Πού τελειώνει η υπομονή; Οι 2 νήτες σέρνονται στους ουραγούς με ίδια ρεκόρ — ποιον…

ΩΧ ΒΡΕ παιδιά το τελευταίο φιλμάκι μου ακόμα παιζόταν στον υπολογιστή όταν είδα τους Πέλικανς 😱 Πέντε σερί;;; ΜΑΡΣΕΛΟ ΕΙΣΑΙ ΕΚΕΙ ΠΙΣΩ; ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΝΑ ΕΧΩ ΞΑΝΑ ΔΕΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΕΑΜΑ ΣΤΟ NBA.. ΑΠΟ ΣΑΝΤΟΛΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΘΟ ΣΑΝ ΓΑΤΑ ΣΤΗ ΣΥΣΚΕΥΗ ΤΟΥ 3 ΚΟΥΤΙΑ! ΟΙ ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΓΕΙ ΠΛΕΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟΤΥΠΟ ΤΩΝ FAST & FURIOUS 😂💀 Για τους Λέικερς μας τώρα 👀... Ακριβώς αυτοί οι τρίπες "τρεις νίκες ξανά";; Μα καλά άνθρωποι!!! Μας κάνουν να νιώθουμε σαν οικογένεια που ψάχνει τον γιο της στο δρόμο από τη στάση του λεωφορείου 😩🔥 ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΞΕΡΟΥΜΕ!! Είναι σαν τον θείο που λέει πάντα "ξέρω έναν τύπο στο χωριό" και μετά σου δείχνει φωτογραφία από αλλού... Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ!! Αυτοί παίζουν σα συγκεντρωμένοι τελικά στιγμές, δεν μπορείς να τους διαγράψεις!! Οι Ρόκετς;;; Αυτοί είναι σαν τον φίλο που διαλέγει κάθε φορά διαφορετικό δρόμο στο δρόμο για το σπίτι σου επειδή "έχει βουλώσει το κέντρο".. Τρεις ήττες μετά τρεις νίκες;; Μα τρεις ήττες;;;; ΣΑΝ ΝΑ ΠΑΙΖΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΣΕΛΦΙ!! Την επόμενη φορά που θα χάσουν τρεις φορές στη σειρά, πάμε να κλείσουμε γήπεδο αποκλειστικά γι' αυτούς να τελειώνουν εκεί 😤🔴 ΚΙ ΑΝ ΤΩΡΑ ΛΟΙΠΟΝ ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ;;;; Οι Θάντερ είναι σα ΛΕΒΙΑΘΑΝ!! Από δω, από κει, όποτε σβήσουν την οθόνη τους, βγάζουν νίκη σα σχολείο κλειστό λόγω γρίπης 🏆🔥 Αυτοί έχουν κάτι άπιαστο.. Σαν το αγόρι που όλα του τα βγάζει σωστά στις εξετάσεις αλλά κανείς δε ξέρει πως διάβασα!! Ο Chet Holmgren εκεί μέσα μου φαίνεται σα νάνος που ξεγελά τους γίγαντες 😱 Εγώ εδώ από πάνω φτιάχνω τρύπες στους καναπέδες όταν βλέπω τους Πέλικανς 😭 Πέντε σερί;; Μα αυτοί είναι πιο σαφές δείγμα όταν η Εθνική Μας έκανε 0-5 στο EuroBasket πριν χρόνια!! Σιγά σιγά όμως... Κάποιος πρέπει να σπάσει αυτό το κολλημένο κουμπί... Αλλιώς έχουμε συμφωνήσει εμείς οι Κρητικοί πως εκεί κάτω είναι σα να παίζουν με ιδιοκτήτη ομάδας που έχει βγει έξω για τσιγάρο κι έχει ξεχάσει πως υπάρχει αγώνας 😤 ΑΛΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ!! ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ;; ΔΕΝ ΤΟΛΜΩ ΝΑ ΣΒΗΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΟΒΟ... ΑΛΛΑ ΣΙΓΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΣΙΓΑ.. Τους Ρόκετς τους βλέπω σα να φορτώνουν σακουλάκια με προβλήματα σ' έναν ορεινό δρόμο.. Οι Μάβερικς σα φορτηγό που έχει ξεχάσει φρένα στην ανηφόρα.. Κι οι Πέλικανς;;; ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΔΙΑΛΕΓΟΥΝ ΤΑ ΑΣΤΡΑΓΑΛΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΡΩΝΑΚΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ!! Πιστεύω ότι υπάρχει ακόμα ζωή εκεί κάτω.. Αλλά αυτοί οι τρεις βουτηγμένοι στο ίδιο λάσπη πρέπει επιτέλους να κάνουν μία κίνηση ο ένας στον άλλο.. Να σηκωθούν από τον πάγκο σα συμπαίχτες παιδικής ομάδας που θέλουν ν' αλλάξουν αποτέλεσμα.. Γιατί έτσι δε γίνεται πια.. Δε μπορείς να ζεις σ' έναν κόσμο που οι Πέλικανς χάνουν πέντε φορές συνεχόμενες σαν φοιτητής που γράφει εργασία την τελευταία νύχτα!! 💀🔥 Ο ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΠΟΥ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΕΙ ΠΡΩΤΟΣ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΣΥΛΛΟΓΟ ΑΥΤΟΥΣ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ!! Κι εγώ όσοι;; ΣΙΓΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.. ΑΛΛΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΗ!!!

α κοπέλια μου δέκα χρόνια πριν ζούσαμε τον ίδιο αγώνα—αλλιώς βέβαια βέβαια, τότε οι ομάδες κατέβαιναν στις τελευταίες δεκαπέντε αγωνιστικές σαν ομάδα καταδίκων που ξυπνά από τον ύπνο της• πέντε ομάδες στις τρεις τελευταίες θέσεις, ίδια νούμερα, ίδιο κλίμα: η ισοψηφία δεν ήταν λόγος πανικού αλλά λόγος αμφιβολίας. το πρωτάθλημα εκεί εκεί κάπου γινόταν κορώνα και γράμματα μόνο στα τελευταία εικοσιδύο λεπτά των κρισιμότατων αγώνων—και ξέρετε τι θυμάμαι από τότε; αυτός ο ψίθυρος στο φόρουμ πως "όταν όλα μοιάζουν ίδια, εκεί χρειάζεται ψυχή". τώρα στέκω μαζί σας και κοιτάζω τις τρεις εκείνες ομάδες σαν παλιός τραγουδιστής που ξέρει κάθε στίχο απέξω αλλά τον τραγουδάει πάλι γιατί του αρέσει η γεύση του φάρδου—οι Πέλικανς δηλαδή αυτές τις πέντε ήττες πάνω πάνω σα σχολή στις ταινίες όπου το κακό κάνει πέντε εμφανίσεις συνέχεια μέχρι να το χτυπήσεις σωστά· οι Σπερς που άλλοτε έκαναν ξενοδοχεία νοκ-άουτ στις Δυτικές Περιφέρειες κι τώρα σέρνονται σα γέροι μουσαμάδες στο γκαράζ• και οι Μάβερικς εκείνοι που κάποτε είχαν έναν ντριμ τιμ αλλά τώρα ξύνουν την πόρτα του γηπέδου σαν γάτες στο μουσαμά του σαλονιού. αλλά αυτά που είπατε για τις πρωτοπόρες ομάδες—τους Θάντερ πώς τους λες; αυτοί εκεί είναι σαν τον γείτονα που του λες "πώς πάει η ζωή;" κι εκείνος σου απαντάει πάντα "ήρθε η ώρα" σαν τύπους ποιητή· οι Ρόκετς σα φοιτητή μαθηματικών που βγάζει λάθος αποτελέσματα κάθε φορά που ξεσπά επεισόδιο• οι Λέικερς τέλος εκείνοι που μέσα στην απουσία τίτλου κάνουν το κόλπο να κερδίζουν εκεί που οι άλλοι χάνουν δύο πόντους πάνω στη σφυρίχτρα. τώρα, όταν βρισκόμαστε σ' αυτήν τη φάση—τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές πριν τα playoffs—κάτι πρέπει να σπάσει. όχι βέβαια μέσα από την τύχη που βγάζουν οι αριθμοί εκεί στο final shot· πρέπει να σπάσει από εκείνον που πρώτος θα σηκώσει το κεφάλι και θα πει "αυτό δεν είναι δρόμος μονόδρομος". οι Πέλικανς εκείνοι μπορεί μέχρι τώρα να έκαναν θέατρο στον πάγκο σα μπουζούκια χωρίς τραγούδι· αλλά ποιος θυμάται πως πέρσι ο ίδιος οργανισμός έκανε δύο συνεχόμενες νίκες όταν πήρανε τον Ingram έξω στους τέσσερις τελευταίους; και οι Σπερς; αλήθεια σας λέω πως εκείνοι έχουν ένα trick ακόμα στα μανίκια—όταν ο Wright γυρίζει στο γήπεδο σβήνουν σαν φωτιά στο σκοτάδι· ενώ οι Μάβερικς, αυτοί εκεί μπορούν κάθε βράδυ ν' αλλάξουν ντύσιμο σα ομάδα μόδας· μόνο που ξεχνάνε πως στο μπάσκετ φοράς μόνο μία εμφάνιση—αυτή που κερδίζει. λοιπόν εδώ κάθομαι σ' αυτήν την άκρη του θρανίου λες και βρίσκομαι ξανά στους καναπέδες της Ρετζίνας εκείνης νύχτας όπου όλα άλλαξαν—και σας βλέπω να γράφετε θρύλους για πέντε σερί ήττες ή τρεις συνεχόμενες νίκες σα χορό μαζορέτας. το ερώτημα εδώ δεν είναι ποιος χάνει πρώτο· είναι ποιος τελικά θα σηκωθεί πρώτος όταν ο πάγος σπάσει. διότι στις τρεις τελευταίες θέσεις—εκεί βρίσκεται η ψυχή του πρωταθλητισμού. όχι στις κορυφές όπου όλα είναι καθαρά· εκεί λιγότερο ακόμη και οι αριθμοί μιλάνε σαν άνθρωποι, σαν παλιοί γνώριμοι που βγάζουν ιστορία αγοράς ακόμη κι όταν η τελευταία νύχτα έχει φύγει.

Όλοι εδώ φωνάζουν για τα νούμερα και τις σερί ήττες σαν να είναι η τελευταία μέρα της ανθρωπότητας. Οι Πέλικανς έκαναν πέντε συνεχόμενες; Ωραία. Τις προηγούμενες πέντε έκαναν πέντε νίκες. Οι αριθμοί στις 82 αγωνιστικές μόνο όταν τελειώνουν γίνονται βιβλίο ιστορίας — μέχρι τότε είναι εργαλεία για συμπεράσματα, όχι νεκροταφείο ομάδων. Αυτό το 0,82 στις τρεις ομάδες δεν λέει ότι βρίσκονται στον πάτο επειδή έτσι έπρεπε — λέει ότι ακόμα δεν έχει τελειώσει το δικαίωμά τους να αλλάξουν πορεία. Η ομάδα που έριξε τους Ντάλας πέρσι ήταν μια διαφορετική ομάδα· τον Ingram τον είχαν εκείνοι και τον έκαναν τα στραβά μάτια επειδή περίμεναν άλλη μεταγραφή. Τώρα τον ζητάει η ομάδα του Λος Άντζελες Κλίπερς — όχι κάποιος επίορκος σκόρερ που αλλάζει αποτελέσματα με κλικ. Οι Ρόκετς χάνουν τρεις στη σειρά κι immediately κερδίζουν τρεις; Πολύ εύθραυστο σύστημα λένε κάποιοι. Μα η ομάδα δεν φτιάχνεται από τους αριθμούς των τελευταίων δεκαπέντε αγώνων — φτιάχνεται από τις στιγμές που κάποιος αποφασίζει ότι η ομάδα του αξίζει περισσότερο από αυτό που της δίνουν οι άλλοι. Οι Θάντερ έχουν πέντε νίκες στη σειρά τώρα· δεν λέει ότι είναι απαραβίαστοι, λέει ότι βρήκαν έναν τρόπο να κερδίζουν όταν οι ίδιοι ξεχάσουν το σχέδιο. Την επόμενη φορά που θα χάσουν τρεις φορές σερί αυτοί επίσης — μέχρι τότε έχουν εμπιστοσύνη ότι έχουν κάτι παραπάνω από τυχαίες στιγμές. Κι όσο για τους Θάντερ ως πρωταθλητές; Αυτοί τριγύριζαν στο top-3 πριν ακόμη οι άλλοι ξεκινήσουν να μιλούν για συλλογή τίτλων. Το πρόγραμμα του πρωταθλητισμού τους είναι διαφορετικό από των άλλων — δεν έχουν τρεις αγώνες κλειδιά στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές επειδή δεν τους χρειάζονται. Όταν έκαναν τους αντίπαλους να φαίνονται σαν θύματα της χρονιάς, εκείνοι είχαν ήδη πέντε νίκες μέσα στους προηγούμενους δεκαπέντε αγώνες. Τα νούμερα αυτού του πρωταθλήματος δεν είναι κάτι που διαβάζεις από μια κάρτα — είναι μια εικόνα που χτίζεται κάθε βράδυ από ανθρώπους που αποφασίζουν ότι δεν τελείωσε η χρονιά όσο υπάρχει ένας αγώνας ακόμη. Εσείς εδώ σέρνεστε στους ουραγούς κι επικαλείστε την ψυχραιμία σαν δικαιολογία για τεμπελιά. Οι τρεις ομάδες στις τελευταίες θέσεις δεν βρίσκονται εκεί επειδή η τύχη σταμάτησε να τους χαμογελά — βρίσκονται εκεί επειδή μέχρι στιγμής δεν υπήρξαν αρκετά δυνατοί άνθρωποι γύρω τους για να γυρίσουν την εικόνα. Η ψυχή του πρωταθλητισμού δεν είναι στους αριθμούς όταν αυτοί κάνουν λάθος· είναι στις ελάχιστες στιγμές που κάποιος σηκώνεται στον πάγκο και λέει: "Αυτό δεν είναι δρόμος χωρίς επιστροφή". Μέχρι τότε, όλοι αυτοί που γράφουν για πέντε σερί ήττες σαν καταδίκη ξεχνούν ότι οι ομάδες αλλάζουν μέσα στη χρονιά — όχι τις πρώτες δεκαπέντε αγωνιστικές.

Τρεις ομάδες κρέμονται από μια τρίχα — όχι πάνω από κάποιο κενό, πάνω από την ίδια τους την εικόνα. Οι Μάβερικς έχουν πατήσει πάνω στις γραμμές της ζώνης πτώχευσης όχι επειδή δεν μπορούν να κάνουν τρία σουτ στη σειρά, αλλά επειδή αυτά που έκαναν αυτά την τελευταία εβδομάδα βρίσκονται κάπου ανάμεσα στο χάος μιας παρτίδας σκρατς στον δρόμο για το γήπεδο και του τελευταίου τριψίματος μιας ντουλάπας ψυγείου στη μισοσκότεινη αποθήκη. Απόσταση προς ασφάλεια; Μία νίκη στα επόμενα δέκα τους βγάζει πάνω από το κόκκινο μόνο επειδή οι άλλοι δύο είναι κι αυτοί σα σπασμένα γυαλιά στο ίδιο τραπέζι. Οι Σπερς βρίσκονται εκεί σαν δάσκαλος που βγάζει ύλη χωρίς καν να έχει γράψει διάλογο — προηγούμενη αγωνιστική νίκη με 12 πόντους διαφορά πάνω στους Μάβερικς, αλλά αυτή η νίκη ήρθε σαν περιστασιακό αστείο στη μέση ενός πρωταθλήματος όπου κανείς δε θυμάται τους φιλικούς αγώνες των ομάδων πριν τρεις μήνες. Την επόμενη φορά λοιπόν όταν οι Σπερς ξεγλιστρήσουν μέσα από ένα αδιέξοδο σαν τον Ντέιβιντ Γουίλκινσον στη δεκαετία του '90 — εκεί όπου έκανε γκαράζ ντέρμπι ενώ όλοι περίμεναν κάποιον πιο σπουδαίο τίτλο. Και οι Πέλικανς; Αυτοί είναι σα καπετάνιος πλοίου που έχει δώσει εντολή "πλήρης ανάποδα" πριν ακόμη καταλάβει πως το σκάφος έχει βυθιστεί στις πρώτες δυο βάρδιες. Πέντε σερί ήττες είναι σα ημερολόγιο ενός παιδιού που γράφει συνέχεια "σήμερα δεν πηγαίνω σχολείο" — κάθε φορά που χάνουν, οι αριθμοί τους μετακινούνται σιγά σιγά πάνω στο φύλλο μέχρι να φτάσουν στο τέρμα όπου γράφει "μόλις τελείωσαν την χρονιά". Όμως αυτοί εκεί έκαναν πέντε νίκες πριν αυτές τις πέντε, και πριν ακόμη εκείνες τις πέντε είχαν μία νίκη σπουδαία όσο εκείνοι οι τρεις πόντιοι που έκαναν νωρίτερα φέτος στη Λος Άντζελες όταν πήραν τον ในgram εκεί που εκείνος έκανε πράγματι αυτό που έκανε η ομάδα — έπαιξε σαν σοβαρός παίκτης. Το κενό λοιπόν; Δεν υπάρχει κενό — υπάρχει μία συλλογική συμφωνία ότι όσο υπάρχουν τρεις ομάδες σ' αυτήν τη θέση, εκεί βρισκόταν πάντα η ζωντανή ιστορία του πρωταθλήματος. Οι Μαβερικς έχουν την ίδια ομάδα που πέρσι έκανε 45-37 τελικά· οι Σπερς εκείνοι που πέρσι έφτασαν μέχρι τους τελικούς των περιφερειακών· οι Πέλικανς εκείνοι που είχαν έναν κορυφαίο σκόρερ κι έναν οργανωμένο τρόπο επίθεσης πριν ο οργανισμός αποφασίσει πως η ψυχαγωγία αυτή τη φορά θέλει διαφορετικά νούμερα — μεγαλύτερη θέση μέσα στο σύνολο, όχι εντυπωσιασμός στην πρώτη στιγμή. Αν λοιπόν ψάχνεις εκείνον που θα σπάσει πρώτος την καταδίκη, ψάχνω αυτούς που δεν τους έχει φτάσει ακόμη η στιγμή που θα σηκωθούν σαν ομάδα και θα πούνε: "Δεν τελείωσαν όλα εδώ". Μέχρι τότε, αυτές οι τρεις ομάδες είναι σα γυμναστήριο αργά το βράδυ — κάποιοι συνεχίζουν να κάνουν επαναλήψεις επειδή ξέχασαν πως η χρονιά τελειώνει στις είκοσι δύο ημέρες. Την τελευταία όμως φορά που κάποιος πήρε πρωτάθλημα εκεί κάτω; Ήταν διαφορετικός κόσμος, διαφορετικά νούμερα, διαφορετική ψυχή. Αυτή τη φορά ο αριθμός πέντε σημαίνει όχι έναν αγώνα λιγότερο, αλλά πέντε λιγότερες πιθανότητες να σωθεί κανείς χωρίς έκρηξη. Έτσι κρέμονται — όχι πάνω από έναν αριθμό, αλλά πάνω από την επόμενη στιγμή που κάποιος σ' αυτές τις ομάδες αποφασίζει πως η ομάδα του αξίζει περισσότερο από την εικόνα που της απέδωσε η τύχη. Κι όσο δεν υπάρχει αυτή η στιγμή, το μόνο σίγουρο είναι πως ο αριθμός 0,82 στις τρεις ομάδες δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου συμπτώματος — είναι η σιωπή πριν την επόμενη κίνηση.

Μα τι είν’ αυτά τα τελευταία; Πέντε σερί; Μα τώρα ξέρω πως οι Πέλικανς φοράνε τις ίδιες κάλτσες από τον Οκτώβριο κι έχουν τελειώσει το πλυντήριο! Αλλά βρε παιδιά, αφήστε τους πρωταθλητές... Οι Θάντερ έχουν πέντε νίκες σερί σα να μην έχουν τίποτα άλλο να κάνουν παρά να γράφουν ιστορία με στιλό που δεν τελειώνει μούτρα. Αυτή η ομάδα δεν είναι ομάδα — είναι το δικό μου taxi όταν βλέπω ότι η παρτίδα έχει τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. Δεν έχουν κάνει τίποτα το τελευταίο δεκαήμερο εκτός του ότι βρίσκονται στην κορυφή και κοιτάζουν τους άλλους σα να έχουν βγει για ψώνια χωρίς λεφτά. Και όταν μιλάς γι’ αυτά τα πράματα δεν λες ότι κάποιος κάνει κάτι σωστά — λέεις ότι η ομάδα δεν έχει ούτε έναν αγώνα φτιαγμένο σαν άλλολοι: εκείνοι δεν σου δίνουν χώρο ούτε στα μαγειρέματα της μαμάς σου! Τώρα οι Πέλικανς... αυτοί είναι σα να παίζουν με ενισχυμένη ζάχαρη αλλά ξεχνούν τον χυμό! Μόλις τρεις αγωνιστικές πριν είχαν τρεις νίκες σερί! Τρεις νίκες και μετά πέντε ήττες σα να άλλαξαν τον προγραμματιστή τους την προηγούμενη ημέρα! Αυτό δεν είναι έκπτωση τιμής — είναι σα να φορτώνεις στο ματς κάθε φορά διαφορετικό σετ χαρακτηριστικών επειδή η γραμμή κουνήθηκε τόσο πολύ που άρχισε να κουνάει κι ο πάγκος! Κι όσοι λένε ότι αυτές οι τρεις ομάδες στον πάτο είναι καταδικασμένες; Μα βρε τι βλέπεις;; Οι Μάβερικς έχουν έναν πρώτο σκόρερ που σκοράρει σα να γράφει επεισόδιο σειριαλ μετά τις δέκα το βράδυ· οι Σπερς έχουν έναν τύπο στην άμυνα που κόβει περισσότερους κάγκελα από τα τρία τελευταία επεισόδια των "Game of Thrones"· κι οι Πέλικανς, αυτούς τους άλλους τρεις μήνες είχαν οργανωμένη επίθεση όταν έπαιζαν σα σχολείο που τελειώνει στις τρεις χωρίς να ξέρει κανείς τι σημαίνει "τροχoner". Αυτοί ξανά κάποιος χαρακτήρας τους πάλι στα μανίκια τους όταν θέλει να ξεφορτώσει το χρέος — αλλιώς πώς θα είχαν τελειώσει τους τρεις τελευταίους αγώνες πέρσι με την ίδια αυτή ομάδα; Το συμπέρασμα; Οι Θάντερ είναι εκεί πάνω σα Ferrari στο αυτοκινητόδρομο: δεν χρειάζονται φρένα γιατί δεν μπορούν καν να δουν τη γραμμή του δρόμου όταν είναι τόσο ψηλά. Οι Ρόκετς και οι Λέικερς όμως; Αυτοί είναι σα οδηγός που ψάχνει το νούμερο του δρόμου του στους τελικούς γύρους μιας μάχης — το τιμόνι γέρνει ολοένα πιο δύσκολα αλλά εκείνοι συνεχίζουν επειδή ξέχασαν πως υπάρχει πινακίδα stop. Για τους ουραγούς λοιπόν; Δεν τελείωσαν ακόμη! Μία νίκη σέρνει την επόμενη σα βαρέλι που κυλάει μόνος του... Μα αν δεν βρουν πρώτα έναν άνθρωπο στον πάγκο που θα τους πει πως η χρονιά δεν τελείωσε στις είκοσι δύο ημέρες του πρωταθλήματος, τότε όλα αυτά τα νούμερα γίνονται μόνο ιδρωμένος στη μπάλα. Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε τις τρεις αυτές ομάδες, μην κοιτάξετε το 0,82 — κοιτάξτε το πρόσωπο του προπονητή όταν ανοίγει τις σημειώσεις του πρωινού: εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα σχέδιο εκτύπωσης και σ’ ένα σχέδιο νίκης. η στοιχηματική Νότια Ντέιβις Κύριοι Θάντερ πρωτάθλημα, Μάβερικς όχι, Νιου Όρλεαν Πέλικανς παραμένουν

Αυτό το νήμα μοιάζει σαν να κρατάμε όλοι μια πλάκα πάγου πάνω στο γυαλί ενός φορητού ψυγείου — μέχρι κάποιος να την αναποδογυρίσει και τότε όλα μαζί βγάζουμε ανάσανα. Οι Πέλικανς χάνουν πέντε σερί; Αυτό δεν είναι πρόβλημα αριθμού· είναι πρόβλημα παιδικού σχολείου όπου όλοι ξέχασαν πως υπάρχει προγύμναση. Την περασμένη αγωνιστική έκαναν πέντε νίκες σερί — το ίδιο κι οι Ρόκετς δύο φορές φέτος. Οι αριθμοί εδώ είναι σαν τις εποχές του χρόνου: φοράνε διαφορετικά ρούχα αλλά πάντα γυρνούν. Το ζήτημα δεν είναι το πέντε, είναι το "γιατί πέντε"; Γιατί αυτές οι ομάδες δεν μπορούν να μεταφέρουν τίποτα πέρα από την επόμενη στιγμή; Οι Μάβερικς είχαν μία ομάδα που έκανε τελικά 45-37 πριν δύο χρόνια· οι Σπερς εκείνοι που έφτασαν στους τελικούς των περιφερειακών πέρσι· οι Πέλικανς είχαν έναν οργανωμένο τρόπο επίθεσης όταν υπήρχε ένας πρώτος σκόρερ στο ρόστερ. Όλα αυτά υπάρχουν ακόμη εκεί μέσα — μην μου λέτε πως ξαφνικά η ομάδα έγινε κακή επειδή έχασε τρεις αγώνες στη σειρά. Αυτό που άλλαξε ήταν η εμπιστοσύνη στον εαυτό της· σαν να μην μπορούν πλέον να θυμηθούν τον τρόπο που έπαιζαν όταν όλα πήγαιναν καλά. Κι εσείς εδώ γράφετε σειρές απορίες σα θεατές μιας ταινίας τρόμου όπου ξέρετε πως ο δολοφόνος τελικά θα εμφανιστεί — μα δεν ξέρετε πότε. Η ψυχραιμία δεν είναι η λύση εδώ· είναι η τελευταία στάση πριν την πτώση. Κάποιες ομάδες έχουν έναν άνθρωπο στον πάγκο που όταν βλέπει πως η ομάδα του είναι κάτω στα τελευταία δευτερόλεπτα, ξέρει πως αυτή η στιγμή είναι σαν μια ταινία δράσης: μπορεί να γυρίσει τα πράματα μέσα σε τρία παιχνίδια. Γι' αυτές τις τρεις ομάδες όμως; Δεν υπάρχει κανένας χαρακτήρας τέτοιου τύπου εκεί μέσα ακόμα. Κι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα. Δεν τελείωσαν ακόμη επειδή δεν ξέρουν πως ακόμη βρίσκονται στο παιχνίδι — αυτοί οι αριθμοί είναι σα ένα ζάρι που έχει ακόμη έξι πλευρές να γυρίσει. Μα μέχρι να καταλάβουν πως μπορούν ακόμη να αλλάξουν το αποτέλεσμα, η μόνη εικόνα που βλέπουν είναι εκείνη των Πέλικανς να χάνουν πέντε αγώνες επειδή ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται και στα δύο μισά του γηπέδου — όχι μόνο στο ένα που τους αρέσει να χάνουν.

τι σας λέω παιδιά, αυτά εδώ δεν είναι ζήτημα αριθμών — είναι ζήτημα χαρακτήρα. οι Πέλικανς έκαναν πέντε σερί χτές; Μπράβο τους! πριν δύο αγωνιστικές είχαν πέντε νίκες σερί! τι νομίζατε ότι κάνουν εκεί κάτω, γράφουν μηνύματα στον πάγκο αντί να σουτάρουν; πέρσι την ίδια εποχή αυτοί έκαναν 42-40 τελικά — τότε κανείς δε μιλούσε για σειρές επειδή όλοι περίμεναν πως εκείνοι που ξέρουν πως κάνουν μπάσκετ είναι αυτοί που δουλεύουν. τώρα κοιτάζω τις τρεις αυτές ομάδες σα παλιός μπαρμπα-Γιάννης που βγάζει πάντα το ίδιο παράπονο όταν του μιλάς για αλλαγές: "αλλιώς ήταν πριν τα χρόνια μου, τότε υπήρχε τάξη". οι Μάβερικς είχαν ομάδα που έφτασε στους τελικούς μιας περιφέρειας· οι Σπερς έκαναν ξενοδοχεία στις Δυτικές Περιφέρειες· οι Πέλικανς εκείνοι που είχαν έναν οργανωμένο τρόπο επίθεσης όταν υπήρχε ένας Ingram στο ρόστερ. τώρα λες ότι άλλαξαν όλα επειδή η χρονιά άρχισε δύσκολα; αλλά αυτά εδώ λένε πως ξέχασαν πως το πρωτάθλημα τελειώνει στις είκοσι δύο ημέρες. οι Θάντερ εκεί πάνω σα ομάδα σχολικής χορωδίας που ξέρει όλα τα τραγούδια απέξω — αυτοί δεν έχουν κρίση επειδή δεν τους χρειάζεται ακόμη· αυτοί είναι εκεί σα πρωταθλητές πριν ακόμη τελειώσει ο Ιανουάριος. οι Ρόκετς βγάζουν τρεις νίκες και μετά τρεις ήττες επειδή ο μεταβολισμός τους είναι σα αυτούς τους ανθρώπους που τρώνε μόνο όταν τους δείξεις φωτογραφία από πίτσα. και μην μου πείτε πως οι αριθμοί εκεί κάτω είναι καταδίκη — αυτοί οι αριθμοί είναι σα βροχή τον Οκτώβριο: πέφτει λίγο, γίνεται λάσπη, μετά στεγνώνει και συνεχίζεις την πορεία σου. το ερώτημα εδώ δεν είναι "ποιός χάνει πρώτο", αλλά "ποιός θυμάται πως η χρονιά δεν τελείωσε ακόμη επειδή κάποιος άλλαξε ντύσιμο στον πάγκο". οι Πέλικανς εκείνοι έκαναν πέντε νίκες σερί πριν τις πέντε χτές — αυτό δεν είναι αντικρουόμενα δεδομένα, είναι χαρακτήρας που ξεχνάει πως πρέπει να κρατάει το νήμα. και οι Μάβερικς; αυτοί μπορούν κάθε βράδυ να αλλάξουν εμφάνιση σα γάτες που ψάχνουν νέο κουτί — μόνο που δεν ξέρουν πως στο μπάσκετ φοράς μία εμφάνιση την ημέρα: αυτή που κερδίζει. λοιπόν εδώ βρίσκομαι σ’ αυτήν την άκρη του θρανίου, σα κάποιος που έχει δει τρεις ομάδες να πέφτουν και πάλι να σηκώνονται επειδή κάποιος πίστεψε πως ακόμη υπάρχουν τρεις αγώνες στη σειρά να γίνουν σπουδαίοι. το 0,82 εκεί κάτω δεν είναι αριθμός σωτηρίας· είναι η επόμενη στιγμή που κάποιος σ’ αυτές τις ομάδες αποφασίζει πως η ομάδα του αξίζει περισσότερο από την τελευταία εντύπωση που έκανε στους ανθρώπους που παρακολουθούν. κι όταν αυτό συμβεί — τότε τα νούμερα γίνονται μόνο ιστορίες για τους παλιούς σαν εμένα. μέχρι τότε όμως, αυτές οι τρεις ομάδες είναι σα τρία παιδιά στο σχολείο που περιμένουν τον τελευταίο κουδούνι επειδή ξέχασαν πως η τάξη τελειώνει στις τέσσερις — όχι όταν τελειώνει η χρονιά.

Τι είναι αυτό λοιπόν που βλέπουμε σαν ομάδα καταδίκων; Οι Πέλικανς έκαναν πέντε νίκες σερί πριν κάνουν πέντε ήττες σερί — αυτό δεν λέει ότι είναι καταδικασμένοι, λέει ότι παίζουν μπάσκετ σαν να γράφουν ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις τυφλού τύπου. Τρεις ομάδες στα τελευταία τρία της κατάταξης και κανείς δε βιάζεται να κοιτάξει τα δικά του λάθη πριν βγάλει μπουρνούζι στους άλλους. Πέντε σερί ήττες; Μα οι αριθμοί των Πέλικανς πριν από αυτές ήταν ίδιοι ακριβώς σαν αυτούς των Θάντερ ή των Ρόκετς — εκείνοι όμως βρίσκονται στην κορυφή επειδή κάποιος αποφάσισε πως το σχέδιο τελειώνει την επόμενη αγωνιστική, όχι όταν τελειώσει η χρονιά. Οι Πέλικανς εκείνοι είχαν οργανωμένη επίθεση όταν υπήρχε ένας Ingram στο ρόστερ· τώρα λείπει αυτός και κάποιος νομίζει πως αρκεί να αλλάξει τον πάγκο σα να αλλάζει κανάλι στην τηλεόραση. Και οι Σπερς; Αυτοί εκεί έπαιξαν πρωταθλητικό μπάσκετ στις Δυτικές Περιφέρειες πριν δύο χρόνια· τώρα χάνουν τρεις αγώνες στη σειρά επειδή ξέχασαν πως ο Wright όταν γυρίζει κάνει περισσότερους stop αμυντικούς από όσους μπορείς να μετρήσεις μέσα σε ένα αγώνα. Μα δεν είναι ο αριθμός το πρόβλημα — είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος στον πάγκο που όταν βλέπει τρεις ήττες σερί να λέει "αυτό δεν είναι τρίωρο μαγείρεμα, είναι τριήμερη τριήμερη φόρτσα· αλλά την επόμενη φορά ξεκινάμε διαφορετικά". Οι Μάβερικς εκείνοι έκαναν 45-37 πριν δύο χρόνια — σήμερα βρίσκονται στη ζώνη του κινδύνου επειδή κάποιος άλλαξε τον προπονητή σα να αλλάζει πάγκο πεντάλ στο αυτοκίνητο. Μα αυτοί δεν είναι η ομάδα που έφτανε στους τελικούς μιας περιφέρειας· αυτή η ομάδα άλλαξε επειδή κάποιος πίστεψε πως αρκεί η εμφάνιση χωρίς το αποτέλεσμα. Κοιτάξτε τους Θάντερ: πέντε νίκες σερί, ίδιοι αριθμοί με τις τρεις ομάδες στον πάτο· εκείνοι όμως βρίσκονται πάνω επειδή ένας οργανισμός αποφάσισε πως το σχέδιο κερδίζει αγώνες, όχι αριθμούς στα τελευταία δευτερόλεπτα των αγώνων. Δεν είναι θέμα τύχης — είναι θέμα εστίασης. Οι τρεις ομάδες εκεί κάτω παίζουν σαν να περιμένουν την επόμενη χρονιά· οι κορυφαίοι αλλάζουν προγραμματισμό κάθε βράδυ επειδή έχουν εμπιστοσύνη ότι η ομάδα τους ξέρει να κερδίζει όταν μετράει ο κάθε πόντος. Ώρα λοιπόν να κοιτάξουμε στα μάτια το πραγματικό πρόβλημα: αυτές οι τρεις ομάδες δεν βρίσκονται εκεί επειδή η χρονιά τους πήγε στραβά — βρίσκονται εκεί επειδή όταν η χρονιά άρχισε δύσκολα, κάποιος σταμάτησε να θυμάται πως το πρωτάθλημα κρίνεται στις τελευταίες είκοσι δύο ημέρες. Η ψυχή του πρωταθλητισμού δεν είναι στους αριθμούς όταν αυτοί κάνουν λάθος· είναι στις στιγμές που κάποιος σηκώνεται στον πάγκο και λέει "αυτό δεν είναι δρόμος χωρίς επιστροφή". Μέχρι τότε, όλα αυτά είναι μόνο ιστορίες για τους παλιάδες σαν κι εμένα που περιμένουμε τον τελευταίο αγώνα σα να περιμένουμε τον τελευταίο κουδούνι.

Τι λες ρε παιδιά, εγώ εδώ βλέπω μια ομάδα που ξεχνάει πως έχει χέρια μόνο όταν φοράει τη φόρμα! Οι Πέλικανς έκαναν πέντε σερί χτές;; Μα καλά τρέχουμε εδώ; Αυτοί εκεί κάτω βγάζουν ντέρμπι σα γατούλες που ψάχνουν το κουτί τους μετά το μπάνιο! Την περασμένη βδομάδα έκαναν τρεις συνεχόμενες σα να τους έριξαν μια δόση σοκολάτας στο ρόφημα — και σήμερα κάνουν πέντε σερί σαν να τους έδωσαν ένα χάπι κοκκίνισμα για το πρωινό! Μη μου λες πως αυτά είναι νούμερα αποκάλυψης! Αυτοί οι τύποι εκεί κάτω έχουν οργανωμένη επίθεση όταν υπάρχει ένας Ingram σαν πυλώνας — τώρα λείπει αυτός κι αυτοί τρέχουν σα στο γήπεδο έγινε σεισμός! Την προηγούμενη χρονιά έκαναν 42-40 τελικά· τότε κανείς δε μιλούσε για σειρές επειδή ξέραμε πως αυτοί ξέρουν πως κάνουν μπάσκετ! Τώρα λες πως άλλαξε ο καιρός επειδή έχασαν τρεις αγώνες στη σειρά;; Μα ρε φίλε, αυτοί χάνουν επειδή ξέχασαν πως η μπάλα πηγαίνει στο καλάθι και όχι στο ψυγείο! Και ας μην αρχίσουμε με τους Μάβερικς εκεί πάνω που ήταν μια ομάδα σχολικής χορωδίας πριν δύο χρόνια κι έγιναν πρωταθλητές στις περιφέρειες· αυτοί ξέρουν πως να κερδίζουν επειδή έχουν αυτούς τους χαρακτήρες που όταν βλέπουν πως η ομάδα τους είναι πίσω, βγάζουν ένα μαγικό χαρτί από το μανίκι! Την προηγούμενη χρονιά έκαναν 45-37 τελικά· τότε κανείς δε μιλούσε για φοβίες επειδή ξέραμε πως αυτοί έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους! Και οι Σπερς;; Αυτοί εκεί είχαν έναν Wright σαν σιδερένιο φράχτη στην άμυνα· σήμερα λείπει αυτή η συνέπεια κι αυτοί τρέχουν σα στο γήπεδο υπάρχει ένα κενό σαν τρύπα από βόμβα! Την προηγούμενη χρονιά έφτασαν μέχρι τους τελικούς των περιφερειακών· τότε κανείς δε μιλούσε για τυχαίες ήττες επειδή ξέραμε πως αυτοί ξέρουν πως να κάνουν μπάσκετ! Εσείς εδώ σέρνεστε στους αριθμούς σαν να είναι αυτά τα νούμερα η τελευταία μας ημέρα;; Μα ρε παιδιά, αυτά εδώ είναι σα βροχή τον Οκτώβριο: πέφτει λίγο, γίνεται λάσπη, μετά στεγνώνει και συνεχίζεις! Το ερώτημα δεν είναι "ποιός χάνει πρώτο", αλλά "ποιός θυμάται πως η χρονιά δεν τελείωσε ακόμη επειδή κάποιος άλλαξε ντύσιμο στον πάγκο"; Αυτοί οι άνθρωποι εκεί κάτω δεν τελείωσαν ακόμη επειδή ακόμη υπάρχουν τρεις αγώνες στη σειρά να γίνουν σπουδαίοι! Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείτε τις τρεις αυτές ομάδες, μην κοιτάξετε το 0,82 — κοιτάξτε το πρόσωπο του προπονητή όταν ανοίγει τις σημειώσεις του πρωινού: εκεί βρίσκεται η διαφορά ανάμεσα σ’ ένα σχέδιο εκτύπωσης και σ’ ένα σχέδιο νίκης! Γιατί αυτοί εκεί κάτω ξέχασαν πως το μπάσκετ παίζεται σα ομάδα — όχι σα σόλο τραγούδι! 🔥💪🔴

κάτι μου θυμίζει αυτό εδώ σα παλιά ιστορία που ξανάφερα στην επιφάνεια πριν δεκαπέντε χρόνια όταν η δική μας ομάδα στον Βόλο είχε κάνει τρία σερί φοβερά στο τέλος μιας δύσκολης χρονιάς. τότε όλοι έλεγαν πως τελειώσαμε — μέχρι που εκείνο το βράδυ στον τελευταίο αγώνα ο τύπος στον πάγκο τους γύρισε όλα σα γάντι. αυτές οι τρεις ομάδες εκεί κάτω έχουν ακόμη έναν αγώνα στη σειρά να τον γυρίσουν σαν ταινία — όμως δεν χρειάζονται μία νίκη, χρειάζονται έναν άνθρωπο στον πάγκο που όταν κοιτάξει στα μάτια την ομάδα του, δεν βλέπει το 0,82 αλλά το σχέδιο που χρησιμοποίησε πριν δύο χρόνια όταν νικούσαν συνέχεια. οι Πέλικανς εκείνοι είχαν οργανωμένη επίθεση όταν υπήρχε ο Ingram· οι Μάβερικς εκείνοι έκαναν 45-37 τελικά· οι Σπερς εκείνοι έφτασαν στους τελικούς των περιφερειακών. όλα αυτά υπάρχουν ακόμη εκεί μέσα — μόνο που ξέχασαν πως αυτά ήταν αποτέλεσμα χαρακτήρων που δεν αγνοούν την επόμενη ημέρα. τώρα λένε πως τελείωσε η χρονιά επειδή έκαναν τρεις αγώνες στη σειρά ε; κάνω τριάντα χρόνια πως έχω δει τρεις ομάδες στους ουραγούς να ξαναβγαίνουν στον δρόμο — αλλά εκείνες είχαν έναν συγκεκριμένο άνθρωπο στον πάγκο, εκείνον που όταν η ομάδα ήταν κάτω στα τελευταία δευτερόλεπτα, τουλάχιστον θυμόταν πως υπήρχε ακόμη χρόνος στο χρονόμετρο. η τύχη εδώ δε φταίει που κρέμονται πάνω από εκείνον τον αριθμό — φταίει που κάποιοι σταμάτησαν να βλέπουν πέρα από τις προηγούμενες εβδομάδες. και αυτοί οι χαρακτηρισμοί σαν δάσκαλοι, σα γάτες που ψάχνουν νέα κουτί, σα σχολεία που περιμένουν τον τελευταίο κουδούνι... όλα αυτά είναι γιατί ξέχασαν πως στο μπάσκετ η ίδια ομάδα μπορεί να χάσει πέντε σερί αλλά μετά κερδίζει πέντε σερί — όχι επειδή άλλαξαν τους αριθμούς, αλλά επειδή κάποιος θύμησε πως η χρονιά δεν τελειώνει στις είκοσι δύο ημέρες, τελειώνει όταν τελειώνει η τελευταία κλεψύδρα στο γήπεδο. άρα λοιπόν: αυτά εδώ δεν είναι τραγωδία αριθμών, είναι θρίλερ χαρακτήρων. κι όσο κάποιος εκεί κάτω δεν θυμηθεί πως ακόμη υπάρχει μάχη να δοθεί στις τελευταίες στιγμές του πρωταθλήματος, αυτά τα νούμερα μένουν μόνο σκόνη στους υπολογιστές των αναλυτών. όμως η στιγμή που κάποιος σηκωθεί και πει "αυτό δεν είναι ακόμη τελειωμένο", τότε όλα αλλάζουν σα να γυρίσαμε την ταινία ανάποδα. και εκείνες οι τρεις ομάδες μπορούν ακόμη να γίνουν η ιστορία εκείνου του πρωταθλητή που ξέχασε πως η χρονιά τελειώνει όταν σβήνουν τα φώτα — μόνο που αυτή τη φορά, μπορεί να είναι αυτοί.