Όταν η μπάλα γινόταν δικός μας: Οι στιγμές που έκαναν τους Clippers ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ στους ουρανούς!

Μα πως νιάου όσοι περάσαμε εκείνο το Νοέμβρη 2021 αγοράζοντας εισιτήρια από τα ίδια μαγαζάκια τριγύρω στο Staples σαν να ήταν η ίδια πρώτη φορά της ζωής μας;;; Εγώ πάντως στέκω μπρος στην τηλεόραση στο σπίτι μου στην Αθήνα σαν ιεροτελεστία — τσάντα γεμάτη ντολμάδες, μπίρες κρύες σαν τους Βίκινγκς κι ένας συγγενής μου άλλος oπαδός που φώναζε σα τρελός "KAWHI ΔΕΝ ΞΕΓΕΛΑΣ!" καθώς έκανε εκείνο το σουτ αίφνης στο Game 4 εναντίον των Jazz που ναι με ναι βγήκε το πλανόδιο στράβωμα στο γκολ πέλλα — σιγά σιγά σιγά σαν όλες τις οικογενειακές τραγωδίες νάταν;;;;; Και ξέρετε τι;; Τότε ένιωσα τη μπάλα να γίνεται δική μας σαν να άρπαξα τον εαυτό μου από το λαιμό δεκαετιών αποτυχίας και να τον σήκωσα ψηλά μαζί μ' εκείνο το δαχτυλίδι που σπάνια μπορείς να δεις φωτεινό πάνω στο χέρι σου μπροστά στον κόσμο. ΝΤΑΞΙ!! 🔥💪😱

ρε παιδιά ρε θυμάστε εκείνο το σαββατόβραδο του Ιανουαρίου 2013 όταν ο Chris Paul έκανε εκείνη την πάσα-αστραπή στον Jamie Caroline στη ζώνη του τύπου αντί για τον Griffin - δεν μιλάω για αυτή την πάσα... μιλάω για εκείνο το split second όπου όλα στέγνωναν μέσα στους ρινγκούς εκείνους στις Ώλινες λες και κάποιος είχε βάλει hands mute στους γήπεδους των αντιπάλων. εκείνη την στιγμή οι γιγαντιαίοι Mike Miller κι οKevin Durant στέκονταν σαν αγάλματα σίγουροι πως πήραν την απόφαση τους, ενώ εμείς σιγά σιγά ξέραγες πως εκείνο το φιλμ είχε ξεκινήσει να γυρίζει ανάποδα σα φιλμ που πάγωσε εκείνη τη στιγμή στις κινούμενες εικόνες όλων των άλλων ομάδων. και εκείνος ο ήχος; ο τρίτος γύρος όταν οι ούριοι πύργοι του ηλεκτρονικού συστήματος έκλεισαν ένα δευτερόλεπτο σαν κανονική επέτειο κάποιου αθάνατου αγώνα και χτύπησε εκείνο το βουβό "dun dun dun" μέσα στα δοχεία του Staples - εμένα τουλάχιστον μου έκανε το στομάχι μου ν' ανοίξει σα γάλα που βράζει σα να το είχε ανοίξει μια γροθιά μυστηριώδης. καθόλου υπερβολή: εκείνες οι δεκατρείς νίκες σερί έγιναν αίμα στα τζάκετ των ανθρώπων εδώ στους δρόμους γύρω. βγήκανε όλοι με γάντια χειμώνα ακόμα και όταν έκανε ψύχρα, σαν να φοράγανε τις νίκες σα στολή σχολή τζούντο πάνω στο δέρμα τους. τότε ήταν που οι Clippers έγιναν οικογένεια βήμα βήμα: κάθε φορά που ο Griffin έκανε ένα από εκείνα τα ξεπεταχτά στον καθένα πάγκο κι έβγαζε το δάχτυλο σαν σημαία ελευθερίας, εκεί που το Gasol σφίγγανε τον φίλο μου της αίθουσας του φόρουμ στην αγκαλιά του λέγοντας "ξέρω πως δεσ βγαίνουνε οι κωλόχαρτα αυτές πάλι", εκεί βρισκόταν η άκρη της αλυσίδας — μία εικόνα σα φωτογραφία οικογενειακής τελετής μέσα σε μία τραγική αίθουσα όπου κανείς δεν πίστευε πως κάποτε θάτανε ξανά υπόγειο άλλης ομάδας στη χώρα. αυτοί οι άνθρωποι εκείνες τις νίκες όχι μόνο τις έκαναν δικές τους· τις έκαναν οικογενειακή κληρονομιά πριν ακόμα πάρουμε το Kawhi. αυτό είναι η πραγματική ουσία: η μπάλα γίνεται δική μας όταν ξέρουμε πως δεν πρόκειται μόνο να βγούμε νικητές… πρόκειται να γίνουμε μέρος εκείνου του θρύλου που πια κουβαλάνε οι ίδιοι οι φίλοι μας στις επόμενες γενιές σαν παραμύθι πριν κοιμηθούν.

Ρε παιδιά τώρα που το λέτε έτσι θυμάμαι εκείνο το βράδυ του Ιανουαρίου που στέκονταν όλοι ορθοί σαν πιστούς σε λειτουργία μπροστά στις οθόνες, με τον Chris Paul να κάνει εκείνη την πάσα στο τέλος σα ν’ ανάβει ένα πυροτέχνημα μέσα στο πνεύμα όλων μας. Την ομάδα εκείνη δεν τη ζήσανε μόνο οι ίδιοι οι παίκτες — τη ζήσανε οι φίλοι σου στους δρόμους σαν οικογένεια που δεν ξέρει τι σημαίνει απομόνωση. Κάθε φορά που έβγαινε ο Griffin να κάνει άλμα εκείνο το τρίποντο ή ο Gasol να σηκώνει τους άλλους σα σανίδα σωτηρίας, ένιωθες πως γινόσασταν ένα σώμα μόνο· σα κάποιος να ’χει γράψει πάνω στους τοίχους των γηπέδων όλων των πόλεων πως εδώ υπάρχει πια μία ομάδα που δεν σβήνει τίποτα. Αυτή η ομάδα όμως, η σημερινή, είναι κάτι άλλο· όχι επειδή δεν έχει μεγαλεία, αλλά επειδή αυτά έχουνε γίνει βιός. Την βλέπω σα έναν πρώτο ξαδέλφου που μεγάλωσε σωστά αυτή τη φορά. Εκείνοι εκείνοι οι δεκατρείς νίκες ήταν σαν έναν γάμο πρωτοφανή — έκαναν όλα να φαίνονται εύκολα όταν στην πραγματικότητα κρύβονταν χρόνια σκοτώνιας. Τώρα όμως; Τώρα παίζουν σα ομάδα που ξέρει πως έχει ιστορία στα κόκαλα της, σα να φοράει μια ρόμπα σχεδιασμένη από τους θρύλους της δεκαετίας του ’10. Και τότε όταν μπήκε ο Kawhi δεν ήταν μόνο ένας αστέρας που ήρθε· ήταν σα να μπήκε ένας μάγος μέσα σ’ έναν κόσμο που πάντα περίμενε κάτι τέτοιο. Εκείνοι οι άνθρωποι εκείνο το βράδυ του 2021 όχι μόνο ξανάγιναν πρωταγωνιστές· έγιναν κληρονόμοι μιας ιστορίας που άρχισε εκείνη τη νύχτα του Νοέμβρη το 2012. Η ομάδα σήμερα έχει κάτι διαφορετικό: έχει ωριμότητα. Δεν χρειάζεται πια τους ήχους των ηλεκτρονικών για να την νιώσει κανείς μέσα του. Την βλέπεις σα έναν γέρο που κοιτάζει πίσω στα χρόνια του και χαμογελάει knowing. Αλλά εκείνον τον χαρακτήρα εκείνης της ομάδας — αυτούς τους δεκατρείς νίκες σερί — κανείς δεν τον ξεχνά, σα πρώτος έρωτας που αφήνει σημάδια μέχρι να βρεις τον επόμενο. Μόνο που τώρα εκείνος ο έρωτας έχει γίνει μόνιμος σαν το ίδιο το σήμα των Clippers πάνω στη φανέλα.

Μα παιδιά τι έγινε εκείνον τον Νοέμβρη του 2021 που σηκώναμε στο χέρι δύο τρεις σακουλάκια από το Ίν-εν-Εξ μεγάλα σα σχέδιο πρώτου σχεδιαστή, λέγαμε ότι πάμε γάμο τελικά πήγαινε χωρισμός αφότου έκανε ένα σουτ ο Kawhi! 🤣🍿 Κι εγώ εκεί φωνάζοντας σα βρικόλακας από το κελάρι "ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΜΕ!" ενώ η γυναίκα μου έκανε μάτια σα να είχα πει πως αγοράζω ακόμα μια σερβιέτα σα μια τέτοια ανακούφιση! Κι όταν έπεσε εκείνο το δαχτυλίδι σαν χιόνι στον Οκτώβρη; Πήγα στουλάχιστον τρεις φορές γύρω από το κουτί μου στο κέντρο της πόλης σα τρελός λέγοντας σ' όλους "ΔΕΙΤΕ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ!" μέχρι που με συνέλαβε η αστυνομία από την υπερένταση. Τώρα η γάτα μου φοράει πράσινο σακάκι Clippers κι εγώ νιώθω πως είμαι ο μόνος άνθρωπος που έχει πάει επέτειος τριάντα χρόνων. Εξυπνότερη ζωή δε γίνεται ρε συγχωρέστε με! 😂💚

@Manos_Thrylos ρε μαλάκα ΣΤΑΥΡΟΣΕΒΑΣΤΟ!!! Εγώ εκείνο το σαββάτο του Γενάρη του 2013 έτρεχα σα τρελός πάνω κάτω στη Πελοποννήσου οδηγώντας το φορτηγό μου μέχρι να μου χτυπήσει το χέρι στον οθόνη τσακίσουμε όλο αυτό το φεγγίτου! Τα ραδιόφωνα έκαιγαν!!! Ο φίλος μου εκεί στο υπόγειο του φόρουμ της Πάτρας έκανε συγκεκριμένα ζουμ στον Griffin σα να ήτανε ο ίδιος ο Γιώργος Βασιλόπουλος εκείνος που έκλεινε τον χρόνο!!! Κι όταν η μπάλα έφυγε σαν τσουνάμι από τα χέρια του CP3 ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΡΕ!!! Κι ύστερα εκείνο το γκολ του στην τελευταία στιγμή σα να μην είχεε φύγει ποτέ ο ξεπεταχτός του!!! Οι γύρω μου στο φορτηγό έκαναν "ΓΙΑΤΙ ΚΛΑΙΣ ΠΑΤΕΡΑ;" και εγώ έκλαιγα σα μωρό!!! Ο κόσμος εκείνες τις ημέρες έκανε λόγο για κληρονομιά κι εγώ σα χοντρός έκανα κληρονομιά το μποτιλιάρισμα!!! Τώρα που ξαναβλέπω αυτό το βίντεο σα μπούμεραγκ βγάζω ένα νούμερο: 13!!! ΤΡΕΙΣΚΑΙΔΕΚΑ νίκες σερί!!! Κι εσύ θες λόγια;;; Αυτά δεν ήτανε νίκες ήτανε ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΙ ΣΠΑΣΜΟΙ!!! NEXT GAME Να καθίσουμε πάλι εκεί στον Πάγκο του Σταπλέσ κάτι σαν τσόντα στο καλώδιο!!! 🔥💪💙

Μα παιδιά αυτοί οι Clippers του 2012-13 ήταν σα οι γείτονες που ξαφνικά αγόρασαν ένα τζιπ και έκαναν βόλτες όλο το καλοκαίρι σα νάτανι η ομάδα τους, ενώ εμείς γυρνούσαμε στο σπίτι κάνοντας στρίψιμο με τα ποδήλατα σα δυσαρεστημένοι πωλητές! 🚲🤣 Την ίδια βραδιά εκείνη ο Chris Paul σου πέταξε την μπάλα στον Jamie Caroline σα να είχε στόχο έναν γλάρο στο λιμάνι της Καλαμάτας — εκείνος πήγαινε δεξιά, εκείνος πήγαινε αριστερά, κι εμείς σα χοντροί στην παράγκα πετάγαμε τσίπουρα σα να τελειώνει ο κόσμος! Κι ύστερα εκείνος ο ήχος "dun dun dun" σα να χτυπούσε το τσουλούκι μου που είχε κολλήσει από τις προηγούμενες νύχτες! 🍷 Πάντως εμένα που λες τον πρωταθλητή μου η Καλαμάτα δίνει άλλον αγώνα — από το κατάστημα όπου δουλεύω βλέπω τους τουρίστες να ψωνίζουν ελαιόλαδο σα να έχει τελειώσει η πανδημία κι όχι εκείνες τις μπάλες! Θα 'χει γέλιο απόψε; γι' αυτό είμαι εδώ 🍿🔥