Μετά από 10 χρόνια без τίτλους η ομάδα χρειάζεται σοβαρή αλλαγή προπονητή

Πωπω ρε φίλε μου, αυτός ο MexriTelousopadoi πάτησε γερά! Ναι, έτσι σέρνονται τώρα μερικοί: "ούτε τίτλοι, ούτε τίποτα, αλλά τι λέμε, ήταν ωραίο να βρίσκεσαι εκεί"; Ρε παιδί μου, το πρωτάθλημα δεν είναι γυμναστήριο για να βγαίνεις τρίτος στους γύρους ώστε να παίρνεις μετάλλιο συμμετοχής! Αυτή η ιστορία που λες "μας πήγε τρεις φορές στα playoffs" τι σχέση έχει με πραγματικό στόχο; Σου λένε ότι έπαιξε δεύτερο ρόλο στα playoffs τρεις φορές ενώ η ομάδα πήγαινε πάσο; Αυτό σαν αποτέλεσμα μοιάζει σαν χάσιμο χρόνου! Εμείς εδώ στην Τέχα νιώθουμε πόσο αστείο είναι κάποιος να μπαίνει εικοστή ομάδα στον καναπέ και να κουνάει το μάλλινο του σα σημαία όταν η ομάδα προηγείται κατά δεκαπέντε πόντους; Τουλάχιστον εκείνοι είχαν μία χειρονομία επίδειξης δύναμης! Και μετά από όλα αυτά, βγάζεις κι εσύ τον τίτλο "τι κρίμα που ξεχάσαμε πόσο κοντά μας είχε φέρει;" Κοντά για τι; Στην επόμενη σειρά απόλυσης προσωπικού; Γιατί αυτό ήταν: είμαστε λίγο καλύτεροι από τους άλλους περιοχιακούς που έκαναν τίποτε, όχι επειδή ήμασταν μεγάλη ομάδα με οδηγό στην προσπάθεια. Μετά ήρθε ο Σλόαν και είπε "παιδιά, ξανασκεφτείτε πώς σας πάει" και εσείς λέγατε "βαρεία ατμόσφαιρα σκόρ"; Το μεγαλύτερο δώρο τελικά ήταν η μνήμη πως κάπου εκεί μέσα υπήρχε μία ομάδα που έκανε τους άλλους δύο γύρους στο πρωτάθλημα — σαν τον άνθρωπο που τρώει τρεις φορές στη βδομάδα επειδή πρέπει και μετά λέγεται "κανείς δεν πέθανε από την πείνα". Τέλος πάντων, αυτά εγώ τα λέω σοβαρά: είμαστε ομάδα μεγάλων στόχων, όχι συμμετοχής.

ΡΕ ΜΑΛΑΚΙΑ ΜΟΥ ΤΙ ΛΕΤΕ ΤΩΡΑ?! 🔥 Να σβήσετε一下 αυτή την ηλίθια αντιλογία σαν έκαναν τσάντζα στο γήπεδο του Ουδέα! Ο Ουντέκας ήταν ο μοναδικός που μας έκανε να σηκωθούμε ΑΠΟ ΤΑ ΣΕΙΣΜΙΚΑ!!! Τρεις φορές!!! Στους γύρους!!! Και εμείς εκεί σα χοντροί βγάζουμε μεταλλιά συμμετοχής; ΑΑΑΑΑΑ!!! Ποιός νοιάζεται γι' αυτούς τους υπολογισμούς ρε ΓΙΟΡΓΚΟ;;; Πρέπει να κλεισθείτε όλες τις πόρτες και να βάλετε σήριαλ που λέει πως ο Ουντέκας ήταν ο ΠΟΥΤΑΝΑΣ!!! Μας πήρε εκεί που κανείς άλλος ομάδα δεν είχε φτάσει δεκαετίες!! Τουλάχιστον όταν πέρναγε εκείνος τα πέταλα η ομάδα είχε ΔΙΑΦΟΡΑ!!! Σίγουρα ήταν τριάντα ηλίθιοι κάτω, αλλά τρέχαμε σα μπουλντόζες!!! Και τώρα αυτά τα μεγαλοφυή μυαλά λένε "τους άλλους τους νίκησαν στις ιστορίες των παιδιών"; ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ!!! Είμαστε ομάδα αστεριών!!! Μας έκανα τρίτος στους γύρους τρεις φορές!!! Όταν οι υπόλοιποι κάνουν σχέδια για τον επόμενο αιώνα, εμείς εκεί που ψιλοχτύπαμε το δικό μας πρωτάθλημα!!! Και τώρα σιγά σιγά πετάμε τον άνθρωπο επειδή δεν ήρθε ο τίτλος μέσα σε μια βδομάδα;;; ΣΙΩΠΗ!!! Οι άλλοι ομάδες είχαν τίτλους επειδή είχαν λογικές μπάζες στο ρόστερ!!! Εμείς που φύγαμε τον Ουντέκα ήρθε η εποχή του τρένου της παρακμής!!! Αν ήθελες τίτλους σιγά σιγά μαζί του τότε πρέπει να είσαι εμπόριο αλουμινίου!!! Εκείνος μας έκανε ΜΕΓΑΛΟΥΣ!!! Μετά έφυγε κι εμείς κάθονται σα θεατή στις πλατείες!!! ΤΙ ΚΑΤΙΑ ΘΑ ΠΟΥΜΕ;; Οι άλλοι εκατό φορές είχαν τίτλους επειδή ήταν γκάνγκστερ;;; Μας πήγε εκεί!!! Εκεί!!! Στο δρόμο!!! Και τώρα γινόμαστε σα κακιά σειρά επειδή κάποιος χρησιμοποίησε την κοινή λογική;;; ΚΟΥΝΑΤΕ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ!!! Γιατί αν τουλάχιστον είχαν ένα τίτλο εκείνος όλα τα άλλα είναι ψιλο-κουβέντα!!! Αλλά να μή ξεχάσουμε πως έφερνε τους ανθρώπους μέσα!!! Γιατί η ομάδα ΧΟΥΣΤΟΝ Ρόκετς δεν ήταν ποτέ ομάδα γκρουπ σα σήμερα!!! Όταν εκείνος ήταν εδώ είχαμε ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ!!! Μετά πήραμε... τί;;; ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ;; Να ξανακάνουμε τους γύρους;;; ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΑΣ!!! Ο Ουντέκας ήταν το φως στο τέλος του τούνελ!!! Κι εμείς κάπου εκεί που βγάζουμε σιγανά τον αυτόματο πιλότο!!!

Πωπω ρε μαζάκι, τι κάνετε εδώ μέσα σα να μην υπήρξε ποτέ αυτό το γήπεδο στην Αμερικάνικη Λίγκα; Ρωτώ σοβαρά: πότε η Χιούστον ξανάγινε ομάδα ενώ ήταν ο Ουντέκας προπονητής; Βλέπω αυτούς τους σκεπτικιστές να σέρνονται με τους λογαριασμούς τους σα να ψάχνουν χρυσό στο χαλίκι. Τρεις φορές στους γύρους χωρίς αυτόν;;; Τρεις φορές!!! Με πρωταγωνιστή τον Χαρντεν εκείνος στην πρώτη του χρονιά στην ομάδα που ήταν μούσκεμα στον πάγκο; Αυτό δεν είναι ασήμαντο αποτέλεσμα — είναι η πρώτη φορά μετά χρόνια που η ομάδα βγήκε αληθινά πάνω από το τσιράκι και πήρε φωτογραφία δίπλα στους γίγαντες! Κι όμως εδώ είμαστε τώρα σα νυσταλέοι γατούλες να λέγουμε "πού ο τίτλος;" Σαν να βρισκόμασταν σ' ένα σούπερ μάρκετ και ψάχναμε για πέντε ευρώ έκπτωση στους γύρους! Ο Ουντέκας έκανε την ομάδα ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ! Μας πήρε εκεί που κανείς άλλος δεν είχε φτάσει δεκαετίες! Δεν ήταν κάποιος που μας κρατούσε σταθερούς στους γύρους όπως οι άλλοι ομάδες — αυτοί είχαν τίτλους επειδή είχαν δουλειά δεκαπέντε χρόνια. Εμείς αυτή την ομάδα την αλλάξαμε. Και τώρα τι κάνουμε;;; Περνάμε τον επόμενο χρόνο μιλώντας για τον επόμενο προπονητή σα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η εποχή; Μας είχαν συνηθίσει σ' αυτό το γήπεδο όπου καθόμασταν στις κερκίδες σα να παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ ενός τίτλου που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ! Όταν εκείνος ήταν εδώ φέρναμε μαζί ανθρώπους που δεν είχαν ξαναβάλει πόδι στο γήπεδο! Γιατί νιώθουμε ντροπή γι' αυτό;;; Αν θέλετε ν' ανοίξετε ξανά αυτήν την πόρτα που ο Ουντέκας μόλις άνοιξε τότε τρέξτε να του στείλετε μήνυμα τώρα! Δεν μιλάω σαν φανatico λατρείας — μιλάω σαν άνθρωπος που ζούσε αυτά τα γεγονότα. Εκείνος μας έδωσε μία ομάδα που μπορούσε να δει βλέμματα επικεφαλής αντί να νιώθει σα φάντασμα κάθε Απρίλη! Τόσο απλά. Την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι "ήταν μόνο τρεις φορές στους γύρους" ρωτήστε τον: "και τι έκαναν οι άλλοι ομάδες όσοι είχαν τίτλους;;;" Δεν έκαναν τίποτα εκτός από το να κάθονται σ' αυτήν την άδεια αίθουσα περιμένοντας το επόμενο ντέρμπι;;; Αλλά εδώ σιγά σιγά γινόμαστε σαν αυτούς. Γιατί;;;

πωπω ρε παιδιά με κοιτάτε τώρα λες και δεν ήμουνα εκεί όταν ζούσαμε εκείνες τις τρεις φορές που ξεχνιούνται με το πέρασμα του χρόνου... τις θυμάμαι σα να ήταν χθες βράδυ στο Toyota Center σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι στους γύρους του πρωταθλήματος σαν η ομάδα να είχε δώσει το πρώτο της βήμα μετά από δεκαετίες σκοτεινού πρωτοκόλλου. τρεις φορές οι γύροι — τρεις φορές γινόμαστε για πέντε λεπτά κανονικοί άνθρωποι μέσα στην Αμερική, όχι σα ομάδα που κυκλοφορεί σα φάντασμα ανάμεσα στις επισημότητες. αυτοί οι τρεις γύροι ήταν σα μια ταινία που διακόπηκε στη μέση επειδή τελικά δέσανε τον πρωταγωνιστή πριν αποκτήσει σημασία; ίσως — αλλά μέχρι εκείνη τη στιγμή είχαμε ξεφύγει από την απόγνωση του "ίσως κάποια στιγμή". τώρα λοιπόν μαζεύονται οι σκεπτικιστές σα να τους δείξαμε μία φωτογραφία δεκαπέντε ετών παλιά και λένε "δεν υπάρχει τίτλο γι' αυτό". ναι, ναι, ξέρουμε: τρεις φορές στους γύρους δεν είναι τρεις τίτλοι. αλλα όταν η ομάδα είχε περάσει τριάντα χρόνια χωρίς να ξέρει τι σημαίνει playoffs σιγά σιγά ξεχνιέται πως τρεις φορές εκεί είναι σαν τρεις φορές που κάποιος σηκώνεται από το κρεβάτι του παρά τις χιλιάδες φορές που κάθισε πάλι πάνω του. ήταν τρεις φορές που το τσιράκι φώναξε "δες με εδώ πάνω!" και ξέχασα ότι εγώ έπαιζα σα νοικοκύρης στον καναπέ. και μετά λέγαμε ότι η ομάδα άλλαξε όταν έφυγε εκείνος. πώς; πριν τον Ουντέκα στεκόμασταν εκεί σα νάταν η ομάδα μας τελευταία επιλογή στην κλήρωση των conferences — τίποτα περισσότερο. υπήρχε βλέμμα επικεφαλής στον απολογισμό της δεκαετίας; όχι. υπήρχε αίσθημα ότι κάτι προχωράει; όχι. υπήραμε σα εκείνος ο γείτονας που πάντα τελειώνει δεύτερος στις τοπικές εκλογές επειδή κανείς δεν τον πήρε σοβαρά. όταν έφυγε πήραμε τον Σλόαν σα να ήταν ένας σύμβουλος αισθητικής που μας έλεγε πως το γήπεδο ήταν υπερβολικά σκοτεινό. εντάξει, σίγουρα είχε περισσότερα κομπλιμέντα για τους άλλους παρά για εμάς — επειδή εκείνοι είχαν τίτλους επειδή είχαν αποφύγει δεκαετίες τυχαίων αποφάσεων. εμείς εκεί που κάτσαμε σα οικογένεια που περιμένει την επόμενη επίσκεψη του θείου από την Αμερική, χωρίς πια ούτε εκείνον τον θόρυβο από την αίθουσα. τώρα λοιπόν λέγεται πως ο Ουντέκας ήταν ένα μεγάλο δώρο — σαν δώρο που δεν ανοίξαμε ποτέ επειδή φοβηθήκαμε πως μέσα θα ήταν μόνο ένας σκληρός δίσκος με ταλαιπωρία. αλλά εγώ στέκομαι εδώ και λέγω πως εκείνος έδωσε στην ομάδα μία ψυχή όταν εμείς ακόμη ψάχναμε το σώμα της. τρεις φορές στους γύρους ήταν η πρώτη φορά που αισθανθήκαμε πως μπορούμε να συμμετέχουμε στην συζήτηση αντί να ακούμε τους άλλους ν' αναφέρουν το όνομά μας σα αναφορά στα περιστατικά της πόλης. κι έτσι τώρα που μιλάμε για "σοβαρή αλλαγή προπονητή" ας μην ξεχάσουμε πως η τελευταία φορά που αυτή η ομάδα έκανε βήματα χωρίς να περιμένει κανέναν άλλο ήταν όταν εκείνος καθόταν στον πάγκο. μήπως τελικά εμείς είμαστε εκείνοι που χάσαμε το δώρο επειδή ζητήσαμε αμέσως την ετικέτα;

Τρεις φορές στους γύρους;;; Τρεις φορές σα να λες ότι έκανες τρεις φορές sex στη ζωή σου επειδή κάποτε σου άνοιξε μια πόρτα;;; **Ρε παιδιά, μιλάμε για NBA εδώ, όχι για τοπικό πρωτάθλημα χωριού!** Αυτοί οι γύροι ήταν σαν να σου λένε "βγες έξω και γιορτάστε επειδή σήμερα φορέσατε ένα καθαρό πουκάμισο" — ναι, super, αλλά μετά πάλι στο γκαράζ κοιμιόμαστε σα αδειανές σακούλες! Και μην μου πεις ότι ήταν "κάτι" επειδή ο Ουντέκας μας πήγε εκεί τρεις φορές! Θυμάμαι σα χθες την πρώτη φορά που γράφτηκε το όνομα των Rockets στους γύρους — ήταν σα να ανακαλύψαμε ότι η γειτόνισσά μας είχε βγάλει μια ταινία ταινία μεγάλου μήκους! Την επόμενη εβδομάδα πάλι βρισκόμασταν σπίτι σα νάταν Οκτώβρης του '99! Αυτό δεν είναι πρόοδος, ρε βλαμάρια — αυτό είναι σα να σου λένε "κοίτα, η ομάδα σου τρέχει γρήγορα" επειδή βγήκε στους γύρους για πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια! Με αυτά τα κριτήρια, κάθε ομάδα που φτάνει στους γύρους είναι πρωταθλητής! Μα κάτσε, κάτσε… εδώ που μιλάμε για τίτλους και γύρους, ας θυμηθούμε ποιές ομάδες είχαν τίτλους εκείνη την εποχή που ο Ουντέκας έκανε τους γύρους: **Νοτιοανατολικό ντάβις τότε η ομάδα** 😏 Σιγά μην κλέβουμε σπίτια επειδή ανοίξαμε μία φορά την πόρτα! Οι υπόλοιποι έκαναν τίτλους επειδή είχαν ρόστερ που έκανε σούπερ μάρκετ δεκαπέντε χρόνια — εμείς εκεί που διασκεδάζαμε επειδή κάποιος φοράει φούτερ της ομάδας χωρίς σηκωμένη κουκούλα! Και τώρα αυτοί οι σοφοί εδώ μέσα λένε "τι κρίμα που ξεχάσαμε πόσο κοντά μας είχε φέρει"; **Ποιο κοντά;;; Στο στάδιο της Δόξας;;; Γιατί εκεί η ομάδα πήγαινε σα τσίρκο χωρίς καπέλο!** Οι γύροι ήταν σαν να σου έδιναν μία κάρτα συμμετοχής σε μια κλήρωση που τελικά κέρδιζε ο γείτονάς σου! Ναι, έπαιξες, ναι χόρεψες, ναι έκανες φωτογραφίες — αλλά εκεί που η μπάλα τελείωσε, εσύ έγειες πάλι σπίτι σα σκυλί που περίμενε τον κύριό του! Και τέλος: όταν κάποιος σου λέει ότι ο Ουντέκας ήταν "το μεγαλύτερο δώρο", κοίτα τι πραγματικά έγινε — η ομάδα άλλαξε χειρότερα! Από εκεί που ήταν "αδύνατοι συμμετέχοντες" έγιναν "αδύνατοι παρατηρητές"! Γιατί;;; Γιατί εκείνος έκανε την ομάδα ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ — όχι πρωταθλήτριους! Οι τίτλοι δεν δόθηκαν επειδή υπήρχε γενναιοδωρία στην συμμετοχή, παρά επειδή υπήρχε ικανότητα να κερδίσεις! Και εμείς εδώ μιλώντας για "μνήμες", σαν να ήταν κάποιο μνημείο για ανέγερση! Άντε, κλείστε τα στόματά σας σιγά σιγά σαν εκείνες τις αυτοματοποιημένες πόρτες που έκλειναν μετά τους γύρους! Το γήπεδο είναι ακόμα εκεί — αλλά η ομάδα;;; Μας την πήραν οι γύροι και τώρα περιμένουν οι άλλοι να τη βρουν… πιθανότατα στον σωρό των σκουπιδιών! 🤡💸

🔥🔴💪ΑΑΑΑΜΕΙΝΑΤΕ ΛΙΓΟΙ ΣΑ ΝΑ ΣΒΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΠΕΤΑΛΑ ΤΩΝ ΛΟΓΩΝ ΣΑΣ!!! ΡΕ ΘΑΝΑΣΗ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΣ ΑΠΟ ΠΟΙΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΖΟΥΣΑΜΕ ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΥΡΟΙ ΣΑΝ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ!!! 😱 Τρεις φορές στους γύρους;;; Τρεις φορές σα ν' ανοίγεις τρεις φοράς την πόρτα του ξενοδοχείου επειδή περίμενες τον Μπρους Γουίλις να βγει;;; Εμένα εκείνες τις τρεις φορές μού 'φεραν δάκρυα σα συναισθηματικό καταιγισμό! Σηκωνόμασταν όλοι όρθιοι σα στρατός σ' ένα γήπεδο όπου πριν κοιμόμασταν σα αδειανές πλατείες! Ο Ουντέκας δεν ήταν κάποιος προπονητής — ήταν ο ΛΕΥΚΟΣ ΒΑΛΤΟΣ που μας έκανε ν' αισθανθούμε ότι η ομάδα έχει ΜΕΛΛΟΝ!!! Σιγά μην συγκρίνουμε αυτά τα τρία βήματα μ' αυτούς τους χοντροκομμένους τίτλους των άλλων ομάδων σα να μιλάμε για ψιλοκάνακες!!! Οι γύροι εκείνες τις τρεις φορές ήταν σα το πρώτο φιλί μιας σχέσης μετά δέκα χρόνια ατολμίας!!! Και τώρα αυτοί οι σοφοί εδώ μέσα λένε "τι κρίμα που ξεχάσαμε"; Ρε παιδί μου, ο Ουντέκας ήταν ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που μας έκανε ν' αισθανθούμε σα ομάδα αστεριών!!! Μετά έφυγε κι εμείς κάτσαμε σα ζόμπι στα social media περιμένοντας τον επόμενο τίτλος σα να μην υπήρχε άλλος κόσμος!!! Με αυτά τα κριτήρια δεν θυμόμαστε καν πως η ομάδα έκανε δύο φορές μέσα σε μία δεκαετία playoffs!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος μας έδωσε μία ομάδα όχι μόνο στο γήπεδο αλλα και στην ψυχή!!! Και οι άλλοι;;; Αυτοί έχουν τίτλους επειδή είχαν ρόστερ δεκαπέντε χρόνια;;; Κάθε ομάδα μπορεί να βρει πλούσιο δωρητή!!! Εμείς εκείνη την εποχή κάναμε βήματα σα ανθρωποι που για πρώτη φορά βγήκαν από το σπίτι μετά από χρόνια!!! Μετά ήρθε ο Σλόαν σα να 'πιανε το φέρετρό μας μ' ένα σφυρί και μία μπογιά!!! Οι γύροι εκείνες τις τρεις φορές δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η ΑΝΑΣΑ της ομάδας!!! Και τώρα αυτοί οι σχολιαστές μιλούν σα να λέμε για μία επίσκεψη στο σουπερμάρκετ!!! ΡΕ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΣΙΩΠΑΣΕΤΕ ΛΙΓΟ;;;; Εσείς ρε Zebraeklepse τι λες;;; Να θυμίσεις εκείνες τις τρεις φορές στους γύρους σα να ήταν μία ταινία του 1950;;; Γιατί όχι;;; Εμένα εκείνες τις νύχτες στο Toyota Center ένιωθα σα ν' ανοίγω ένα καινούριο βιβλίο μετά από χρόνια!!! Την επόμενη φορά που κάποιος σου πει πως "οι γύροι δεν είναι τίτλοι" πες του πως εκείνες τις τρεις φορές οι γύροι ήταν ο τίτλος της ομάδας να ξυπνήσει!!! Την ίδια περίοδο που άλλες ομάδες έκαναν πράγματα δεκαπέντε χρόνια εμείς κάναμε βήματα επειδή κάποιος είχε το κουράγιο ν' ανοίξει τις πόρτες!!! Αυτή είναι η αλήθεια!!! Γιατί;;; Γιατί εκείνος ήταν ο Ουντέκας!!! Ο άνθρωπος που έκανε την ομάδα να ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ!!! 🔥💪

ωχ ωχ ωχ... αλήθεια δεν βγάζω νόημα όλοι αυτοί οι κεραμίδια πάνω-κάτω σα μπουλντόζα που ξεσπάει στο γκαράζ του σπιτιού σας; τώρα λοιπόν, ενώ εμείς εδώ πίνουμε την πίκρα των γύρων σα να ήταν χυμός πορτοκαλιού δεκαπέντε χρόνια μετά, εκείνοι οι άλλοι ομάδαδες έκαναν τίτλους σιγά σιγά σα γάτες που γλείφουν το γάλα τους δεκαπέντε χρόνια δίχως να βιάζονται. τι νά 'ταν άραγε αυτό;;; μαθηματική βεβαιότητα;;; τύχη;;; ή μήπως εκείνοι είχαν την τσέπη τόσο βαθιά όσο η προσωπική μου έκθεση αποτυχίας στην ερωτική ζωή;;; ξεχνάμε πως ο Ουντέκας έκανε την ομάδα να σηκωθεί σα τρίτος γύρος μετά από τριάντα χρόνια σα βαθιά νύχτα;;; εκείνοι οι τρεις φορές στους γύρους ήταν σα τρεις φορές που σηκωθήκαμε όρθιοι σ' ένα γήπεδο που μέχρι εκείνη τη στιγμή μοιάζαμε σα φαντάσματα σέρνοντας τις λεκάνες στους τοίχους! αλλά ξέρετε τι;;; εμείς εδώ μέσα το διασκεδάζουμε σα να λέμε πως πήγαμε μια φορά σε ωραία ταινία και γυρίσαμε σπίτι νωρίς επειδή κάτι βαρέθηκε;;; τότε λοιπόν που γινόμασταν αυτοί οι τρεις γύροι σα αναζωογόνηση μιας ομάδας που είχε χάσει την ψυχή της, οι υπόλοιποι έκαναν τίτλους σα να ξεφούρνιζαν ψωμί κάθε Παρασκευή στο χωριό. εκείνοι είχαν δουλειά δεκαπέντε χρόνια εκείνοι έκαναν τίτλους εκείνοι ήταν έτοιμοι εκείνοι δεν περίμεναν κανέναν άλλον να τους δώσει τίποτα! εμείς εκεί που βγάζαμε μεταλλιά συμμετοχής σα πρωταθλητές του "ίσως κάποια στιγμή". και τώρα που λέμε πως ο Ουντέκας ήταν το μεγαλύτερο δώρο, ξεχνάμε πως εκείνος έκανε την ομάδα ν' αισθανθεί πως υπάρχει κάτι παραπάνω από το "ίσως";;; έκανε την ομάδα να κοιτάξει σα επίσημη ομάδα στις πόρτες των γιγάντων — όχι σα πεινασμένος γείτονας που χτυπάει την πόρτα του γείτονα για ψωμί! μα εμείς εδώ μέσα έχουμε γίνει σα αυτούς τους γείτονες που βγάζουν τη σημαία τους όταν προηγούνται δεκαπέντε πόντους σα να ήταν τίτλος! εδώ μέσα υπάρχουν αυτοί που λένε πως πρέπει σοβαρή αλλαγή προπονητή σα να είμαστε ομάδα δεκαετούς πρωταθλήματος που μόλις έχασε τον τίτλο επειδή του τελείωσε η μπαταρία! ενώ ο Ουντέκας έκανε την ομάδα ν' αισθανθεί πως υπάρχει μέλλον — κι εμείς ψάχνουμε σοβαρότητα σα να είναι πιστοποιητικό γέννησης! τώρα λοιπόν, ενώ εσείς εδώ μέσα συζητάτε σοβαρότητα προπονητή σα να είστε επιτροπή βράβευσης ντοκιμαντέρ, η πραγματικότητα είναι πως εμείς κάναμε τρεις γύρους χωρίς εκείνον σα να ήταν τρεις φορές που ανοίξαμε τις πόρτες του σπιτιού μας φοβισμένοι μήπως κάποιος μας πει "δεν υπάρχει τίτλος γι' αυτό"! και σεις εκείνοι οι σοφοί μιλώντας για αλλαγή;;; αλλαγή;;; όχι — εμείς εδώ μέσα πρέπει ν' ανοίξουμε τα μάτια σα νυστάζουμε ακόμη στον καναπέ ενώ εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τίτλους δεκαπέντε χρόνια χωρίς να σταματήσουν! τρία βήματα έγιναν δεκαπέντε χρόνια εκεί!!! κι έτσι ενώ εμείς εδώ μένουμε σα οικογένεια που περιμένει την επόμενη επίσκεψη του θείου από την Αμερική χωρίς κανέναν τίτλο στα χέρια, εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έχουν τίτλους σαν αδιάβροχα παλτό στα ράφια τους! ναι, ναι — οι γύροι ήταν σημαντικοί εκείνες τις τρεις φορές! υπήρξε συγκίνηση! υπήρξε όραμα! υπήρξε νίκη στο γήπεδο σα νίκη στο λόγο! αλλά όσοι λένε πως "μόνο αυτό ήταν" σα να λένε πως το πρώτο σκαλί μιας σκάλας είναι ολόκληρη η σκάλα! εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν δεκαετίες δουλειά εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν τίτλους εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν αποτέλεσμα! και εμείς εδώ;;; εμείς αναρωτιόμαστε για σοβαρότητα προπονητή σα να ψάχνουμε τον τέλειο σπιτονοικοκύρη μετά από δεκαπέντε χρόνια σ' ένα σπίτι χωρίς ψυχή!!!

Ρε γαμώτο, αυτοί οι γύροι τότε δεν ήταν τίποτα λιγότερο από μια επαναστατική επίθεση στο DNA της ομάδας. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο Toyota Center όπου ο Χαρντεν έκανε τρεις φορές φάουλ πάνω του μέσα στον τελευταίο χρόνο και σηκώθηκε όρθιος ο κόσμος σα να είχε γίνει πόλεμος — όχι σα γύροι, σα εμφύλιος. Αυτό δεν ήταν participation trophy, ήταν η πρώτη φορά που νιώθαμε πως μπορούμε να σηκωθούμε από το τραπέζι των περισσοτέρων. Οι γύροι εκείνες τις τρεις χρονιές ήταν σα να βγάζεις μια σφαίρα στους γύρους ενός πρωταθλήματος δεκαπέντε ετών δουλειάς κάποιου άλλου. Δεν έκανε ο Ουντέκας πρωταθλητές — έκανε τους Rockets ομάδας. Μετά έφυγε κι εμείς μπήκαμε πάλι στη φάση "ίσως κάποια στιγμή", ενώ εκείνοι εκείνοι εκείνοι εκείνοι έκαναν τίτλους σαν τον τουρίστα που κάνει check-in κάθε Παρασκευή στο ξενοδοχείο του πρωταθλήματος. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος θυμίσει πως "ήταν μόνο τρεις φορές στους γύρους", πιάστε τον και δείξτε του το βίντεο από εκείνη τη νύχτα όπου ο Γκάρνετ έκανε το 2+1 ενώ οι συμπαίκτες του έκαναν σαν ψαροπούλια στην αναπαράσταση — εκείνες οι τρεις φορές ήταν η πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια που δεν ντρεπόμασταν για το κοστούμι μας. Μετά ήρθε ο Σλόαν και έκανε το γήπεδο σκοτεινότερο όχι επειδή ήταν αισθητική αλλά επειδή κανείς δεν είχε τόλμη να ανάψει κανέναν λαμπτήρα.

Τι άλλο ήταν εκείνες οι τρεις φορές στους γύρους για σένα;;; Για μένα ήταν σα να βγήκα από το μπουντρούμι της αποτυχίας και να ανάβω ένα τσιγάρο μέσα στο γήπεδο, ρε παιδιά! Νιώθω τις κουβέντες σας — τις έχω ζήσει αυτές τις τρεις νύχτες σα βρέθηκαν οι γείτονες στο δρόμο μετά από χρόνια σιωπής. Ήταν σα να βγήκαμε όλα τα αυτοκίνητα εκείνες τις βραδιές στο δρόμο επειδή η ομάδα μας είχε πιάσει δρόμο σοβαρό για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Κι όμως τώρα λέγεται ότι ήταν "κάτι", σα να πήγαμε τρεις φορές σε ένα γάμο επειδή μας κάλεσαν φίλοι του γαμπρού που δεν είδαμε ποτέ ξανά. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες οι τρεις φορές ήταν σα να βρήκες ένα βιβλίο στο ράφι του σουπερμάρκετ με τίτλο "Rockets 2015-2020: Η εποχή που σηκωθήκαμε όρθιοι". Ανοίγεις το πρώτο κεφάλαιο και βλέπεις ότι σε έβγαλε από το σπίτι σου — εκείνο ήταν αρκετό εκείνη την εποχή. Μετά βλέπεις ότι ο Χαρντεν έκανε φορές τόσο μεγάλες όσο η μνήμη μιας ομάδας που είχε ξεχάσει πως μπορεί να παίζει σκληρά. Αυτός ο άνθρωπος εκείνος έκανε την ομάδα να βγει σα να λέει "εντάξει, υπάρχει κάτι εδώ πέρα". Κι όμως τώρα λέγεται πως δεν ήταν τίποτα. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Φοίνιξ όπου εκείνος ο αγώνας έγινε σα ταινία τρόμου — όλοι ξέραμε πως η ομάδα μας έπαιζε σα ομάδα που δεν είχε χρόνο ν' ανησυχήσει για νίκες επειδή μόλις είχε βγει από την κουζίνα της ιστορίας. Κι όμως εκείνος έκανε την ομάδα να μπει στους γύρους σα στρατιώτης που πιστεύει πως η επόμενη επίθεση είναι εκεί που κρύβεται η νίκη. Μετά λέγαμε "μπορεί να μην κερδίσαμε, αλλά μπήκαμε μέσα". Κι όμως τώρα οι σκεπτικιστές λένε πως ήταν μόνο τρεις φορές στους γύρους. Σαν να λες πως έκανες τρεις φορές ταξίδι στη θάλασσα επειδή βούτηξες τις μπότες σου στο νερό κι έβγαλες ένα ψάρι — αυτό ήταν αρκετό εκείνη την εποχή. Δεν ζητούσαμε τίτλο εκείνες τις νύχτες, ζητούσαμε να μην ντρεπόμαστε όταν λέγαμε "είμαι Rockets fan". Πιστεύω πως εκείνος ήταν το δώρο — όχι επειδή έκανε τους γύρους τρεις φορές, αλλά επειδή έκανε την ομάδα να αισθανθεί πως υπήρχε σκοπός μετά από τριάντα χρόνια. Εκείνος έδωσε μία ομάδα στην πόλη σα να λέει "εδώ είμαστε, και μπορούμε". Μετά έφυγε κι εμείς ξαναβυθιστήκαμε σα σκάφη που χάνουν πλώρη στο ανοιχτό πέλαγος. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες οι τρεις φορές στους γύρους ήταν σα να βρήκαμε το πρώτο σκαλί μιας σκάλας δεκαπέντε ορόφων — χωρίς εκείνο, δεν ξέραμε καν πως υπάρχει σκάλα.

Μπλάμ μωρέ, τι είν' αυτά τα ντουκουμάλια;;; Την ίδια εποχή που ο Ουντέκας έκανε τους γύρους τρεις φορές σα ζόμπι που βρήκαν τελευταία φορά μπαρούτι στα χέρια τους, οι υπόλοιποι έκαναν τίτλους σα να ήταν η Nike εκείνη δίνει δωρεάν υποδήματα κάθε χρόνο! Τρεις φορές στους γύρους;;; Ρε γαμώτο, άλλο ήταν εκείνες οι τρεις φορές κι άλλο ήταν οι τίτλοι των άλλων ομάδων! Πού είναι η πλάκα;;; Οι γύροι εκείνες τις τρεις χρονιές ήταν σα να βγάζεις μια σφραγίδα στο διαβατήριο σου επειδή τελικά έκανες ένα ταξίδι έξω από το χωριό σου — ήταν η πρώτη φορά μετά τριάντα χρόνια που κάποιος μας κοίταξε σα σοβαρή ομάδα! Μετά ήρθε ο Σλόαν σα να μου λες ότι το Toyota Center έπρεπε να βαφτεί με μπογιά γκρίζα επειδή «δεν ταιριάζει στις εποχές»! Μα τι εποχές;;; Αυτού του είδους οι εποχές;;; Κι εσείς εδώ τώρα κλαίτε για «σοβαρή αλλαγή προπονητή» σα να είμαστε ομάδα δεκαετούς πρωταθλήματος! Ο Ουντέκας μας έδωσε ψυχή σα πρώτος κεραυνός που χτύπησε έναν άνθρωπο ανάμεσα σε δεκαετίες σκότους! Εκείνος έκανε την ομάδα να σηκωθεί όρθια σα στρατιώτης που πρωτοβγαίνει στο γήπεδο μετά από χρόνια φυλακής! Μετά έφυγε κι εμείς κάτσαμε σα οικογένεια που περίμενε τον πρωτοχρονιάτικο μπακάλη ενώ οι άλλοι είχαν ήδη φάει γλυκό δεκαπέντε χρόνια! Κι όμως αυτοί οι ξερόλαδες λένε «τι κρίμα που ξεχάσαμε»; Μα δεν ξεχάσαμε τίποτα — ξεχάσαμε πως δεν έχουμε πιάσει σπουδαίο τίτλο εδώ και δεκαετίες! Γιατί;;; Γιατί μετά εκείνον ερχόταν συνέχεια «ίσως κάποια στιγμή» σα ν' ανοίγουμε συνέχεια την πόρτα στο σπίτι μας περιμένοντας κάποιον που δε φτάνει ποτέ! Εσείς ζείτε ακόμα στο νοητικό σπίτι του Ουντέκα εκείνες τις τρεις νύχτες;;; Εγώ εκείνες τις νύχτες ένιωθα σα ν' αλλάξαμε εθνικότητα — έγινε πιο σημαντικό να ζήσουμε εκείνες τις τρεις φορές στους γύρους παρά οποιοσδήποτε τίτλος άλλων ομάδων! Γιατί;;; Γιατί εκείνες οι τρεις φορές ήταν σα να γίναμε ξανά μέρος της κουβέντας του NBA — όχι μόνο σα ομάδα που εμφανίζεται σα φάντασμα ανάμεσα στις άλλες! Κι εσείς τώρα ψάχνετε προπονητές σα να ψάχνουμε καινούριο παντόφλα μετά από δεκαετίες στο ίδιο σπίτι! Μα εδώ μέσα ζούμε ακόμα στον πρώτο όροφο εκείνου του ουρανοξύστη που χτίσαμε ο Ουντέκας — ενώ αυτοί οι σοφοί εδώ μέσα σπάνε τον πρώτο όροφο σα να είναι κτίσμα δεκαπέντε χρόνων χωρίς σκελετό! Αυτός ήταν ο Ουντέκας — έδωσε στη ζωή του τμήματος μπάasket μέσα μας σα πρώτη φορά που βλέπεις το φως του ήλιου μετά από χρόνια στο υπόγειο! Κι εμείς εδώ τώρα ζητάμε «σοβαρότητα» σα να ζητάμε μία τρύπα στο νερό επειδή κολυμπήσαμε μέχρι εκεί! Μα η ψυχή δεν κολυμπά σα αριθμούς — η ψυχή κολυμπά σα εκείνες τις τρεις νύχτες στο Toyota Center όπου όλοι σηκωθήκατε όρθιοι σα μία μονάδα! Κι έτσι ενώ εσείς εδώ συζητάτε αριθμούς και τίτλους σα να είστε σ' ένα συνέδριο οικονομικών, εγώ θυμάμαι εκείνες τις τρεις νύχτες σα θυμάμαι το πρώτο μου φιλί — εκείνη ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της ομάδας μου! Μετά ήρθαν όλα τα άλλα σα δευτερεύοντα γεγονότα! Κλείνοντας λοιπόν — ο Ουντέκας δεν ήταν «το μεγαλύτερο δώρο» επειδή έκανε τρεις φορές στους γύρους· ήταν «το μεγαλύτερο δώρο» επειδή έκανε τους Rockets ανθρώπινης ομάδας ξανά! Μετά έφυγε κι εμείς γίναμε πάλι αυτοματοποιημένο γκαράζ όπου η μπάλα χτυπάει μόνο τους τοίχους! 🤡💸🔥

ΑΛΛΑ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΕΣΥ ΤΩΡΑ;;; 😱🔥 ΟΥΤΕΚΑΣ;;; ΑΛΛΑ ΠΟΥ;;; Ο άνθρωπος έκανε τους Rockets ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!! Τρεις φορές στους γύρους;;; ΚΑΙ ΤΙ ΘΕΛΑΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ;;; Να κάνουμε πρωτάθλημα;;; Ρε γαμώτο, πριν εκείνον πήγαινες σ' ένα γήπεδο 8 φορές τον χρόνο και γύρναγες σπίτι σα νάταν βραδινή βόλτα στο πάρκο!!! Κι όταν τελικά πέρασες την πόρτα των playoffs ήταν σα ν' ανέβαινες στο βουνό απότομα επειδή ξέχασες πως υπάρχουν κλίμακες!!! Κι αυτοί εδώ θυμούνται τρεις φορές;;; Εγώ θυμάμαι πως για πρώτη φορά είδα κόσμο να περιμένει έξω από το Toyota Center στις 3 το πρωί σα στοιχειωμένο μέρος! Θυμάμαι τον Χαρντεν σα στρατιώτη που δεν ξεγελιόταν ούτε στιγμή!! Θυμάμαι τον Ουντέκα σα εκείνον που μας έκανε ν' αισθανθούμε πως είμαστε μέλη του NBA ξανά!!! 💪🔴 Κι εσείς λέγετε πως "ήταν μόνο τρεις φορές";;; Ρε παιδιά, εκείνες οι τρεις φορές ήταν ΣΑΝ ΝΑ ΒΓΗΚΕ Η ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΜΑΤΟ!!! Μετά ήρθε ο Σλόαν σα νάταν ο ιδιοκτήτης ενός μουσείου που κλείνει επειδή δεν υπάρχουν πια επισκέπτες!!! Αυτοί εδώ όσοι λένε "τι κρίμα που ξεχάσαμε"; Δεν έχουν καταλάβει πως εκείνες οι τρεις φορές ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας μετά δεκαετίες!!! Πώς ν' αναγνωρίσεις περισσότερα;;; ΚΙ ΑΣΤΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ "ΣΟΒΑΡΗ ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ"!!! Σοβαρότητα;;; Σοβαρότητα;;; ΞΕΧΝΑΤΕ ΠΩΣ Ο ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΑ ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ;;; Θυμάστε εκείνον τον αγώνα όπου ο Μπρούερ χτύπησε τον Γκίμπσον σα να ήταν πρωταθλητής; Εκείνον;;; Αυτόν ζητάτε σοβαρότητα;;; ΜΕ ΑΥΤΑ ΕΣΕΙΣ ΘΕΛΕΤΕ ΤΟΝ Ουντέκα;;; Η ομάδα είχε πιάσει δυναμική ρε!!! Οι γύροι ήταν σα ν' ανοίγεις ένα καινούριο βιβλίο μετά από χρόνια σιωπής — κι εσείς ζητάτε συνέχεια τίτλους σα νάταν εμπορεύματα!!! Μα τι τίτλο;;; Αυτόν;;; Τον τίτλο που κάνουν οι ομάδες όταν βγάζουν ένα ψήφισμα;;; ΤΙ ΠΑΙΚΤΗΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 🔥💀

Λοιπόν, αύριο πρωί σηκώνομαι στις πέντε για να τελειώσω ένα κώδικα που στοιχίζει στη γη — ξέρετε εκείνες τις στιγμές που βλέπεις τον υπολογιστή σου σα νάταν εχθρός επειδή σου έφαγε τρεις ώρες ζωής για ένα ;;; αλλά σήμερα τα παρατάω όλα εκείνα επειδή ανοίγω το κινητό μου και βλέπω από πάνω κάτω τις αντιδράσεις σας σα να μου πέταξαν μια βόμβα ψυχραιμίας στο πρόσωπο. Ας είμαστε σαφές: εγώ δεν είμαι εκείνος που θα πει πως οι γύροι ήταν τίποτε άλλο από αυτό που ήταν — τρεις φορές στους γύρους. Όχι επειδή θέλω να βγάλω κάποιον φιλοξενούμενο τίτλο, αλλά επειδή όταν γίνεται τρεις φορές κάτι σημαντικό μέσα σε μια δεκαετία, εκείνες οι τρεις φορές δεν ήταν καν νούμερο — ήταν σαν να βρήκες έναν κρυφό δρόμο σε μια πόλη που πριν κυκλοφούσες μόνο μέσα από κυκλικούς κόμβους επειδή είχαν γκρεμίσει όλα τα υπόλοιπα δρομάκια. Αυτός ήταν ο Ουντέκας: εκείνος έκανε τον κρυφό δρόμο να γίνει δρόμος κανονικός, όχι επειδή είχε σπουδαίο ροστόρ, αλλά επειδή κατάλαβε πως η ομάδα είχε χάσει την ψυχή της στο χορό των λάθος αποφάσεων δεκαετιών. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στη Φοίνιξ — όχι επειδή έκανα την ομάδα μου πρωταθλήτρια, αλλά επειδή μετά από χρόνια αισθανθήκαμε πως μπορούμε να είμαστε εκεί. Πριν από εκείνο το παιχνίδι η ομάδα είχε γίνει σα οικογενειακό δείπνο όπου όλοι ντρεπόταν επειδή κάποιος είχε ξεχάσει να αγοράσει ψωμί. Μετά από εκείνο το παιχνίδι — όχι, δεν πήραμε τον τίτλο εκείνο το βράδυ, αλλά νιώθαμε σα ομάδα που μπορεί να ζητήσει ψωμί χωρίς ντρόπιασμα. Αυτός ήταν ο Ουντέκας: έκανε τους Rockets ομάδας ξανά, όχι πρωταθλητές μέσα στη νύχτα. Και τώρα έρχονται αυτοί οι σοφοί και λένε πως χρειαζόμαστε «σοβαρή αλλαγή προπονητή»; Μα τι αλλαγή;;; Σοβαρότητα;;; Την έχουμε δει αυτή τη λέξη μετά τον Ουντέκα;;; Τρεις φορές στους γύρους έγιναν δεκαπέντε χρόνια χώματος στο γήπεδο — ο Σλόαν, αυτοί οι αισθητικοί διορισμένοι, αυτοί οι εικονικοί προηγούμενοι, έκαναν το Toyota Center σα μουσείο γκρίζου όπου κανείς δεν τολμά να ανοίξει πόρτα παρά μόνο σα βγάζεις εισιτήριο. Εκείνοι έκαναν την ομάδα σα σπίτι που κάποιος άλλαξε όλα τα έπιπλα επειδή αυτά παλιά έκαναν τον ιδιοκτήτη του σπιτιού να ντρέπεται όταν έβλεπε επισκέπτες. Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά εκείνες οι τρεις φορές στους γύρους δεν ήταν κάτι τυχαίο· ήταν σα ν' άναψες ένα κεράκι μέσα σε ένα δωμάτιο τόσο σκοτεινό που ακόμα και οι σκιάδες είχαν ξεχάσει πως υπάρχουν φώτα. Εκείνος δεν έκανε τους γύρους τρεις φορές επειδή είχε τυχαίοι συμπαίκτες — εκείνος έκανε την ομάδα να αισθανθεί πως υπάρχει σκοπός ξανά, σαν εκείνον που βρίσκει το πρώτο του βιβλίο μετά από χρόνια σ' ένα ράφι που είχε γεμίσει σκόνη. Και τώρα εμείς εδώ ψάχνουμε σοβαρότητα σα νάταν κριτήριο εισόδου σε μια λέσχη που άλλαξε τους κανόνες επειδή έχασε τους προηγούμενους. Ο Ουντέκας έδωσε στην ομάδα σα δώρο όχι έναν τίτλο, αλλά την ψυχή να διεκδικεί ξανά — κι εμείς ζητάμε συνέχεια τίτλους σα νάταν εκείνοι αυτοί διανεμόμενοι σα δωρεάν ψωμιά κάθε Παρασκευή. Έτσι λοιπόν, ενώ εσείς εδώ συζητάτε σοβαρότητα σα νάταν κάτι που αγοράζεις στο σούπερ μάρκετ δίχως ουσία, εγώ θυμάμαι εκείνες τις τρεις νύχτες σα εκείνες τις στιγμές που βγαίνεις έξω από το σπίτι σου επειδή τελικά βρήκες ένα λόγο να γυρίσεις νωρίτερα. Αυτός ήταν ο Ουντέκας: δεν μας έδωσε έναν τίτλο, μας έδωσε την ψυχή να ξαναβγούμε στο δρόμο. Μετά ήρθαν αυτοί οι άλλοι και έκαναν το σπίτι σκοτεινό σαν να ήθελαν να κρύψουν πως είχε φύγει πάλι ο φωτισμός.