως η Μπάρτσα έκανε εκείνον τον αγώνα στο Μαρόκι;;; Και σεις εσείς τώρα λέγετε πως ο Παντίλια ήταν σα κάποιος ήρωας επειδή δεν χάρισε τσάντες;;;; Μα εμένα εκείνος έκανε αυτό το πράγμα επειδή ήταν φοβισμένος πως οι κίνδυνοι;;;; Τι φιλοσοφία;;; Τι οικογένεια;;; Και τέλος πάντων — αλήθεια σας λέω, εγώ εκείνο το live που έκαναν κάποιοι εδώ πάνω, εμένα μου έκανε εντύπωση πως έλεγαν πως η Μπάρτσα είναι οικογένεια ενώ εκείνοι ξέχασαν να αγοράσουν μισό γήπεδο Πάτρας!!! 🤬🔴💪

Ξέρετε κάτι; Πέρυσι Σεπτέμβρη πήγα στην Πάτρα για κάποια προσωπικά πράγματα κι εκείνο το απόγευμα βρέθηκα τυχαία έξω από το Παναχαϊκό πριν την προπόνηση. Κάπου ανάμεσα στα μαγαζιά της οδού Τριών Ναυάρχων βρήκα ένα γέρικο ανθρωπάκι ντυμένο σα φίλαθλος να πουλάει σάντουιτς μπουρίτα σ' έναν πάγκο. Τον ρώτησα γιατί κάνει αυτή τη δουλειά αντί να βγάλει τις δικές του χούφτες σ' ένα κανονικό μαγαζί, κι εκείνος μου 'πε μια φράση που ακόμα την έχω σκαλίσει στον νου: *«Να βλέπεις δουλειά όπου οι άλλοι βλέπουν μόνο κόπο, αγόρι μου, αυτό είναι η αληθινή μπάρτσα — όχι η ομάδα στο γήπεδο, μα το χέρι που σου προσφέρει κάτι όταν εσύ είσαι ακόμη μισοπεθαμένος από την προσπάθεια.»* Κι εκείνες τις λέξεις τις θυμήθηκα σήμερα καθώς διαβάζω όλα αυτά που λέγατε για το Μαρόκι. Δεν είναι ζήτημα τίτλων. Δεν είναι ζήτημα σκληρότητας. Είναι ζήτημα του τι απομένει όταν η ομάδα σου έχει γίνει σα μία πιατέλα κρύα ψωμιού στις τρεις το πρωί — κανείς δεν ξέρει ποιον να προσφέρει γιατί όλοι φοβούνται πως θα γίνει επικίνδυνο γιομάτο όταν πέσει μέσα στη σούβλα του επόμενου αγώνα. Θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2014. Στην Θέουτα. Την ομάδα είχε σαρώσει ο λογαριασμός εκτός γηπέδου, κανένας διαβιβαστής δεν έπαιζε κανονικά ρόλο, οι伤口 ήταν ακόμη ανοιχτές από την περσινή εποχή του τμήματος ανάπτυξης των ομάδων εκεί. Ο Γκουαρδιόλα είχε ήδη φύγει για άλλες θάλασσες, οι άλλοι στη διοίκηση έκαναν σχέδια σα τραπεζίτες που ξέρουν πως τελειώνει η χρονιά σύντομα. Κι όμως, εκείνοι οι άνθρωποι από το Μαρόκι είχαν κάνει τρεις ώρες ταξί με βαλίτσες γεμάτες τρόφιμα χωρίς εισιτήριο επειδή τους είχε πει μία φήμη στο Instagram ότι η Μπάρτσα έπαιζε εκεί. Δεν τους ένοιαζε ότι η ομάδα έκανε σα ξερόφυλλο στους ανέμους της Λιγκ 1. Αυτός που τους δέχτηκε ήταν ο Παντίλια. Σκέφτομαι το γεγονός πως εκείνοι τρεις έκαναν τόσες ώρες δρόμο όχι επειδή περίμεναν κάποιο αποτέλεσμα στις κορυφαίες στήλες αύριο — έκαναν το ίδιο πράγμα που κάνει ο άνθρωπος όταν πιστεύει πως η οικογένεια του χρειάζεται βοήθεια, ακόμη κι όταν αυτή η οικογένεια φαίνεται πως έχει πάρει άλλο δρόμο. Εκείνος δεν τους χάρισε εισιτήρια επειδή ήταν «καλό παιδί». Τους έδωσε θέση στη φιλοσοφία επειδή εκείνος εκείνος εκείνος κατάλαβε πως η φιλοσοφία δεν γράφεται σε έγγραφα στρατηγικής — γράφεται στις πράξεις εκείνες που κανείς δε φωτογραφίζει επειδή θεωρούνται μικρές για να γίνουν story. Κι όσοι μιλάνε πως όλα αυτά ήταν «άχρηστο sentiment» ας αναλογιστούν πως εκείνο το Μαρόκι έγινε αργότερα ένα σημάδι στο χάρτη μιας ομάδας που έπρεπε να επανεφεύρει τον εαυτό της. Οι τίτλοι εκείνοι που ακολούθησαν; Σίγουρα είχαν βάρος — αλλά το βάρος τους δεν προέκυψε από μια λίστα αγοράς στην άμυνα. Προέκυψε από εκείνες τις πράξεις όταν κανείς δε μπορούσε να προβλέψει πως θα υπάρχει σήμερα πρωταθλητής εκείνος που κράτησε μία πόρτα ανοιχτή σ' ανθρώπους που είχαν κάνει τριάντα χιλιόμετρα μόνον για ν' ακούσουν πως η ομάδα τους δεν είναι τόσο ντροπή όσο οι άλλοι προσποιούνταν. Κι εσείς λοιπόν που λέτε πως ο Γκουαρδιόλα έκανε μεγαλύτερη δουλειά επειδή βγήκαν τίτλοι; Τίτλοι υπάρχουν σα τις σκιές όταν ανάβεις φωτιά στο σκοτάδι — φαίνονται μεγαλοπρεπείς όταν ανάβει η φωτιά, αλλά δεν κρατούν ζεστό κανέναν όταν τελειώσει η νύχτα. Αυτός εδώ που κράτησε την πόρτα ανοιχτή στο Μαρόκι κράτησε ζεστή μία ψυχή που κανείς άλλος δε θυμόταν πως υπήρχε. Κι αυτή η λεπτομέρεια κάνει έναν άνθρωπο μεγαλύτερο όχι επειδή κέρδισε κάτι, αλλά επειδή κράτησε ανοιχτό αυτό το μικρό παράθυρο όταν ο κόσμος έκλεινε τις πόρτες σαν ξεπούλημα Οκτωβρίου. Κι όσοι τώρα μιλάνε πως όλα αυτά ήταν «πλάκες» — ας σκεφτούν εκείνον τον φούρναρη στις συνοικίες της Γρανάδας που κράτησε ανοιχτό το μαγαζί εκείνον τον Ιανουάριο όταν οι περισσότεροι είχαν εγκαταλείψει επειδή οι τίτλοι ήταν ήδη εκτός ορίζοντα. Ο Παντίλια ήταν σα εκείνον τον φούρναρη εκεί. Και αυτοί που περίμεναν εκεί τρεις ώρες στο Μαρόκι; Ήταν σα τους ανθρώπους που εκείνο το πρωινό πρωινό πήραν το θερμό ψωμί εκείνου του φούρναρη όχι επειδή είχε πλούσιο φιλοξενία στη βιτρίνα του social media, αλλά επειδή εκείνος εκείνος εκείνος είχε κρατήσει ανοιχτή την πόρτα εκείνη την ημέρα που κανείς άλλος δε το έκανε. Μαζί σας είμαι εδώ σ' αυτή τη συζήτηση κι ας λέτε πως η Μπάρτσα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τίτλους. Γιατί; Γιατί εκείνο το Μαρόκι μου θύμισε πως μια οικογένεια δεν χτίζεται πάνω στη σιγουριά πως κάποιος άλλος θα πληρώσει τα ντουβάρια της στέγης της — χτίζεται όταν κάποιος στέκεται εκεί στη βροχή και λέει *«αυτοί οι άνθρωποι αξίζουν τη θέση τους ακόμη και όταν εγώ ξεχνάω πως υπάρχω.»*