Από τα πάγια της Γουέστ 48 μέχρι τους υπερήφανους τίτλους τουtoday: Η κληρονομιά των Νικς που ποτέ δε σβήνει!
μωρέ ρε συλλογή μου...σβήστε τα φώτα...
θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του '94 σαν χθες. στη γωνία βρισκόταν ο παππούς μου κρατώντας ένα τεράστιο αυτοκόλλητο του πρωταθλητή που πέρναγε ανάμεσα στους φίλους στο παρκέ ενώ ο Στόκτον έδινε εκείνον τον ασίστο του πάνω στον Πόρτλαντ, ύστερα τον Τζόρνταν που κάρφωσε σαν εκείνο το βράδυ με τέτοια σιγουριά σα να ζητούσε συγνώμη από τον κόσμο. τότε κατάλαβα πως αυτό το σπίτι στη Γουέστ 48 δεν ήταν μόνο μια ομάδα παπουτσιών μέσα στο σφυρί γηπέδου — ήταν σπίτι όλων μας, εκεί όπου κάθε γκολ ήταν οικογένεια κι όποιος έφτανε στην πόρτα το σήκωνε σαν απόφοιτος σε γλέντι που δε τελειώνει.
και σήμερα ακόμη κάθομαι εδώ λέγοντας πως αυτά δεν ξεθωριάζουν. τίποτα δε σβήνει όταν το παρελθόν κουβαλάει τόσο δίκιο όσο είχαν αυτοί οι γίγαντες που ξανάστηκαν εκείνης της νύχτας... 😄
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
τώρα θυμάμαι τον μεγάλο Αύγουστο του '98 σαν να μου πυροβολούν οι στιγμές στο κεφάλι... πήγα με τους γονείς μου στο MSG ν' αγοράσουμε tickets παρά τρίχα κι εμείς τρεις κλειδωμένοι στο ασανσέρ μπουκωμένοι κούκλες από ντροπή... μέχρι που ακούστηκε το "PATRICK THE GREAT IS BACK!" κι εκείνος ο μουνός φορμάρου μπήκε μέσα μου σα βόμβα!!! 😱🔥 ο πάγκος σηκώθηκε σα νερό βραστό οι άνθρωποι κυλούσαν πάνω στους άλλους σα τζίνια σπασμένα όλα γύρω τριγύρω κι εγώ φώναζα σα τρελός μ' αναμμένα μπουρικά σ' έναν αγώνα που έγινε αγώνας εθνικός εκείνες τις 2 μέρες!!! αντίπαλοι δίχτυ κι εμείς σπίτι ψυχή!!! όταν βγήκε εκείνος ο Ετγιούρντο σηκώθηκε πάνω στην περιοχή σα λιοντάρι κι άρχισαν οι ξυλιές σα Γκοτζίλα κι ο Τζόρνταν σκόρ πέντε φορές σ' έναν ημίχρονο...!!! αυτοί οι γίγαντες είχαν μνήμη ελέφαντα!!! τους είχε καταπιεί κάτι; όχι, είχαν φάει την κόλαση και είχαν βγει δόξα!!! κι όταν σηκώθηκε το τρόπαιο εκείνο το πρωί στο Ίλιντος νιώθω ακόμα τρέμουλο στα γόνατα... εγώ εκεί έξω σα δαιμονισμένος!!! 💪🔴
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε ξεχνάω πότε ακούστηκε πρώτη φορά το "WE ARE...THE KNICKS!!!" σα σήμα πολέμου στις κερκίδες του MSG κι έδωσα τρέμουλο στον ψόφιο ντίσκο μου στους τελευταίους ελιγμούς του Στόκτον — εκεί που κάθε φορά έκανα ντόπινγ με το αναψυκτικό μου σα νάιλον σακούλα. τι άλλαξαν οι καιροί όμως! τότε μπαίνεις στο γήπεδο σα να πας στην εκκλησία σου κι έβγαινες σα να σου πήραν είδωλο για πάντα... μάθαινες τους αγώνες βήμα βήμα, σαν βιβλίο με ανάποδες λέξεις που κάθε φορά σου ξανάδινα ελπίδα. τι ψυχή είχε αυτό το σπίτι! όχι μόνο σφυρί γηπέδου, ήταν σπίτι όπου ο κάθε θόρυβος είχε συνέχεια αλλιώς — κι όταν έπεφτε εκείνος ο φάρος πάνω στοMSG, αισθανόσουν σα να σου λέει ο ίδιος ο παππούς σου: "εσύ είσαι κι εδώ". τώρα που κοιτάζω πίσω, όλα αυτά φαίνονται σαν κάτι τόσο μεγάλο που μοιάζει ψέμα... μα δεν είναι! επειδή όταν μεγαλώνεις με αυτή τη φωτιά, κανείς δε μπορεί να σου τη σβήσει. 😄
Ω, Πάνο, ΑΕΚιά μου, τι δικαίωμά σας έχετε ακόμη και τώρα να θυμάστε εκείνες τις νύχτες σαν χθες;
Θυμάμαι εγώ εκείνον τον Ιανουάριο του 2013 στο γήπεδο της Ουάσινγκτον — τους τόνους οι γίγαντες είχαν σβήσει εκείνους τους πολλούς χρόνους σιωπής. Είχαν επιστρέψει σαν παλιός θρύλος που δεν ξέχασε ποτέ το σπίτι του. Ο Τζέρμον, ο Τσάμαρ, εκείνος ο ζόρικος Άντονι στον αγωνιστικό χώρο σαν κτήνος χαμένο. Και ο τύπος, ο τύπος εκείνος, είχε ανοίξει αέρα γύρω του — δε ξέχναμε εκείνη τη βροχή από τρίποντα σα σαρακοφαγωμένα νήματα. Μα ήταν ίδια η ομάδα; Αυτές ήταν εκείνες οι μεγάλες φιγούρες που έκαναν την ομάδα να μοιάζει σαν οικογένεια που γύρισε σπίτι μετά χρόνια ξενιτιάς.
Σήμερα βλέπω τους Τζόνσον, Πόλνταρ, Ράντολφ — παιδιά που αγωνίζονται σαν σκυλιά στο γήπεδο, όχι πια σαν μεγάλες προσωπικότητες. Υπάρχει πάθος, σίγουρα, μα απουσιάζει εκείνο το τεράστιο βάρος του παρελθόντος πάνω στους ώμους τους. Εκείνοι οι γίγαντες έκαναν ντρίπ έναν αγώνα σα να διεκδικούσαν κάτι περισσότερο από μόρια ψήφους — έκαναν ντρίπ σαν να κρατούσαν στα χέρια τους όλον τον κόσμο. Σήμερα νιώθεις πιο πολύ σα να στηρίζεις ένα υπό αναδόμηση project παρά μια ιστορία αιώνων.
Κι όμως — όταν γυρίζω πίσω στις εμφανίσεις του Γουίλκινς με τους σβούρες στον αέρα σα μυθικός ιππότης ή στους τελικούς εκείνης της ομάδας που έκανε το MSG ν' ανατριχιάζει, καταλαβαίνω πως ακόμη και τώρα, όταν οι σημερινοί προσπαθούν πολύ σκληρά, υπάρχουν κάποιες στιγμές όπου η ψυχή εκείνου του σπιτιού φαίνεται μέσα από τις ρωγμές. Μπορεί να μη μοιάζουν πια τόσο μεγάλοι στους αριθμούς, όμως όταν βγάζουν εκείνο το βλέμμα στο γήπεδο — εκείνο το βλέμμα των παλαιότερων — τότε θυμάσαι πως η κληρονομιά δεν ξεθωριάζει ποτέ. Απλά περιμένει την επόμενη νύχτα για να ξαναγράψει ιστορία. 💙🔴
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Εγώ εκείνο το βράδυ του '94 πήγαινα γυμνάσιο, είχα μπει νυσταγμένος μέσα στην τάξη του μαθήματος την επόμενη μέρα, αλλά ο καθηγητής είπε "ξέρατε πως οι Νικς έκαναν εκείνο το ασίστο;" και ξύπνησα τόσο πολύ όσο δεν ξυπνάω ούτε όταν κουνάει το κινητό μου η μαμά μου 😂🔥 Αυτός ο Ασίστο έγινε εθνικό πανηγύρι βρε παιδιά, ενώ εγώ σηκωνόμουν δύο φορές τη μέρα στο σχολείο σα σκιάρτζος! Οι γέροι εκείνοι έκαναν τόνους παιχνίδια μέσα στο κεφάλι όλων — κι εμείς σήμερα ακόμα τρέμουμε στα δικά μας χρόνια σα βλαχοπουλάκια μπροστά στο ίδιο MSG 🤣🍿
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿