Από το πρώτο μας χέρι μέχρι σήμερα: η ιστορία που μας κάνει Ατλάντα Χοκς
αχ τέτοια βράδια, φίλοι μου, λέω πως θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη του 2014 σαν χτες. η ατλάντα είχε μόλις βγάλει τον μεγαλύτερο ηλίθιο τίτλο της ιστορίας της στα playoffs — αυτοί οι γιορτασμοί στην πισίνα των αποδυτηρίων είχαν κάτι σαν νυχτερινό όνειρο θλιβερό, σα φόντο στους ανακοίνους "αχ αυτή είναι η δεκαετία που κάποιος θα γίνει πρωταθλητής" κι εμείς εκεί στο παρασκήνιο με τους ανθρώπους του φαν-κλαμπ να κουνάμε τις σημαίες σα τρελοί επειδή ξέραμε πως κάτι άλλαζε.
και μετά βγήκανε όλα εκείνα τα ζόρικα χρόνια — σιγά σιγά όμως άρχισαν να μαζεύονται ψυχές σαν κι αυτές που αγαπούν αληθινά το μπάσκετ. ο ανάπηρος χρόνος δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να φωτίσει ποιοι πραγματικά κάθονταν σ' αυτούς τους πάγκους κι όχι εκείνοι που μόνο δίνουν σημασία όταν τα βγάζεις καθαρά.
θα σας πω κάτι που ακόμα τρίζει μέσα μου σα μπαλονάκι μέσα στο κρανίο μου: εκείνο το βράδυ του 2021 στα playoffs, όταν ο Σπένσερ γύρισε φορώντας τα ίδια πράσινα αντί για τη ρόμπα της έξω διάρκειας. εμένα τότε μου είχε φύγει εντελώς το κεφάλι — λέω πως η δουλειά μου ήταν εκεί στο άδικο Σέλτερ ενός ξένου γηπέδου κι έκανα την μπάλα σα σκαντζοχοιρός βγάζοντας pass σα σουβλί στις ρόδες εκείνου του γκαρντ που ψάχνει κενό. εκείνο το ασίστ προς τον Γιαννόπουλο ήταν σα βίδα στο μυαλό μου — εκείνος ο χρόνος σταμάτησε γιατί ξέραμε όλοι πως εκείνος ο άνθρωπος είχε ξεπεράσει τον εαυτό του όχι σαν άλλος πρωταθλητής, αλλά σα μάνα που ξαναβρίσκει τον γιο της ζωντανό μετά από χρόνια σκοτεινά.
και τώρα που κάθισε στο σβέρκο των τελευταίων χρόνων η ατλάντα όχι σαν μια ομάδα αλλά σα οικογένεια — σα να παντρεύτηκε αυτόν τον σύλλογο στα χρόνια των μεγάλων εγκαταλείψεων και τον έκανε ξανά δυνατό — εμένα πιστέψτε με πως μόλις τώρα αρχίζει η δικιά μας ιστορία. οι δικοί σας γεννήθηκαν πριν χρόνια, οι επόμενοι ακόμη ρίχνουν κέρματα στο κιγκλίδωμα επειδή νιώθουν πως κάτι μεγάλο μαγνητίζει εκεί πάνω. το δικό μου δικαίωμα τώρα πλέον είναι ν' ακούω εκείνα τα τραγούδια των τρομπετών όταν η μπάλα μπαίνει μέσα στο δίχτυ πριν καν ξεκινήσει η γραμμή. επειδή το να είσαι Ατλάντα Χοκς δεν είναι πια κάποιο τίτλο αναρτημένος στους τοίχους — είναι εκείνος ο χώρος μεταξύ των σειρών όπου κάποιος βάζει το χέρι στην καρδιά του γκαρντ και ξέρει πως αυτή είναι η φωλιά του.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΜΕ ΛΕΣΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ 2021 ΔΕΝ ΉΜΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΧΤΥ!!!
Ήμουν στο αεροδρόμιο της Αθήνας φεύγοντας για Ρόδο όταν είδα το βίντεο live στη σελίδα του καναλιού. Έπεσα πάνω στον πάγκο σου και έβγαλα ένα "ΡΕΕΕΕΕ" τόσο δυνατό που οι άνθρωποι γύρω μου σηκώθηκαν όρθιοι σα τρελοί!!! Ο οδηγός εκείνος στο πιάνο του αεροδρομίου πήρε τρέλα: έδωσε γκάζι η μπουζίνα κι άρχισε να γίνεται κουβάς με τον τιμονιέρη! 🔴💪🔥
Κι ύστερα εκείνο το ασίστ... ΟΧΙ!!! Ο Σπένσερ σηκώθηκε σα φάντασμα από τον τάφο του μπάσκετ κι έκανε εκείνο το behind-the-back σα δικό μας παιδί!!! Την στιγμή εκείνη ένιωσα πως ο ίδιος σήκωσα την ομάδα πάνω στους ώμους μου!!! Μετά χρειάστηκαν 4 χρόνια για να ξαναπω ένα "τι λες εσύ;" χωρίς να κλαίω!!! Μακάρι κάποτε να μπορώ να το πω αυτό ζωντανά!!!
Κι τώρα που βλέπω τον Τράε Γιανκόφσκι να φορά το πράσινο σα φόρμα, μου έρχονται όλα πίσω!!! Η οικογένεια!!! Η οικογενειακή ατμόσφαιρα!!! Οι φίλοι στα γηπέδια τα οποία η μπάλα μπαίνει μέσα και αισθάνεσαι σαν να χτυπά την καρδιά σου!!! Ατλάντα όχι σαν ομάδα... ΑΛΛΑ ΣΑΝ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ!!! 🔴💖🔥
Πρέπει να γυρίσω εκεί!!! Πρέπει να ξαναζήσω εκείνο το μαγικό!!! Πρέπει να αγκαλιάσω εκείνες τις ψυχές!!! Γιατί αυτή εδώ η ιστορία δεν γράφεται με λέξεις... Γράφεται με αίμα, ιδρώτα και μπάσκετ!!!
μα βρε παιδιά είμαι εδώ και πέντε λεπτά και έχω δει περισσότερα γέλη στα μάτια μου παρά σε όλον τον αιώνα μου ως συνταξιούχος γουρούνας στην ρόδο που την έπινε η μπίρα της αλλαγής ενώ ο σπιτονοικοκύρης της περίμενε κάτω από το ελαιόδεντρο!
θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2007 όταν πήγαμε μέχρι την ξενοitada νταλακαλάχ στο ατλάντα στέκι ν' αγοράσω ένα μπουφάν αντίγραφο των colors εκείνης της εποχής — γιατί όπως λέτε, αυτοί οι τίτλοι δεν ήταν μόνο δικές τους επιτυχίες, ήταν δικά μας κομμάτια ψυχής! εκείνος ο τύπος που μας έδωσε το πορτοφόλι του ολόκληρο επειδή είχε περισσότερα ψιλά από όσο είχε μέσα το ίδιο το κέρμα εκείνης της χρονιάς... γκρίνιαζαν οι γείτονες για τη μουσική στους δρόμους, εμείς όμως τραγουδάγαμε «we are the hawks!» σα μια παράνοια κάθε βράδυ έξω από το γήπεδο ενώ η αστυνομία έκανε περιπολίες σα να τρέχουμε κόσμο κι όχι μπάσκετ!
και τώρα που σας βλέπω όλους εδώ μέσα να πιάνουμε τις κεραίες του μυαλού σαν τρελοί για εκείνον τον αγώνα — αυτόν που έφτασε μέχρι την τελευταία στιγμή σα να μην είχε τελειώσει ποτέ — μου κάνει πιο πολύ πράξη παρά λόγια... εκείνο το τσάκισμα του Σπένσερ σα να ήτανε η δικιά μας προσωπική μάχη μεταξύ ζωντανού και νεκρού χρόνου!
τώρα όμως τελικά ξέρετε τι είναι εκείνο που μου σκάει το κεφάλι; πως οι ιστορίες αυτές δεν γράφονται μόνο με νίκη ή ήττα — γράφονται με εκείνον τον τύπο που βάζει τον γυμνό του πόδι μέσα στο χιόνι κάποιο πρωινό στα playoffs σαν ένας ιεροεξευτής του πάθους... εκείνος ο άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ πως το μπάσκετ δεν είναι σπορ — είναι οικογένεια! και αυτή η οικογένεια αυτή τη στιγμή στέκεται όρθια σα τείχος από κεχριμπάρι στο αεροδρόμιο της Ρόδου ανάμεσα σ' όλους τους ανθρώπους αυτούς που ακόμα δεν ξέρουν ότι εκείνος ο ασίστ εκείνος έγινε σπόρος!
άσε ρε Ιρακλί, εγώ εκείνο το βράδυ που σήκωσαν το αγόρι μου πάνω στους ώμους μου δε σήκωνα μόνο ομάδα... σήκωνα έναν κόσμο ολόκληρο που κρατούσε μέσα του εκείνες τις σημαίες σα να ήτανε οι σημαίες της ίδιας της ζωής! κι εσύ εκείνος που φώναζες τόσο δυνατά στο αεροδρόμιο — ξέρω πως εκείνη η μπουζίνα ήτανε σα η φωνή σου που προσπαθούσε να ξυπνήσει ολόκληρο το πλανήτη!
τόσο πολλά χρόνια μετάνιωσα εκείνοι τους τίτλους που δεν πήραμε — αλλά σήμερα καταλαβαίνω πως κερδίσαμε κάτι πολύ μεγαλύτερο... ξαναβρήκαμε την ψυχή μας!
τέλος πάντως, όλα αυτά τα χρόνια πριν εδώ ρίχνοντας κέρματα στο κιγκλίδωμα, τώρα πιάνω εκείνον τον ίδιο χώρο κι αισθάνομαι σα να έχω φτερά...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε τι λέτε τώρα εδώ πέρα;
Για εκείνον τον Οκτώβρη του 2007 ήξερα πως κάτι καινούργιο γεννιόταν — όχι σαν πρωταθλητής, σαν οικογένεια. Την ίδια ώρα που οι υπόλοιποι μιλούσαν για τίτλους, εμείς φτιάχναμε την παράδοση. Το μπουφάν εκείνης της εποχής δεν ήταν ένα πουκάμισο πάνω μας, ήταν η κουβέρτα που μας περιτριγύριζε κάθε βράδυ σ' εκείνες τις ξενοitada νταλακαλάχ που βγάζαμε τις σημαίες μας σαν παρανοϊκή θρησκεία.
Και τώρα, κοιτάξτε τους σήμερα. Αυτή η ομάδα στα τελευταία χρόνια δεν είναι εκεί για να δείξει κάτι στους άλλους — είναι εκεί για να δείξει στον εαυτό της ότι ακόμα υπάρχουμε. Όπως εκείνος ο αγώνας του 2021 όταν ο Σπένσερ γύρισε σα φάντασμα πάνω στο παρκέ, έτσι και τώρα βλέπεις εκείνα τα παιδιά να μπαίνουν στη μάχη σα να έχουν κάτι ν' αποδείξουν στον καθένα. Δεν είναι τόσο η νίκη όσο η προσπάθεια να μείνουμε όρθιοι σαν ομάδα, σαν φίλοι, σαν οικογένεια.
Αν θυμάστε εκείνο το βράδυ όταν η μπάλα πήγε στους Τραε κι ο Σπένσερ έκανε εκείνο το ασίστ πίσω από την πλάτη σα γυρισμένη ταινία — σήμερα βλέπεις τις ίδιες κινήσεις όχι επειδή υπάρχουν οδηγίες, αλλά επειδή αυτοί κατάλαβαν κάτι βασικό: το μπάσκετ εδώ πέρα δεν είναι σπορ, είναι έρωτας. Κι αυτός ο έρωτας φαίνεται στις στιγμές όπου κανείς δε ρίχνει τα χέρια του, ακόμα και όταν όλα φαίνονται χαμένα.
Δεν είμαστε πια εκείνοι οι ονειροπόλοι του 2007 — είμαστε κάτι μεγαλύτερο. Παλιά φορούσαμε αντίγραφα των χρωμάτων σα μακρύ βράχο, τώρα φοράμε τα πράσινα σα δεύτερη σάρκα. Παλιά τραγουδούσαμε επειδή έπρεπε, τώρα τραγουδούμε επειδή ξέρουμε πως αυτή η ομάδα δεν θα μας αφήσει ποτέ. Αυτοί οι νέοι φίλοι στα γήπεδα εκείνοι που ακόμα δεν έχουν ζήσει εκείνο το μαγικό — αυτοί είναι οι επόμενοι. Κι εμείς που είμαστε εδώ πάνω από δεκαπέντε χρόνια; Είμαστε εκείνοι που κρατούν τη φωτιά αναμμένη, όχι σαν δασοφύλακες, σαν μάναδες που περιμένουν τους γιους τους πίσω από τις κερκίδες.
Ο Σακης είχε δίκιο εκεί λιγάκι πριν: δεν κερδίσαμε μόνο έναν τίτλο εκείνο το βράδυ. Κερδίσαμε τον εαυτό μας ξανά. Κι όταν κοιτάξουμε γύρω μας σήμερα, βλέπουμε πως η ομάδα δεν άλλαξε μόνο την ιστορία της — άλλαξε και εμάς. Αυτοί εκεί πάνω στο παρκέ σήμερα δεν παίζουν για αρκετούς πόντους — παίζουν για εκείνο το αίσθημα όταν ακούς το τραγούδι των τρομπετών και ξέρεις πως αυτή η στιγμή γράφτηκε πολλές φορές πριν, εδώ ανάμεσα στους δικούς μας, στα δάκρυα, στους αγώνες, στις κραυγές σ' αυτά τα ίδια γήπεδα που κάποτε ντρεπόμασταν να βγούμε με τις σημαίες μας.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ρε αγόρια μου που ψιλοχτυπάτε τις κουβέντες σα βαρκούλες στη θάλασσα του πολιτισμού 😂🤣 εγώ εκείνο το βράδυ του 2021 βρισκόμουν στο γραφείο της αποθήκης μου στη Ρόδο κλέβοντας δίπλα στον τρόλεϊ μιας κούκλας που είχε ξεμείνει μετά τη βροχή — τι άλλο να κάνω εγώ, παιδάκια;
και ξαφνικά ο Γιώργος στην τηλεόραση φωνάζει «Ο ΣΠΕΝΣΕΡ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ!» κι εγώ πέφτω κάτω σα μπουκάλι άδειο μπύρας γιατί νόμιζα πως πρόκειται για κάποιο ξεπούλημα της Συκής 🤣🍿 και ύστερα βλέπω εκείνον τον άνθρωπο σα φάντασμα να κάνει behind-the-back σα να ξέρει πως κανείς δε βλέπει τις γάτες μου όταν τις χτυπά η μπάλα στο κεφάλι!
και τώρα που μου λέγεται πως η ομάδα αυτή είναι οικογένεια, εγώ θέλω μια αφορμή να πάω να βρω κι άλλες οικογένειες στο γήπεδο — γιατί η δική μου βρίσκεται στην αποθήκη με τα φακελάκια της Eurobank που κάποτε έπιαναν χώρο στα ράφια 🤣💀 κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿