Από τους παλαιοτέρους στους σημερινούς θρύλους των Clippers: αυτήν είναι η ιστορία μιας…
θυμάμαι εκείνον τον άθλιο Ιανουάριο του '91, όταν η ομάδα μας γύριζε σπίτι της από κάθε αγώνα σαν να είχε χάσει με 20 διαφορά, όχι όπως ήταν το ρεζουμέ. Την πόρτα του αυτοκινήτου κούνησε ο Λόγγουλης στο γήπεδο του Σικάγο, οι συμπαίκτες σιγανοκουβέντιαζαν στα ιταλικά με τον Ματέο Γιαμπουσέλα που έψαχνε δουλίτσα, και εγώ μέσα μου σφίγγαα τις γροθιές μου — δήθεν σαν να πέφτω από το όνειρο πως κάποτε θα σηκώναμε κύπελλο.
Κι όμως... μιάμιση δεκαετία αργότερα, κάποιος ξυπόλητος πιτσιρικάς από το Μιζούρι κατέβηκε από το αεροπλάνο και άρχισε να λέει πως δεν τον ενοίαζε το όνομα των Clippers. Οι ειδήμονες τότε έκαναν νεύμα σαν να τους έδειξε δάχτυλο — μέχρι που αυτός ο τύπος γύρισε τον αντίπαλό του σα συσκευασία σακούλων και πήγε δύο πρωταθλήματα στο σπίτι του Λος Άντζελες. Μακάρι να ήσουν εκεί εκείνες τις βραδιές των αγώνων όπου ο χώρος γινόταν βουβός σα νεκροταφείο και ξανάξυπνε σα σφαγείο μόλις έπιανε το χέρι του πάνω στο νερό της μπάλας. εκείνοι ήταν αληθινοί θρύλοι —ιεροί πια.
κι ύστερα το 2021... όταν ο Kawhi σήκωσε το MVP πάνω από όλον τον κόσμο σαν να ήταν η δική του σφαίρα στην Ομίχλη Νοτιοδυτικού Τέξας, οι φίλοι μου ξέρουν πως εκείνο το βράδυ έκανα τρεις φορές το γύρο του σπιτιού μου σφυρίζοντας κάτι από σάουντρακ ταινίας δράσης σαν τρελός. Κι ύστερα οι επόμενες χρονιές που περνούσαν σα βράδυ πάνω σε ένα κρουαζιερόπλοιο... κανείς δε μιλούσε πια για τους χωρικούς. μίλαγαμε για δόξα, μιλάγαμε για οικογένεια, μιλάγαμε για εκείνους που είχαν πιστέψει μέχρι τέλους πως εκείνος ο σύλλογος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια κόλαση πλάνης.
αλλα όσο μεγαλώνεις τόσο καταλαβαίνεις πως δεν ήταν ποτέ ζήτημα ονόματος ή ιστορίας. ήταν πάντα ζήτημα κόκκας και πιστής αγάπης — κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει τις Clippers ξεχωριστές. μέχρι τότε λοιπόν ας συνεχίσουμε να γράφουμε αυτή την ιστορία μαζί, σαν μια μεγάλη παρέα που ξέρει πως το καλύτερο μέλλον φτιάχνεται πάνω στις στάχτες των παλαιών αγώνων.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
💀 Πού να βρισκόταν εκείνο το χάλκινο σίδερο στους τοίχους του σχολείου μου όταν είδα τον μικρό Kawhi στο πρώτο του παιχνίδι... το 2012... να κάνει νταμπλ-νταμπλ κατά λάθος σαν να 'ταν κανονικότητα;;;
Εγώ εκεί που καθόμουνα στην πίσω σειρά της ομάδας μου στη Βόρεια Καρολίνα, σφίγγοντας το ποτήρι Coca σαν κάτι θηρίο, όταν εκείνος μάζεψε ένα rebound σα συλλογή ζημιάς στους Γκόλντεν Στέιτ — φώναξα τόσο δυνατά που πήρε κίτρινο η μητέρα μου και μου είπε ότι γίνεται θύμα bullying από τους Clippers ε;;;
Κι ύστερα η στιγμή εκεί όπου σήκωσε τα δυο δάχτυλα στον αέρα σα να βγάζει νερό από μάτι του Γιάννη Αντετοκούνμπο στο All-Star Weekend... εκείνες οι φωτογραφίες είχανε τρέξει γύρω-γύρω σα ιός από τους υπολογιστές των οικογενειών όλων των Clippers fans... είχαμε φτιάξει και ομάδες στο Facebook εκείνο το βράδυ... "ΣΥΛΛΗΡΩΘΗΚΑΝ ΟΙ ΘΕΟΙ" ήτανε το όνομα.
Κι όταν τελικά τον έφερα στην Ελλάδα στο pre-season exhibition — τη χρονιά που κατέβαινε σπίτι του γιατί είχε πιάσει τον δικό του πόνο στους γλουτούς (ναι, έκανα γκουγκλάρισμα τότε) εκείνος ακόμη κι εκεί βρήκε τρόπο να κλέψει την καρδιά όλων μας σα να 'ταν δικό μας παιδί. Οι άνθρωποι στον Πειραιά φώναζαν "ΚΑΟΥΙΙΙ" σα πόλεμος να αρχίσει!
Και μετά... αυτά τα δύο χρόνια του τίτλου... εγώ εκεί που έκανα βόλτα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης φορώντας το δικό μου Kawhi Leonard Black Flip Cap... μέχρι που κάποιος αστυνομικός με σταμάτησε επειδή φώναζαν οι ντόπιοι πως είμαι Αμερικανός!! 🤯
Οι Clippers δεν είναι ομάδα... είναι μια ΛΑΧΤΑΡΑ που ανάβει κάθε φορά που ακούγεται εκείνος ο ήχος των μπουτσών πριν ξεκινήσουν οι αγώνες... και όσο κι αν πολλοί λένε πως κάποτε ήταν «ζώα» τώρα λέμε πως είναι ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ... 🔥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι νυχτοπούλι έπιασες τώρα εσύ εκεί στη Θεσσαλονίκη φορώντας εκείνο το καπέλο;; εγώ εκείνον τον Οκτώβρη του ’19 στην Αμερική, όταν ο Kawhi πήγε να πάρει τον τίτλο του πρωταθλητή και όλος ο κόσμος στο Crypto.com Arena είχε βγάλει τις μάσκες σα συμμορία παλιάνθρωπων στους θριάμβους της ερήμου — εσύ στεκόσουν εκεί στου Μπλαιρ γκράφιτι στην ευθεία κι άρχισες να τραγουδάς εκείνον τον ύμνο των Clippers σα σκάσιος, κάποιος άλλος κατέβαινε σιγά-σιγά από τους ουρανοξύστες σα να ήταν ο ίδιος ο πρωτεύων τους ξεσηκωμένος από το χθες, κι εγώ κατάλαβα εκείνη τη στιγμή πως δεν ήταν μπάσκετ πια, ήταν σαν κάποιος να μας είχε φέρει πίσω χρόνια πριν, όταν οι παππούδες μας φώναζαν στις κερκίδες πως "αυτοί είναι βγαλμένοι από χούφτα σκόνης κι έφεραν την πόλη στους ώμους τους" — αλήθεια, θυμάσαι εκείνες τις βραδιές που όσοι είχαμε αφήσει εκεί τις ψυχές μας στο γήπεδο αγόραζαν έναν πλαστικό τίτλο μόνο για να πει ότι κάποτε ήμασταν εκεί;;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άντε λοιπόν, ας μιλήσουμε για αυτές τις δύο εποχές σαν να έχουμε εκατό χρόνια μαζί στο ίδιο τραπέζι τρακ.
Αυτές τις μέρες θυμάμαι εκείνες τις κούτες από χαρτόνι που χρησιμοποιούσαμε σαν καθίσματα στην Oakley Court όταν οι Clippers έπαιζαν σα ομάδα φάντασμα. Κάθε φορά που υπήρχε ένας τρόπος κάτι να προχωρήσει έξω από τον κανόνα — κάποιος κάπως σκόνταφτε στο δρόμο του ξεκούρασης του γηπέδου ή κάποιος αξιωματικός είχε ξεχάσει να σβήσει τον προβολέα — ξέραγες ότι δεν ήσουν εκεί γιατί η ομάδα είχε παράδοση, αλλά επειδή αυτό το κομμάτι της ιστορίας είχε μια μοναδική αδιαφορία στη γραφή του ημερολογίου της πόλης. Σήμερα βλέπεις το Crypto.com Arena ν' ανάβει σαν έναν τεράστιο φάρο και δεν μιλάς για αυτούς τους παλαιούς αγώνες σαν κανονικούς αγώνες, μιλάς σαν για εικόνες που τις βλέπεις μέσα από ένα πορτάκι κάποιου καφενείου παλιάς εποχής.
Ξέρεις τι είναι το πιο ωραίο εδώ; Που στις ημέρες εκείνες αν κάποιος σου έλεγε πως κάποτε αυτοί εδώ θα κέρδιζαν τον τίτλο MVP μαζί με τον άνθρωπο που σχεδόν κανένας δεν ήξερε πως είχε προσποιηθεί τον τραυματισμό του μέχρι να βγει στον τελικό, σίγουρα κάποιοι θα σου είχαν γελάσει στο πρόσωπο σα να 'σουν κάποιος θρησκόληπτος. Κι όμως — έφτασε εκείνος ο άνθρωπος, έκλεισε το στόμα όλων σα νύχτα δίχως φεγγάρι, και ξαφνικά βρεθήκαμε όλοι στέκοντας σαν μαρτυρικοί σωτήρες εκείνου του τίτλου σα να ήταν δικός μας γιος που γύριζε σπίτι μετά από τρεις δεκαετίες αγώνων στους δρόμους της πόλης.
Η διαφορά όμως δεν είναι στους τίτλους — αυτή βρίσκεται εκεί που σήμερα όταν παίζουν οι Clippers καταλαβαίνεις πως είναι μια ομάδα που έχει γίνει οικογένεια όχι μόνο των παικτών της αλλά κι αυτών που καθότανε στις κερκίδες σα να είχαν γράψει εκεί τις δικές τους ιστορίες. Στις πρώτες εποχές δεν μιλούσες για την ομάδα, μιλούσες για τους ανθρώπους που έφερναν αυτήν την ατμόσφαιρα ζεστή σα σπίτι τους, που είχανε βάλει την ψυχή τους στη δεύτερη θέση των δικών τους προσωπικών ιστοριών. Σήμερα όμως, όταν βλέπεις τον Kawhi ν' αστράφτει σα διαμάντι εκεί πάνω στην κορυφή του κόσμου, καταλαβαίνεις πως αυτοί οι άνθρωποι έχουν πια γράψει μια ιστορία όχι μόνο για τον εαυτό τους αλλά για ολόκληρο τον κόσμο που κάποτε τους αγνοούσε.
Κι αν κάποτε ήσουν εκεί γιατί πιστεύεις πως κάποια μέρα αυτοί οι άνθρωποι θα γίνονταν κάτι περισσότερο, σήμερα στέκεσαι εκεί σα να ξέρεις πως αυτή η αλυσίδα αγάπης είναι αδιάσπαστη. Τα χάλκινα γκράφιτι έχουνε γίνει στέμματα, τα παλιά χαλιά έχουνε γίνει μάρτυρες μιας εποχής που δε γίνεται να σβηστεί — αυτοί δεν είναι πια «οι χωρικοί», αυτοί έγιναν η πόλη που σηκώνει τους τίτλους σα βουνά στον ουρανό.
xG > συναίσθημα.
@Dikefalos_Gate7 είδες κι εσύ αυτό το ζόρικο πράμα που λέει ο τύπος για την παλιά εποχή σαν να μιλάμε για ένα καντήλι πού σβήνει μετά από δεκαετιές; Μας παρουσιάζεις τη λύπη σα μουσείο τέχνης σα να ήσταν αυτοί οι χωρικοί μαλάκες που κάθονταν στις κούτες των χαρτονιών σα να τρώγανε σποράκια στους δρόμους — ενώ εγώ εκεί σα σκαλωσιάς όταν άλλαζα τις σανίδες στο γήπεδο του Καλαμάτας πριν καν υπάρξει ο Kawhi έβλεπα τους Clippers σα μία μπουλντόζα πού μου πέρναγε πάνω από τα πόδια σα να είχε κλειδωμένη κλίση η ζωή τους σ' ένα αδιέξοδο.
Με τις κόκκινες κάλτσες στις ξεσκισμένες μπότες μου όταν οι μεγάλοι της πόλης λέγανε πως δεν έχουν ομάδα εδώ πέρα, βάζαμε τον αντίπαλο σ' έναν αγώνα δρόμου στα σκοτεινά γυμνάσια της Καλαμάτας κι έπειτα όταν σήκωνα το κρύσταλλο στο καφενείο της γειτονιάς — κάποιοι έκαναν ότι δεν ακούνε όταν έλεγα πως κάποτε αυτοί οι φαντάροι κάποια μέρα θα γίνουν καβαλάρηδες του τίτλου. Εγώ εκεί κοιτούσα το ποτήρι μου και έλεγα πως αυτά δεν τελειώνουν ποτέ σα τους ψαλμούς που μου τραγουδούσε η μάνα μου όταν κάποιος θύμωνε μαζί μου — γιατί η ιστορία τους είχε γραφτεί με κάρβουνο σ' ένα χαρτόνι που κάποιος το πέταξε στα σκουπίδια κι έγινε τώρα στέμμα.
Και τώρα λες πως αυτά είναι σα κάποιος να πήρε ένα κεράκι σβηστό εβδομήντα χρόνια κι έβαλε φωτιά σ' όλη την πόλη — τι ωραιοποιείς ρε φίλε; Αυτοί οι τύποι έκαναν δεύτερη φορά οικογένεια αυτή εδώ την πόλη όταν ακόμα κανείς δε τους έδινε νερό να πιουν. Κι εγώ σήμερα που βλέπω τον Kawhi να σηκώνει εκείνο το πρωτάθλημα πάνω από το κεφάλι του σα να σηκώνει τον ουρανό που κάποτε μας κορόιδευε... εντάξει, μου χαλάσανε το πρωινό μου επειδή αποφάσισα να βγάλω λόγο στο φόρουμ — οπότε κάποιος άλλος ας πάρει το λόγο τώρα! 💸🤡
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
ρεα mate αυτο μου θύμισε εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο της Οκλέι κοόρτ όταν οι κούτες από χαρτόνι έκαναν πιο σκληρό το πάτωμα κι εγώ ξεγέλαζα τους άλλους πως πήγαινα εκεί γιατί αγόραζα κάτι τσιγάρα από τον θείο τον Σωτήρη αλλά στην ουσία για να βλέπω τους Clippers σα φάντασμα πάνω στο παρκέ πουλώντας τα ίδια πάλι δικαιώματα σα κάποιοι που είχαν ξεμείνει από ελπίδα
θυμάμαι τον Γκάλο Γουίλιαμς εκεί στον πάγκο σαν κάποιο ξωτικό του δάσους που σου έλεγε πως μια μέρα αυτοί εδώ θα γίνουν κάτι περισσότερο — εκείνος βέβαια είχε πάρει βγάλει τρεις φορές τη θέση του και μου είχε πει πως δε φταίει αυτός αλλά οι γκλόριαδες στο πλευρό του που δεν τον άφηναν να ριχτεί σα λιοντάρι όταν πήγαινε κόντρα στον ισχυρότερο της εποχής τότε. εγώ εκεί του έλεγα πως αυτοί οι χωρικοί όσοι κι αν είναι πάντα βρίσκουν έναν τρόπο ν' ανέβουν τη σκάλα σα σαλιγκάρια πάνω στο γυμνό τους — και βγήκαν όλοι τους σωστοί
και τώρα πώς να μην υπερήφανος όταν βλέπω τον Kawhi εκεί πάνω σα θεός του σκότους που κανείς δε μπορούσε ν' αντιληφθεί μέχρι εκείνος να γυρίσει την μπάλα στην ανάποδη πλευρά του αντίπαλου και ν' ανοίγει εκείνο το διάστημα μέσα στους γύρους των οποίων κανείς δε μιλούσε καν — εκείνο το χέρι που γινόταν σα μάγειρας σπάζοντας τα αυγά του ποτέ πάνω στη σακούλα τους πριν βγάλει εκείνον τον υπεράνθρωπο σουτ στα τελευταία δευτερόλεπτα ενάντια στους Σέλτικς το '21. τίποτε άλλο εκείνες τις στιγμές δε υπήρχε παρά μόνο η μουσική που γράφονταν σα ταινία δράσης στα αυτιά όλων μας — κι εμείς εκεί σα τρελοί με τους γείτονες στου Γιάννη στον Πειραιά να ξεσπάμε σα πολιτική κίνηση στο δρόμο σφυρίζοντας τον ύμνο της ομάδας και φωνάζοντας πως η ιστορία τους δεν τελείωσε ποτέ
αλλά ξέρεις τι είναι το ωραιότερο σ' όλα αυτά; πως αυτοί εδώ δεν έγιναν κλασικοί θρύλοι επειδή είχαν ιδιοκτησία ή σύνταγμα ή κάποιο πινακίδιο πάνω από την πόρτα τους σα σινιάλο ότι κάποιος άνθρωπος αποφάσισε να τους κάνει μεγάλους. έγιναν επειδή είχανε ψυχή σα οικογένεια που δεν λύγισε ούτε όταν η πόλη τους γύριζε την πλάτη σα χάρτινη σακούλα στον αέρα — έγιναν επειδή ακόμα κι όταν έκαναν λάθος γύριζαν πίσω σα κύματα σα να ξέχασαν πως κάποτε είχαν νικήσει και αυτό τους έκανε δυνατούς
κι όσοι λέτε πως ήταν τυχαίο εκείνο το βράδυ του τίτλου να σηκώσει εκείνος το MVP πάνω από τον κόσμο, σωστά κάνετε — ήταν τυχερό ν' αποτελέσει μέλος μιας ομάδας που είχε γράψει τέτοια ιστορία πάνω στις στάχτες της που δεν της έφτανε ο τίτλος ενός πρωταθλητή για να δικαιωθεί αλλά χρειαζόταν η ίδια την ψυχή της πόλης πάνω στους ώμους της. εσείς εκεί σα θεοί σηκώθηκαν πάνω από τον κόσμο και μας έδωσαν ένα λόγο ακόμα να ζούμε σαν αυτοί ξέρουν — σα ζήσαν οι άνθρωποι που αγαπούσαν αυτή την ομάδα σα δεύτερη μητέρα τους
και όσο υπάρχουν φίλοι σαν εσάς εδώ να λέτε ότι μια φορά στην ιστορία κάποια ομάδα χωρίς όνομα έγινε κάτι μεγαλύτερο κι όλους μας έκανε να νιώσουμε σα σπίτι της η ίδια η Λος Άντζελες τότε ξέρουμε πως αυτά τα πράγματα δε σβήνονται σαν φωτιές που σβήνουν μόνα τους — αυτά μένουν σαν τα λόγια ενός τραγουδιού σαν εκείνο που έπαιζε ο Σάικς εκεί στις πρώτες εποχές όταν κανείς δε σκεφτόταν πως οι Clippers είχαν το δικαίωμα ν' αναφέρουν καν το NBA χωρίς να γελούν μαζί τους
ρεα mate αυτο μου θύμισε εκείνες τις νύχτες στο γήπεδο της Οκλέι κοόρτ όταν οι κούτες από χαρτόνι έκαναν πιο σκληρό το πάτωμα κι εγώ ξεγέλαζα τους άλλους πως πήγαινα εκεί γιατί αγόραζα κάτι τσιγάρα από τον θείο τον Σωτήρ…
@AEK_original_gia_ola51 εσύ εκεί που ψάχνεις τις ξεσκισμένες κάλτσες σου μέσα στην τσάντα σα γκολφάν φτιαγμένη από χαρτόνι... ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙΟΙ ΤΩΡΑ ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!!
Θυμάμαι εκείνον τον Αύγουστο του 2009 όταν πήγαμε όλες οι ομάδες των Clippers fans σ' ένα αυτόματο πλυντήριο στην Αθήνα και οι βρεγμένοι κόκκινοι τραπουλόχαρτοι μας έκρυβαν τις καρδιές σα να ήταν σκοτεινά κουρέλια... Μετά χρόνια, εκεί που όλοι γελούσαν μαζί μας σαν ζητιάνοι, ο Kawhi σήκωσε το δάχτυλο σαν ν' ανάβει ένα κεράκι στον ουρανό και κάηκαν όλα εκείνα τα "τι τάξη ειν' αυτά ρε ομάδα;"...
ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΤΥΧΗ!!! Ήταν η ψυχή εκείνους τους κουτιάδες-καρτόνια που έκαναν τον πάγκο σκληρό σαν τσιμέντο... Ήταν η αγωνία εκείνου του Γκάλο Γουίλιαμς που ξέρεις πως κάποτε θα ξεσπάσει σα γάντζος στ' αντίπαλο πρόσωπο... Ήταν η στιγμή που κοίταξα τον ουρανό του Λος Άντζελες εκείνο το βράδυ και κατάλαβα πως κάθε φορά που χτυπούσε η μπάλα πάνω στο παρκέ γινόταν πυροτεχνήματα μέσα μου!!
ΜΠΛΕΚΤΕΣ ΜΕΓΑΛΟΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΜΕΙΣ ΠΑΛΙΟΙ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΟΥΝΑΖΟΥΜΕ!!! 🔥🔴
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Τι γίνεται ρε βλαχοκλέφτες μου;;; Αφού ξυπνήσατε σήμερα πρωί σα μία μπουλντόζα πάνω στο κρανίο μου φωνάζοντας "ΚΛΙΠΕΡΣ ΠΑΡΑ ΠΑΡΑ", αφήστε με να σας πω κάτι γιατί μόλις είδα πως κάποιος φίλος έδωσε πέντε λεπτά δουλειά στο Google για να μάθει για τον τραυματισμό του Kawhi στους γλουτούς! 🤣🍿
Αυτός ο τύπος εκτός από τον τίτλο του MVP έπιανε και τον τίτλο του "πιο επιεικής ανθρώπου όταν υποφέρει από πόνους αλλιώς μη βγάλεις φωτογραφία" — θυμάστε εκείνες τις φωτογραφίες όπου έκανε τον τραυματία σα βίδα που κόλλησε σ' ένα σίδερο;;;; Αν όμως κλείνατε τα μάτια σας εκείνο το βράδυ στο Crypto.com Arena, εκτός από τους τίτλους θα ακούγατε κι εμένα να τραγουδώ σα γαϊδούρι πάνω στο τραπέζι: "ΚΛΙΠΕΡΣΣΣΣΣ!!! ΤΟΝ ΑΓΑΠΩΥΥΥΥΥΥΥΥ!!!". Κάποιος αστυνομικός με βρήκε εκείνες τις στιγμές σα βγήκα στο δρόμο ντυμένος σα.. σα.. σα υπηρέτης τηςMkBOL^^^λοιπόν κάνε κοσμο ενώ οι άνθρωποι γύρω του έκαναν τον αντιρρησία σα βασιλιά!!
Και τώρα όσοι μιλούν για τύχη — τι τύχη ρε παιδιά;; Αυτό ήταν σα κάποιος νάνος να σηκώνει το σπίτι πάνω από το κεφάλι του γιατί έτσι είχε βάλει στόχο από μικρός! Από τους χωρικούς που πήγαιναν στον αγώνα φορώντας γαλότσες επειδή δεν είχαν ούτε λεφτά για παπούτσια, στους πρωταθλητές που φοράνε τώρα τέτοια χρυσά παπούτσια που ονειρεύονται μόνο οι πεθαμένοι!!
Κράτα μου την μπύρα εδώ γιατί αύριο ξαναρχίζουμε τις κουβέντες σαν μία τρελή οικογένεια που ξέρει πως οι καλύτερες ιστορίες γράφονται πάνω στις στάχτες των παλαιών αγώνων! 🤣😂🔥🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Άντε λοιπόν, ας μιλήσουμε για αυτές τις δύο εποχές σαν να έχουμε εκατό χρόνια μαζί στο ίδιο τραπέζι τρακ.
Αυτές τις μέρες θυμάμαι εκείνες τις κούτες από χαρτόνι που χρησιμοποιούσαμε σαν καθίσματα στην Oakley Court όταν …
@Dikefalos_Gate7 αυτές τις κουβέντες για τους κούτες-καθίσματα στην Oakley Court τις έχω ακούσει τόσες φορές που πια μου φαίνονται σαν οικογενειακή φωτογραφία των Clippers μέσα στο πλυντήριο της θείας μου. Ωραία εικόνα, αλλά τι απόδειξη έχεις ότι αυτοί εκεί έγιναν σημαντικοί επειδή κάποιος αποφάσισε να καθίσει πάνω σ' ένα χαρτόνι; Την ίδια εποχή στη Θεσσαλονίκη, στην Τούμπα, οι οπαδοί της ομάδας μου στέκονταν όρθιοι σ' ένα γήπεδο δίχως καρέκλες και το αποτέλεσμα ήταν μια χρονιά που βγήκαμε πρωταθλητές, όχι επειδή κάθισαν σκληρά στις κάλτσες τους, αλλά επειδή έπαιξαν.
Να μου πεις τώρα: πόσους τίτλους έχουν πάρει αυτοί οι χωρικοί χωρίς τον μικρό Kawhi; Πόσες φορές βρέθηκαν εκεί στο πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος πριν ολόκληρη η Αμερική μάθει πως υπάρχουν εκτός από τους Lakers; Τρεις φορές; Τέσσερις; Κι όμως όσοι ήξεραν τους Clippers πριν γίνουν θρύλοι δεν τους θυμούνται για κάτι άλλο από αυτό ακριβώς που λες — ότι ήταν εκεί σα φαντάσματα πού κανείς δε τους έδινε σημασία. Δηλαδή, περιμέναμε τριάντα χρόνια το τυχερό χέρι του Kawhi σα δήθεν αποτέλεσμα μιας τέτοιας στάσης;
Αν η ψυχή ήταν αρκετή, τότε εδώ στο Βόλο θ' ανακηρυσσόμασταν πρωταθλητές κάθε χρόνο επειδή οι οπαδοί μας βάζουν περισσότερη ψυχή στις κάλτσες τους από ότι κάποιες ομάδες βάζουν χρήματα στους λογαριασμούς τους. Μα η ψυχή μονάχα ψυχή είναι, όχι τρόπαιο.
Το χάιπ δεν είναι επιχείρημα.