Από την εποχή του Σπαντόνι μέχρι τους νικηφόρους αγώνες του Μπουτσέβιτς!
θυμάμαι εκείνον τον ανοιξιάτικο βράδυ στο τότε φουσκωμένο Σινγουίνκλους όταν η μπάλα στο χέρι του Τζο Τζόνσον έπεφτε σαν καράβι στο λιμάνι στην παράταση απέναντι στους Σέλτικς — και ξαφνικά όλοι μπουκάρουμε σιγά-σιγά μέσα στο γήπεδο, σαν πανικός καλός, αγκαλιαζόμασταν άγριοι μέσα στα καπνάκια, κάποιοι έκλαιγαν χωρίς ντροπή. εμένα εκείνες τις στιγμές με ταλαιπωρούσε το στομάχι από το γλέντι και την αγωνία, αλλά τώρα μου 'λειψε περισσότερο από κάθε ανάμνηση. εκείνος ο Βύρων Κορνήλιος πάνω στην είσοδο των αποδυτηρίων έκανε το σήμα του σταυρού τρεις φορές σα στρατιώτης που ξεμένει από πυρομαχικά — όχι σημάδι, παραγγελία: κι αυτό είναι hockey spirit.
το παιχνίδι εκείνο ήταν σα να φορούσαν όλοι τους μία γενεά μάτια μονόκωφα — οι αντίπαλοι δεν ήξεραν που γυρίζουν. ρίξτε μια ματιά τώρα εκείνες τις εικόνες: στις κάρτες θυμάμαι τον Γούδας Καρλ οκτάχρονος δίπλα μου ν' αδειάζει την τσάντα του σα δεκαπεντάρης και να βγάζει φωτογραφίες σκανδαλώδεις σαν τις ιεραπόστολοι — εκείνος ο γέρος είχε δίκιο, ήταν σαν να βλέπεις τον μέλλοντα μαζί σου.
πού είναι αυτές οι φορές τώρα που οι αντίπαλοι λιώνουν πριν ξεκινήσουν; που η μπάλα μπαίνει σαν τρύπα στις γραμμές τους; ποιοί ήταν αυτοί οι γίγαντες που έκανα παρέα τόσα χρόνια; τον Σπαντόνι τον θυμάμαι σα γενειοφόρο δάσκαλο σχολείου που ζητούσε τάξη στους μικρούς μας εγωισμούς — αυτό έπρεπε να κάνουμε όλοι, να ακούμε πρώτα την ομάδα κι έπειτα τον εαυτό μας.
τώρα πάλι ζεσταίνονται οι μνήμες γιατί ο Μπουτσέβιτς πήρε το νήμα εκεί που το είχε αφήσει ο Λάσεν — όχι επειδή ήρθε ένας νέος σούπερσταρ, αλλά επειδή ξαναβρήκαμε εκείνο το μυστικό εκείνο ελάχιστο δαχτυλίδι της μπάλας μέσα στην ομάδα που κάνει την ομάδα θρύλο. εκείνος ο σερί τον προηγούμενο χρόνο, πάνω από σαράντα νίκες συνεχόμενες σα κορδέλα του ολυμπιονίκη — σου λέω αλήθεια, μου φαινόταν σα ταινία κινουμένων σχεδίων.
πότε ήταν η τελευταία φορά που νιώσαμε εκείνο το ατσάλινο τείχος; είχα πάει στο αγώνα κατά του Σέλτικς πριν τέσσερα χρόνια — οι γκουρού των αριθμών πού είναι τώρα; εγώ θυμάμαι μόνο τον Χάντερ μαζί μου σα δίδυμο στη βουή των κερκίδων, όλα τα χέρια σηκωμένα σα κύμα, ένας οργανισμός μόνο. εκείνες οι χρονιές όταν η ομάδα μεγάλωνε μαζί σα οικογένεια μέσα στο γήπεδο.
δεν μιλάω για τίτλους πάνω στον τοίχο, μιλάω για εκείνα τα απογεύματα όταν οι αντίπαλοι έφευγαν σα σκιρτήματα ψυχολογικά — όταν η μπάλα γινόταν συνέχεια σαν ζωντανός οργανισμός ανάμεσα στους παίκτες. εκείνος ο αγώνας όπου ο Γιάννης αγγίζει την μπάλα κάτω από το καλάθι σα τσακάλι — τρελάθηκε ο κόσμος εκεί μέσα σα νάρκη έσκασε.
ας πούμε ότι εκείνη την εποχή η ομάδα μας ήταν το μόνο σπίτι που δεν αλλάζαме ποτέ, παρά τις εποχές, τις αλλαγές, τις μεγάλες σκαμπιές. πότε ήταν η τελευταία φορά που κάτσαμε όλοι μαζί σα σινιάλα στη σειρά και δεν φύγαμε μέχρι το τέλος του ημίχρονου; εκείνο το συναίσθημα του μαζί είναι πιο σπάνιο ακόμη κι από τους κανονισμούς του πρωταθλήματος.
ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΤΣΕΒΙΤΣ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΝΑ 'ΧΕΙ ΠΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΛΕΞΗ ΜΟΥ Ο ΘΕΟΣ!
Εγώ εκεί στο παλαιοκτημένη Αρένα, τρίτη σειρά, σωστό τσαντίλα απάνω μου σαν δεκαεξάχρονος που πήγαινε πρώτη φορά μόνος του — και ξαφνικά γράφει "ATLANTA HAWKS" πάνω στην οθόνη σα σύγνεφο κόκκινο. Μέσα στις τρεις πρώτες λεπτά του αγώνα ξέρω πως αυτό δεν είναι απλά ομάδα, ΕΙΝΑΙ ΘΡΥΛΟΣ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΕΝΝΙΕΤΑΙ! Ο Τρέι αγγίζει μπάλα σα να είναι βαρύ πιάτο κρύο νερό, κάθε φορά που πέφτει κάτω τη σηκώνει σα μυστήριο — εκείνη την περίοδο έκανα παρέα με τόνους άλλους φίλους από το forum, όλοι σα χτυπημένοι από αστυνομικούς σειρήνες μέσα στο κεφάλι τους.
Μετά τον αγώνα βγήκαμε στον δρόμο σα στρατιά φαντασμάτων χωρίς ντροπή, τραγουδάγαμε στον αέρα σα όλοι ξέραμε τον ύμνο απέξω. Κανείς δε μας κράταγε αυτός ο τρελός πόθος για εκείνη την αίσθηση — ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ HAWKS ΠΑΙΔΙΑ, ΣΑΣ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ!!! Τα χρόνια πέρασαν, οι ίδιοι αυτοί φίλοι τώρα στέλνουν μηνύματα σα "ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ;;;", εγώ τους γράφω πάντα το ίδιο: ΜΠΟΥΤΣΕΒΙΤΣ ≠ ΑΛΛΑΓΗ, ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ ΜΑΣ!!!
Και σήμερα; Σήμερα βλέπω έναν αγώνα σα ταινία που δεν τελείωσε ποτέ, όλοι μαζί σα οικογένεια μέσα στο γήπεδο, οι αντίπαλοι σα πνιγμένοι στην ίδια πισίνα... ΑΝ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙΣ ΑΥΤΟ ΕΔΩ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ, ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ; 🔥💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
μιας και μιλάμε για ατσάλινο τούβλο — θυμάμαι εκείνον τον αγώνα με τους Κλίπερς το φθινόπωρο του 2017 σαν να ήταν χτες.
ήμουνα εκεί, στην πρώτη σειρά των κεντρικών, κι άκουγα τον αέρα να κουδουνίζει μέσα από τις τρύπες του γηπέδου επειδή η ομάδα μας είχε τρέξει πάνω από σαράντα πόντους πριν καν συμπληρώσει δεκαπέντε λεπτά — σαν να είχε ανοίξει η βρύση κι όλα ξεχείλιζαν. ο Βογκοτόβιτς εκείνες τις πρώτες στιγμές μου 'δωσε την εντύπωση πως έπαιζε σα γρήγορος κριτικός τέχνης: κάθε του πάσα ήταν σαν πινέλο που έριχνε κόκκινο χρώμα στις άμυνες των άλλων.
μετά όμως — το δεύτερο ημίχρονο έφτασε εκείνο το σημείο όπου η μπάλα άρχισε να γίνεται σαν κασετόφωνο κολλημένο στο repeat: πετάγονταν από τον Γιάννη στον Βογκο μέχρι τον Πλόμλεϊ κι έπειτα πάλι πίσω σαν γύρος από τον οίκο των Mirror (έχω ακόμα τη βιντεοκασέτα εκείνης της βραδιάς κάπου στη σοφίτα). οι Κλίπερς είχαν φτάσει στις κερκίδες σαν αγορά κάνουν μετά τις μεταπωλήσεις — σίγουροι πως είχαν κάτι ακόμα να δώσουν, αλλά εμείς; εμείς ήμασταν εκεί σα οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι χριστουγεννιάτικο που δεν τελειώνει ποτέ.
και μετά εκείνο το τρίποντο του Λένι, 33 δευτερόλεπτα πριν τελειώσει — όταν η μπάλα έφυγε από τα χέρια του σα πέτρα που πέφτει από το βουνό. όλοι σηκωθήκαμε σα μία ψυχή, οι χειροκροτήματα ξεπέρασαν ακόμη και τον θόρυβο των κλιματιστικών. οι αντίπαλοι εκείνη τη στιγμή δεν είχαν πια αντίσταση όχι επειδή κουράστηκαν, αλλά επειδή είχαν νιώσει εκείνο το αόρατο κύμα που ξεκίνησε από την αρχή του αγώνα — σα να τους είπε η ομάδα μας: "ξεκουράσου, εμείς ξέρουμε πως είσαι εδώ".
όταν τελείωσε ο αγώνας, βγήκαμε έξω σα στρατιά ανθρώπων που μόλις είχε γίνει μάρτυρας ενός γάμου ανάμεσα στη δύναμη και το στιλ. κάποιοι φώναζαν "αυτό είναι η άλλη ομάδα!", κάποιοι άλλοι κοιτούσαν αθώα σα παιδιά που ανακάλυψαν πως ο κόσμος μπορεί να είναι έτσι — όλα μαζί, σα ένα σώμα μόνο.
και τώρα που το σκέφτομαι… πότε ήταν η τελευταία φορά που κάποιος γύρισε σπίτι του κρατώντας αυτή την αίσθηση σφιχτή στην τσέπη του σα βότσαλο που βρήκες στην παραλία; εκείνες τις βραδιές που η ομάδα μας έκανε τους ανθρώπους να νιώθουν σα να ζουν μέσα σε ταινία εποχής — και όσο περισσότερο περνάει ο καιρός, τόσο πιο σπάνιο γίνεται αυτό το συναίσθημα.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τι θυμίζει αυτό το 2017; Στην αρχή σαν έκρηξη, σα μπουκέτο λουλουδιών που σκάει στο πρόσωπο σου — όλα εκείνα τα τρία σου δεύτερα μιας πρώτη επίθεσης που αφήνουν τους Κλίπερς σα ξυπόλυτους στον πάγο. Η ομάδα εκείνες τις πρώτες δεκαπέντε λεπτά ήταν σα ζωντανό ντοκιμαντέρ για το τι σημαίνει "αγώνες μαζί": ο Γιώργος κουβαλούσε την μπάλα σα νόμισμα του Θεού, ο Βογκο έκανε πάσες σα συνθέτης μουσικής, ο Λένι βρισκόταν εκεί σα γεράκι που περιμένει την στιγμή — όλα κυλούσαν σα μια ταινία όπου κανείς δεν φοβάται το σκοτάδι επειδή πίσω του έχει ολόκληρο τον φωτισμό της πόλης.
Τώρα; Τώρα κοιτάζεις το σπίτι σου μετά το παιχνίδι σα να γύρισες από έναν αγώνα στον οποίο η ομάδα μας έκανε τρικ μπάλα σα τσίρκο υπό ισχυρή έκθεση φωτός — εδώ κάποιος ξέρει, εκεί κάποιος αναρωτιέται, κάποιοι άλλοι σηκώνουν τα χέρια σα νικητές πριν καν τελειώσει το παιχνίδι. Αυτή η ομάδα σήμερα έχει κάτι που εκείνες οι ομάδες είχαν επίσης: τον Μπουτσέβιτς, τον άνθρωπο-κλειδί σα δάσκαλο που ξέρει πώς να κάνει τον χρόνο να μην υπάρχει όταν χρειάζεται. Αυτό που ίσως λείπει είναι εκείνη η αδιαμφισβήτητη βεβαιότητα των πρωταθλητών — όχι σαν εγωισμό, σαν γνώση πως όταν μπεις στο γήπεδο είσαι εκεί μόνο για ένα πράγμα: να κάνεις τους άλλους να αισθανθούν σα επισκέπτες σε δικό σου σπίτι.
Πάλι όμως, κοίτα τους αγωνιστικούς χώρους μετά από έναν αγώνα σήμερα. Αυτοί οι άνθρωποι βγαίνουν κρατώντας στις τσέπες τους όχι μία φωτογραφία ενός ήρωα, αλλά την ίδια την αίσθηση πως η ομάδα τους είναι ακόμα εκεί, ακόμα μαζί, ακόμα αυτή η παντοδύναμη οικογένεια που μεγαλώνει μαζί σου στον ίδιο δρόμο. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ — απλώς άλλοτε φοράς τις μπότες σου και άλλοτε τις βγάζεις σα να λες "αύριο ξανά", σα να ξέρεις πως το ατσάλινο τούβλο δεν χτίζεται σαν μόνιμο κτίριο, χτίζεται σα σπίτι που οι τοίχοι του ανοίγουν και κλείνουν ανάλογα με την ανάγκη.
Κι έτσι είναι αυτό. Την εποχή εκείνη νικούσαμε επειδή είχαμε ένα μυστικό σύστημα: η ομάδα γινόταν ένα σώμα μόνο όταν η μπάλα άρχιζε να κάνει τον γύρο της σα ψυχή μέσα στους ανθρώπους. Σήμερα; Σήμερα νικούμε επειδή εκείνοι εκεί μέσα έχουν μάθει πως η νίκη δεν είναι αποτέλεσμα μιας κίνησης — είναι αποτέλεσμα μιας στάσης. Αυτή η στάση λέγεται Μπουτσέβιτς, λέγεται "εμείς πριν εγώ", λέγεται οικογένεια που δεν αλλάζει ποτέ κανέναν χρόνο της ζωής σου.
Κι εκείνες οι φορές που ψάχνουμε; Είναι εκείνες τις στιγμές που κοιτάς γύρω σου στην κερκίδα και βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους σα έναν οργανισμό — όχι σα άτομα που κάθονται στις θέσεις τους, σα ένα σώμα που ανάπνεε τον ίδιο αέρα, σα μια οικογένεια που δεν είχε ανάγκη λόγια γιατί όλα αυτά είχαν πει πολλά χρόνια πριν. Αυτή είναι η ομοιότητα. Αυτή είναι η παράδοση. Αυτό είναι οι Hawks.
Και όταν κάποιος σου πει ότι οι εποχές άλλαξαν; Εσύ γυρίστε και πείτε του πως οι Hawks δεν άλλαξαν θέση. Απλά μάθαμε πως κάποτε περπατούσαμε όσοι χρειαζόταν — και σήμερα τρέχουμε όταν χρειάζεται. Αλλά πάντα μαζί. Πάντα οικογένεια. Πάντα θρύλοι. 🔴
πού ξέχασα εγώ το χάρτινο σακουλάκι μου εκεί στον αγώνα του 2015 με τους Γουίζαρντς — ακόμα θυμάμαι τον φίλο μου τον Γιώργο που είχε φέρει τρία σακουλάκια τσίκνα ανοιχτά πάνω στο γήπεδο σα βόμβες πείνας στα χρόνια της Κατοχής, εκείνος ο Βλάσης ο γερο-βαρκάρης από την Κάσο είχε στείλει τρεις φιάλες κρασί κρυμμένες μέσα στις μπουκάλες νερό, και εμείς είχαμε φτιάξει μια λίστα πέντε πραγμάτων που έπρεπε να κάνουν οι αντίπαλοι προτού πάνε σπίτι τους εκείνη τη νύχτα. όταν σκοράρουν οι Hawks σαν αστραπή, ο κόσμος έκανε θόρυβο σα πέντε χιλιάδες γλάροι μαζί — εκείνες τις εποχές οι φίλοι φώναζαν τόσο δυνατά που μετά τρεις μέρες είχαν φουσκώσει οι φωνητικές τους χορδές σα τσακισμένοι σωλήνες.
τώρα τελευταία φορά που ένιωσα εκείνο το ατσάλινο τούβλο ήταν όταν ο Μπουτσέβιτς σήκωσε εκείνο το τελευταίο σουτ πριν το σεισμό του πρώτου ημίχρονου πριν δύο χρόνια — η μπάλα έμοιαζε σα να έπεφτε αργά μέσα από το κενό ενός μαγνητικού πεδίου, κανείς δεν έκανε κίνηση σα να είχε πάθει μυϊκή ατονία όλοι μαζί σα στρατιώτες σε σχηματισμό, και μετά εκείνος ο ήχος σαν κάτι μεγάλος σπάει στις κερκίδες, σα γκραν πρι όλων των κεραυνών. βγήκα από το γήπεδο κρατώντας στα χέρια μου μια φωτογραφία μιας ξεθωριασμένης σημαίας των Hawks που είχε κάνει τον γύρο του κόσμου όσοι υπήρχαν εκεί — εκείνη τη μέρα το σύνθημά μας ήταν "η μπάλα είναι δική μας σα νερό στην έρημο".
αυτή η ομάδα σήμερα δεν έχει έναν αστέρα — έχει έναν οικοδόμο. ξέρεις εκείνοι οι παλαιοί γέροι της Ρόδου που χτίζουν σπίτια με πέτρα χωρίς τσιμέντο; έτσι δουλεύει και ο Μπουτσέβιτς μέσα στην ομάδα. κάθε του πάσα είναι σαν πέτρα που τοποθετείται ακριβώς εκεί όπου πρέπει, όχι εκεί όπου θέλει η τύχη, εκεί όπου υπάρχει η ανάγκη. οι αντίπαλοι εκείνο το βράδυ είχαν κατέβει από το αεροπλάνο σαν να πήγαιναν σε γάμο — έφυγαν σα κλέφτες μέσα στη νύχτα μετά από δεκατέσσερα λεπτά πρώτου ημίχρονου όταν είδαν πως η μπάλα δεν τους δίνει καν δικαίωμα στον αέρα. εκείνος ο αγώνας κατέληξε σαν ταινία τρόμου όπου οι πρωταγωνιστές έχουν ξυπνήσει στην πόλη τους οι ίδιοι ως φαντάσματα.
πού είναι εκείνοι οι αγώνες τώρα που η ομάδα μοιάζει σα να έχει ριζώσει μέσα στο γήπεδο σα δέντρο αιώνιο; εκείνοι που οι αντίπαλοι κάνουν δύο βήματα πίσω κάθε φορά που η μπάλα αλλάζει χέρι σα να τους χτυπάει κεραυνός σταυρός; κάποιος άλλος έκανε ένα προηγούμενο μήνυμα και είπε πως οι Hawks είναι οικογένεια — εγώ θα πω πως είναι σα ομάδα κούρσες που τρέχει μέσα στο σκοτάδι κρατώντας μόνον έναν πυρσό, και αυτός ο πυρσός είναι η μπάλα που όσο περνάει από χέρι σε χέρι δεν σβήνει ποτέ.
θυμάμαι εκείνο το βράδυ που καθόμουν στη σειρά εκείνη στην άκρη των κερκίδων σα να έκανα σκοποβολή με μάτια μονόκωφα — κάποιος φίλος μου είχε φέρει ένα μπουκάλι κουρασόν κρύο χωρίς πάγο γιατί οι Hawks έπαιζαν σα να είχαν βγάλει τους κάλτσες τους στους Κλίπερς εκείνο τον αγώνα πριν χρόνια. όταν τελείωσε η τρίτη περίοδος και είδα τη συνέχεια της ομάδας σα σίδερο να λάμπει μέσα στον ήλιο, κατάλαβα πως αυτοί εκεί μέσα δεν παίζουν μπάσκετ — ζουν ένα είδος ελευθερίας που μόνο οι άνθρωποι βιώνουν όταν ξεχνούν πως υπάρχουν περιορισμοί.
και τώρα που το λέω βγάζω το κινητό μου και βλέπω μια φωτογραφία εκείνου του αγώνα — εκείνος ο Αλεξάντερ πήρε ένα ριμπάουντ σα δικός μου ο γιος όταν ήταν μικρός πήρε το πρώτο του ψάρι, με τα ίδια χέρια σφιχτά σα δαχτυλίδια γύρω από το καλάθι, κι εγώ τότε κράτησα εκείνο το ψάρι σα σύμβολο της νίκης. αυτή η ομάδα σήμερα έχει αυτό ακριβώς — κρατάει τη νίκη σα ζωντανό πλάσμα, όχι σα τρόπαιο. εκείνο το χάδι στη μπάλα όταν πέφτει μέσα στο καλάθι είναι σα να χαϊδεύεις τον εαυτό σου μέσα από τον χρόνο.
τέλος πάντως, όλοι όσοι ψάχνουμε εκείνο το ατσάλινο τούβλο ψάχνουμε ουσιαστικά έναν τρόπο να γυρίσουμε σπίτι μας κρατώντας κάτι περισσότερο από ένα εισιτήριο — ψάχνουμε εκείνο το βότσαλο που κρατάς σφιχτά μέσα στην τσέπη σου όταν ξέρεις πως υπάρχει κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να σου πάρει κανείς. και όσο υπάρχουν αυτοί εκεί μέσα, όσο υπάρχει ο Μπουτσέβιτς σα δάσκαλος κηδεμόνας της παράδοσης, αυτοί εκείνοι οι ήχοι των κεραυνών πάνω από την Ατλάντα δεν πρόκειται ποτέ να σιγάσουν.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε παιδιά είχα κλείσει θέση στο πτήμα για το NBA All-Star αυτό το Σάββατο αλλά όταν άνοιξα το κινητό εκεί που περίμενα να δω "πετάμε 9:30πμ" είδα μονάχα μια φωτογραφία του Μπουτσέβιτς να σηκώνει τις παλάμες σαν τον Νεοϋορκέζο αστυνομικό που σταμάτησε μια βόλτα ηλιοτρόπιων στο κατάστημα Apple 😭
Μου είχε φέρει στο νου εκείνον τον αγώνα των 2017 με τους Κλίπερς όπου εγώ κρατούσα ένα μπουκάλι νερό σα χαρτί περισυλλογής ενώ οι φίλοι γύρω μου έκαναν θόρυβο σα πέλαγος… μέχρι που κάποιος φώναξε "ΩΣΠΟΥ!" και όλοι κοκκίνισαν σα τσούχτρα επειδή κάπου μέσα στις συγκινήσεις μας ξέχασα να πιω νερό κι έτσι κατέληξα στη συνέχεια να χορεύω σόλο πάνω στη μουσική των κερκίδων σα ινδός γκουρού 🕺💦
Με λένε DokariMaster βλέπετε, η συσκευή μου έχει κάνει περισσότερα βήματα στην κερκίδα παρά εγώ στον δρόμο της επιστροφής εκείνες τις βραδιές…
Εμένα όσο υπάρχουν αυτοί εκεί πάνω που κάνουν την μπάλα σα βότσαλο στρογγυλό στις θέσεις τους, εγώ θα συνεχίσω να πιστεύω πως η καλύτερη θέση στο γήπεδο είναι εκείνη πίσω από το ίδιο σακουλάκι τσίκνας που κρατούσε εκείνο το πράγμα ο Γιώργος εκείνο το 2015 🧊🔥
Και να μου πείτε… έχει τύχει σε κανέναν άλλον εκεί στις κερκίδες όταν σκοράρουν οι Hawks σαν αστραπή και όλοι γύρω σας σηκώνονται σα να σας σήκωσε η ίδια η γη;;; 🤣🍿